Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015

Μηνύματα «προοδευτικότητας» από Μητροπολίτες


Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Μετά την «διαβεβαίωση στη συνείδηση του» του πρωθυπουργού κ. Αλ. Τσίπρα έκπληξη προκάλεσε ότι τουλάχιστον δύο Μητροπολίτες απεκόμισαν εύσημα από την άθεη ιντελιγκέντσια, διότι δικαιολόγησαν την πράξη του. Μάλιστα ο Μητροπολίτης Αργολίδος κ. Νεκτάριος, σε δήλωσή του τόνισε: «Το να ορκιζόμαστε στο Ευαγγέλιο που είναι κατά του όρκου το θεωρώ απαράδεκτο, γι’ αυτό και πολύ καλά έκανε ο κ. πρωθυπουργός που δεν ορκίστηκε και μακάρι να έρθει η ώρα να σταματήσει ο όρκος. Ας βρεθεί κάτι άλλο».

Αν οι Μητροπολίτες έλεγαν αυτά σε άλλη, ουδέτερη, στιγμή, θα έλεγε κανείς ότι εκφράζουν μιαν άποψη. Όταν όμως ποτέ άλλοτε δεν έχουν μιλήσει για το θέμα, όταν ποτέ άλλοτε δεν ήλεγξαν όσους ορκίζονται στο Ευαγγέλιο, όταν ποτέ δεν αρνήθηκαν οι ίδιοι να ορκίσουν τους κοσμικούς άρχοντες και ποτέ δεν ήλεγξαν τον Αρχιεπίσκοπο και τους άλλους Μητροπολίτες για το ότι προσέρχονται στις ορκωμοσίες, όταν ποτέ δεν το έθεσαν στην Ιεραρχία, τότε η τωρινή αναφορά τους  δεν έχει ποιμαντικό χαρακτήρα και διολισθαίνει προς την κολακεία.
          Η κολακεία σημαίνει ότι επιδιώκεται η ευαρέσκεια  του κόσμου, αντίθετα από τη διδαχή του Αποστόλου Παύλου. που διδάσκει πως αν ήταν αρεστός στους ανθρώπους, τότε δεν θα ήταν δούλος του Θεού (Γαλ. α΄ 10). Ο Μέγας Βασίλειος συνιστά στον κάθε Επίσκοπο να νιώθει ευθύνη για το κάθε μέλος του Σώματος της Εκκλησίας και όχι να κολακεύει: «Φοβερόν τω προεστώτι μη ελέγχοντι τους αμαρτάνοντας. Διόπερ ο την κοινήν φροντίδα πεπιστευμένος ως οφείλων λόγον αποδούναι περί εκάστου, ούτω διακείσθω, ειδώς ότι, εάν εμπέση εις αμαρτίαν είς των αδελφών, μη προειπόντος αυτώ το δικαίωμα του Θεού, ή εμπεσών επιμένη, μη διδαχθείς τον τρόπον της διορθώσεως, το αίμα αυτού εκ των χειρών αυτού εκζητηθήσεται, καθώς γέγραπται. Και μάλιστα, εάν μη δι’ άγνοιαν παρίδη τι των αρεσκόντων Θεώ, αλλά δια κολακείαν συμπεριφερόμενος τοις εκάστου κακοίς, την ακρίβειαν της πολιτείας εκλύση» (PG 31, 984-985).          
          Ο κ. Τσίπρας δημοσίως δείχνει ότι δεν ακολουθεί τη ζωή και τους Κανόνες της Εκκλησίας. Είναι γνωστό ότι δεν έχει τελέσει γάμο, και πως δεν έχει βαφτίσει τα παιδιά του. Προς τιμήν του δεν δήλωσε ότι αρνείται να  ορκισθεί επειδή έτσι είπε ο Χριστός! Η άρνηση της ορκωμοσίας δεν ήταν προϊόν ευσεβείας, αλλά διακηρύξεως της απιστίας του. Είναι έντιμο να μην  πράττει κάποιος κάτι που δεν πιστεύει. Ουδείς Χριστιανός θέλει να εμπαίζεται ο Θεός. Όμως δεν είναι σύμφωνο με την διδασκαλία του Ιησού Χριστού και των Πατέρων της Εκκλησίας ένας Επίσκοπος να επαινεί ενέργειες, που είναι προϊόντα μιας υλιστικής ιδεολογίας. Αποστολή του Επισκόπου είναι να διδάσκει με αγάπη, να δείχνει το σωστό, να εμπνέει το σκοπό της επίγειας ζωής.  
          Τον όρκο πράγματι ο Χριστός τον απαγορεύει. Είναι σαφής ο λόγος του στην επί του Όρους Ομιλία Του: «Έστω ο λόγος υμών ναι ναι ου ου, το δε περισσόν τούτων εκ του πονηρού εστίν». Με άλλα λόγια ο Χριστιανός πρέπει να είναι φιλαλήθης και να μην λέγει ποτέ ψέματα, ούτε κατά συνθήκην... Σε ανύποπτο χρόνο ο Ακαδημαϊκός κ. Κων. Δεσποτόπουλος έχει επιχειρηματολογήσει υπέρ της κατάργησης του όρκου στα Δικαστήρια. Το ίδιο θέμα είχε τεθεί και από τον κ. Σταθόπουλο, ως υπουργό Δικαιοσύνης. Τότε η Ιερά Σύνοδος είχε δηλώσει ότι ο όρκος στα όργανα της Πολιτείας δεν είναι δικό Της θέμα, αλλά του ιδίου του Κράτους. Οι εκπρόσωποι των δικαστών, για την περίπτωση, είχαν δηλώσει ότι ο όρκος παίζει θετικό ρόλο στην απονομή της Δικαιοσύνης και το θέμα έμεινε εκεί.
Η ορκωμοσία των οργάνων της Πολιτείας θεωρείται μια διαβεβαίωση ενώπιον Θεού και πολιτών, ότι θα τηρούν το Σύνταγμα και τους Νόμους του Κράτους. Η Ελλάδα κατέστη ελεύθερη με την Πίστη και την Αγάπη των αγωνιστών της στον Θεό, στην Πατρίδα και στην Ελευθερία. Η προετοιμασία για το ξεκίνημα του Αγώνα Του έγινε από τη Φιλική Εταιρεία. Κληρικοί και λαϊκοί, έδιναν Όρκο ενώπιον Εικόνας του Χριστού ή του Ευαγγελίου, με κερί αναμμένο στο πλάϊ, για να γίνουν μέλη της: «Ενώπιον του αληθινού Θεού, του δικαίου και πανταχού παρόντος, ορκίζομαι αυτοθελήτως, ότι θέλω μείνει πιστός εις την Εταιρείαν κατά πάντα και δια πάντα…». Όλοι οι Αγωνιστές, βαθιά θρησκευόμενοι, ορκίζονταν και ελάμβαναν παράλληλα την Θεία Κοινωνία, πριν από κάθε μάχη. Από σεβασμό προς την Πίστη τους το έκαμαν, όχι από ανευλάβεια.  Πικρία θα αισθάνονται για την εξέλιξη των απογόνων τους…  
Υπάρχει η ένσταση πως πολλοί πολιτικοί ορκίζονταν, αν και γνώριζαν ότι θα καταστούν επίορκοι, κι έτσι διακωμωδούσαν την Πίστη... Αλλη ένσταση πως άλλοι κορόϊδευαν όταν ορκίζονταν ενώ ήσαν πρακτικά υλιστές και άθεοι. Ασφαλώς αυτά είναι σωστά, αλλά αντί να επαινείται  ο άθεος που δεν ορκίζεται, καλύτερα θα ήταν να επιχειρείται ο έλεγχος και η διόρθωση του επίορκου, ή του εμπαίζοντος τα θεία. 
Οι εκκλησιαστικοί άνδρες, που ζητούν να καταργηθεί ο όρκος, θα πρέπει να ζητήσουν να καταργηθούν και οι διαβεβαιώσεις - όρκοι στην Εκκλησία. Αυτοί που δίνουν οι ιερείς υπογράφοντας  την Κανονική  Συμμαρτυρία, για να λάβει  ένας λαϊκός το «μέγα της ιερωσύνης αξίωμα»,  οι λαϊκοί πριν από την κουρά τους σε μοναχούς, και κυρίως ο Επίσκοπος πριν από τη χειροτονία του. Μην παίζουμε με τις λέξεις. Η Ομολογία που απαγγέλλει ο χειροτονούμενος Επίσκοπος ενώπιον των Επισκόπων που θα τον χειροτονήσουν είναι διαβεβαίωση – όρκος. Μήπως δεν υπάρχουν επίορκοι Επίσκοποι, κληρικοί και μοναχοί;...Κατά την άποψη των συγκεκριμένων Μητροπολιτών  να καταργηθούν λοιπόν και αυτοί;...
   Να βρεθεί κάτι άλλο, αντί για τον όρκο δηλώνει ο κ. Νεκτάριος. Το άλλο είναι η «διαβεβαίωση στη συνείδηση», που έδωσε ο κ. Τσίπρας;... Η αναφορά προς τον Θεό είναι κάτι το συγκεκριμένο, ενώ η αναφορά στη συνείδηση είναι απολύτως προσωπική, αόριστη και συνεπώς δεν σημαίνει τίποτε.
 
το βρήκαμε εδώ

Τα blogs και ο ρόλος της «blogοσφαιρας» στη σύγχρονη κοινωνία (στον Σωκράτη)

Γιώργος Θ. Κανελλάκης
Πριν από όχι μερικά χρόνια, κάποιες εταιρείες κολοσσοί στο χώρο των επικοινωνιών και του internet αποφάσισαν να δίνουν δωρεάν χώρο σε όλο τον κόσμο για να μπορεί να εκφράσει τα «θέλω» του, τα «σκέπτομαι», τα «κάνω», τα «δημιουργώ», τα «προβληματίζομαι» ή ακόμη και τα «πρέπει» του, μέσω καταγραφών σε ένα ηλεκτρονικό χαρτί. Το blog. Δηλαδή, το «σημειωματάριο». Ο λόγος που παραχωρήθηκε ο δωρεάν χώρος για την δημιουργία αυτών των καταγραφών σίγουρα δεν ήταν προϊόν αγαθοεργίας μα ούτε και προϊόν άδολης παροχής, μιας και όλοι γνωρίζουμε πως η μεγαλύτερη δύναμη παγκοσμίως είναι η δύναμη της

πληροφορίας και παράλληλα, η διαχείριση της πληροφορίας.
Τα blogs και το blogging δεν ήταν αρχικά τίποτα παραπάνω από αυτό που λέμε «ημερολόγιο» … «αγαπημένο μου ημερολόγιο» σύμφωνα με δισεκατομμύρια ανθρώπων επί Γης και όχι τα σύγχρονα χρόνια, αλλά αρχής γενομένης από τότε που οι άνθρωποι απαθανάτιζαν σε τοίχους σπηλαίων στην Προϊστορία, για να καταστήσουν αθάνατα στον αιώνα των αιώνων, ότι τους προβλημάτισε, ότι παρατηρούσαν, ότι θαύμασαν ή/και ότι τους φόβισε.
Η αλήθεια δε είναι πως κάποιες φορές κατέγραφαν (σύμφωνα με τις νέες έννοιες, έγραφαν σε blogs του τοίχου) ότι φαντάζονταν, βρίσκοντας κάποιες φορές «καταγραφές» που αποτυπώνουν -προ χιλιάδων ετών- ανθρώπους με … στολές κ.λπ., «καταγραφές χιλιάδων ετών πριν.
Αν ξεφύγουμε από την προϊστορία και έλθουμε στην σύγχρονη εποχή, ας αναρωτηθούμε για μια στιγμή ποιος είναι ο ρόλος των blogs στις σύγχρονες κοινωνίες. Ας σκεφτούμε όλοι μας πόσες φορές δεν διαβάσαμε πραγματικές ειδήσεις διαφθοράς, μίζας και ληστείας Εθνικού πλούτου -και όχι την καθεστωτική πρόταση- από blogs !
Την ίδια ώρα που … ευυπόληπτα sites πρότασσαν την τερατογενή άποψη ως ανάγκη και ως ικανή και αναγκαία συνθήκη για να … επιβιώσουμε … που βάπτιζαν τις μίζες, χορηγίες, αποδεχόμενα ουσιαστικά την άποψη του μιζολήπτη !
Πόσες φορές δεν διαβάσαμε σε ευυπόληπτες σελίδες πως για να έχουμε αύριο, θα πρέπει να υποδουλωθούμε γενόμενοι λιώμα ως Χώρα και ως Λαός στην γερμανική και διεθνή επεκτατική νεοναζιστική επιθυμία της … Νέας Τάξης Πραγμάτων (ΝΤΠ) όπου οι λαοί θα είναι δουλικά μιας διεθνούς φατρίας φασιστών όπου τον Λαό τον θέλουν γονυπετή, απασχολούμενο και όχι εργαζόμενο, φιλοδωρούμενο και όχι αμειβόμενο, υπάρχοντα και όχι ζώντα.
Αυτή η ανωτέρω κατάσταση δεν λειτούργησε μόνο στην Ελλάδα, αλλά στο σύνολο των Χωρών της Υφηλίου όπου όμως υπήρχε και ο … αντίλογος της διεθνούς Κτηνώδους Τάξης Πραγμάτων (ΚΤΠ), που είναι η πραγματική μετάφραση της «ΝΤΠ». Ένας «αντίλογος» (;;;) που περιγράφεται με ποινικές διώξεις bloggers, με κατεβάσματα από τις κατά τόπους ΚΥΠ των σελίδων τους (κυρίως στον blogger της google) αλλά ακόμη και με τον μαστίγωμα των διαχειριστών τους (Σ. Αραβία) ή και τον αποκεφαλισμό τους (Μπαγκλαντές).
Οι λόγοι που επικαλούνται οι διώκτες των bloggers, πολλοί. Από το «ήταν άθεος», μέχρι το «προσβολή εταιρείας» ή και το «ήταν συστημικός» (!!!) όπως … ακούστηκε στην υπόθεση του αείμνηστου και δάσκαλου στην Χώρα μας, του Σωκράτη Γκιόλια.
Πριν κλείσω την παρούσα γραφή θα ‘θελα να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας πως (εξαιρώντας τα σκουπίδια που υπάρχουν σε κάθε χώρο της καθημερινότητάς μας) το blogging είναι -εν μέρει- η πλήρης έκφραση Ελεύθερης και ανιδιοτελούς μεταφοράς θεμάτων σαθρότητας, ληστείας και γενικά παρανομίας, στις μάζες, πράξη που πλείστες φορές, τα καθεστωτικά sites δεν το κάνουν, λόγω συμφερόντων.
Ως εκ των ανωτέρω σας συνιστώ να γράφετε σε blogs ότι σαθρό βλέπετε γύρω σας, στον μικρόκοσμό του ο καθένας ή/και να ενημερώνετε με mail τα υφιστάμενα και κυρίως να επιλέγεται blogs ενημέρωσης και σκέψης.
Σημείωση: Θα πρέπει να έχουμε όλοι μας υπ΄ όψιν μας πως πολλές από τις σελίδες – sites που επισκέπτονται καθημερινά εκατομμύρια ανθρώπων για την ενημέρωση ή για την ψυχαγωγία του, δεν είναι κάτι άλλο παρά blog αλλά πληρωμένου χώρου. Δηλαδή ο έχων ένα τέτοιο blog πληρώνει στην μητρική εταιρεία που παραχωρεί ψηφιακό χώρο και έτσι έχει την δυνατότητα ο ιδιοκτήτης του blog να εμφανίζει μια εικόνα δυναμικού site, ενώ στην πραγματικότητα είναι ένα ευέλικτο και ποικιλότροπα εξελιγμένο blog. 

το βρήκαμε εδώ

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2015

Εκλογές χωρίς Θεό, δεν αντέχονται



Everything is money (όλα είναι χρήμα), μοιάζει να είναι το κεντρικό σύνθημα των εκλογών και αυτό είναι κατάντια.
Όλα τα κόμματα προσπαθούν να πείσουν τους ψηφοφόρους ή ότι θα τους κάνουν περίπου πλούσιους ή ότι δεν θα τους κάνουν φτωχότερους.
Όμως το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι το οικονομικό αλλά το αξιακό, το ανθρώπινο και το πάνω από τα ανθρώπινα -τελικά-.


Μελετώντας την ιστορία, με άνεση οδηγούμαστε στο συμπέρασμα πως η απαρχή των εκάστοτε δεινών (οποιασδήποτε μορφής) -και των οικονομικών δεινών (που είναι της…μόδας) συμπεριλαμβανομένων- υπήρξε η αποστασιοποίηση από τα ιδανικά, ως στοχευμένη επιδίωξη απόκτησης.
Οι μεγάλες συμφορές δεν μας βρήκαν όταν ήμασταν φτωχοί αλλά όταν πάψαμε να κοιτάζουμε μακρύτερα από την μύτη μας, όταν γίναμε κοντόφθαλμοι και εστιάσαμε στο συμφέρον της στιγμής, στο χειροπιαστό και όχι στο ονειρικό, στο εφικτό και όχι στο ιδεατό, στο εύκολα πρόχειρο και όχι στο (ίσως και τραγικά) γενναίο.
Κοντολογίς, όταν μικρύναμε για να χωρέσουμε στο απόλυτο «τώρα», γυρίζοντας την πλάτη στα μεγάλα και αληθινά που μας αναλογούν –δικαιωματικά- ως Έλληνες και –τελεολογικά- ως πλάσματα του Θεού.
«Θεός…έλα καημένε…» : Όσες φορές το είπαμε και το κάναμε πράξη, η ζωή μας έγινε ανυπόφορη και μία απ’ αυτές τις φορές είναι ετούτη που κρατάει χρόνια τώρα!
Δεν είναι θρησκόληπτη τοποθέτηση αυτή, για να μπορεί κάποιος να την πετάξει, ως άθρησκος.
Πρόκειται για βιωματική αλήθεια (βιωματική σε εθνικό επίπεδο, εννοώ).
Καθένας έχει οπωσδήποτε το δικαίωμα της απιστίας αλλά αυτό είναι προσωπικό θέμα.

Μιλώντας για συλλογική στάση, σε μια χώρα της οποίας το Σύνταγμα αρχίζει «Εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου Τριάδος» και η θρησκεία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού ορίζεται ως επικρατούσα θρησκεία, τα πράγματα γίνονται πολύ συγκεκριμένα και μάλλον στενόχωρα για τους τζάμπα μάγκες της πολιτικής σκηνής.
Δηλαδή αυτό το κράτος έχει κατοχυρώσει συνταγματικά, τον τρόπο που θα πολιτεύεται «στο όνομα της Αγίας Τριάδος», νομιμοποιώντας έτσι (και κατά κόσμον) τις υπέρτατες αλήθειες, με τις οποίες αποφάσισε πως θα πορεύεται.
Αλήθεια, βλέπετε τίποτε από αυτά τα εξαίσια στον τρόπο που σήμερα τα κόμματα διεξάγουν τον προεκλογικό αγώνα;
Θα ήταν λοιπόν τολμηρό, αν έλεγε κάποιος ότι η συμπεριφορά τους είναι αντισυνταγματική, όταν με το «καλημέρα» καταστρατηγούν την προμετωπίδα του Συντάγματος περί Αγίας Τριάδος;
Οι προσωπικές απόψεις αυτών που ζητούν την ψήφο μας δεν θα μας ενδιέφεραν αν τις κρατούσαν για τον εαυτό τους. Όταν όμως αυτοί οι άνθρωποι διεκδικούν να κυβερνήσουν ευθυγραμμισμένοι (υποτίθεται) με το Σύνταγμα των Ελλήνων, δεν είναι δυνατόν, εξ’ ορισμού, να είναι εκπεφρασμένα αντίθετοι με τις διατάξεις του! Και τα άρθρα εφαρμόζονται συνολικά και όχι κατ’ επιλογήν…
Π.χ. το άρθρο 2, παράγραφος 1 λέει «Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας». Συνάδει αυτό με το δικό τους μότο « οι αγορές, οι δανειστές, οι εταίροι, τα μνημόνια» όταν όλα τούτα έχουν -αποδεδειγμένα- ακυρώσει την αξιοπρέπεια μας;

Η λαϊκή ρήση «αυτός δεν έχει τον Θεό του», ως αναφορά σε αδίστακτους ανθρώπους, δεν είναι καθόλου τυχαία καθώς ο Θεός (όχι ως φόβητρο αλλά ως αγαπώμενος) είναι ανάχωμα για τις αντιθετικές της ανθρωπιάς πράξεις. Όταν αγαπάς δεν μπορείς να είσαι κακός, δόλιος και δυνάστης. Και όταν Αυτός που αγαπάς είναι ο Θεός συστέλλεσαι και δεν γίνεται να φέρεσαι ξεδιάντροπα καθώς σε ενδιαφέρουν τα περί Αγάπης που έχει πει και αποδείξει σε σένα τον ίδιο!
Βλέπετε μερικά πράγματα είναι εξαιρετικά απλά και αυτά είναι τα πιο σημαντικά.
Όσο για τα δικά τους περίπλοκα, ας τα σκεφτούμε πολύ σοβαρά, καθώς είμαστε λίγο πριν την κάλπη.
Ας μην τους επιτρέψουμε να μας ακυρώσουν ως ανθρώπους, για να μας χρησιμοποιήσουν ως αριθμούς.
Είναι τουλάχιστον ηλίθιο να παραχωρήσουμε τους υπέροχους εαυτούς μας -που είναι πλασμένοι για την αιωνιότητα- βορά και τροφοδοσία στις ανθρωπομηχανές τους που ξερνούν αλλοτρίωση και εν τέλει θάνατο. Και επειδή αυτό δεν συμβαίνει μόνο εδώ αλλά και στις.. καλύτερες ευρωπαϊκές οικογένειες, μιλούμε για τον θάνατο ολόκληρης της ανθρωπότητας, τελικά.
Δεν θα ήταν τραγικό;
το βρήκαμε εδώ

Σάββατο, 17 Ιανουαρίου 2015

Από την "διακονίαν σου πληροφόρησον" του Απ. Παύλου ... στο facebook του Μαρκ Ζάκερμπεργκ!!!

Iisus Hristos Emanuel  
γράφει ο π. Χρήστος Αιγίδης
Οι παρακάτω σκέψεις γράφτηκαν με αφορμή την σχετική απόφαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου για τους όρους και τις προϋποθέσεις που πρέπει να υπάρχουν για να έχει μια Ενορία και κατ' επέκτασιν οι Ρασοφόροι σελίδα στα δίκτυα κοινωνικής Δικτύωσης. Ομολογώ πως η κίνηση αυτή ήταν αναμενόμενη (μιας και είχε παραγίνει το φαινόμενο) και μάλλον θα έχει θετικά αποτελέσματα εάν τηρηθούν τα γραφόμενα της  αποφάσεως  της Συνόδου. 
Πολλές φορές αναρωτήθηκα πως εάν σήμερα ζούσε ο Χριστός  ποια θα ήταν άραγε η σχέση Του με τα επιτεύγματα της τεχνολογίας. Η απάντηση δεν είναι εύκολη μιας και ο Κύριος μας πολλές φορές και σε πολλά ήταν ανατρεπτικός και αντίθετος με τα κατεστημένα της εποχής Του. Μάλλον αναλογίζομαι πως η απάντηση βρίσκεται πιο κοντά στο  ναι. Πως δηλαδή θα χρησιμοποιούσε τα μέσα της τεχνολογίας.
Άλλωστε και ο Όσιος Πορφύριος  ο Καυσοκαλυβίτης θεωρούσε πως η τεχνολογία είναι ένα δώρο του Θεού στον άνθρωπο και είναι κρίμα όπως χαρακτηριστικά έλεγε να  χρησιμοποιεί (το δώρο αυτό) ο διάβολος και όχι ο άνθρωπος. Αλλά βασική προϋπόθεση για όλα αυτά είναι πάντοτε  η Διάκριση που είναι η μεγαλύτερη αρετή – και ζητούμενο την σημερινή εποχή.
Βασικό (και) στο θέμα αυτό είναι να δούμε και να αναζητήσουμε όχι τι γίνεται, αλλά γιατί γίνεται κάτι. Για ποιόν λόγο άραγε επιθυμούμε την τόση προβολή. Εάν όλα γίνονται προς δόξαν Θεού και με διάκριση, έχουμε κάποιες δικλίδες ασφαλείας που μας προφυλάσσουν από πολλές παγίδες. Εάν όμως άλλος είναι ο σκοπός τότε σίγουρα χρειάζεται εξέταση και επαναπροσδιορισμός της στάσης μας. Είναι αλήθεια πως υπάρχουν πολλά παραδείγματα στο διαδίκτυο που με σεμνότητα, υπευθυνότητα και διάκριση  πληροφορούν το κοινό για την διακονία που επιτελούν. Υπάρχουν όμως και φαινόμενα (που δυστυχώς δεν είναι λίγα) που δύσκολα, όσο καλό λογισμό και να προσπαθήσουμε να έχουμε, βλέπουμε την δόξα του Θεού.
Όσοι έχουμε την διακονία της Πνευματικής Πατρότητας σίγουρα έχουμε γίνει αποδέκτες της επικινδυνότητας και των παγίδων του Διαδικτύου. Πολλά ναυάγια που ταλαιπωρούν τις οικογένειες και τις συζυγίες οφείλονται σε λανθασμένους χειρισμούς, σε υπερβολική έκθεση, σε αδυναμίες , μέσα στις  σελίδες κοινωνικής δικτύωσης. Δεν ξέρω  πόσο έτοιμοι  είμαστε, πόσο ενημερωμένοι για τους κινδύνους και τις παγίδες της "σύγχρονης επικοινωνίας". Δεν κινδυνολογώ μα ούτε και πρόθεσή μου είναι ο φόβος. Αν όλα αυτά δεν τα προσέχουμε, ούτε και τα σπουδαιολογούμε εμείς οι Ρασοφόροι τότε υπάρχει θέμα. Σίγουρα υπάρχει θέμα. Για αυτό άλλωστε η Διοικούσα Εκκλησία πήρε θέση. Προς αποφυγήν σκανδάλων! Πριν να είναι αργά... Αν δεν είναι ήδη αργά!!!
Η Μάρω Βαμβουνάκη στο τελευταίο της βιβλίο κάνει μια σπουδαία αναφορά σχετικά με την τέχνη της επικοινωνίας. Πολύ επίκαιρη και εύστοχη  στο θέμα που προσεγγίζουμε. Λέει χαρακτηριστικά :
"όταν κρύβεσαι, φαίνεσαι καλύτερα και όταν  σιωπάς ακούγεσαι"

Άλλωστε δεν πρέπει να λησμονούμε πως ο πιο σπουδαίος, ο πιο ουσιαστικός τρόπος επικοινωνίας είναι αυτός της Προσευχής. Αυτό διδαχθήκαμε από τους Θείους Πατέρες στο διάβα των αιώνων και έτσι πρέπει να προχωρήσουμε το ταξίδι μας για τον Ουρανό. Αμήν!
το βρήκαμε εδώ

Ο ΜΕΓΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

Ο ΜΕΓΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ
Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης
Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.


ταν κινδυνεύῃ πστις, ρθοδοξα, πρτη πνευματικ προτεραιτητα εναι περσπισ της, γνας συμπαρσταση πρς σους γωνζονται, μχρι θαντου κα αματος προθυμα. λα τ λλα πνευματικ καθκοντα πονται. σοι πρττουν κα συμβουλεουν τ ντθετα, πλς συγκαλπτουν μ προφσεις τν προθυμα κα δειλα τους, κα γνονται διδσκαλοι κα καθηγητς τς πραξας κα τς ποκρισας.
  
στση το γου ντωνου ναντι τν αρετικν, πρτυπο μμησης γι λους σήμερα.
Ατ πο πιθυμομε τρα ν κνουμε δ εναι ν παρουσισουμε πς ντιμετπισε γιος ντνιος τν αρεση το ρεου, ποα πειλοσε σωτερικ τν κκλησα, χουσα τν ποστριξη ατοκρατρων, γεμνων, πατριαρχν κα πισκπων, πως συμβανει κα σμερα μ τς παναιρσεις το Παπισμο κα το Οκουμενισμο, πο εναι πολ πι πικνδυνες, γιατ ναιρον τ σνολο τν δογμτων τς πστεως κα μεταβλουν τν θεϊκ διδασκαλα το Εαγγελου σ συνθη νθρπινη διδασκαλα, ποσρουν τν Θενθρωπο Χριστ, τος γους κα τος Πατρας, κα γκαθιστον τν λθητο ππα τς Ρμης κα τν πανσπερμα τν αρσεων το Παγκοσμου Συμβουλου τν δθεν κκλησιν. παρουσαση ατ εναι πολ διδακτικ κα γι σους καμνονται πς δν βλπουν τν κνδυνο, γι "σοβαρος" πνευματικος πο παρασρουν φρνουν σ πολ δσκολη θση τ πνευματικ τους παιδι, πο βλπουν καλτερα μ τ μτια τν γων κα ρχζουν ν μφιβλλουν γι τν ξιοπιστα τς πνευματικς καθοδγησης. Κα σφαλς ο γιοι εναι πι ξιπιστοι π τος οποιουσδποτε Γροντες κα πνευματικος, ταν δν ργζονται γι τν αρεση κα δν γωνζονται ν τν φανερσουν κα ν τν ποδιξουν.
Μ. Αντνιος, πως μς παραδδει «Βος» του, κα στ θματα τς πστεως «πνυ θαυμαστς ν κα εσεβς». Δν εχε καμμα κοινωνα μ τος σχισματικος Μελιτιανος, γιατ γνριζε π τν ρχ τν πονηρα κα τν ποστασα τους. λλ κα μ τος Μανιχαους κα λλους αρετικος δν μλησε ποτ φιλικ, παρ μνο γι ν τος νουθετσ κα ν τος μεταβλ σ εσεβες κα ρθοδξους. Πστευε κα δδασκε τι φιλα κα συναναστροφ μαζ τους εναι βλβη κα πλεια τς ψυχς. σιχανετο κα τν αρεση τν ρειανν κα παργγελε σ λους οτε ν τος πλησιζουν οτε ν δχονται τν κακ τους πστη. ταν τν πισκφθηκαν κποτε κτι φανατικο ρειανο, φο συζτησε μαζ τους κα κατλαβε πς εναι σεβες, τος διωξε π τ ρος πο σκτευε, λγοντας τι τ λγια τους εναι χειρτερα κα π τ δηλητριο τν φιδιν.
Τ κεμενο ατ ποτελε θ λγαμε καννα, ποος λοκθαρα μς παρουσιζει, ψευδστατα κα πλανστατα, πς πρπει ν γνονται ο διλογοι μ τος αρετικος, κα πς πρπει νθρπινα κα κοινωνικ ν ρυθμζουμε τ σχση μας μαζ τους, λλ συγχρνως δεχνει πς σμερα γκρεμζονται λα τ ρια πο θεσαν ο Πατρες π τος Οκουμενιστς, ο ποοι γκαλιζουν τος αρετικος κα τος σπζονται ς εσεβες.
Φοβερ πτασία το γου ντωνου γι τος αρετικος: λογα κτνη γρω π τν γα Τρπεζα.
Εναι ντως φοβερ τ ραμα πο εδε γιος ντνιος σχετικ μ τν παρουσα αρετικν μσα σ ρθδοξους ναος. Τ ραμα ατ ατιολογε, ξηγε παραστατικ γι ποι λγο ο γιοι Πατρες παγορεουν μ συνοδικος καννες τν εσοδο αρετικν σ καθαγιασμνους χρους, τν συμμετοχ τους σ κολουθες κα λειτουργες, τς συμπροσευχς κα τ συλλετουργα. Ο αρετικο μ δεχμενοι τν διδασκαλα τς κκλησας, τν ποστλων κα τν γων, πηρεζονται π τος δαμονες κα τν πατρα τους τν διβολο, στν προβολ πλανεμνων πψεων.
Συγκλονσθηκε λοιπν, κα τρμαξε γιος ντνιος, ταν πτρεψε Θες ν δ στ ραμ του τος ρειανος ν περικυκλνουν τ γιο Θυσιαστριο ς μονοι (= μουλρια), ν τ λακτζουν κα ν τ μιανουν. Τση ταν λπη κα στεναχρια του, στε βαλε τ κλμματα, πως πικρθηκαν κα κλαυσαν πολλο εσεβες, ταν εδαν τν αρεσιρχη ππα ν εσγεται μσα στν να το γου Γεωργου στ Φανρι, τν ποο μλιστα γιο κατργησε τ Βατικαν, κα ν τν μολν. Εμαστε ββαιοι πς, ν διαβσουν κα μθουν ατ τ ραμα το γου ο πατριρχες, ο ρχιεπσκοποι κα ο πσκοποι, ν ββαια ξακολουθον ς ρθδοξοι ν σβονται κα ν κολουθον τν ζω κα τν διδασκαλα τν γων, θ διακψουν τς λειτουργικς μοιβαες φιλοξενες κα πισκψεις, τς βδομδες συμπροσευχς κα τς ποστολς ντιπροσωπειν στς θρονικς ορτς. Γιατ διαφορετικ θ συμπεριλαμβνονται κα ατο ς συνεργο στ φρικτ ραμα το Μ. ντωνου.
Τρα βλπουμε ν μολνονται ο ναο κα τ θυσιαστρια π συμπροσευχς κα συλλετουργα μ τος «λγους» αρετικος κα νισχουμε τν μλυνση κα τν παινομε, συλλακτζοντες κι μες μσα ες τ για τν γων. Μνη λπδα γι ν πανερ κκλησα τν μορφι της εναι σσταση κα συμβουλ το Μ. ντωνου: «Μνον μ μινετε αυτος μετ τν ρειανν». Μνο ν μ μιανθομε π τν κοινωνα μας μ τν Παπισμ κα Οκουμενισμ, μ τος φιλοπαπικος κα οκουμενιστς ρθοδξους. πειδ μχρι τρα δν τ πρξαμε δυναμικ κα ποφασιστικ, γι' ατ παρατενει Θες π τη τν ργ του, τν αχμαλωσα τν ρθοδξων στν παναρεση το Οκουμενισμο. Μχρι πτε πσκοποι, ερες, μοναχο κα λαϊκο θ πιτρπουμε τ λογα κτνη, τος αρετικος, ν λακτζουν κα ν μιανουν τ ερ κα τ για τς ρθοδοξίας; σο πρακτομε κα βρσκουμε διφορες προφσεις πνευματικοφανες, τ βδλυγμα τς ρημσεως θ σταται ν τπ γίῳ
Περιοδικ "Θεοδρομα", τος Θ, Τεχος 1, ανουριος - Μρτιος 2007  

Ὅλο τὸ κείμενο ἐδῶ.

Ακούστε ΡΑΔΙΟ ΦΛΟΓΑ ( κάντε κλίκ στην εικόνα)