Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2014

Πως και γιατί οι Τζιχαντιστές του ISIS, απειλούν και στοχεύουν ανοιχτά πλέον, την Ευρώπη


του π.Δημητρίου Θεοφίλου
Η εφημερίδα Independent επιχειρώντας να εξηγήσει γιατί το ISIS (Islamic State of Iraq and the Levant) μισεί τους Δυτικούς, αναφέρει χαρακτηριστικά: «Όπως με τους γερμανούς ναζί, έτσι και στην περίπτωση των Τζιχαντιστών του ISIS είναι παντελώς αδύνατο να προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε τη λογική που κρύβεται πίσω από τα εξτρεμιστικά τους πιστεύω».
 Σήμερα στην ευρύτερη μεσανατολική περιοχή της Συρία και του Ιράκ, παράλληλα με την τεχνολογική επανάσταση της μετανεωτερικότητας, του 21ου αιώνα, υπάρχει λιγότερο ή περισσότερο καμουφλαρισμένη, η προνεωτερικότητα του 7ου αι . Αν προσπαθήσουμε να ανακαλύψουμε τα αίτια της δημιουργίας του ISIS και των Τζιχαντιστών (μαχητών ιερού πολέμου). Η γενεσιουργό αιτία, του ISIS μπορεί μας κάνει να χάσουμε το πραγματικό νόημα, το οποίο είναι, ότι η εξτρεμιστική αυτή ισλαμική οργάνωση εκπροσωπεί όλη την υποχθόνια βαρβαρότητα και τον πρωτογονισμό, που πολλές φορές βγαίνουν ανεπεξέργαστα, στην επιφάνεια ως κοινωνική συμπεριφορά, από τα απύθμενα και σκοτεινά βάθη του ανθρώπινου ασυνείδητου.
 Η εφημερίδα Guardian αναφέρει πως: Η πολιτική και θρησκευτική έννοια του χαλιφάτου ως γεωγραφικός και θρησκειολογικός πλέον προσδιορισμός επανακάμπτει, στο διεθνές προσκήνιο με όρους απειλής, βίας και εκδίκησης προς κάθε τι δυτικό. Το χαλιφάτο («διαδοχή» στα αραβικά) είναι ένας θεσμός που δημιουργήθηκε για πρώτη φορά τον 7ο αιώνα μετά το θάνατο του προφήτη Μωάμεθ. Τώρα αναβίωσε από τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και του Λεβάντε, μια πολιτικο-θρησκευτική οντότητα επανασύστασης του ισλαμικού χαλιφάτου, στην ευρύτερη περιοχή της μεσογειακής λεκάνης1και όχι μόνο.
Ο Raymond Ibrahim  ένας σύγχρονος λόγιος, συγγραφέας και ακτιβιστής, σε μια πρόσφατη συνέντευξή του, αναφέρει ότι:  σήμερα, παρατηρούμε πως οι Χριστιανοί διώκονται, από το ένα άκρο του ισλαμικού κόσμου έως το άλλο, επίσης βλέπουμε μια επανάληψη διώξεων όπως εκείνες που βίωσαν οι χριστιανοί πριν από αρκετούς αιώνες, σε αυτούς τους διωγμούς συμπεριλαμβάνεται η εχθρική κατά της εκκλησίας στάση του φονταμενταλιστικού – πολιτικού Ισλάμ, η εχθρότητα για το σταυρό και τα υπόλοιπα χριστιανικά σύμβολα όπως οι εικόνες, οι ευρύτεροι περιορισμοί στη χριστιανική λατρεία και την ελευθερία… Όσον αφορά την ακαδημαϊκή κοινότητα και τα μέσα ενημέρωσης, παραμένουν ψυχρά αδιάφοροι γι τον συντελούμενο διωγμό των Χριστιανών, για μια πληθώρα λόγων, αν μη τι άλλο, επειδή τείνουν να διατηρούν ιδεολογικά, μια αντιχριστιανική στάση, αλλά κυρίως επειδή η όλη εξέλιξη των γεγονότων, έρχεται πλέον σε πλήρη αντίθεση με ολόκληρη την φαντασιακή τους αφήγηση, πως οι μουσουλμάνοι είναι οι παρεξηγημένοι «διαφορετικοί» οι οποίοι καταπιέζονται δήθεν από τη Δύση2.
 Γεγονός αδιαμφισβήτητο παραμένει, το ρεύμα αθρόας προσέλευσης στο πλευρό των Τζιχαντιστών, νέων από την δυτική Ευρώπη και τις ΗΠΑ, δεύτερης ή τρίτης γενιάς, αραβικής και μουσουλμανικής καταγωγής, που έχουν σπουδάσει στη δύση, αλλά ποτέ δεν αφομοιώθηκαν από αυτήν και οι οποίοι, με περισσό μένος, μίσος και εκδικητικότητα, πολεμούν κάθε τι που στοχοθετούν ως δυτικό. Η αυξανόμενη δράση των Τζιχαντιστών, του ISIS, δημιουργεί μια όλο και πιο μεγάλη αγωνιώδη ανησυχία στις δυτικές κοινωνίες, αφού γνωρίζουν καλά, πως έσπειραν ανέμους και πλησιάζει πλέον η στιγμή που θα θερίσουν θύελλες.
 Σε πολιτικό επίπεδο αναδεικνύεται μια σύγχυση αντιμετώπισης, του φαινομένου που οδηγεί σε αδυναμία ενιαίου μετώπου αντίδρασης, οι ΗΠΑ έχουν επιλέξει, να επιχειρούν ατομικά και αποσπασματικά με επιλεγμένους βομβαρδισμούς σε στρατηγικούς στόχους των Τζιχαντιστών, ενώ οι ευρωπαίοι παρατηρούν άβουλοι τις εξελίξεις.
 Δεν θα πρέπει όμως να υποτιμηθεί σε καμιά περίπτωση, η κυρίαρχη θρησκευτική διάσταση του όλου ζητήματος, δίχως την οποία δεν είναι δυνατή η κατανόηση του όλου κλίματος που σιγά – σιγά διαμορφώνεται, ως ψηφίδες ενός διευρυμένου τρομακτικού ψηφιδωτού απειλής και θανάτου, δομών και αξιών με τις οποίες πορεύτηκαν οι δυτικές κοινωνίες από το 1789 και εντεύθεν. Το θρησκευτικό υπόβαθρο της παρούσας ανθρωπιστικής κρίσης στον ευρύτερο γεωπολιτικό χώρο της μέσης ανατολής, έχει να κάνει με την κατάρρευση των επίπλαστων αποικιοκρατικών εθνικών συνόρων των χωρών της περιοχής, με σαφή ενεργειακή και γεωπολιτική διάσταση, οι οποίες εξυπηρετούν τα επιδιώξεις όσων θα ήθελαν να ελέγχουν τις εξελίξεις στη περιοχή.
 Ένα αβίαστο ερώτημα που ανακύπτει είναι, μήπως ήδη βρισκόμαστε μπροστά σε μια συνολική σύγκρουση πολιτισμών; Ο Ηuntington Samuel επισημαίνει πως: ο Ισπανικός εμφύλιος πόλεμος ήταν ένα πρελούδιο στον 
παγκόσμιο πόλεμο. Ο πόλεμος στην Βοσνία είναι ακόμα ένα αιματηρό επεισόδιο στην αναπτυσσόμενη σύγκρουση των πολιτισμών. Κατ’ αναλογία, μήπως ο πόλεμος στην Βοσνία αποτελεί και αυτός πρελούδιο στον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο3. (Όπου Βοσνία βάλτε το ISIS των Τζιχαντιστών).
 Χαρακτηριστική περίπτωση του όλου κλίματος που έχει διαμορφωθεί, είναι και η στάση μιας 22χρονης Βρετανίδας από το Λονδίνο, η οποία ασπάστηκε το Ισλάμ και τη Τζιχάντ και «ευελπιστεί» να γίνει η πρώτη γυναίκα, που θα αποκεφαλίσει βρετανό ή αμερικανό πολίτη. Χαρακτηριστικά έγραψε, στο λογαριασμό που διατηρεί στο Twitter: Allahu Akbar. UK must b shaking up haha. I wna b da 1st UK woman 2 kill a UK or US terorrist! (ο Αλλάχ είναι μεγάλος. Η Βρετανία πρέπει να τρέμει. Θέλω να γίνω η πρώτη βρετανίδα που θα σκοτώσει βρετανό ή αμερικανό τρομοκράτη!)4, με τέτοια και παρόμοια φαινόμενα, γίνεται όλο και περισσότερο αντιληπτό, το πόσο βαθιά διείσδυση έχει πολιτισμικά και ψυχολογικά το εξτρεμιστικό Ισλάμ στις δυτικές κοινωνίες, οι οποίες έχουν μηδενίσει τα αξιακά τους συστήματα και ζουν με υποκατάστατα και εικονικότητα ύπαρξης.
 Τα λεγόμενα χριστιανικά κράτη της δύσης, έχουν απολέσει πριν από πολύ καιρό την χριστιανική τους ιδιοπροσωπία, αφού είναι υπεύθυνα για δύο παγκόσμιους πολέμους, για υποκίνηση πολέμων σε μη ευρωπαϊκό έδαφος, για παράνομη διακίνηση πυρηνικών και ταφή πυρηνικών αποβλήτων, για διακίνηση όπλων και ναρκωτικών για trafficking γυναικών και σωματεμπορία, για πρόκληση ανθρωπιστικών κρίσεων σε Αφρική και Ασία, για στρατιωτικές και πολιτικές επεμβάσεις νέο-αποικιακού χαρακτήρα στο τρίτο κόσμο και σωρεία άλλων παραβάσεων της ανθρώπινης ζωής, αξιοπρέπειας και ελευθερίας.
 Οι εξελίξεις στην γηραιά ήπειρο επιταχύνονται, με ισχυρούς καταλύτες τις δυνάμεις εκείνες, που γεννήθηκαν και ανδρώθηκαν, σε τόπους λεηλατημένους, από λαούς αδικημένους. Με κυρίαρχο εκεί, το ακραίο πολιτικό Ισλάμ, το οποίο επιχειρήθηκε να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο, επικυριαρχίας από τους δυτικούς «σταυροφόρους», αφού αυτοί τους εκπαίδευσαν, τους εξόπλισαν και τους γαλούχησαν στο μίσος και τον αλληλοσπαραγμό, αλλά τώρα πλέον ήρθε η ώρα ο «Frankenstein», να στραφεί κατά του ίδιου, του δημιουργού του.
 Πολλοί νέοι της δύσης αηδιασμένοι από τον άδειο κόσμο τους ο οποίος δεν διαθέτει πια υπαρξιακό νόημα και σκοπό, απ’ την θρησκευτική υποκρισία, απ’ την ανυπαρξία ανθρωπισμού και απ’ τον πολιτικό αμοραλισμό, στρέφονται στο φονταμενταλισμό, που τους εξασφαλίζει μια παροδική άνοδο της αδρεναλίνης, και αποτελεί ένα επιφανειακό υποκατάστατο νοήματος. Οι κοινωνίες της δύσης έδωσαν προτεραιότητα, στο κέρδος, στη καλοπέραση, στον αμοραλισμό, στον ατομικισμό, την εξαπάτηση και την ύβρη, οπότε η νέμεση καιροφυλακτεί να βρει την ευκαιρία, για να αποδώσει ότι αναλογεί στο καθένα, δίχως συναισθηματισμούς και έλεος.
 Η Ευρώπη αποτελεί δηλωμένο στόχο των Ισλαμιστών, θέλουν να την τιμωρήσουν και να την εκδικηθούν, για τα όσα πιστεύουν πως έχουν υποστεί απ’ αυτήν και του κάθε λογής και εποχής «σταυροφόρους» της. Τα ευρωπαϊκά κράτη πρέπει να αντιληφθούν, έστω και στο παρά πέντε, πως η κατάσταση αρχίζει να γίνεται ανεξέλεγκτη, με απρόβλεπτες μελλοντικές συνέπειες, τόσο για τα ίδια, όσο και για ολόκληρη την ανθρωπότητα.
 ___________________________________________
1.Πρβλ. http://www.theguardian.com/world/2014/jun/30/isis-caliphate-revival
2.Πρβλ. http://www.jihadwatch.org/2014/08/raymond-ibrahim-the-wests-prostration-to-islam
3.Πρβλ. Ηuntington Samuel κ.α, Η σύγκρουση Ανατολής καί Δύσης καί η πρόκληση Χάντιγκτον, (ελληνική μετάφραση του παραπάνω κειμένου και ενθουσιώδης υποδοχή από τους: Χρήστο Γιανναρά, Κώστα Ζουράρι, Γιώργο Καραμπελιά κ.α), Εναλλακτικές Εκδόσεις, Αθήνα 2001, σελ 122.

4.Πρβλ. http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=322220&catid=7
- See more at: http://www.amen.gr/article19056#sthash.X8owhbEi.dpuf

το βρήκαμε εδώ

Παρασκευή, 15 Αυγούστου 2014

Παναγία του καλού!

Στήν Παναγία μας ὅλα τά προβλήματά μου ἀναθέτω.
Ἀλλά γιά περισσότερη ἐγρήγορσι…
Μιλῶ στήν Γλυκοφιλοῦσα, ὅταν μοῦ λείπη
ἡ ἀγάπη τῶν δικῶν μου.
Παρακαλῶ τήν Ὁδηγήτρια, γιά νά μήν χάσω τόν δρόμο μου.
Κλαίω μπροστά στήν Παυσολύπη,
ὅταν ὁ οὐρανός μου εἶναι μαῦρος.
Δέομαι στήν Γοργοϋπήκοο,
γιατί τό πρόβλημα “δέν παίρνει” ἄλλο.
Γονατίζω στήν Παραμυθία, ὅταν οἱ λύπες εἶναι ἀβάσταχτες, πολλές καί ὄχι μία.
Χαμογελώντας παρακαλῶ τήν Πάντων Χαρά, ὅταν ἡ χαρά μου εἶναι μακρινό ὄνειρο.
Κοκκινίζοντας ἐκλιπαρῶ τό Ρόδο τό Ἀμάραντο,
γιά τήν χαμένη μου ντροπή.
Κι ἄν ἡ μάνδρα τῆς ψυχῆς μου ἀπειληθῆ,
κρούω στήν Πορταΐτισσα.
Δοξολογώντας τόν Κύριο, ψάλλω μπροστά στό Ἄξιον Ἐστί.
Εὐχαριστώντας τόν Θεό γιά ὅσα μοῦ ἔδωσε,
ζητῶ ἀπό τήν Παναγία Δεξιά νά Τοῦ τό πῆ.
Κι ὅταν θέλω τό “χάδι” τοῦ Θεοῦ μου,
κλείνω τό μάτι στήν Μεσίτρια.
Ἀλλ’ ὅταν δέν ἀντέχω τόν θρῆνο τῶν ἀδελφῶν,
ζητῶ ἀπό τήν Θρηνωδοῦσα νά κλαύσω μαζί της.
Κι ὅσες φορές, ὡς ἄλλοι “Φιλισταῖοι” ἐχθρικά σύννεφα πυκνώνουν στόν οὐρανό τῆς Πατρίδος μου,
ἱκετεύω τήν Ἁγία Σκέπη.
Γιά τήν προστασία τῶν ἀδελφῶν μου Σέρβων,
γονυπετῶ μπροστά στήν Τριχεροῦσα.
Κι ὡς Μάνα τοῦ κόσμου ὅλου, Βρεφοκρατοῦσα,
Σέ ἱκετεύω γιά τίς μάνες…
Ἀπό τήν Γερόντισσα τοῦ Ἁγίου Ὄρους ζητῶ νά φυλάη
τά ἀδέλφια μου τούς μοναχούς…
Ὦ Δέσποινα τοῦ κόσμου, γενοῦ μεσίτρια,
πρός τόν Φιλάνθρωπο Θεόν,
μή μοῦ ἐλέγξῃ τάς πράξεις, ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων.

Πέμπτη, 7 Αυγούστου 2014

ΟΙ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ

ΙΩΑΝΝΗ ΦΟΥΝΤΟΥΛΗ
Ὁ Αὔγουστος εἶναι ὁ μήνας τῆς Παναγίας. Ἡ μεγάλη ἑορτὴ τῆς Κοιμήσεως, τῆς μνήμης, τῆς Θεοτόκου, ποὺ ἐτέθη ἀκριβῶς στὸ μέσον τοῦ μηνὸς αὐτοῦ, ἦταν αἰτία καὶ ὅλες οἱ ἡμέρες του νὰ πάρουν σιγά – σιγὰ ἕνα θεομητορικὸ χαρακτήρα.
Οἱ δεκατέσσαρες πρῶτες ἡμέρες μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι εἶναι τὰ προεόρτιά της καὶ οἱ ὑπόλοιπες τὰ μεθέορτα, ἡ παράταση τῆς μεγάλης αὐτῆς θεομητορικῆς ἑορτῆς. Κατὰ τὴν αὐστηρὰ ἑορτολογικὴ τάξη, προεόρτιος ἥμερα εἶναι μόνο ἡ παραμονή, ἡ 14η τοῦ μηνός, κατὰ τὴν ὁποία καὶ μόνο ὑπάρχουν εἰδικὰ τροπάρια στὴν ἐκκλησιαστικὴ ἀκολουθία. Ἀλλὰ τὸ λειτουργικὸ ἔθιμο, ποὺ σήμερα ἀποτελεῖ πιὰ γενικῶς καθιερωμένη παράδοση, συνέδεσε ὅλες τὶς πρὸ τῆς ἑορτῆς ἡμέρες μὲ τὴν προπαρασκευὴ γιὰ τὸν ἑορτασμὸ τῆς μνήμης τῆς Παναγίας, ἀφ’ ἑνὸς μὲν μὲ τὴν προπαρασκευαστικὴ νηστεία, ἀφ’ ἑτέρου δὲ μὲ τὴν ψαλμωδία τῶν παρακλητικῶν κανόνων πρὸς αὐτὴν μετὰ τὸν ἑσπερινὸ τῶν ἡμερῶν αὐτῶν. Ἡ μεθέορτος πάλι περίοδος κατὰ τὸ ἰσχύον τυπικὸ λήγει τὴν 23η Αὐγούστου, ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποία «ἀποδίδεται» ἡ ἑορτή, τὰ Ἐννιάμερα. Πάντοτε ὅμως κατὰ τὸ παρελθὸν ὑπῆρχαν τάσεις παρατάσεως τοῦ ἑορτασμοῦ. Ἔτσι σὲ πολλὰ μοναστήρια τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἡ ἑορτὴ ἀπεδίδετο τὴν 28η Αὐγούστου. Διάταγμα ἐξ ἄλλου τοῦ αὐτοκράτορα Ἀνδρόνικου Β΄ τοῦ Παλαιολόγου ὅριζε νὰ ἑορτάζεται ἡ μνήμη τῆς Θεοτόκου καθ’ ὅλο τὸν Αὔγουστο μήνα ἀπὸ τὴν 1η μέχρι τὴν 31η. Σὲ ἀνάλογο τάση φαίνεται ὅτι ὀφείλεται καὶ ἡ τοποθέτηση στὴν 31η τοῦ Αὐγούστου τῆς ἑορτῆς τῆς καταθέσεως τῆς Τίμιας Ζώνης τῆς Θεοτόκου στὴν Ἁγία Σορό, ποὺ βρισκόταν στὸ ναὸ τῆς Θεοτόκου στὰ Χαλκοπρατεῖα τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Κατὰ τὸν τρόπο αὐτὸν ὁ θεομητορικὸς μήνας, ἀλλὰ καὶ ὁλόκληρο τὸ ἔτος, ποὺ ἔληγε τὴν 31η Αὐγούστου, σφραγιζόταν μὲ μία θεομητορικοῦ χαρακτήρα ἑορτή.
Κατὰ τὸν Αὔγουστο, λοιπόν, τὸν μήνα τῆς Παναγίας, στοὺς ναούς μας, καὶ μάλιστα στὰ προσκυνήματα τὰ ἀφιερωμένα στὸ ὄνομά της, θὰ συντρέξουν οἱ πιστοί μας γιὰ νὰ ὑμνολογήσουν τὴν Μητέρα τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἀναφέρουν σ’ αὐτὴν τὴ θλίψη καὶ τὶς ἀγωνίες τους. Καὶ δικαίως, γιατὶ ἡ Θεοτόκος εἶναι ἡ λογικὴ κλίμακα ποὺ κατέβασε τὸν Θεὸ στὸν κόσμο καὶ ἀνέβασε τὸν ἄνθρωπο στὸν Θεό. Εἶναι ὁ κρίκος ποὺ συνέδεσε τὸν οὐρανὸ μὲ τὴ γῆ, ποὺ ἔδωσε στὸν Θεὸ τὴν σάρκα, ὥστε νὰ γίνει, ἀπὸ ἄκρα φιλανθρωπία, ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ «ὁμοούσιος ἡμῖν κατὰ τὴν ἀνθρωπότητα», σὰρξ ἐκ τῆς σαρκὸς καὶ ὀστοῦν ἐκ τῶν ὀστέων τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος. Καὶ στὴν παρρησία τῆς μητέρας Του, ποὺ τὴν ἄφησε πεθαίνοντας στὸν σταυρὸ στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰωάννου καὶ γιὰ δική μας μητέρα, καταφεύγουν τώρα τὰ παιδιά της, οἱ ἀδελφοὶ τοῦ Χριστοῦ. Δὲν ἦταν ἡ διαθήκη Του αὐτή, ποὺ τὴν ἔγραψε ἐπάνω στὸν αἱματοβαμμένο σταυρό Του, ὅταν βλέποντας «τὴν μητέρα καὶ τὸν μαθητὴν παρεστῶτα, ὃν ἠγάπα» εἶπε πρὸς αὐτὴν τὸ «Ἰδοὺ ὁ υἱός σου» καὶ πρὸς τὸν μαθητὴ «Ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου»; Μὲ τὸ θάρρος λοιπὸν καὶ τὴν ἀγάπη τῶν παιδιῶν πρὸς τὴν μητέρα ἀπευθύνεται ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ πρὸς τὴν Θεοτόκο, γιὰ νὰ διαβιβάσει ἐκείνη τὰ αἰτήματά του πρὸς τὸν Υἱὸ καὶ Θεό της, χρησιμοποιώντας καὶ πάλι τὴν παρρησία τῆς μητέρας. Γιατὶ μέσα στὸ μυστικὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τὴν Ἐκκλησία, νεκροὶ δὲν ὑπάρχουν. Ὅλοι ζοῦν ἐν Χριστῷ καὶ συνεχίζουν καὶ στὸν οὐρανὸ τὶς προσευχὲς καὶ τὶς δεήσεις γιὰ τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας ποὺ ζοῦν στὴ γῆ καὶ ἀγωνίζονται τὸν καλὸν ἀγώνα τῆς χριστιανικῆς ζωῆς, ὅπως ἀκριβῶς καὶ οἱ ζῶντες στὸν κόσμο τοῦτο δέονται γιὰ τοὺς ἄλλους ἀδελφούς των, ζώντας ἢ κεκοιμημένους. Καὶ πολὺ περισσότερο ἡ Θεοτόκος στὴ δόξα τοῦ οὐρανοῦ δὲν παύει νὰ ἐκτελεῖ τὸ ἔργο τῆς μεσιτείας ποὺ ἔκαμε καὶ στὴ γῆ. Ὅπως στὸ γάμο τῆς Κανᾶ ἐνδιαφέρθηκε γιὰ τὴ χαρὰ τῶν ἀνθρώπων καὶ ζήτησε καὶ πέτυχε ἀπὸ τὸν Χριστὸ τὴν θαυματουργική Του ἐπέμβαση, ἔτσι καὶ μεταστάσα ἀπὸ τὴ γῆ δὲν ἐγκατέλειψε τὴ γῆ, ἀλλὰ διαρκῶς διαβιβάζει τὶς αἰτήσεις μας πρὸς τὸν Υἱὸ καὶ Θεό της. Γι’ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸ λόγο εἶναι ἡ «προστασία» ἡ «ἀκαταίσχυντος» καὶ ἡ «μεσιτεία» ἡ «ἀμετάθετος», ποὺ δὲν παραβλέπει τὶς ἱκετευτικές μας φωνές, ἀλλὰ ἀντιλαμβάνεται καὶ προφθάνει στὴ βοήθεια ἐκείνων ποὺ ἔχουν ἀνάγκη, ὅπως πολὺ χαρακτηριστικὰ ψάλλει ὁ ποιητὴς τοῦ γνωστοῦ κοντακίου.
Σ’ αὐτὴν λοιπὸν τὴ θεολογικὴ βάση στηρίζεται ἡ Ἐκκλησία ὅταν κατὰ τὶς πρῶτες ἡμέρες τοῦ μηνὸς αὐτοῦ ψάλλει στοὺς ναούς μας τοὺς παρακλητικοὺς κανόνας πρὸς τὴν Παναγία. Θὰ ἑνώσομε καὶ ἐμεῖς μαζὶ μὲ τὸν ὑπόλοιπο λαὸ τοῦ Θεοῦ τὴ φωνή μας καὶ θὰ ἀπευθύνομε πρὸς αὐτὴν τοὺς ὡραίους ὕμνους, ποὺ συνέθεσαν οἱ ἱεροὶ ποιητὲς τῆς Ἐκκλησίας μας, οἱ πνευματοκίνητοι συντάκτες τῶν ἱερῶν αὐτῶν ἀκολουθιῶν. Αὐτὲς ἀκριβῶς τὶς παρακλητικὲς ἀκολουθίες θὰ δοῦμε σήμερα. Τὸ θέμα εἶναι καὶ ἐπίκαιρο καὶ πρακτικῶς χρήσιμο, ἀφοῦ ἀπὸ σήμερα τὸ βράδυ θὰ σημαίνουν οἱ καμπάνες τῶν ἐκκλησιῶν μας καὶ θὰ μᾶς καλοῦν σ’ αὐτές.
Οἱ δύο ἀκολουθίες αὐτὲς μᾶς εἶναι γνωστὲς μὲ τὸ ὄνομα «Μικρὸς» καὶ «Μέγας παρακλητικὸς κανὼν εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον». Ἔτσι ἐπιγράφονται στὰ λειτουργικά μας βιβλία. Στὴν πραγματικότητα ὅμως εἶναι κάτι τὸ εὐρύτερο. Ὁ κανὼν εἶναι μέρος μόνο τῆς ὅλης ἀκολουθίας, τὸ μεγαλύτερο καὶ ἴσως τὸ πιὸ ἐντυπωσιακό. Εἶναι τὸ στοιχεῖο ποὺ μὲ τὴν ἐναλλαγή του διαφοροποιεῖ τὴν κατὰ τὰ ἄλλα ὅμοια ἀκολουθία σὲ δύο, ποὺ γιὰ νὰ διακρίνονται ὀνομάζονται ἡ μία «Μεγάλη Παράκλησις» καὶ ἡ ἄλλη «Μικρά». Καὶ οἱ δύο κανόνες ἔχουν ἴσο ἀριθμὸ τροπαρίων, 32 τροπάρια ὁ καθένας – τέσσαρα σὲ κάθε ὠδή –, τοῦ μεγάλου ὅμως κανόνα τὰ τροπάρια καὶ οἱ εἱρμοί, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἐξαρτῶνται τὰ τροπάρια, εἶναι φανερὰ ἐκτενέστερα. Αὐτὸ ὅμως δὲν εἶναι, νομίζω, ἀρκετὸ νὰ αἰτιολογήσει τὸ ἐπίθετο «μέγας» σ’ αὐτόν. Φαίνεται ὅτι ὁ μέγας αὐτὸς κανὼν ἐψάλλετο πανηγυρικώτερα, ἰδιαιτέρως κατὰ τὴν περίοδο τοῦ δεκαπενταύγουστου, ὅπως δείχνουν καὶ τὸ ἐξαποστειλάριο «Ἀπόστολοι ἐκ περάτων…», ποὺ ψάλλεται στὸ τέλος του. Κατόπιν καὶ ἡ ἐπανάληψις τῶν δύο τροπαρίων «Διάσωσον ἀπὸ κινδύνων…» καὶ «Ἐπίβλεψον ἐν εὐμενείᾳ…», ποὺ γίνεται στὸ τέλος κάθε ὠδῆς τοῦ μεγάλου, ἐνῷ στὸν μικρὸ μόνο στὸ τέλος τῆς γ΄ καὶ τῆς στ΄ ὠδῆς, μαρτυρεῖ μία τάση πρὸς ἔξαρση ἐπὶ τὸ πανηγυρικώτερον τοῦ πρώτου.  Ὁ μικρὸς ἐψάλλετο, ὅπως καὶ ἡ ἐπιγραφή του μαρτυρεῖ, καθ’ ὅλο τὸ ἔτος «ἐν πάσῃ περιστάσει καὶ θλίψει ψυχῆς». Κατὰ τὴν ἰσχύουσα σήμερα πράξη, οἱ δύο κανόνες κατὰ τὴν περίοδο τοῦ δεκαπενταύγουστου ψάλλονται ἐναλλάξ, γιὰ τὴν ἀποφυγή, προφανῶς, τῆς μονοτονίας, στὸ τέλος τοῦ ἑσπερινοῦ ὅλων τῶν ἡμερῶν ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἑσπερινὸ τῶν Σαββάτων, τῆς Μεταμορφώσεως καὶ τῆς Κοιμήσεως. Αὐτὴ ἡ σύνδεση τῆς παρακλήσεως μὲ τὴν ἀκολουθία τοῦ ἑσπερινοῦ μᾶς φέρνει στὸ νοῦ τὴν ἀντίστοιχο μοναχικὴ τάξη, ποὺ στὶς ὁλονυκτίες τῶν μονῶν συνάπτεται ὁ ὄρθρος στὸν ἑσπερινό. Ἡ ὅλη ἀκολουθία δηλαδὴ τοῦ ἑσπερινοῦ καὶ τῆς παρακλήσεως μαζί, γίνονται σὰν ἕνα εἶδος μικρᾶς παννυχίδος στὰ μέτρα καὶ τὶς δυνατότητες τῶν ἐνοριῶν, μικρῆς ὁλονυκτίας πρὸς τιμὴν τῆς Θεοτόκου. Ἂν δὲ προσέξομε τὴ δομὴ τῆς ἀκολουθίας τῆς παρακλήσεως, θὰ ἀναγνωρίσομε σ’ αὐτὴν τὸ σχῆμα καὶ τὴ διάταξη ἑνὸς ὑποτυπώδους ὄρθρου. Ἀρχίζει μὲ ἕνα θρηνητικὸ ψαλμό, τὸν τελευταῖο τῶν ψαλμῶν τοῦ ἑξάψαλμου («Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου…» – ψαλμὸς 142ος), τὸ «Θεὸς Κύριος…» μὲ τὰ θεομητορικὰ τροπάρια «Τῇ Θεοτόκῳ ἐκτενῶς νῦν προσδράμωμεν…» καὶ «Οὐ σιωπήσωμεν ποτὲ Θεοτόκε…», τὸν 50ὸ ψαλμὸ «Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός  σου…», τὸν κανόνα μὲ κάθισμα στὸ τέλος τῆς γ΄ καὶ τὸ κοντάκιο στὸ τέλος τῆς στ΄ ὠδῆς καὶ τὴν παρεμβολὴ τῶν ἀναβαθμῶν, τοῦ εὐαγγελίου καὶ τῆς συναπτῆς του, μὲ τὰ τροπάρια ποὺ συνοδεύουν τὸν 50ὸ ψαλμὸ στὸν ὄρθρο, τὰ μεγαλυνάρια μετὰ τὴν θ΄ ὠδὴ καὶ στὸ τέλος τροπάρια ποὺ μποροῦν νὰ παραλληλισθοῦν πρὸς τὰ ἐξαποστειλάρια τοῦ ὄρθρου στὸ μέγα παρακλητικὸ κανόνα ἢ πρὸς τὰ ἀπόστιχα τοῦ ὄρθρου στὴν μικρὰ παράκληση. Ἂν συνδυάσομε μάλιστα τὰ ἀνωτέρω πρὸς τὴν τάξη ποὺ ἰσχύει στὶς ἑορτὲς τῶν ἁγίων, ποὺ ὡς πρῶτος κανὼν στὸν ὄρθρο ψάλλεται ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀνωτέρω παρακλητικοὺς κανόνας πρὸς τὴν Θεοτόκο, δὲν μᾶς μένει καμιὰ ἀμφιβολία, ὅτι καὶ στὶς παρακλήσεις ἔχομε ἕνα θεομητορικὸ παρακλητικὸ ὄρθρο κατὰ τὸν τύπο τῶν μοναχικῶν ὁλονυκτιῶν.
Ὁ μικρὸς κανὼν φέρεται ὑπὸ τὸ ὄνομα τοῦ Θεοστηρίκτου μοναχοῦ ἢ τοῦ Θεοφάνους, ποὺ ἴσως πρόκειται γιὰ τὸ ἴδιο πρόσωπο ποὺ χαρακτηρίζεται πότε μὲ τὸ κοσμικό, πότε μὲ τὸ μοναχικό του ὄνομα. Ποιός ὅμως ἀπὸ τοὺς πολλοὺς ὁμώνυμους ποιητὲς εἶναι ὁ συντάκτης τοῦ κανόνος αὐτοῦ δὲν εἶναι εὔκολο νὰ προσδιορισθεῖ. Τοῦ μεγάλου ποιητὴς εἶναι ὁ τελευταῖος αὐτοκράτωρ τῆς Νικαίας Θεόδωρος Δούκας ὁ Λάσκαρις (1222-1258). Ὁ δεύτερος αὐτὸς κανὼν ἔχει μάλλον προσωπικὸ χαρακτήρα καὶ ἀναφέρεται εἰδικῶς στὰ παθήματα καὶ τὶς περιστάσεις τοῦ βίου τοῦ πολυπαθοῦς αὐτοῦ βασιλέως. Ὁ πρῶτος εἶναι γενικότερος καὶ ταιριάζει σὲ κάθε ἄνθρωπο θλιβόμενο, ἀσθενούντα καὶ πάσχοντα ἀπὸ πνευματικὲς καὶ σωματικὲς ἀσθένειες, ἀπὸ ἐπιβουλὲς δαιμονικὲς καὶ κάθε ἄλλο ψυχοσωματικὸ κίνδυνο.
Καὶ οἱ δύο κανόνες ψάλλονται σὲ ἦχο πλ. δ΄. Ἡ α΄ ὠδὴ τοῦ μικροῦ ἔχει εἱρμὸ τὸ «Ὑγρὰν διοδεύσας», τοῦ μεγάλου τὸ «Ἁρματηλάτην Φαραώ». Καὶ οἱ δύο ἁμιλλῶνται στὴν ἐκλογὴ ὡραίων εἰκόνων, λεπτοῦ καὶ εὐγενοῦς τρόπου ἐκφράσεως τῆς δεήσεως, ζωηρῆς περιγραφῆς τῶν θλίψεων καὶ τῶν συμφορῶν καὶ τῶν αἰσθημάτων πίστεως, πόνου, ἀλλὰ καὶ ἐλπίδος καὶ ἐγκαρτερήσεως. Ὁ θρῆνος τοῦ πιστοῦ δὲν εἶναι ἔκφραση ἀπογνώσεως καὶ ἀπελπισίας, ἀλλὰ αἴτηση τοῦ θείου ἐλέους καὶ τῆς βοηθείας τῆς Θεοτόκου γιὰ τὴ συνέχιση τοῦ ἀγῶνος τοῦ βίου καὶ γιὰ τὴν νικηφόρο ἀντιμετώπιση τῶν πειρασμῶν.
ΠΗΓΗ : ΙΩΑΝΝΗ ΦΟΥΝΤΟΥΛΗ, ΛΟΓΙΚΗ ΛΑΤΡΕΙΑ, εκδ. ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ, ΑΘΗΝΑ 2002.


Τετάρτη, 6 Αυγούστου 2014

Η Παναγία του καλού


ΚΑΤΑΠΕΛΤΩΔΗΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΤΟΝ ΠΑΠΙΚΟ "ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ" ΝΑΞΟΥ

Στις μέρες τούτες τις πονηρές που ζούμε ,του δαιμονιώδες συγκρητισμού και του δεν βαριέσαι αδελφέ,ακόμη δυστυχώς και από ιερείς , ποστάρουμε ένα πολύ διαφωτιστικό θεολογικό κείμενο -επιστολή του ευλαβούς και Ορθοδόξου Επισκόπου Πειραιώς π.Σεραφείμ . Παρουσιάζετε τούτο το παράξενο ,ενώ μας ενδιαφέρει να φαινόμαστε ηθικοί και ακόμη τυπικοί στα εκκλησιαστικά μας «καθήκοντα» διαπιστώνετε  ότι στα της πίστεως έχουμε παντελή αδιαφορία και άγνοια.
 Σε αυτήν την προσπάθεια της γνώσης –επίγνωσης η πολύ θεολογική  απάντηση του Σεβ. Πειραιώς προς τον Παπικό "Αρχιεπίσκοπο" Τήνου Νικόλαο.

Μέσα σε ελάχιστες παραγράφους συνοψίζει την ορθόδοξη διδασκαλία και εξηγεί για ποιο λόγο ο Παπισμός δεν είναι Εκκλησία, αλλά αίρεση.

Να ευχαριστήσουμε τον Αγιο Πειραιώς για τους αγώνες του για την Ορθόδοξη πίστη μας και να τον παρακαλέσουμε να συνεχίσει αταλάντευτος να στέκεται όρθιος επί των επάλξεων του χρέους, ως ορθόδοξος επίσκοπος - δηλαδή ως φρουρός της πίστεως.





ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΤΟ ΠΑΠΙΚΟ “ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ” ΝΑΞΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟ*


Ο Εκλαμπρότατος Αρχιεπίσκοπος των εν Τήνω, Νάξω και Αιγαίω Ρωμαιοκαθολικών κ. Νικόλαος στις 12/3/2012 εξέδωκε «ανοικτήν επιστολήν προς κάθε άνθρωπο καλής θελήσεως» όπως την επιγράφει, με την οποία ευγενώς μας επικρίνει όχι με θεολογικά επιχειρήματα όπως θα ανέμενε κανείς, αλλά με συναισθηματικές προσεγγίσεις επιδιδόμενος σε ένα κήρυγμα αγαπισμού και αποπειρώμενος να θεμελιώσει το συγκρητιστικό οικουμενισμό εν τη πράξει με ευγενείς ωραιολογίες, που «κνήθουν» τα ώτα των ακουόντων, αλλά που απέχουν παρασάγκας από την αλήθεια.


ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ: ΟΙ ΛΑΤΙΝΟΙ ΕΚΤΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

________________


Ο ιερός Μάρκος ο Ευγενικός εις την επιστολή του «τοις απανταχού της γης» γράφει: «Προ χρόνων πολλών απεσχίσθη της Δυτικής Εκκλησίας, της Ρώμης φαμέν, το περιώνυμον άθροισμα εκ της των ετέρων τεσσάρων αγιωτάτων Πατριαρχών κοινωνίας, αποσχοινισθέν εις έθη και δόγματα της Καθολικής Εκκλησίας και των Ορθοδόξων αλλότρια» και συνεχίζει «Πόθεν ουν ημίν ανεφάνησαν όντες ορθόδοξοι οι δια τοσούτων χρόνων και τοσούτων πατέρων και διδασκάλων κριθέντες αιρετικοί;»


Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΔΝ ΕΧΕΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΠΙΣΤΗ ή ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ

__________


Ο Ρωμαιοκαθολικισμός δεν έχει την αποστολική πίστη εφ’ όσον το filioque, η κτιστή χάρις, το πρωτείο ως προνόμιο παγκοσμίου δικαιοδοσίας, τα υπέρτακτα έργα, το καθαρτήριο αποτελούν βασικά και αδιαπραγμάτευτα δόγματά του.


Δεν έχει έγκυρα εισαγωγικά μυστήρια, ιερωσύνη και ευχαριστία, διότι έχει αποσχισθεί από την Καθολική Εκκλησία του Χριστού και ισχύει δι’αυτόν ο επικυρωμένος από την Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο Α΄ Κανών του Μ. Βασιλείου ορίζων «οι της Εκκλησίας αποστάντες ουκ έτι έσχον την Χάριν του Αγίου Πνεύματος εφ’ εαυτούς· επέλιπε γαρ η μετάδοσις τω διακοπήναι την ακολουθίαν...απορραγέντες, λαϊκοί γενόμενοι, ούτε του βαπτίζειν, ούτε του χειροτονείν είχον εξουσίαν, ούτε ηδύναντο Χάριν Πνεύματος Αγίου παρέχειν, ης αυτοί εκπεπτώκασι».


Ο Ρωμαιοκαθολικισμός κατά τον Αγ. Γρηγόριο τον Θεολόγο δεν έχει αποστολική διαδοχή διότι η Ορθοδοξία του φρονήματος βεβαιώνει την Αποστολική διαδοχή και η κακοδοξία του φρονήματος την καταλύει: «Το μεν γαρ ομόγνωμον και ομόθρονον, το δε αντίδοξον και αντίθρονον· και η μεν προσηγορίαν, η δε αλήθειαν έχει διαδοχής», Αγ. Γρηγορίου Θεολόγου (Εις τον Μ. Αθανάσιον η , PG, 1089).


Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΒΑΛΕΙ ΤΟΝ ΠΑΠΟΚΕΝΤΡΙΣΜΟ ΤΟΥ

_______________


Ο Ρωμαιοκαθολικισμός δεν μπορεί να αποβάλη τον παποκεντρισμό του, παλαιότερο και νεώτερο γιατί τον έχει επισφραγίσει δια των αποφάσεων δέκα τριών δικών του «Οικουμενικών» Συνόδων.


Θυμίζουμε τις διακηρύξεις του «αγιοποιηθέντος» από τον Ρωμαιοκαθολικισμό Πάπα Ιωάννη Παύλου ΙΙ με την Εγκύκλιο Ut Unum Sint (1995) (10): «Η Καθολική Εκκλησία έχει την πεποίθηση ότι διατήρησε τη διακονία του διαδόχου του Αποστόλου Πέτρου, του Επισκόπου Ρώμης, που ο Θεός ίδρυσε “ως παντοτεινή και ορατή αρχή και θεμέλιό της ενότητας”» (παράγρ. 88).


Και, «Είμαι πεπεισμένος ότι έχω στο σημείο αυτό μία ιδιαίτερη ευθύνη... να βρίσκω μία μορφή άσκησης του πρωτείου, το οποίο, χωρίς ν’ αποποιηθώ με κανένα τρόπο την ουσία της αποστολής του, ν’ ανοίγεται σε μία νέα κατάσταση» (παράγρ. 95).


Ταυτόσημη άλλωστε είναι και η διακήρυξις του παπικού Πρωτείου από τον Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ΄ στό Φανάρι το 2006 και υπενθυμίζομε την οδηγία του Βατικανού του Ιουλίου 2007 με τις γνωστές «Απαντήσεις» με τις οποίες ο νυν Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ χαρακτήρισε «ελλειματικές» τις Ορθόδοξες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες επειδή δεν έχουν κοινωνία με τον δήθεν διάδοχο του Πέτρου.


Ο όσιος πατήρ ημών Ιουστίνος Πόποβιτς γράφει: «Το ορθόδοξο δόγμα, μάλλον δε το παν-δόγμα περί της Εκκλησίας, απερρίφθη και αντικατεστάθη δια του λατινικού αιρετικού παν-δόγματος περί του πρωτείου και του αλαθήτου του πάπα, δηλαδή του ανθρώπου. Εξ αυτής δε της παναιρέσεως εγεννήθησαν και γεννώνται συνεχώς άλλαι αιρέσεις: το Filioque, η αποβολή της Επικλήσεως, τα άζυμα, η εισαγωγή της κτιστής χάριτος, το καθαρτήριον πυρ, το θησαυροφυλάκιον των περισσών έργων...».


ΟΙ ΠΑΠΙΚΟΙ ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ ΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΠΕΡΙ ΑΚΤΙΣΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

______________


Οι προυποθέσεις που τίθενται βιβλικώς από τον Θεό Λόγο για την ενότητα και κοινωνία των εις Χριστό πιστευόντων κατά τα ανωτέρω, είναι η κοινή και αΐδιος δόξα του Τριαδικού Θεού. Εν άλλοις λόγοις η ενότητα του κτιστού ανθρώπου με τον άκτιστο Θεό Λόγο πραγματοποιείται μόνο με την άκτιστη θεοποιό ενέργεια και δόξα του Τριαδικού Θεού. Αλλ’ αυτή η θεοποιός δόξα παρέχεται δια του Χριστού εν Αγίω Πνεύματι, αποκλειστικά και μόνο στο μυστηριακό σώμα του Χριστού, την Εκκλησία.


Συγκεκριμένα αποκλείοντας την εμπειρία της άκτιστης Θείας Χάριτος και της Θεοποιού άκτιστης Δόξας αρνούνται ουσιατικά την κοινωνία κτιστού και ακτίστου, αρνούνται δηλαδή το μυστήριο της πραγματικής κοινωνίας Θεού και ανθρώπου, ως εκκλησιαστικό γεγονός. Αρνούνται στην πράξη την ίδια την έννοια της Εκκλησίας.


Κατά συνέπεια εφ’ όσον ο Ρωμαιοκαθολικισμός δεν αποδέχεται την περί ακτίστου χάριτος θεολογία, πράγμα που εκφράζεται θεσμικά και με το filioque δεν είναι εφικτή καμμία θεολογική Εκκλησιολογική και Αγιοπνευματική ενότητα μαζί του.Δράττομαι της ευκαιρίας απαντώντας γενικά στον κ. Νικόλαο, να απαντήσω και στον γνωστό δίγαμο, τον προσφυώς αποκαλούμενο «Καρδινάλιο Φραντζολίνι», που αυτόκλητα άνευ πανεπιστημιακής καθέδρας, έχει αναλάβει ρόλο τιμητού των Εκκλησιαστικών προσώπων και πραγμάτων, λέγων ότι η Αγία μας Χώρα δεν είναι προτεκτοράτο των Η.Π.Α., αλλά κράτος δικαίου του οποίου η εν συναλληλία λειτουργούσα Ορθόδοξος Καθολική Εκκλησία, διέπεται υπό των Ι. Κανόνων και των Νόμων του.


Η Ιεραρχία της Αγιωτάτης Εκκλησίας της Ελλάδος δεν αποδέχεται τους εκβιασμούς των Σιωνιστικών διεθνών Κέντρων, όπως απεδέχθη δυστυχώς η Ιεραρχία της αδελφής ομοδόξου Σερβικής Εκκλησίας για την Ισλαμοποίηση του Κοσσόβου, καρατομώντας αδίκως και αντικανονικώς τον Κανονικό Επίσκοπο Ράτσκας και Πριζρένης κ.κ. Αρτέμιο, όπως απεδείχθη πασιδήλως πλέον από την γνωστή Απόφαση 1410/2010 του Στ Ποινικοῦ Τμήματος του Αρείου Πάγου της χώρας μας, που κονιορτοποίησε τα ψεύδη της Σερβικής Ι. Συνόδου και της Σερβικής Πολιτείας κατά του δήθεν «καταχραστού» και όντως αγίου Επισκόπου Ράτσκας και Πριζρένης κ.κ. Αρτεμίου.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ο Πειραιώς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Ακούστε ΡΑΔΙΟ ΦΛΟΓΑ ( κάντε κλίκ στην εικόνα)