Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2014

Διηγήσεις π. Χαραλάμπου Διονυσιάτη (Προηγουμένου Ι. Μ. Διονυσίου)


Κάναμε πολλές ώρες προσευχή, τότε όταν ήμασταν κοντά εις τον Γέροντα Ιωσήφ, και τα πρώτα χρόνια κατόπιν, μετά την κοίμηση του Γέροντος, και πολύ χάριν μας έδιδε ο Κύριος, δι' ευχών του Γέροντος.
Έκανα 6 -8 ή και 10 ώρες ενίοτε προσευχή όρθιος. Μερικές φορές μου έρχονταν πολύ κούραση, και αισθανόμουνα άσχημα. Άλλοτε έρχονταν αμέλεια κ.λ.π. Τότε έλεγα εις τον εαυτόν μου: «Άρρωστος δεν είσαι έφαγες και ήπιες νερό. Λοιπόν εδώ θα αγωνιστείς. Θα πεθάνεις εδώ προσευχόμενος. Δεν υποχωρούσα. Και μετ' λίγη ώραν, έρχονταν τέτοια ειρήνη και μακαριότης, που επί 4 ώρες, νόμιζα ότι δεν πατούσα στην γη νόμιζα, ότι 4-5 ώρες ήσαν 10 λεπτά. Την εποχή εκείνη, είχα πολλές καταστάσεις ο Θεός μου είχε δώσει πολύ χάριν».
Ειρήνη με ειρήνη έχει διαφορά. Υπάρχει τεράστια διαφορά, από την ειρήνη που δίδει ό Θεός. Έτσι κάποτε προσευχόμενος, πλησίον του παραθύρου του κελιού μου, αισθάνθηκα ένα πράγμα, που δεν μπορεί να το έκφραση κανείς.


Εκεί που προσευχόμουν, ακούω ξαφνικά μία βοή. Αι αισθήσεις μου αι εξωτερικέ κόπηκαν και άνοιξε μέσα στην καρδιά μου μία ειρήνη, σε ανέκφραστο βαθμό. Δεν μπορούσα να κουνηθώ. Μία ανέκφραστος γλυκύτης, γαλήνη, ειρήνη.
Δεν περιγράφεται αισθανόμουνα παράδεισο μέσα μου. Αυτό ίσως κράτησε μια ώρα κατόπιν υποχώρησε. Κάτι όμως έμεινε μέσα μου. Βεβαίως ελάχιστο πράγμα παρέμεινε. Και έκτοτε, ότι και αν συνέβαινε οιανδήποτε φροντίδα, ταραχή, πειρασμός κλπ η ειρήνη μέσα μου δεν έφευγε.
Όταν έφυγε εκείνη ή μεγάλη και ανέκφραστος ειρήνη έκλαιγα φώναζα: «τι ήτανε αυτό - τι ήτανε αυτό; Θεέ μου έλεγα αυτή ήτανε ή ειρήνη που έδωσες στους άγιους Αποστόλους: Την Ειρήνη την Έμήν δίδωμι υμίν. Δεν μπορούσα να βαστάξω" έκλαιγα - έκλαιγα. τι ήτανε αυτό, Θεέ μου!»
Σχετικά με την αγάπη του Θεού λέμε, ότι μας αγαπά ό Θεός ή ότι αγαπάμε τον Θεόν, ότι αισθανόμεθα αγάπη μέσα μας για τον Θεόν. Αυτό δεν είναι τίποτε είναι ελάχιστον, από την αίσθησιν εκείνη της αγάπης του Θεού, όταν σε επισκεφθεί ό Θεός, όταν σου δώσει την αγάπη Του. Τότε λιώνεις. Αν κράτηση αυτή ή αγάπη, αυτή ή αισθήσεις της αγάπης του Θεού, λίγα λεπτά, δεν αντέχεις τότε πεθαίνεις.
Ούτω κάποτε προσευχόμενος επί πολύ ώρα, ξαφνικά αισθάνθηκα την Παρουσία του Θεού μπροστά μου! (όχι να τον βλέπω). Εκείνη την ώρα, το τι αισθάνθηκα, δεν περιγράφεται. Ένας Θείος έρως ανέκφραστος, μία αγάπη που δεν περιγράφεται. Δεν μπορείς να κρατηθείς' πέφτεις κάτω. Αν κρατούσε πάνω από 2 - 3 λεπτά θα πέθαινα δεν αντέχεις.
Από την πολλή αγάπη καίεσαι μέσα σου, από την πολλή γλυκύτητα και μακαριότητα, από, τον πολύ θείο έρωτα για τον Χριστό. Πέφτεις κάτω και άλλο τίποτα δεν λες μόνο, σώσε με - σώσε με, φωνάζεις διότι θα πεθάνεις αν κρατήσει, λίγο ακόμη. Τρία λεπτά εάν κρατήσει θα ξεψυχήσει ο άνθρωπος από, τον πολύ ερωτά στον Χριστό, από την πολλή αγάπη.
Μετά όταν υποχώρησε, επί τρεις ώρες περίπου έλεγα την ευχή και άφθονα γλυκύτατα δάκρυα έτρεχαν. Και πολλές φορές ενθυμούμενος την κατάσταση εκείνη της χάριτος, όπου αισθανόμουν δίπλα μου, μπροστά μου την παρουσία, του θεού, έρχονται γλυκύτατα δάκρυα και προσευχή συνεχής.
Κάποτε προσευχόμενος πάλι, βλέπω τον εαυτόν μου ξαπλωμένο νεκρό απέναντι μου, φορώντας το πετραχήλι. Αυτό ήταν έκσταση, δράμα. Τώρα; τίποτε δεν έκανα σκεπτόμουνα τι λόγο θα δώσω στον Θεόν για τι πράξεις μου, για την ζωήν μου και με έπιασε δέος, μ' έπιασε τρόμος. Τι απολογία θα δώσω τώρα. Περίπου 10 λεπτά κράτησε αυτή ή δράση.
Πάγωσα τώρα πηγαίνω στην κρίσιν. Έβλεπα μόνον τον εαυτόν μου κανέναν άλλον, τίποτε άλλο δεν έκρινα. Όταν συνήλθα, όταν ήλθα εις τον εαυτόν μου, είχα την αίσθηση της μνήμης θανάτου μου ήλθε πένθος και δάκρυα. Αυτή ή μνήμη θανάτου, αυτό το πένθος, βάστηξαν πολύ καιρό.
Άλλο λοιπόν ή μνήμη θανάτου που κάνομε ημείς με διάφορες σκέψεις και θεωρίες (κι' αυτή πολύ καλή και χρησιμότατη είναι), και άλλη αυτή, που δίδει ό Θεός εν αισθήσει.
Μία φορά ό Γέροντας μου είχε πει ότι αισθάνθηκε ένα ανέκφραστων αίσθημα αγάπης προς το Ευαγγέλιο κατά την Θ. Λειτουργία. Του έρχονταν να αγκαλιάσει το Ευαγγέλιον, ει δυνατόν να το βάλει μέσα του. Κι εγώ κάποτε αισθάνθηκα, ένα παρόμοιο αίσθημα ανέκφραστου αγάπης για το Ευαγγέλιον.
Ήθελα να πάρω το Ευαγγέλιον, να το βάλω μέσα στην ψυχή μου δεν το χόρταινα. Άλλοτε πάλι, εκεί που προσευχόμουνα, είχα επίσκεψη χάριτος. Όλη ή γραφή μπήκε τρόπον τινά μέσα μου. Περί Αγάπης, περί ειρήνης κ.λ.π. Ούτω άρχισαν να λέγονται όλα μέσα μου από την γραφή. Εκείνα που δεν διάβαζα, υστέρα τα διάβαζα και τα έβλεπα. Ύστερα περί ειρήνης. Μία - δύο ώρες συνέχεια. Ύστερα σταμάτησε αυτό, και άρχισε άλλο πράγμα. Θεέ μου, τι είναι αυτό; δεν μπορούσα να κρατήσω τον εαυτό μου. Τι φωτισμός είναι αυτός που δίδεις Θεέ μου, ώστε να γνωρίσουμε και να κατανοήσομε όλη την Γραφή!
Λέγοντας τι μπορώ να κάνω, αμέσως έφυγε ό νους μου και πήγε στη θάλασσα. Είδα την θάλασσα πολλαπλάσια πολύ μεγάλη. σαν να έβλεπα με τά μάτια μου, τα τεράστια κήτη που είναι μέσα. Θαύμαζα το μεγαλείο του Θεού, και την μικρότητα του ανθρώπου Εκεί, λοιπόν, που θαύμαζα, το πόσο μεγάλη είναι ή θάλασσα, και τα κήτη που περιέχει μέσα, ξαφνικά ό νους έφυγε έξω από την γη.
Έμεινα κατάπληκτος. Είδα μία απέραντη, αχανή, έκταση, επάνω - κάτω - δεξιά και αριστερά της γης. Ακατανόητη έκταση δεν βρίσκεις άκρη. Και μέσα στο αχανές αυτό Σύμπαν, την γη σαν μια σφαίρα, και πέριξ εκατομμύρια πολλά σφαίρες σαν την γη. Έμεινα κατάπληκτος για το άπειρο χάος, για την απεραντοσύνη του Σύμπαντος.
Εκεί, λοιπόν, που θαύμαζα, ακούω φωνή: «Ο Θεός δεν χωράει, μέσα στο αχανές αυτό Σύμπαν τόσον μεγάλος, τόσον άπειρος είναι ό Θεός». Άρχισα να θαυμάζω και να εκπλήττομαι. Πόσον μεγάλος είναι αλήθεια ό Θεός; Πω, πω! δεν χωράει στο αχανές αυτό Σύμπαν! Θυμήθηκα εκείνη την ώρα, αυτό που λέγει ή Γραφή: «Ή γη είναι το υποπόδιον των ποδών του Θεού». Πόσον άπειρος είναι ό Θεός; και αν τώρα σπρώξει με το πόδι του την γη;
Με έπιασε τρέμουλα κι' εγώ θα φύγω, θα πέσω με την γη στο χάος..., κι' εκεί επάνω συνήλθα από την θεωρία αυτή, και ήλθα εις τον εαυτόν μου.
Μετά από αυτήν την θεωρία, είχα την αίσθηση, ότι τίποτε δεν είμαστε εμείς. Γνώρισα, ότι απολύτως τίποτε δεν είμαστε. Τότε μένει πραγματική ταπεινοφροσύνη. Αυτή είναι ή ταπεινοφροσύνη, που λέγει ο αββάς Ισαάκ: «Είναι καλύτερα να κλάψεις μία ώρα για τις αμαρτίες σου, παρά όλο τον κόσμο να κερδίσεις, καλύτερα να γνωρίσεις την ασθένεια σου, παρά νεκρούς ν' ανασταίνεις». Ότι και να πεις, μπορεί να ταπεινώνεσαι εξωτερικά. Την πραγματική ταπείνωση, δεν την γεύεσαι, δεν την έχεις.
Μετά από αυτήν την θεωρία, χρυσά να φορούσα, δεν μου έκανε εντύπωση. Νόμιζα, ότι όλα τα ίδια είναι. Δεν αισθάνεσαι από μέσα τίποτε να σε βλέπουν π.χ. με λαμπερά, και να αισθάνεσαι ικανοποιήσει που σε βλέπουν.
Αυτή ή θεωρία, μου έφερε τέτοια ταπείνωση. Και δεν έφυγε από μέσα μου μέχρι και τώρα. Δόξες, τιμές, δεν με εντυπωσιάζουν. Καλύτερα να φορώ παρτάλια παρά λαμπρά. Δεν μου κάνει εντύπωση να επιδείξω... (κλαίει ό παπα Χαράλαμπος).
  ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "ΟΣΙΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ".
ΤΕΥΧΟΣ 9, ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ- ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2003
το βρήκαμε εδώ

Τρίτη, 29 Ιουλίου 2014


Ο ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗΣ ΠΑΠΑΣ MAΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΟΛΑ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΩΝ ΓΡΑΙΚΟΛΑΤΙΝΩΝ



ΑΛΛΑ ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΟΤΙ ΔΕΝ ΑΚΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΝ, σαν υπνωτισμένοι.



Μας το λεει τρανταχτά και αποφασιστικά για να το χωνέψουμε: Θα ενωθούμε με τους Ορθοδόξους και ταυτόχρονα ο καθένας θα κρατήση  την διαφορετικοτητά του.(αμε;;;!!!)
(είδατε τις επιτυχίες του ...διαφορετικού Ζηζιούλα; Ξερει αυτός απο ...διαφορετικότητες και ιδιομορφίες!!!! τάμαθε απο την επιθετική ....γιαγιά!!!).
 Οι "δικοι μας' δεν μας τα λενε γιατι ξέρουμε την γλώσσα και θα τους καταλάβουμε και θα παθουν οσα έπαθαν οι όμοιοι τους μετα την Φλωρεντία και εν ολίγοις και στην ημερίδα της Θεσσαλονικης).
Ενω ο Πάπας μας τα λεει κατάμουτρα τα οσα συμφώνησαν.
Αυτοι θα μείνουν με τις Αιρέσεις τους και εμεις με τα ....δικά μας και τους φτανουν οι μεχρι τωρα υπογραφές και υποχωρήσεις μας.
Και θα ενωθούμε και λειτουργικά.
Τι ωραία, τι καλα!!!
Είδατε που ο Πατερούλης τους , τους εκφράζει και αυτούς;
Παει με το μαλακό χαπι για να το χάψουν και οι λιγοι αντιδρώντες γιατι οι πολλοί οι κοσμικοί, σαν δαιμονοκρατούμενοι, το αποδέχονται και το επικροτούν (Γιατι κακο είναι; μας απαντούν).



«Η ενότητα των χριστιανών είναι βασικής σημασίας, διότι αυτή είναι η εντολή του ίδιου του Ιησού», ανέφερε μεταξύ άλλων ο πάπας Φραγκίσκος κατά την διάρκεια επίσκεψής του στην πόλη της Καζέρτα, κοντά στην Νάπολη.

Ο ποντίφικας ανέφερε επίσης ότι «πρέπει να ξεπερασθούν οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στις διάφορες χριστιανικές εκκλησίες, οι οποίες δεν γεννήθηκαν χωρισμένες», προσθέτοντας πως για να επιτευχθεί ο κύριος, αυτός στόχος «πρέπει να αναζητηθεί κάποιος καινούριος τρόπος».

Στη συνέχεια υπογράμμισε ότι «το Άγιο Πνεύμα εμπνέει την διαφορετικότητα στην Εκκλησία. Η διαφορετικότητα είναι ωραία αλλά, παράλληλα, το Άγιο Πνεύμα εμπνέει και την ενότητα. Και έτσι η Εκκλησία είναι μία, ενωμένη. Για να χρησιμοποιήσουμε έναν ωραίο όρο, πρόκειται για μια συμφιλιωτική διαφορετικότητα».


το βρήκαμε εδώ

Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2014

Περί Εφημεριών εν Κωνσταντινουπόλει

P1020496

Αρχιμ. Δοσιθέου Κανέλλου,Καθηγουμένου Ιεράς Μονής Παναγίας Τατάρνης Ευρυτανίας


Σεβασμιώτατε[*] δέσποτα, αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί και συλλειτουργοί, ευχαριστώ πολύ που με καλέσατε για να σας ομιλήσω. Δεν έρχομαι εν σοφία λόγων, ούτε ως επιστήμων θεολόγος, ούτε για να τριχάσω την τρίχα.
Είμαι ένας καλογερόπαπας και απευθύνομαι σε παπάδες, με την παλαιά έννοια του όρου «παπάς», κι όχι με την μειωτική που μας αποδίδουν σήμερα με την λέξι «παπαδαριό». «Παπάς» είναι λέξις τιμητική και είναι χαϊδευτικό της λέξεως «πατήρ», και μετάφρασις της αραμαϊκής λέξεως «αββάς». Και η λέξις «παπάς» ή «παπίας» δεν είναι μακρυά ετυμολογικώς από την λέξι «πάπας» που τόσον έχει παρεξηγηθή εξ αιτίας της χρήσεώς της από τον επίσκοπο Ρώμης.
Τονίζω ότι ιερομόναχοι και έγγαμοι πρεσβύτεροι είμεθα ένα· άνευ διακρίσεως «αγιότητος». Είμαι παπάς, είσθε παπάδες. Είμαι πρεσβύτερος, είσθε πρεσβύτεροι.
Δεν υπάρχει στην Εκκλησία του Χριστού διάκρισις μεταξύ έγγαμου και άγαμου κλήρου. Όπου υπάρχει διάκρισις, εκεί υπάρχει αίρεσις. Διότι μια φορά, θυμάμαι, κάποιοι αρχιερείς οι οποίοι προέρχονταν από οργανώσεις είχαν επισκεφθεί το Μοναστήρι που ήμουν καλόγηρος. Και λέγει τότε ο οικείος επίσκοπος, μακαριστός πλέον τώρα, πως την επομένη ημέρα θα ετελείτο μια «παρθενική Λειτουργία». Του λέγω:
-Τι εννοείτε; Μου απαντά:
-Θα λειτουργήσουμε μόνον εμείς οι άγαμοι.
-Συγγνώμη, μα εγώ δεν θα λειτουργήσω, δεν θα έρθω.
-Γιατί; ερωτά. Και του απαντώ:
-Πρώτον, διότι αυτό είναι εγκρατιτική αίρεσις, δεύτερον διότι οι Κανόνες της Εκκλησίας απαγορεύουν την διάκρισι μεταξύ άγαμου και έγγαμου επί ποινή αφορισμού, και τρίτον διότι εγώ δεν είμαι παρθένος.
Εκεί τινάχτηκε! Λέει:
—Τί εννοείς;
—Εννοώ πως αν ο Μέγας Βασίλειος λέγει ότι «Και γυναίκα ού γινώσκω και παρθένος ούκ ειμί», εγώ δεν μπορώ να ισχυρισθώ πως είμαι παρθένος. Εξάλλου η Εκκλησία του Χριστού, εκ των ανδρών μόνον ένα ονόμασε Παρθένο∙ τον άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο και Ευαγγελιστή. Οι υπόλοιποι είμαστε καθ’ υπόνοιαν «παρθένοι».
Γι’ αυτό λοιπόν, αγαπητοί μου, αισθάνομαι πολλήν την οικειότητα ανάμεσά σας. Άλλωστε να ξέρετε πως οι καλύτεροί μου φίλοι είναι οι έγγαμοι κληρικοί. Και χαίρω ιδιαιτέρως όταν έρχονται στο Μοναστήρι μας και λειτουργούν. Διότι δεν είναι σωστό κάποιοι αρχιμανδρίτες των 20 και 25 χρόνων να περιφρονούν κληρικούς έγγαμους 80 – 85 χρόνων.
Αλλά «περί την νύσσαν τον πώλον κεντώ» για να θυμηθώ το άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο
Ο νους μου πετά προς την Κωνσταντινούπολι την αγαπημένη. Εκεί θέλω να μεταφέρω και την αγάπη σας. Δεν θα σας μιλήσω για τους ναούς της, ούτε για τ’ αγιάσματά της, ούτε για τα κάστρα της. Δεν θα σας μιλήσω ούτε για τον Πατριάρχη και την Πατριαρχική αυλή. Γι’ αυτά μιλούν πολλοί και έχουν γράψει πολλά και γράφουν εισέτι.
Θα σας απασχολήσω με κάτι που κανείς μέχρι τώρα δεν καταπιάστηκε. Θα σας μιλήσω για συναδέλφους. Για τους δικούς σας ανθρώπους. Για τους παπάδες της Πόλης. Γι’ αυτούς τους ήρωες για τους οποίους κανείς δεν ομιλεί, κανείς δεν γράφει. Θα σας μιλήσω για όσα έχω ακούσει, για όσα έχω δή, για όσα οι ίδιοι μου έχουν διηγηθή. Ιερείς με οικογένειες, σε μακρυνές ξεχασμένες ενορίες, χωρίς ενορίτες, σ’ ένα περιβάλλον εχθρικό. Ιστορίες άγνωστες, άλλες συγκινητικές, άλλες ηρωικές, αλλά όλες ενδιαφέρουσες. Φυσικά θα αναφερθώ ενδεικτικά, σε πολύ λίγα, διότι δεν θα ήτο δυνατόν να αναφέρω στην αγάπη σας όλα όσα γνωρίζω.
Για να κάνουμε και μια σύγκρισι μεταξύ αυτών και ημών. Διότι παραπονούμεθα πολλάκις αλλά χωρίς λόγο και αιτία.
Ζούν οι ταπεινοί λευίτες της Κωνσταντινουπόλεως σε ένα εχθρικό περιβάλλον. Δεν γνωρίζουν από που και από ποιόν θα έρθη η βρισιά, η πέτρα, το φτύσιμο. Λίγο να διαταραχθούν οι σχέσεις μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, αυτοί πληρώνουν τα σπασμένα.
Επίσης γνωρίζουν ότι εκεί είναι μόνιμοι. Κάθε φυγή προς τα εδώ ή το εξωτερικό σημαίνει καθαίρεσις. Και όμως μένουν εκεί από του χρέους μη κινούντες. Ωσάν τον στρατιώτη μιας πύλης στην Πομπηΐα. Η λάβα του Βεζούβιου ήρθε και τον εκάλυψε, μα εκείνος έμεινε ακίνητος φρουρός μιάς διαταγής· να μη εγκατάλειψη την πύλη. Και στις ανασκαφές βρέθηκε πετρωμένος απ’ την λάβα με το δόρυ στο χέρι, στην πύλη.
Ο εφημέριος της Παναγίας στο Πέραν μου έλεγε πριν μερικά χρόνια: «Είμαι εδώ εφημέριος επί 54 χρόνια». Αν ζη πρέπει να έχη ξεπεράση τα 60 χρόνια ιερατικής διακονίας. Και είδε δόξες να περνούν και να χάνονται…
Εμείς πολλές φορές έχουμε σαν όνειρο την συνταξιοδότησι. Να πάρουμε σύνταξι να γλυτώσουμε από τριμηνίες, προϋπολογισμούς και απολογισμούς. Γνώρισα τον πατέρα Φιλόθεο στην ηλικία των 92 ετών. Ήτο εφημέριος στον Άγιο Γεώργιο Εδίρνε Καπού (στην Πύλη της Αδριανουπόλεως). Ενορίτες; Αυτός, η παπαδιά του και μία κόρη, αν δεν απατώμαι. Ψάλαμε μαζύ σε μια Προηγιασμένη στο Αγίασμα των Βλαχερνών. Εθαύμασα την αντοχή του στο ψάλσιμο, παρ’ όλη την προχωρημένη ηλικία του. Μετά την απόλυσι, τον ερώτησα:
-Είσθε συνταξιούχος; Μου απήντησε:
Εμείς εδώ δεν γνωρίζουμε τι έστι σύνταξις· πεθαίνουμε στο Θυσιαστήριο!
Μετά τρία έτη έμαθα ότι εκοιμήθη. Όμως εκοιμήθη ως λειτουργός. Στο Θυσιαστήριο, από του χρέους μη κινών.
Ύστερα από το διάταγμα του Κεμάλ το 1934 η ρασοφορία εκτός του ναού απαγορεύεται. Οπότε οι ιερείς κυκλοφορούν με πολιτικά και εισερχόμενοι εις τον ναόν φορούν ράσο και καλυμαύχι. Διευκρινίζω πως η ρασοφορία έκτοτε απαγορεύθηκε για τους τούρκους υπηκόους και μόνον, κι όχι δι’ όσους απλώς επισκέπτονται την Τουρκία (εξ Ελλάδος φερ’ ειπείν ή όπου αλλού). Ενθυμούμαι, λοιπόν, τον μακαριστόν π. Μελέτιο Σακκουλίδη, τον Μεγάλον Οικονόμον. Ήτο εφημέριος σε 11 ναούς της περιφερείας Υψωμαθείων. Έζησε τα δραματικά γεγονότα του ’55 στους Αγίους Θεοδώρους Βλάγκας. Αυτός ποτέ δεν εκάθισε σε ώρα ακολουθίας η Θείας Λειτουργίας. Μέχρι τέλους. Και εντύπωσι μου είχε κάνει μεγάλη διότι δεν έκρυβε ποτέ την ιερωσύνη του. Και γένεια έτρεφε και κόμη διατηρούσε. Μάλιστα δε ο μακάριος εκείνος στο αριστερό πέτο του σακακιού του είχε πάντοτε καρφιτσωμένο ένα χρυσό σταυρό. Και πάντα έτσι κυκλοφορούσε εν μέσω αλλογενών και αλλοθρήσκων· με τον σταυρό να λάμπει.
Αυτό το διάταγμα του Κεμάλ, έφερε σε πολύ δύσκολι θέσι τους εφημέριους τότε, αλλά και τους πιστούς. Έχει καταγραφεί ότι ο Πατριάρχης Φώτιος ο Β’ (επί του οποίου βγήκε το διάταγμα) ουδέποτε εξήλθε του Πατριαρχείου, αρνούμενος και μη ανεχόμενος να συνοδεύεται από παντελονοφόρους κληρικούς.
Ο μακαριστός π. Γεώργιος Οκουμούσης εφημέριος στην Ίμβρο (εκοιμήθη πέρυσι) μου εδιηγείτο τα εξής: «Ο πατέρας μου ήταν παπάς. Όταν ήλθε ειδοποίησις από το Πατριαρχείο να βγάλουν οι ιερείς τα ράσα, να περιορίσουν κατά το δυνατόν την γενειάδα και να κόψουν την κοτσίδα (για να μη δίδουν στόχο, διότι τα πράγματα τότε ήσαν πολύ άγρια και επικίνδυνα) έπεσε θρήνος στο σπίτι μας. Ο πατέρας μου ήταν ιερεύς στους Αγ. Θεοδώρους και έπρεπε να συμμορφωθή. Με κλάμματα η μητέρα μου παπαδιά πήρε το ψαλίδι, έκοψε την κοτσίδα και την τοποθέτησε σ’ ένα κουτί. Την έβαλε κάτω άπ’ τα εικονίσματα, και όταν ο πατέρας μου εκοιμήθη, το μόνο κτέρισμα που τον συνώδευσε στον τάφο ήσαν τα μαλλιά του, η κοτσίδα του»…
Είπα και προηγουμένως· οι κίνδυνοι ελλοχεύουν πάντοτε. Οι ιερείς είναι στο στόχαστρο. Ας κυκλοφορούν με πολιτικά, τους διακρίνουν αμέσως. Ακόμα, θυμηθείτε, αγνοείται η τύχη του πτώματος του Ηγουμένου του Μπαλουκλή Χρύσανθου. Κάποιο πηγάδι κρατάει το μυστικό του βασανισμού του… Ο τέως Μέγας Εκκλησιάρχης π. Σεραφείμ όταν ήτο διάκονος, λειτουργούσε σε κάποιο ναό της περιφερείας του Βοσπόρου. Θες από άγνοια του κινδύνου, θες από αφέλεια φόρεσε γαλάζια διακονική στολή. Ήταν η εποχή μετά τα Σεπτεμβριανά. Ξαφνικά εισβάλλουν στον ναό τραμπούκοι εγκάθετοι και απήτησαν με κραυγές, βρίζοντας και απειλώντας, να βγάλη τα άμφια που θύμιζαν Ελλάδα…
Μου έλεγεν ο μακαρίτης παπα-Νεόφυτος εφημέριος στο Μπαλουκλή: «Κάποιος Χριστιανός με χάρισε ένα ρολόι χειρός που είχε στο κέντρο την Παναγία. Το φόρεσα και μπήκα στο λεωφορείο για να πάω στο σπίτι μου στα Ταταύλα. Το λεωφορείο γεμάτο ήταν, θέσεις δεν είχε, και στεκόμουν όρθιος. Πιάστηκα από την χειρολαβή να μη πέσω, τραβήχτηκε το μανίκι καί φάνηκε το ρολόϊ. Σαν κοράκια, σαν όρνια έπεσαν επάνω μου να με γδάρουν. Είδα κι έλαβα να γλυτώσω από τα χέρια τους. Και από τότε το έχω στην τσέπη του σακακιού μου». Εκείνο, αδελφοί μου, που είναι πολλές φορές ανυπόφορο για τους ιερείς της Πόλεως είναι η μοναξιά. Χωρίς οικογένεια, χωρίς ενορίτες.
Περιμένω μια φορά στον διάδρομο έξω από το Πατριαρχικό Γραφείο να με δεχθή ο Πατριάρχης. Δίπλα μου κάθεται ένας ηλικιωμένος ιερεύς. Περιμένει να δη κι αυτός τον Πατριάρχη. Πιάνουμε κουβέντα. «Είμαι Ίμβριος και εφημερεύω στον Άγιο Φωκά στο Ορτάκιοϊ (Μεσοχώρι). Έχω 15 ενορίτες, απ’ τους οποίους οι μισοί είναι κατάκοιτοι. Δύο θυγατέρες έχω, αλλά στην Αθήνα μένουν. Εδώ πιά μόνος μένω. Έχασα την παπαδιά μου εδώ και δέκα επτά χρόνια. Μόλις πέθανε η παπαδιά μου σκέφθηκα να φύγω. Πως να έμενα πιά μόνος μου, με προβλήματα υγείας… Την ώρα που της έριχνα λίγο χώμα στον τάφο της, πάτερ μου, σαν να άκουσα την φωνή της: -Παπά μου, τόσα χρόνια σε υπηρετούσα πιστά, και τώρα φεύγεις και με αφήνεις μόνη; Ποιος θα μου ανάβη το καντήλι στον τάφο; Κι έτσι, πάτερ, αποφάσισα κι έμεινα μόνος μου δέκα επτά χρόνια, σ’ ένα κελλάκι του ναού, στο οποίο γυναίκα δεν πάτησε∙ μόνος μου τακτοποιούμαι και συντηρούμαι. Όμως έχει πολλά σκαλιά και δεν μπορώ πιά ν’ ανεβοκατεβαίνω. Δεν με βαστούν τα πόδια μου. Έχω και πολλές αρρώστιες… Γι’ αυτό ήλθα στον Πατριάρχη να με αφήση να φύγω, να πάω στις κόρες μου»…
Μπαίνει πρώτος στον Πατριάρχη. Εγώ δεύτερος. Μου λέγει ο Πατριάρχης: «Τον λυπούμαι, έχει πολλές αρρώστιες, είναι ηλικιωμένος, αλλά εάν φύγει θα κλείση ο Άγιος Φωκάς». Απαντώ: «Παναγιώτατε, ολοι έχουμε αρρώστιες. Άλλος λίγες, άλλος πολλές. Αλλά ο πατήρ έχει μια αρρώστια ανίατη∙ την μοναξιά!»…
Μετά από δύο χρόνια εκοιμήθη. Ένας νέος κληρικός εύελπις τον διεδέχθη και λειτουργεί τώρα στον Άγιο Φωκά στο Μεσοχώρι.
Κουβεντιάζω, πριν από χρόνια, με τον τότε εφημέριο της Παναγίας Χαντζεριώτισσας, τον μακαρίτη επίσης π. Γεώργιο. Ενορίται; Ουδείς. Μόνον οι νεωκόροι και αυτοί αραβόφωνοι. Χήρος με μια κόρη με ειδικές ανάγκες. Μου αφηγείται: «Ήλθε, πάτερ, η ημέρα της Πεντηκοστής. Χτύπησα την καμπάνα γιατί έπρεπε να την χτυπήσω· διότι αν δεν την χτυπήσω θεωρείται η εκκλησία έρημη, mazbut, και καταλαμβάνεται από την Γενική Διεύθυνση Βακουφιών. Διάβασα όσα διάβασα, μόνος κι έρημος. Έφθασα στις ευχές της γονυκλισίας. Γονάτισα. Κουτσά – στραβά τις διάβασα. Πήγα να σηκωθώ. Αδύνατον! Τα γόνατά μου δεν με ακολουθούσαν! Σύρθηκα σαν χελώνα μέσα στο ιερό. Βρήκα μια καρέκλα. Πιάστηκα και επιτέλους σηκώθηκα»…
Με μια συντροφιά πήγα προσκυνητής στον ναό του Ευαγγελισμού στο Βαφεοχώριον ή στους Ταξιάρχες Μεγάλου Ρεύματος, δεν ενθυμούμαι καλώς. Μεγάλη χαρά είχε ο εφημέριος που μας είδε. «Ελάτε να σας βλέπουμε! Να ακούμε ελληνικά! Δεν θέλουμε τίποτε. Μόνο λίγο λιβάνι, δυο καθαρές λαμπάδες, ένα πρόσφορο!».
Όμως υπάρχουν στην Πόλι και πολλοί τούρκοι, ίσως οι πλείστοι, που είναι άνθρωποι ταπεινοί, ευλαβείς. Και πολλές φορές ωφελείσαι απ’ αυτούς.
Όταν ο νύν Μητροπολίτης Καλλιουπόλεως και Μαδύτου Στέφανος ήτο Αρχιδιάκονος, μπήκε σ’ ένα ταξί για να πάη στους γονείς του, στα Ταταύλα. Κυκλοφορούσε, φυσικά, με τα πολιτικά. Ο ταξιτζής τον κοιτάζει από το καθρεφτάκι και τον ρωτάει, στα τούρκικα βεβαίως:
—Παπάς είσθε;
—Ναι, άπαντα απορημένος (που τον κατάλαβε) ο Αρχιδιάκονος. Ο ταξιτζής κουνώντας το κεφάλι του συνεχίζει:
Εσείς έχετε πολύ δύσκολη δουλειά.
—Εσείς ίσως δυσκολότερη, που όλη μέρα είσθε στο τιμόνι, στους δρόμους.
—Όχι, παπάζ εφέντη, η δική σας δουλειά είναι πιο δύσκολη. Εγώ αν κάνω καμμιά ζημιά θα πληρώσω στο συνεργείο ή στην τροχαία, κι αν κάνω κάτι σοβαρότερο ίσως μπώ και φυλακή. Εσείς, όμως, αν δεν κάνετε όπως πρέπει τα καθήκοντα σας, θα έχετε να κάνετε με τον Αλλάχ! Έκπληξις!
Άλλη περίπτωσις. Στην Αντιγόνη ήταν ένας εφημέριος με πέντε παιδιά. Τα ‘μπλεξε με μιάν Αρμένισσα και παρατάει την οικογένειά του. Το μαθαίνει ο χότζας του νησιού, τον πλησιάζει και τον νουθετεί: «Μεγάλη αμαρτία κάνεις, παπάζ εφέντη! Είσαι ιερεύς. Αυτό είναι μεγάλη υπόθεσις! Έχεις ευθύνη στον Θεό και στο Γένος σου. Τίποτε δεν σας λείπει. Ξέρουμε ότι το Πατριαρχείο σας φροντίζει. Ξανασκέψου το! Ντροπή, γιατί το κάνης αυτό;». Δυστυχώς ο ταλαίπωρος δεν τον άκουσε και καθηρέθη. Το παράδοξον και λυπηρόν του πράγματος είναι ότι αυτός τώρα κάνει τον ξεναγό στην Πόλι, ακόμα και μέσα στο Πατριαρχείο!
Γνωρίζω, όμως, και μια εντελώς αντίθετη ιστορία. Την έζησα προσωπικώς. Μια ιστορία μεγάλης μετανοίας. Φυσικά, δεν θα αναφερθώ σε ονόματα ή ναούς.
Βρίσκομαι σ’ ένα πανηγυρίζοντα ιερό ναό κάπου στην Πόλι. Μέσα στο ιερό βήμα βλέπω ένα (για νεωκόρος μου φάνηκε) που εγνώριζε τα πάντα από τάξη. Άριστος στην διακονία του. Στο τέλος, με την απόλυσι, τον πλησιάζω και τον συγχαίρω:
—Μπράβο! Είσαι ο καλύτερος νεωκόρος που έχω συναντήση!
Αμέσως αυτός άρχισε να κλαίη!
—Μήπως σε προσέβαλα, ζητώ συγγνώμη, του λέγω.
—Όχι, πάτερ. Αλλά δεν είμαι νεωκόρος. Είμαι καθηρημένος διάκονος, και μένω στην Ελλάδα χρόνια τώρα, δουλεύοντας ως καθηγητής.
Συζητήσαμε επ’ αρκετόν. Κατάλαβα ότι δεν υπήρχαν ηθικοί λόγοι. Μόνον λόγοι ανυπακοής.
—Άκου, του λέγω, αν διετηρήθης καθαρός, πήγαινε στον Πατριάρχη. Βάλε μετάνοια. Ζήτησε συγγνώμη. Αυτός θα σε δεχθή και θα σε επαναφέρη.
Είπαμε κι άλλα πολλά. Σκορπίσαμε. Μετά από 2-3 χρόνια βρέθηκα πάλι στην Πόλι σε κάποιον άλλο ναό. Διακονούσε ένας διάκονος. Δεν μου πήγε στο νού τίποτε. Μετά την απόλυσι με πλησιάζει, με αγκαλιάζει, με φιλάει, δακρύζει.
—Δεν με θυμάσαι; Είμαι ο τάδε, κι όλα έγιναν όπως μου είπες!
Τώρα πλέον ως ιερεύς άμισθος υπηρετεί με ζήλο πολύ σε εκκλησία της Πόλης! Καλή του ώρα!
Έχω δε διαπιστώσει ότι καλοί εφημέριοι διεμβολίζουν τους αλλόθρησκους και πολλάκις οι σχέσεις τους είναι φιλικές· εξαιρούνται βεβαίως οι γκρίζοι λύκοι.
Στα Σεπτεμβριανά όλες οι εκκλησίες της Πόλεως και των ομόρων Μητροπόλεων υπέστησαν δηώσεις, καταστροφές και ιεροσυλίες αφάνταστες. Μια, όμως, εγλύτωσε. Ποιά; Οι Άγιοι Απόστολοι στο Φερίκιοϊ.
Το τι θα συνέβαινε εκείνη την φοβερή αποφράδα νύχτα, στους λεγάμενους (στους τούρκους δηλαδή) ήταν γνωστό από ημερών πολλών. Έγινε θέμα συζητήσεως στους θαμώνες του απέναντι του ιερού ναού καφενείου. Ψιλοκουβεντιάζουν οι τούρκοι μεταξύ τους. Άλλοι υπέρ, άλλοι κατά. Κάποιος επεμβαίνει.
—Πρέπει να προστατέψουμε την ρωμαίϊκη εκκλησία, διότι σ’ αυτήν, το ξέρετε όλοι, είναι ένας παπάς που μας βοηθάει στις ανάγκες μας, στις αρρώστιες μας, στην ανέχειά μας.
—Πάψε, ρε! Παραμύθια! λένε οι φωνασκούντες αντιτιθέμενοι.
—Θα σας το αποδείξω! Αμέσως κιόλας. Δεν έχω ούτε μια λίρα πάνω μου, ψάξτε με! Θα πάω στο σπίτι του παπά και θα σας φέρω 500 λίρες!
Πάει, λοιπόν, και χτυπάει την πόρτα. Ζητάει τα χρήματα παρακαλώντας, λέγοντας πως έχει μεγάλη ανάγκη, άρρωστη γυναίκα και άλλα τέτοια. Ο παπάς απαντά:
—Βρε παιδί μου, δεν έχω τόσα χρήματα πάνω μου, και μάλιστα τέτοια ώρα. Θα ζητήσω και από τις αδελφές μου, όμως. Περίμενε!
Συγκεντρώνει το ποσόν και του το δίδει. Τότε ο τούρκος τρέχει στο καφενείο και κρατώντας τα χρήματα στα χέρια του ψηλά και δείχνοντας τα φωνάζει στους ομοφύλους του:
—Βλέπετε, όλοι; Αυτός είναι ο παπάς!
Έτσι, λοιπόν, εκείνο το φρικτό βράδυ του 1955, όλοι οι τούρκοι γείτονες περικύκλωσαν την εκκλησία των Αγίων Αποστόλων και όταν άρχισαν να έρχονται οι παρακρατικοί τραμπούκοι και ο μαινόμενος όχλος με ρόπαλα και μαχαίρια, βρήκαν τους ομοθρήσκους τους να προασπίζονται αποφασισμένοι τον ιερό ναό· «θα περάσετε πάνω άπ’ τα πτώματά μας και ύστερα θα πειράξετε τον ναό και τον παπά»!
Το όνομα του εφημερίου; Δημήτριος Παπαδόπουλος. «Άνους» κατά τον Πατριάρχη Αθηναγόρα. Ταπεινός και απέριττος, ευλαβής και αφανής. Ποιος Δημήτριος; Ο κατόπιν Οικουμενικός Πατριάρχης Δημήτριος! Από τους καλυτέρους Πατριάρχας του 20ού αιώνος!
Ας είναι αυτά τα ολίγα, ταπεινό μνημόσυνο γι’ αυτόν τον υπέροχο Πατριάρχη!
Υπάρχουν, αδελφοί συλλειτουργοί, και άλλα πολλά. Ενθυμούμαι όμως τον άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο που λέγει ότι ο λόγος δεν πρέπει να γίνεται «αηδής διά τον κόρον» διό και τελειώνω εδώ.
Αυτοί οι πρεσβύτεροι αξίζουν τον θαυμασμό μας. Χωρίς ποίμνιο, χωρίς «τυχερά», χωρίς κρατική ενίσχυσι, χωρίς καμμιά εξουσία (σημειωτέον πως η κρατική εξουσία εκεί δεν αναγνωρίζει καθόλου τους κληρικούς παρά μόνον τους εφοροεπιτρόπους των βακουφιών, οι ιερείς και οι επίσκοποι είναι ως μη υπάρχοντες), γαντζωμένοι σαν τα στρείδια στον βράχο της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, χτυπούν καμπάνα και μ’ αυτήν διαλαλούν ότι υπάρχουν, ότι η Ρωμηοσύνη ζη και θα ζη έως ότου έλθη ο Ευλογημένος. Αμήν.
[*] Ομιλία του Γέροντος Δοσιθέου σε Ιερατική Σύναξη των Εφημερίων της Ιεράς Μητροπόλεως Ιεραπύτνης και Σητείας, που πραγματοποιήθηκε στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Αγίας Φωτεινής Ιεράπετρας τη Δευτέρα 12 Μαρτίου 2012.

Πηγή: Διμηνιαία έκδοση Ιεράς Μητροπόλεως Ιεραπυτνής και Σητείας, «Άγκυρα Ελπίδος», περίοδος Β΄, τ.68, Μάϊος-Ιούνιος 2012
Το βρήκαμε εδώ

Δευτέρα, 14 Ιουλίου 2014

Ο στείρος ευσεβιστικός μονόχνωτος ιεραποστολισμός

Свет  
Είμαι δέκα χρόνια παπάς. Αυτόν τον στείρο ευσεβιστικό μονόχνωτο ιεραποστολισμό: Γεμίστε τις εκκλησίες και την αγωνία πώς οι ναοί είναι άδειοι δεν τον χώνεψα ποτέ μου. Νομίζω η μανία να σώσουμε τον κόσμο με το ζόρι είναι αμερικάνικης προέλευσης και πατέντας. Σε λίγο θα βγάζουμε και φωτιές από το στόμα για να τραβήξουμε κόσμο.Ας είναι άδειες οι εκκλησίες. Η εκκλησία πάντα μικρή ζύμη ήταν και νίκησε. Πότε γίναμε ιδεολογική υπερδύναμη πού να πάρει. Αυτό σε απάντηση μερικών έξυπνων πού θέλουν να τα αλλάξουμε όλα για να γεμίσουν οι ναοί. Τί είναι οι ναοί; Λα μπουζουκερι; Μόνο οι τηλευαγγελιστές γεμίζουν στάδια. Γιατί εκεί ευδοκιμεί ο έλεγχος πάνω στους ανθρώπους και ο ετσιθελικος κατηχητισμός. Από το να προδώσουμε την αυθεντικότητα ας μεινουμε δέκα χριστιανοί. Πολλοί μαθητές σκανδαλιστηκαν και έστρεψαν οπίσω, Τοτε ο Χριστός προέτρεψε τους αποστόλους να κάνουν το ίδιο αν θέλουν. Κανένας εκβιασμός.
π.Παντελεήμων 
 
το βρήκαμε εδώ

Σάββατο, 12 Ιουλίου 2014

Οι εκ των έσω εχθροί της Εκκλησίας κατέχουν υψηλόβαθμες θέσεις της Εκκλησίας!

Όσοι αντέξουν σήμερα θα αποτελέσουν πρότυπα για τους επόμενους.
Θα είναι το άλας της Γης.

σχόλιο Γ.Θ : Παρακολουθήστε όπως και δήποτε το βίντεο του Πατέρα Νικόλαου Μανώλη με τις αποκαλύψεις που θα σας σοκάρουν και θα σας εξοργίσουν...
τοβρήκαμε εδω

Τετάρτη, 9 Ιουλίου 2014

Ο Συνοδικός θεσμός δείκτης ζωντάνιας της Εκκλησίας


Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Η λειτουργία του Συνοδικού θεσμού αποτελεί αψευδή δείκτη της ζωντάνιας της Εκκλησίας και καθρέφτη της πνευματικότητας των μελών Της – Επισκόπων, ιερέων, λαϊκών. Στοιχείο αναφοράς  για το πώς λειτουργεί ο Συνοδικός θεσμός είναι οι Ιεροί Κανόνες και η διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας, της οποίας κεφαλή και σωτήρας του σώματός Της  είναι ο Χριστός (Εφ. ε΄ 23). Αν ένα από τα μέλη του Σώματος υπολειτουργεί ή πάσχει, τότε όλο υποφέρει. Και ναι μεν ο Κύριος δεν αφήνει την Εκκλησία Του να βυθιστεί, όμως μεγάλη είναι έναντι Του η ευθύνη εκείνων που Την πληγώνουν.    

          Καθοριστικός για τη λειτουργία του Συνοδικού θεσμού είναι ο ρόλος των Επισκόπων. Όλοι οι επαρχιούχοι επίσκοποι έχουν βασικό καθήκον όχι μόνο να φροντίζουν ποιμαντικά το ποίμνιο της επισκοπής τους, αλλά να συμμετέχουν ενεργά στη ζωή της Τοπικής τους Εκκλησίας και  να λαμβάνουν μέρος στις Συνοδικές συνεδρίες. Η αδικαιολόγητη απουσία, ή η άρνηση συμμετοχής τους στις αποφάσεις της Συνόδου αποτελεί σοβαρότατο κανονικό αδίκημα. Πολλοί Κανόνες το επισημαίνουν. Μεταξύ αυτών ο 40ός Κανόνας της Συνόδου της Λαοδικείας: «Οι επίσκοποι δεν πρέπει να περιφρονούν τη σύνοδο, αλλά να πηγαίνουν και να διδάσκουν ή να διδάσκονται για την προκοπή των πιστών και των άλλων. Αν κάποιος (επίσκοπος) περιφρονήσει (τη σύνοδο) θα προκαλέσει κατηγορία εναντίον του εαυτού του…».
          Η συμμετοχή του κάθε επισκόπου στη ζωή της τοπικής  Εκκλησίας είναι καθήκον και δικαίωμα του και δεν φαλκιδεύεται από τις διάφορες μορφές που λαμβάνει κατά καιρούς ο τύπος της συνόδου (διαρκής, ενδημούσα, επαρχιακή). Επομένως είναι λανθασμένη η αντίληψη ότι τον καιρό που δεν συμμετέχει στη Διαρκή Σύνοδο λ.χ. ο επίσκοπος  δεν έχει ευθύνη και δεν ασχολείται με τα κοινά ζητήματα της Εκκλησίας. Λανθασμένη είναι και η αντίληψη ότι όταν συμμετέχει στη ΔΙΣ ασχολείται με τα θέματα της Εκκλησίας μόνο όταν αυτή συνεδριάζει. Στην Εκκλησία της Ελλάδος φερ’ ειπείν η ΔΙΣ συνεδριάζει, κατά μέσον όρο, τρεις ημέρες το μήνα. Είναι λοιπόν λάθος ο Συνοδικός αρχιερέας τις υπόλοιπες 27 ή 28 ημέρες να αφήνει την ευθύνη των αποφάσεων στον Πρόεδρο της ΔΙΣ, ή  - το χειρότερο – στον Αρχιγραμματέα Της, που τυπικά παίρνει την έγκριση του Προέδρου, και να καλείται εκ των υστέρων να εγκρίνει τις πράξεις τους, που ήδη έχουν συντελεσθεί… Η ευθύνη του δεν μεταβιβάζεται, ούτε εκχωρείται. Οι παλαιοί Μητροπολίτες – Θεσσαλονίκης, Φιλίππων, Σπάρτης και άλλοι – έχουν πικρή εμπειρία της τακτικής αυτής και βεβαίως όλοι οι νεότεροι, που έχουν περάσει από τη ΔΙΣ. Το έλλειμμα στην πληροφόρηση των  Μητροπολιτών το είχε επισημάνει ο σημερινός Αρχιεπίσκοπος, ως Μητροπολίτης Θηβών, χωρίς πάντως τίποτε να αλλάξει όταν ο ίδιος κατέστη Πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου…
Στην εποχή μας δεν δικαιολογείται από τους Μητροπολίτες – μέλη της Ιεραρχίας καμία άγνοια των θεμάτων που έρχονται στην Ιερά Σύνοδο. Σε όλα θα έπρεπε να είναι πλήρως ενημερωμένοι και σε όλα να έχουν άποψη. Υπάρχει κάτι ακόμη. Λαμβάνονται αποφάσεις από την Ιεραρχία, οι αποφάσεις πηγαίνουν στην ΔΙΣ, αυτή τις παραπέμπει στις Συνοδικές Επιτροπές και εκεί ξεχνιούνται…. Αν κάποιος Μητροπολίτης ζητήσει να πληροφορηθεί το πού βρίσκεται η υλοποίηση κάποιας απόφασης της Ιεραρχίας  ενημερώνεται ότι δεν έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία στην Επιτροπή… Έτσι οι αποφάσεις της Ιεραρχίας μένουν να υλοποιηθούν στις ελληνικές καλένδες.(Σημ. Όπως είναι γνωστό «ελληνικές καλένδες» δεν υπάρχουν).  Η σκέψη ότι όποια απόφαση κι αν παρθεί στην Ιεραρχία πρακτικά δεν προχωρεί, είναι φυσικό, να προκαλεί σε Μητροπολίτες απογοήτευση και να τους ωθεί σε παθητική στάση, αν και θάπρεπε  μέχρι τέλους να επιμένουν, μέσα στις γνωστές τους δυσκολίες και αντιξοότητες, να υλοποιούνται τα όσα αποφασίστηκαν στην Ιεραρχία. Μια άλλη τακτική στη Σύνοδο είναι πως όταν κάποιος Μητροπολίτης θέτει σ’ αυτήν ένα θέμα, να τον διαβεβαιώνουν μεν ότι «ορθώς ομιλεί», αλλά  να λαμβάνει μιαν αόριστη υπόσχεση ότι στο μέλλον (στις ελληνικές καλένδες δηλαδή)  ο ίδιος θα αναλάβει να εισηγηθεί το θέμα που έθεσε  στην Ιεραρχία…
Οι εισηγήσεις θεμάτων στην Ιεραρχία και στην ΔΙΣ είναι άλλο ζήτημα. Συνήθως συζητούνται θέματα που δεν θα προκαλέσουν διχοστασία στην Ιεραρχία. Δεν έρχονται ζητήματα, όπως, μεταξύ άλλων:
- Τα όσα κατά καιρούς έχουν λεχθεί από Μητροπολίτες για τη στάση του Φαναρίου έναντι του Πάπα,
- Η πορεία του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου των Εκκλησιών και την σ’ αυτά τα προτεσταντικά κατασκευάσματα  θέση της Εκκλησίας της Ελλάδος,
- Τα καυτά ζητήματα της επικαιρότητας, όπως η ταυτόχρονη τέλεση των μυστηρίων γάμου και βάπτισης και η μείωση των θρησκευτικών γάμων.
- Το μάθημα των θρησκευτικών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση,
- Το πόθεν έσχες των αρχιερέων, των συγγενών τους καθώς και των κληρικών και λαϊκών που είναι στελέχη σε ΜΚΟ της Εκκλησίας και σε οργανισμούς, ιδρύματα, υπηρεσίες που διαχειρίζονται  το ιερό χρήμα.
-  Η εκκλησιαστική δικαιοσύνη, που είναι απαρχαιωμένη.
Τέτοια ζητήματα δεν θέλουν επισταμένη μελέτη, αποφάσεις περί του πρακτέου και υλοποίηση, μαζί με ενημέρωση του πιστού λαού; Αν λ.χ. η μόδα των ταυτόχρονων γάμων και βαπτίσεων πλέον κυριαρχεί και η Εκκλησία την αποδέχεται «εφαρμόζοντας την οικονομία, για να μην απομακρύνει από Αυτήν τα νέα ζευγάρια», τότε δεν πρέπει να ληφθεί μια απόφαση αλλαγής των όσων λέγονται στο Μέγα Μυστήριο του Γάμου;… Για να μην κοροϊδεύονται όλοι και να παύσουν τα ειρωνικά χαμόγελα όταν ακούγονται οι ευχές…
Το καθήκον του επισκόπου είναι να έχει ιδία αντίληψη και υπεύθυνη προσωπική άποψη επί όλων των θεμάτων, που απασχολούν την Εκκλησία. Ιδιαίτερα πρέπει να έχει άποψη στις εκλογές Μητροπολιτών, από τις οποίες και εξαρτάται η πνευματική πορεία μιας Μητρόπολης για πολλά χρόνια. Αυτό που ακούστηκε από νεοχειροτονηθέντα Μητροπολίτη, ότι δίδει «εν λευκώ το σύμψηφο στον Αρχιεπίσκοπο για όποια απόφαση και αν λάβει» ήταν αυτοκατάργησή του, την ώρα μάλιστα της χειροτονίας του… Φυσικά καθόλου υπεύθυνη δεν είναι η στάση όσων Μητροπολιτών ακολουθούν χωρίς βάσανο, τη θέληση του Αρχιεπισκόπου στις εκλογές και στις άλλες επιλογές του, όταν μάλιστα  του το δηλώνουν, προσφέροντας του έτσι εκδούλευση… Παράδειγμα της ζημίας που προκαλεί η μη γνώση των θεμάτων και η χωρίς βάσανο αποδοχή των προτάσεων που τίθενται στην  Ιεραρχία είναι   η με συντριπτική πλειονοψηφία απόφασή της να συμμετάσχει η Εκκλησία στην αύξηση του κεφαλαίου της Εθνικής Τράπεζας, που Της προκάλεσε οικονομική καθίζηση!...
Ευθύνη για το Σώμα της Εκκλησίας έχουν και οι ιερείς. Δυστυχώς και παρά τους Κανόνες της Εκκλησίας συν τω χρόνω έχει μεγαλώσει η απόσταση του βαθμού του Επισκόπου από αυτόν του ιερέως, γι’ αυτό και αρκετοί άγαμοι πρεσβύτεροι μετά μανίας επιδιώκουν την προαγωγή τους... Όμως οι ιερείς έχουν τον τρόπο να παρεμβαίνουν θετικά στο έργο της Εκκλησίας. Αυτό το επιτυγχάνουν πολλοί με το έργο που επιτελούν στην ενορία τους και αποτελεί παράδειγμα και έλεγχο για τους αδρανείς επισκόπους και με την παρρησία τους στα όσα τεκταίνονται στην Εκκλησία, έστω κι αν αυτό τους στοιχίζει. Τον Χριστό κοιτάζουν και όχι τα γήινα. Από την άλλη πλευρά δυσάρεστη εντύπωση προκαλεί και η τα τελευταία χρόνια αφωνία των Αγιορειτών πατέρων, κληρικών και μοναχών, που, κατά τη μοναστική παράδοση, ουδέν έχουν να χάσουν κηρύσσοντες την Ορθόδοξη Πίστη τους. Ή μήπως έχουν να χάσουν;…
Τέλος και οι λαϊκοί έχουν θέση και θάπρεπε να έχουν λόγο στη ζωή της Εκκλησίας. Αλλά αν η απόσταση μεταξύ Επισκόπου και ιερέα είναι μεγάλη αυτή μεταξύ Επισκόπου και λαϊκού στοιχείου είναι ιλιγγιώδης. Υπάρχουν δυστυχώς Επίσκοποι και ιερείς που νομίζει κανείς ότι διακατέχονται από «αγοραφοβία» (φόβο της αγοράς, φόβο των πιστών). Είναι απρόσιτοι, δεν συμμετέχουν παρά αφ’ υψηλού σε εκδηλώσεις, δεν μιλάνε στους πιστούς, δεν τους γνωρίζουν. Μένουν στους κληρικούς και λαϊκούς που τους περιβάλλουν και συνήθως τους κολακεύουν.
Οι λαϊκοί πιστοί είχαν αποφασιστικό ρόλο στην πορεία της Εκκλησίας και στη διαφύλαξη της Ορθοδόξου Πίστεως. Στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο «συμπαρήσαν άνδρες διαλέξεων έμπειροι εκείνοις (τοις επισκόποις) βοηθείν λόγοις σπουδάζοντες». Μετά την ψευδοσύνοδο  Φεράρας – Φλωρεντίας οι πιστοί, μαζί με τον Άγιο Επίσκοπο Μάρκο τον Ευγενικό και μερικούς ακόμα κληρικούς και μοναχούς διατήρησαν την Ορθόδοξη Πίστη έναντι της ενωτικής εξουσίας. Όταν οι ιταλικές αρχές επιδίωξαν να αυτονομηθούν οι Μητροπόλεις της Δωδεκανήσου από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, αυτό ζήτησε να διεξαχθεί δημοψήφισμα για να εκφραστούν οι Δωδεκανήσιοι αν δέχονται την απόφασή τους.
Ο σημερινός Αρχιεπίσκοπος, ως Μητροπολίτης Θηβών, στην ερώτηση: «Κάποιοι χαρακτηρίζουν μεσαιωνικό το να συνεχίζει να συνεδριάζει η Ιερά Σύνοδος κεκλεισμένων των θυρών. Μήπως θα πρέπει να υπάρξει διαφάνεια; Να ανοίξουν οι πόρτες των συνεδριάσεων στον κόσμο;» είχε απαντήσει: «Υπάρχει σχετική πρόταση και, κατά την άποψή μου, αν όχι όλες, πολλές συνεδριάσεις  θα έπρεπε να είναι ανοικτές. Θα μπορούσαν από το υπερώο της αίθουσας να παρίστανται και παρατηρητές»… Σήμερα οι πιστοί πληροφορούνται μόνον ό, τι ελάχιστο  δημοσιεύει ή διοχετεύει η Ιερά Σύνοδος και είναι υποχρεωμένοι να  έχουν ένα παθητικό ρόλο στη ζωή της Εκκλησίας.

Το βρήκαμε εδώ

Σάββατο, 5 Ιουλίου 2014

Ο Παπισμός είναι αίρεση

Ομόφωνη η γνώμη των Αγίων
π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος
Εφημέριος Ι. Ν. Αγ. Νικολάου Πατρών.
Παρατηρήσεις σε άρθρο του θεολόγου Παν. Ανδριόπουλου.
Το ακόλουθο άρθρο, επίκαιρο παρά ποτέ, εν όψει των συζητήσεων μεταξύ Ορθοδόξων και Παπικών που θα γίνουν αυτή τη χρονιά, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου προς τους "ενωτικούς", που παραβαίνουν την ξεκάθαρη θέση των αγίων της Εκκλησίας, για τις προσωπικές τους πολιτικάντικες επιδιώξεις, με κίνδυνο να σχίσουν για μια φορά ακόμα την Εκκλησία του Κυρίου. Γιατί είναι βέβαιο, ότι οι Ορθόδοξοι ΔΕΝ θα ακολουθήσουμε τους ενωτικούς σε ένα τέτοιο ολίσθημα ένωσης με τον Παπισμό, αν ο Παπισμός δεν αναιρέσει ΟΛΕΣ τις κακοδοξίες του.
Δημοσιεύθηκε στον τοπικό τύπο επιστολή του θεολόγου  Παν. Ανδριόπουλου με τίτλο «Η Πάτρα, οι Καθολικοί και ο π. Κύριλλος». Αν και πιστεύω ότι λεπτά θεολογικά θέματα είναι πολύ επικίνδυνο να εξετάζονται στον Τύπο, ας μου επιτρέψει ο κ. Ανδριόπουλος, αναλαμβάνοντας το ρίσκο, στον περιορισμένο χώρο ενός άρθρου, να σχολιάσω ορισμένα σημεία  της επιστολής του, τα οποία δημιουργούν επικίνδυνη σύγχυση στο λαό του Θεού :
Γράφει ο κ. Ανδριόπουλος :
«ο ιερέας δεν έχει κανένα δικαίωμα να εκφράζει ως επίσημη καμία δογματική γνώμη»
Τι σημαίνει «επίσημη δογματική γνώμη» ; 
1.      Αν σημαίνει προσωπική άποψη, αντίθετη με τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας, ασφαλώς – ως ιερέας – δεν έχει τέτοιο δικαίωμα. Αλλά μήπως τέτοιο δικαίωμα έχει ένας Επίσκοπος ή Πατριάρχης;  Ασφαλώς και ο Πατριάρχης δεν έχει, όπως και ο ιερέας !
2.      Αν σημαίνει την διδασκαλία της Εκκλησίας μας, όχι μόνο έχει δικαίωμα ο ιερέας να την εκφράζει, αλλά έχει πρώτιστο καθήκον, έχει ύψιστη υποχρέωση να εκφράζει και να κηρύττει τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας, όπως υποχρέωση έχει και ο Πατριάρχης !
Άλλωστε, πραγματικός Θεολόγος στην Παράδοση της Εκκλησίας μας είναι ο Άγιος, αυτός ο οποίος ζει και μεταδίδει ανόθευτη την εμπειρία της Εκκλησίας, την εμπειρία της Θ. Αποκαλύψεως. Και βέβαια η εμπειρία αυτή, η Θεολογία, εκφράζεται αυθεντικά στις Οικουμενικές Συνόδους των Επισκόπων.  Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι στην ζωή της Εκκλησίας μας μόνο οι Επίσκοποι θεολογούσαν, όπως ισχυρίζεται ο κ. Ανδριόπουλος και οι λοιποί κληρικοί σιωπούσαν. Ασφαλώς όχι ! Στη θεολογία του διακόνου, τότε, Μ. Αθανασίου δογμάτισε η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος.  Στη θεολογία του ιερέως (δεν έγινε ποτέ Επίσκοπος) Ιω. Δαμασκηνού στηρίχθηκε η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος. Στη θεολογία του ιερέως Μαξίμου του Ομολογητού  θεμελιώθηκε η Στ΄ Οικουμενική Σύνοδος. Αλλά και αργότερα στον 14ο αι. δεν θεολόγησε ο Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς, όντας ιερέας ; Μήπως ο Θεόδ. Στουδίτης, ή ο Άγ. Νικόδημος ο Αγιορείτης ήταν Επίσκοποι; ασφαλώς όχι ! Ο Ιωσήφ Βρυέννιος μοναχός ήταν, αλλά διδάσκαλος Επισκόπων και Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως !
Βέβαια οι Σύνοδοι είναι κυρίως Σύνοδοι Επισκόπων.  Ο Επίσκοπος όμως μετέχει σε Συνόδους πρωτίστως ως εκφραστής της εμπειρίας της τοπικής του Εκκλησίας (κλήρου και λαού), εμπειρία η οποία ασφαλώς ταυτίζεται με την εμπειρία της καθόλου Εκκλησίας. Πολύ
όμορφα περιγράφει την ενότητα του Επισκόπου και των υπ’ αυτόν πρεσβυτέρων ο αγ. Ιγνάτιος : «το πρεσβυτέριον…ούτως συνήρμωται τω επισκόπω, ως χορδαί κιθάρα, διά τούτο εν τη ομονοία υμών και συμφώνω αγάπη Ιησούς Χριστός άδεται» (προς Εφεσίους, IV) !
Στην επιστολή του κ. Ανδριόπουλου διακρίνεται – μακάρι να σφάλλω – μια προσέγγιση της Επισκοπικής Διακονίας στην Εκκλησία, μάλλον παπικής νοοτροπίας. Μήπως και τα φαινόμενα αφορισμών θεολόγων και μάλιστα αντιρρητικών,  δεν εδράζονται σ’ αυτή την αντίληψη ;  …
Γράφει ο κ. Ανδριόπουλος :
«Και εφόσον καμία Οικουμενική Σύνοδος δεν έχει ακόμα συνεδριάσει για να μελετήσει την «αίρεση» των καθολικών και των άλλων, δεν μπορεί ο καθένας να λέει στην Εκκλησία ό,τι «φωτίζεται». «Ο Θεοδ. Βαλσαμώνας μάλιστα θεωρεί τους καθολικούς σχισματικούς και όχι αιρετικούς» .
Η άποψη του κ. Ανδριόπουλου πως μόνο Οικουμενική Σύνοδος (η τελευταία έγινε το 787 μΧ) αποφαίνεται τι είναι αίρεση είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη από εκκλησιολογικής απόψεως. Εννοεί ο κ. Ανδριόπουλος, ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία έπαψε από το 787 μΧ να αυτοπροσδιορίζεται και να αντιδιαστέλλεται από την πλάνη, το ψέμα και την αίρεση ; Η άποψη αυτή δεν οδηγεί σε αυτοαναίρεση της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας ;
Ο κ. Ανδριόπουλος συμπεραίνει ότι αφού για τον Παπισμό – ο οποίος παρουσιάστηκε μετά το 9ο αι μΧ – δεν έχει αποφανθεί κάποια Οικουμενική Σύνοδος, κανένας Ορθόδοξος, και μάλιστα κληρικός, δεν έχει το δικαίωμα να τον χαρακτηρίζει ως αίρεση ! Διερωτώμαι όμως για τους Μάρτυρες του Ιεχωβά, τους Μορμόνους, τους Πεντηκοστιανούς, τους τηλευαγγελιστές κοκ,  ποια Οικουμενική Σύνοδος έχει αποφανθεί; Ή μήπως και αυτοί δεν είναι αιρετικοί !
Ασφαλώς και είναι αιρετικοί, δηλαδή εκτός της «ΜΙΑΣ, ΑΓΙΑΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ», διότι α) αυτοπροσδιορίζονται ως μη Ορθόδοξοι και β) αρνούνται την εμπειρία και παράδοση της Εκκλησίας μας, δηλ. την Ορθόδοξη Θεολογία, όπως αυτή έχει καταγραφεί στις αποφάσεις των Οικουμενικών, Τοπικών Συνόδων, στα κείμενα των Πατέρων (consensus Ρatrum), στη λειτουργική της ζωή. 
Αλλά αυτό ακριβώς δεν κάνουν και οι Παπικοί ; Δεν πιστεύουν αντίθετα σε όσα έχουν αποφανθεί οι Οικουμενικές Σύνοδοι (κυρίως η Β΄, αλλά και οι Γ΄, Δ΄, Στ΄ και Ζ΄) ;  Δεν πιστεύουν αντίθετα σε όσα διδάσκει και ζει η Ορθόδοξη Εκκλησία μας ;  Δεν αυτοπροσδιορίζονται ως μη Ορθόδοξοι, μη αποδεχόμενοι την πίστη μας ;
Γι’ αυτό και το σύνολο των Αγίων της Εκκλησίας μας που ασχολήθηκαν με το θέμα αυτό, ΟΜΟΦΩΝΑ αποφαίνονται ότι Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ  ΑΙΡΕΣΗ ! Κάθε σύγχρονος πτυχιούχος Θεολογικής Σχολής, κάθε ορθόδοξος ποιμένας (ιερέας ή Επίσκοπος ακόμα και Πατριάρχης), υποχρεούται να σεβαστεί την ομόφωνη γνώμη των Αγίων μας.  Τι μας λένε λοιπόν ; (η παράθεση είναι ενδεικτική).
Α.  Οι Άγιοι της Εκκλησίας μας :
·  Μ. Φώτιος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (866): «Ποιος δε θα κλείσει τα αυτιά του στο άκουσμα της υπερβολικής αυτής βλασφημίας (του filioque) η οποία εναντιώνεται στα Ευαγγέλια, αντιτάσσεται στις αγίες Συνόδους, απορρίπτει τους μακαρίους και Αγ. Πατέρες … Εναντίον όλων μαζί των προφητών, αποστόλων, ιεραρχών, μαρτύρων και αυτών ίδιων των Δεσποτικών λόγων η βλάσφημη αυτή και θεομάχος φωνή εξοπλίζεται … αυτούς τους απατεώνες και θεομάχους καταδικάσαμε με συνοδική και θεία ψήφο. Και δεν αποφανθήκαμε στηριζόμενοι στις δικές μας κρίσεις. Φέραμε στο φως και εκθέσαμε πάλι σε όλους την ορισμένη από τις μέχρι τώρα Συνόδους και τους αποστολικούς θεσμούς καταδίκη… Έτσι και αυτούς, αφού εμμένουν στην πολύμορφη πλάνη τους, τους αποκλείσαμε από κάθε χριστιανική κοινότητα … μόνη η κατά του Πνεύματος βλασφημία …αρκεί να τους υποβάλλει σε μύρια αναθέματα … να αποκόψουμε από το σώμα της Εκκλησίας την γάγγραινα της βλασφημίας … να ξεριζώσουμε τα φύτρα της πονηρίας»1
·  Αγ. Μάρκος Ευγενικός (1440) : «ουκούν ως αιρετικούς αυτούς απεστράφημεν και διά τούτο αυτών εχωρίσθημεν … αιρετικοί εισί άρα και ως αιρετικούς αυτούς απεκόψαμεν … πόθεν ουν  ημίν ανεφάνησαν εξαίφνης όντες Ορθόδοξοι οι διά τοσούτων χρόνων και υπό τοσούτων Πατέρων και διδασκάλων κριθέντες αιρετικοί ; … φευκτέον αυτούς, ως φεύγει τις από όφεως … τους χριστοκάπηλους και χριστεμπόρους». 2  «Ημείς δι’ ουδέν άλλο απεσχίσθημεν των Λατίνων, αλλ’ ή ότι εισίν, ου μόνον σχισματικοί, αλλά και αιρετικοί».3
·  Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς (14ος αι) : «Ονίνησι το παράπαν ουδέν και παρ’ αυτών των ουρανίων νόων σκευάζηται και προσάγεται το της ψευδοδοξίας ίαμα» 4
·  Αγ. Συμεών, Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης (15ος αι.) : στο έργο του «κατά πασών των αιρέσεων» χαρακτηρίζει  τους Δυτικούς ως αίρεση που «ανεβλάστησεν εις την Εκκλησίαν ύστερον από την Ζ΄ Οικουμενικήν Σύνοδον» 5  
·  Αγ. Νικόδημος Αγιορείτης (18ος αι.) : «Οι Λατίνοι είναι αιρετικοί» (σχόλια στον ΜΖ΄ Κανόνα των Αγ. Αποστόλων», Πηδάλιον, εκδ. Ρηγόπουλου, 1991, σελ. 55)
·  Αγ. Κοσμάς ο Αιτωλός (1779): «Ο ένας Αντίχριστος είναι ο Πάπας» (Διδαχή Η΄), «τον Πάπα να καταράσθε, γιατί αυτός θα είναι η αιτία» (Προφητεία).
·  Αγ. Νεκτάριος, Επίσκοπος Πενταπόλεως (1920) : «Λέγοντας ο Πάπας πως είναι η κεφαλή της Εκκλησίας, εξόρισε από τη Δυτική Εκκλησία τον Χριστό … Αυτός ο υπερβολικός τύφος του Πάπα, αυτή η μοναρχομανία του γέννησε τόσες αιρέσεις» 6
Β.  Έγκριτοι Θεολόγοι, Κανονολόγοι και Κληρικοί :
·  Θεόδωρος Βαλσαμών (12ος αι) : Η Δυτική Εκκλησία «απεσχοινίσθη προς έθη και δόγματα της Καθολικής Εκκλησίας και των Ορθοδόξων αλλότρια … απέχεσθε των Λατινικών δογμάτων τε και συνηθειών»7
·  Ιωσήφ Βρυέννιος (1431) : «τούτο  (το filioque) παρασυναγωγήν πάσαν έτεκεν. Τούτο πάσαν αίρεσιν εισήγαγεν … της παραδόσεως πάντων των αγίων εναντιότης εστί και της ορθοδόξου πίστεως ανατροπή».8
·  Ιωσήφ, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (1430) : Ουκ έχουσι τοίνυν απολογίαν οι Ιταλοί εύλογον περί της εαυτών πλάνης. Αυτοί γαρ εαυτοίς πλάνη και απώλεια γεγόνασι. Και ου μόνον εις το Πνεύμα βλασφημούσι το Άγιον, αλλά και πάσαν ασέβειαν κατεργάζονται … μη ουν συμπεριενεχθώμεν τούτοις … ίνα μη και ημείς τω διαβόλω προστεθησόμεθα… Πως γαρ ένωσις έσται ημίν μυρίων μεσεμβελούντων δογμάτων μεταξύ ημών ;» 9
·  Γεννάδιος Σχολάριος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (15ος αι) : «Ει μετά των Λατίνων ενωθήσεσθε ούτως, και του Θεού χωρισθήσεσθε και αδοξίαν αΐδιον υποστήσεσθε».10
·  Σίλβεστρος Συρόπουλος, Μ. Εκκλησιάρχης Κωνσταντινουπόλεως (15 ος αι.): « Η των Λατίνων διαφορά αίρεσις εστί και ούτως είχον αυτήν οι προ ημών».11
·  π. Ιουστίνος Πόποβιτς, Καθηγητής Δογματικής (1979) : «Εις την ιστορίαν του ανθρωπίνου γένους υπάρχουν τρεις κυρίως πτώσεις : του Αδάμ, του Ιούδα, του Πάπα … Ο παπισμός με την ηθική του είναι κατά πολύ αρειανισμός … το δόγμα περί αλαθήτου του Πάπα είναι όχι μόνο αίρεσις αλλά παναίρεσις. Διότι καμία αίρεσις δεν εξηγέρθη τόσο ριζοσπαστικώς και τόσον ολοκληρωτικώς κατά του Θεανθρώπου Χριστού και  της Εκκλησίας Του, ως έπραξε τούτο ο παπισμός διά του αλαθήτου του Πάπα-ανθρώπου. Δεν υπάρχει αμφιβολία. Το δόγμα αυτό είναι αίρεσις των αιρέσεων, μία άνευ προηγουμένου ανταρσία κατά του Θεανθρώπου Χριστού» 12
·  π. Φιλόθεος Ζερβάκος (1980) : «Οι Λατίνοι εναντιούμενοι εις το Πνεύμα το Άγιον … προσέθεσαν, σκοτισθέντες υπό του πονηρού, και το «εκ του Υιού». Ακολούθως οι Παπολάτραι υπέπεσαν εις μυρίους κακοδοξίας και αιρέσεις …εύχομαι η χάρις του Θεού να σε φυλάξει από τους λύκους, τους αιρετικούς» 13
·  π. Ιωάννης Ρωμανίδης, Καθηγητής Δογματικής (2001) : «το filioque είναι αίρεσις ασχέτως οιασδήποτε μεμονωμένης γνώμης ή εκφράσεως και Έλληνος συγγραφέως, αν και δεν υπάρχει ούτε είς Έλλην» 14
           
Γ.  Αλλά και συνοδικώς έχει καταδικαστεί ως αίρεση ο Παπισμός (ενδεικτική η αναφορά) :
 
·  Σύνοδος 879, εν Κωνσταντινουπόλει (χαρακτηρίζεται ως Η΄ Οικουμενική Σύνοδος) : αιρετική πλάνη η προσθήκη του filioque στο Σύμβολο της Πίστεως.
·  Σύνοδος 1170, εν Κωνσταντινουπόλει : «βουλήν κατεβάλοντο, ίνα τελείως αποκόψωσι τελείω χωρισμώ τον Πάπα και πάντας τους συν αυτώ … ούτε αυτούς τελείω αναθεματισμώ παρέδωσαν, καθώς και τας λοιπάς αιρέσεις … φήσαντες το Αποστολικόν “αιρετικόν άνθρωπον μετά πρώτην και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού, ειδώς ότι εξέστραπτε ο τοιούτος και αμαρτάνει ων αυτοκατάκρητος”»15
·  Σύνοδος 1450, εν Κωνσταντινουπόλει (τελευταία Σύνοδος στον Ι. Ν. Αγ. Σοφίας) : καταδίκη της ενωτικής Συνόδου Φεράρας-Φλωρεντίας και των αιρετικών διδασκαλιών των Λατίνων.16
·  Σύνοδος 1722, εν Κωνσταντινουπόλει : «να αποδιώχνετε το ψεύδος … να απέχετε μακριά από τις καινοτομίες και τους νεωτερισμούς των Λατίνων, οι οποίοι δεν άφησαν κανένα δόγμα και μυστήριο και παράδοση της Εκκλησίας που να μην το φθείρουν και το νοθεύσουν»17
·  Σύνοδος 1838 εν Κωνσταντινουπόλει : «να προφυλάξωμεν τα γνήσια τέκνα της Ανατολικής Εκκλησίας από τας βλασφημίας του Παπισμού … τα βάραθρα των αιρέσεων και τους ψυχοφθόρους κρημνούς της παπικής πλάνης των … ίνα γνωρίσητε όσον το διάφορον ημών των Ορθοδόξων από των Κατόλικων, ίνα μη απατάσθε από του λοιπού από τα σοφίσματα και καινοφωνίας των ψυχοφθόρων τούτων αιρετικών … της ματαιόφρονος και σατανικής τούτων αιρέσεως» 18
·  Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας, Ιεροσολύμων, 1848 : «από αυτές τις αιρέσεις που διαδόθηκαν σε μεγάλο μέρος της οικουμένης, για τους λόγους που γνωρίζει ο Κύριος, ήταν κάποτε ο Αρειανισμός. Σήμερα είναι και ο Παπισμός … (το filioque) είναι αίρεση και αυτή που την πιστεύουν αιρετικοί … γι’ αυτό και η μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία ακολουθώντας τα ίχνη των αγίων Πατέρων, ανατολικών και δυτικών, κήρυξε και παλαιά επί των Πατέρων μας, και αποφαίνεται πάλι σήμερα συνοδικώς … ότι είναι αίρεση και οι οπαδοί του αιρετικοί … Επίσης οι συνάξεις που συγκροτούνται από αυτούς είναι αιρετικές και κάθε κοινωνία πνευματική των Ορθοδόξων τέκνων … με αυτούς είναι αντικανονική, όπως ορίζει ο ζ΄ κανόνας της Γ΄ Οικ. Συνόδου» 19
·  Σύνοδος 1895, εν Κωνσταντινουπόλει : «υπάρχουν ουσιώδεις διαφορές που αφορούν στα θεοπαράδοτα δόγματα της πίστεώς μας και στο θεοσύστατο κανονικό πολίτευμα της διοικήσεως των Εκκλησιών … Η Παπική Εκκλησία …όχι μόνο αρνείται να επανέλθει στους Κανόνες και τους όρους των Οικουμενικών Συνόδων, αλλά στο τέλος του 19ου αι. ευρύνοντας το υφιστάμενο χάσμα, επισήμως ανακήρυξε και αλάθητο … Η σημερινή Ρωμαϊκή είναι Εκκλησία των καινοτομιών, της νοθεύσεως των συγγραμμάτων των Πατέρων, της παρερμηνείας της Γραφής και των όρων των Οικουμενικών Συνόδων. Γι’ αυτό ευλόγως και δικαίως αποκηρύχθηκε και αποκηρύσσεται εφ’ όσον μένει στην πλάνη της» 20
Ο θεολόγος-καθηγητής Παν. Σημάτης (Αίγιο)21 αναφέρεται εκτός των Οικουμενικών Συνόδων και σε πληθώρα άλλη Τοπικών Συνόδων της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας μετά το Σχίσμα που καταδικάζουν τις αιρετικές διδασκαλίες του Παπισμού (1089, 1233, 1273, 1274, 1282, 1285, 1341, 1351, 1441, 1443, 1484, 1642, 1672, 1722, 1727, 1755, 1838, 1848, 1895).
Όταν αποφαίνονται ομόφωνα οι Άγιοι Πατέρες, όταν οι Σύνοδοι ομοφώνως δογματίζουν, όταν οι θεολόγοι ομιλούν τι πρέπει να κάνουμε εμείς οι … πολύ μικροί – σε θεολογική κατάρτιση και αγιότητα;  Το ασφαλέστερο να σιωπούμε, ή όταν πρέπει, λόγω θέσεως και ευθύνης, να επαναλαμβάνουμε την ομόφωνη πίστη της Εκκλησίας μας. Το περισσόν - ή και το έλαττον - εκ του πονηρού …
Ο κ. Ανδριόπουλος καταλήγει το άρθρο του με πατρινού ενδιαφέροντος ρητορικό ερώτημα :
«Τι μέλλει γενέσθαι με τους Ορθοδόξους οι οποίοι κάθε Κυριακή συμμετέχουν στην χορωδία του Καθολικού Ναού; Μήπως πρέπει να μπουν σε ακοινωνησία επειδή συμπροσεύχονται με «αιρετικούς» ;»
Η κορύφωση της τραγικότητας και της σύγχυσης !  Όταν τέτοια ερώτηση απευθύνει πτυχιούχος Θεολογικής Σχολής, βαβαί της συμφοράς ! Πολύ δύσκολα θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη και συνοπτικότερη περιγραφή της σχετικοποιήσεως της πίστεως, της πλήρους αμβλύνσεως του ορθοδόξου αισθητηρίου, της καταστροφής των εκκλησιολογικών αντανακλαστικών, των φρικτών συνεπειών του κακού οικουμενισμού στην Ορθόδοξη αυτοσυνειδησία μας ! (ας μου επιτρέψει ο κ. Ανδριόπουλος να αξιοποιήσω το δημοσίευμά του ως ζώσα μαρτυρία εκκλησιαστικής αλλοτρίωσης).
Και, ας μου συγχωρεθεί η κριτική,  κακός οικουμενισμός – υπεύθυνος για τη σύγχυση του λαού – είναι τα όσα έγιναν κατά την θρονική εορτή στο Φανάρι (30.11.2006). Δεν αναφέρομαι ασφαλώς στις συναντήσεις,  ή στις πολιτικού ή αθλητικού ύφους εκδηλώσεις (ύψωση ενωμένων χεριών από το μπαλκόνι !), αλλά στη λειτουργική και εκκλησιολογική εκτροπή, του λειτουργικού ασπασμού Πατριάρχου-Πάπα και της απαγγελίας εκ μέρους του Πάπα εν ώρα  Θ. Λειτουργίας του «Πάτερ ημών» ! Διερωτώμαι ο λειτουργικός ασπασμός είναι αυτόνομη πράξη ή το προαπαιτούμενο ώστε «εν ομονοία ομολογήσωμεν» το Τριαδικό Δόγμα, τη Θεολογία όπως διατυπώθηκε στο Σύμβολο της Πίστεως ;  Όταν δεν υπάρχει η ομολογία κοινής πίστης - αφού δεν υπάρχει κοινή Θεολογία - τι νόημα έχει ο λειτουργικός ασπασμός  Ορθοδόξου Αρχιερέως και αιρετικού Ηγέτου ; Επίσης, από πότε ένας αιρετικός - κατά την ομόφωνη γνώμη Αγίων και Συνόδων - συμμετέχει δια της απαγγελίας της Κυριακής προσευχής στη Θ. Λειτουργία ; Από πότε ένας αιρετικός προσεύχεται ως κανονικός Ορθόδοξος Χριστιανός εξ ονόματος του πληρώματος της Εκκλησίας μας ; Το «Πάτερ ημών» είναι η κύρια προσευχή προετοιμασίας του λαού για «τον επιούσιον άρτον» της Θ. Ευχαριστίας22 . μπορεί να προσεύχεται μέσα στη Θ. Λειτουργία μας «δός ημίν σήμερον» τούτον τον Άρτον κάποιος (ο Πάπας), στον οποίο απαγορεύεται ρητά η μετάδοση της  Θ. Ευχαριστίας ; Τι νόημα έχει μια τέτοια προσευχή ;  Ανεξάρτητα από τις προθέσεις του Οικουμενικού Θρόνου – και θέλω να πιστεύω ότι είναι αγαθές – η ζημιά στο λαό μας είναι δεδομένη : θεολογικός μινιμαλισμός, περιφρόνηση της κανονικής τάξεως, υποβιβασμός της αλήθειας της πίστεως μπροστά σε σκοπιμότητες και κυρίως εξίσωση της Εκκλησίας με την αίρεση ! Και το όφελος από την συμπροσευχή μάλλον ανύπαρκτο. Εκτός και αν η απαγγελία στο Φανάρι εντάσσεται σε σχέδιο και είναι ο προάγγελος ώστε πολύ σύντομα να δούμε και Κοινό Ποτήριο χωρίς «την ενότητα της πίστεως» !  Μη γένοιτο !
Τι όμως θα απαντήσουμε στο ερώτημα που θέτει ο κ. Ανδριόπουλος για τους Πατρινούς «Ορθοδόξους» που ψάλλουν σε Παπική Θ. Λειτουργία ;
1.Αν θέλω να μην τους στενοχωρήσω, να έχω καλές δημόσιες σχέσεις, την καλή τους μαρτυρία, αλλά και τους επαίνους των ΜΜΕ (θα πρέπει να τα ρωτάμε πριν μιλήσουμε !) για το πόσο «σύγχρονος», «ανεκτικός», «ανοιχτόμυαλος», «πολυπολιτισμικός», κοκ είμαι, θα τους πω ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα ! Να συνεχίζουν να πηγαίνουν και να κοινωνάνε ακόμα στους Παπικούς και όταν θέλουν να έρχονται και στον Ορθόδοξη Λειτουργία και να κοινωνάνε και πάλι χωρίς κανένα ενδοιασμό ! Και αν θέλουν ας προχωρήσουν και στο επόμενο βήμα – με τη νοοτροπία που καλλιεργείται δεν θα αργήσει – μπορούν χωρίς κανένα ενδοιασμό και πάλι να ψέλνουν και σε ισλαμικά τεμένη ! Ο δρόμος ήδη άνοιξε : στην Ισπανία παπικός ιερέας κατά την ώρα της Θ. Λειτουργίας, μετά το Ευαγγέλιο, παραχωρεί τον άμβωνα στο Χότζα για να διαβάσει και αυτός τα δικά του, το … Κοράνιο! 
2.Αν όμως θέλω να σέβομαι το πετραχήλι μου και αισθάνομαι την μεγάλη ευθύνη έναντι Θεού και ανθρώπων, θα πρέπει να βοηθήσω τους συμπολίτες μου να καλλιεργήσουν το νεκρωμένο – δυστυχώς – ορθόδοξο αισθητήριό τους και τότε μόνοι τους θα καταλάβουν και ασφαλώς θα στενοχωρηθούν και θα κλάψουν με δάκρυα που θα τους γεμίσουν όμως με χαρά, για τον θησαυρό που δεν ήξεραν ότι είχαν και περιφρονούσαν ! Αυτό όμως θέλει πολλή δουλειά και πολλή προσευχή, πρώτα σε μένα και μετά σε αυτούς και σε όλους !
Άλλωστε δεν πρέπει να έχουμε την παραμικρή αμφιβολία ότι όταν εμείς οι Ορθόδοξοι ζούμε αυθεντικά την πίστη μας θα γίνουμε οι καλύτεροι Οικουμενιστές, δηλαδή Πατερικοί Οικουμενιστές και όταν θελήσει ο Θεός θα έρθει και η ένωση των αποσχισθέντων στη ΜΙΑ, ΑΓΙΑ, ΚΑΘΟΛΙΚΗ και ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ και έτσι «επόμενοι τοις Πατράσιν ημών» θα αναδειχθούμε ενωτικοί αντιπαπιστές.
                                                                        

 


Παραπομπές:
1  Ιω. Καρμίρη, Τα Δογματικά και Συμβολικά Μνημεία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, εν Αθήναις 1952, μτφρ. Ο πειρασμός της Ρώμης, έκδοση Ι.Μ.Κουτλουμουσίου σ. 25-39
2  Ιω. Καρμίρη, ενθ. ανωτ. σ. 353-362.
3  κε΄ Συνεδρίαση της Συνόδου Φεράρας -Φλωρεντίας , εις Πηδάλιον, εκδ. Ρηγόπουλου, Θεσσαλονίκη 1991, σ. 55.
4 μετφρ : τους Λατίνους δεν μπορούν ούτε οι άγγελοι να τους μετακινήσουν, προσφέροντάς τους το φάρμακο στη ψευδο-δοξία (αντίθετο της Ορθοδοξίας), εκδόσεις Γρηγορίου Παλαμά  τ. 1 σ. 194.
5  Συμεών, Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, Τα άπαντα, Θεσσαλονίκη σ. 32-40.
6 Αγ. Νεκταρίου, Μελέτη ιστορική περί των αιτίων του Σχίσματος, Αθήναι  20002.
7  PG 138, 968. Σφάλλει ο κ. Ανδριόπουλος εκτιμώντας ότι σε αυτό το χωρίο του ο Βαλσαμών χαρακτηρίζει τους Λατίνους ως σχισματικούς και όχι αιρετικούς. Αντιθέτως, εδώ ο Βαλσαμών τονίζει ξεκάθαρα ότι το σχίσμα οφείλετο στο ότι οι Λατίνοι ξέφυγαν «σε  ήθη και  δόγματα της Καθολικής Εκκλησίας και των Ορθοδόξων αλλότρια», δηλ. σε αιρέσεις ! Μάλιστα στη συνέχεια  συνιστά να απέχουμε από τα Λατινικά δόγματα ! βλ. και σχετική ερμηνεία  από τον Αγ. Μάρκο Ευγενικό,  εις  Ιω. Καρμίρη, ενθ’ ανωτ. σ. 358.
8  Λόγοι Η΄ και Κ΄ περί της Αγ. Τριάδος εις  Νικ. Ιωαννίδη, Ο Ιωσήφ Βρυέννιος, Αθήνα 1985 σ. 189-190. Ο Βρυέννιος τονίζει επανειλημμένως ότι οι Λατίνοι είναι αιρετικοί (Μελέτη περί της των Κυπρίων ενώσεως σ. 1-25,  αυτόθι).
9  Δημητρακοπούλου Ανδρ., Η Ιστορία του Σχίσματος, εκδ. Τήνος, 1996, σ. 89, 161.
10  ενθ. ανωτ.  σ. 196.
11  Πηδάλιον, εκδ. Ρηγόπουλου, Θεσσαλονίκη 1991, σ. 55.
12  Ιουστίνου Πόποβιτς, Άνθρωπος και Θεάνθρωπος, Αθήνα, 19705, σ. 141-162.
13  Γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος, Ορθόδοξος Κυψέλη, Θεσσαλονίκη 1988, σ. 565.
14  Ιωαν. Ρωμανίδου, Δογματική και Συμβολική Θεολογία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, τ. Α΄σ. 343 κεξ.
15  Αγκύρας Μακάριος, εις  Δημητρακοπούλου Ανδρ., Η Ιστορία του Σχίσματος, εκδ. Τήνος, 1996, σ. 57.
16  Δημητρακοπούλου Ανδρ., Η Ιστορία του Σχίσματος, εκδ. Τήνος, 1996, σ. 194.
17  Ιω. Καρμίρη, ενθ. ανωτ. σ. 822-859.
18  Ιω. Καρμίρη, ενθ. ανωτ. σ. 900.
19  Ιω. Καρμίρη, Τα Δογματικά και Συμβολικά Μνημεία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, εν Αθήναις 1952, σ. 905-925, μτφρ. Ο πειρασμός της Ρώμης, έκδοση Ι.Μ.Κουτλουμουσίου σ. 85-115.
20  Ιω. Καρμίρη, ενθ. ανωτ. σ. 932-946.
21 Σημάτη Παν., Είναι αίρεση ο Παπισμός; Τι λένε Οικουμενικές Σύνοδοι και Πατέρες, υπόμνημα-ερώτημα στην επί των Νομοκανονικών Επιτροπή της Ιεράς Συνόδου, Αίγιο 2007, σσ. 39.
22 Παρασκευοπούλου Γερβ., Ερμηνευτική επιστασία επί της Θ. Λειτουργίας, Πάτρα 20052,  σ. 441, Ευδοκίμωφ Π., Η προσευχή της Ανατολικής Εκκλησίας, Αθήνα  19822, σ. 187.
π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος
Εφημέριος Ι. Ν. Αγ. Νικολάου Πατρών. Τηλ. 6945-377621
ΠΑΤΡΑ 28 . 4 . 2007.

το βρήκαμε εδώ

Ακούστε ΡΑΔΙΟ ΦΛΟΓΑ ( κάντε κλίκ στην εικόνα)