Δευτέρα, 27 Μαΐου 2013

Καταθέστε, εκτυπώστε και μοιράστε και σε άλλους την υπεύθυνη δήλωση για άρνηση δωρεάς οργάνων


Όσοι έχετε την δυνατότητα εκτυπώστε και μοιράστε την υπεύθυνη δήλωση άρνησης δωρεάς οργάνων, σε όλους εκείνους τους ανθρώπους που θέλουν αλλά δεν μπορούν, να βρουν ή να γράψουν οι ίδιοι την υπεύθυνη δήλωση για την άρνηση παραχώρησης των οργάνων μας, ως ανταλλακτικά. Ο νόμος-έκτρωμα της Νέας Τάξης, ξεκινά να ισχύει από 1ης Ιουνίου 2013.

Η υπεύθυνη δήλωση Νομου 105-1 για άρνηση δωρεάς οργάνων. 
Εμπεριέχονται οι πληροφορίες που χρειάζεστε.
.
Κατεβάστε την σε μορφή pdf για εύκολη εκτύπωση πατώντας  

Παρασκευή, 24 Μαΐου 2013

Τα οφίκια και οι θέσεις, έγγαμοι και άγαμοι στην Εκκλησία

Του Μαρκιανού Πρωτονοταρίου, για το Amen.gr  

Μικρό παιδί ήμουνα, όταν έβλεπα με δέος στην ενορία μου, έναν σεβαστό λευκασμένο Αρχιμανδρίτη ,  ο οποίος διακονούσε την Εκκλησία μας, με αυταπάρνηση και ζήλο ένθεο, συνεργαζόμενος άριστα με τους υπόλοιπους τέσσερις έγγαμους συνεφημερίους του!  Ποτέ, δεν δημιουργήθηκε κάποιο σύννεφο στην διακονία τους! Ο Αρχιμανδρίτης, απολάμβανε του σεβασμού και της τιμής, όχι μόνον των Συμπρεσβυτέρων του, αλλά και ολοκλήρου του πληρώματος της Ενορίας! 
Περνώντας τα χρόνια, είδα και γνώρισα πολλούς Αρχιμανδρίτες, ελάχιστους  όμως σαν εκείνον. Κάποτε η έννοια του οφικίου στην Εκκλησία, είχε αξία χάριν του προσώπου στο οποίο δινόταν. Σήμερα όμως και έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η νέα τάξη στην Εκκλησία, έχουν πλέον καμία αξία τα οφίκια;

Παρατηρείται μια ανομοιογένεια καθώς και μία έλλειψη ισορροπίας προς το θέμα αυτό. Σε μια Μητρόπολη π.χ. έχουν όλοι οφίκια, στην όμορη με αυτήν κανένας! Σε κάποια στιγμή, το οφίκιο, γίνεται αυτοσκοπός και δικαίως, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση. Γιατί να έχει ο ένας και να μην έχει και ο άλλος. Στις περιπτώσεις των αγάμων κληρικών, τα οφίκια δίνονται πιο εύκολα απ’ ότι στους εγγάμους κληρικούς. Αυτό, από μόνο του δημιουργεί σχέσεις εμπάθειας μεταξύ των συνεφημερίων. Πολλές φορές δε, ο Αρχιμανδρίτης, προσπαθεί να επιβληθεί όχι με την προσωπικότητα του αλλά με το οφίκιο του. Από την άλλη πλευρά, ακούς τους εγγάμους κληρικούς – ασφαλώς όχι στο σύνολο τους- να απαιτούν σχεδόν, την παρουσία των αγάμων αποκλειστικά μέσα στα μοναστήρια. Είναι δίκαιο αυτό; Όχι! Δεν φθάνει που ο άγαμος κληρικός, καθ’ όλην την διάρκεια της διακονίας του, ουδέποτε μονιμοποιείται στην οργανική του θέση; (μια κατάφορη αδικία που προφανώς δεν απασχολεί τους Επισκόπους να αποκαταστήσουν).

Τελικά, οι σχέσεις μεταξύ εγγάμων και αγάμων κληρικών πολλές φορές καθίστανται προβληματικές και αυτό σαν αποτέλεσμα έχει την ζημία της Εκκλησίας που ανέχεται και έγγαμους και άγαμους στην αγκαλιά Της. Και αυτό, επιβεβαιώνεται πανηγυρικά στην λειτουργική ευχή «ουδείς άξιος» η οποία θέτει αυτό το «αλλ’ όμως» που ναι μεν προβάλει την ανθρώπινη αδυναμία, την οποία έρχεται όμως να επικαλύψει η οικονομία και το άπειρο έλεος του Θεού! 

Το οφίκιο, δίνεται σύμφωνα με την κρίση του Επισκόπου, στην απόλυτη δικαιοδοσία του οποίου βρίσκεται και ο οφικιούχος. Εάν ο υποψήφιος τυγχάνει της Αρχιερατικής ευνοίας τότε θα το λάβει, εάν όχι τι γίνεται; Πόσοι κληρικοί , δεν κοιμήθηκαν τον αιώνιο ύπνο, χωρίς ποτέ και παρά την τεράστια προσφορά τους στην Εκκλησία, να λάβουν κανένα οφίκιο και τελικά ο μόνος σταυρός που πήραν από την Εκκλησία να είναι ο Σταυρός της Ιερατικής τους πορείας και ακολούθως ο μαρμάρινος στο μνήμα τους; 

Προηγουμένως, αναφέρθηκα στον ανεπανάληπτο Ιωάννη τον Χρυσόστομο. Θυμάστε πως στην περίπτωση του υπήρξε και ο ευνούχος Ευτρόπιος , ο λεγόμενος και «παρακοιμώμενος» μιας και έφθασε να διοικεί ολόκληρη την Αυτοκρατορία χάριν της ανικανότητας του Αρκαδίου. Και σήμερα υπάρχουν «Ευτρόπιοι» και μάλιστα παρακοιμώμενοι! Ποια τα κριτήρια ανάδειξής τους στην Εκκλησία; Βλέπεις, αυτό το μοναδικό προνόμιο το έχουμε εμείς! «Η νύχτα βγάζει Επίσκοπο κι αυγή Μητροπολίτη …». Υπάρχουν κληρικοί, που η φωτεινή παρουσία τους μέσα στην Ενορία , εμπνέει, καθοδηγεί, ενθουσιάζει είτε είναι έγγαμοι είτε άγαμοι! Άξιοι κάθε σεβασμού! Όμως, «άνθρωπον ούκ έχουν…».  Και αντίθετα, βλέπεις άλλους- Κύριος ο Θεός γνωρίζει το πώς- να ανέρχονται σε υψηλά αξιώματα, φελλοί χωρίς καμίαν αξία !
Δεν υπάρχει έγγαμος και άγαμος, υπάρχει Παπάς! Όλοι τα ίδια πετραχήλια φορούν, την ίδια θηλιά στον τράχηλο. Προβλήματα αντιμετωπίζει και ο έγγαμος κληρικός, που καλείται να επιλύσει τα προβλήματα και τις δυσκολίες της οικογενειακής ζωής βαδίζοντας μεταξύ «σφύρας και άκμονος» μιας και κανείς δεν τον ρωτά με τι δυσκολίες μεγαλώνει τα παιδιά του , αλλά προβλήματα έχει και ο άγαμος κληρικός που βαδίζει μόνος του τον δρόμο της Ιεροσύνης και πολλές φορές τόσο μόνος, τραγικά μόνος!

Κάποτε ο μακαριστός θρυλικός Αυγουστίνος Καντιώτης με δάκρυα περιέγραφε σε κάποιο κήρυγμα του, την περίπτωση Ιερομονάχου που πήγε να κάνει Ανάσταση σε κάποιο χωριό το οποίο δεν είχε Εφημέριο, και στο τέλος, δεν βρέθηκε κανείς, μέσα στην χαρά της Αναστάσεως όταν όλοι βρισκόντουσαν σε γιορτινό τραπέζι να τον καλέσει να του δώσει ένα κόκκινο αυγό και να του πει το Χριστός Ανέστη!  Και είναι λάθος αυτό που συχνά ακούω, ο άγαμος δεν έχει οικογένεια, τι έχει; Από κλωσσομηχανή  βγήκε; Δεν έχει μάνα, δεν έχει πατέρα, δεν έχει αδέλφια; Όμως όταν λείπει η αγάπη, μπορεί να υπάρχει η διάκριση που μέσα από την Ορθόδοξη Πατερική μας παράδοση, εξυμνείται ως μια εκ των μεγαλυτέρων αρετών; 

Υπάρχουν έγγαμοι Κληρικοί που υποκλίνεσαι μπροστά τους, γιατί κατάφεραν την Ιερατική τους οικογένεια να την μετατρέψουν σε κατ΄οίκον Εκκλησία, αντίθετα με άλλους που κατέστησαν την Εκκλησία οικογένεια… Όπως  υπάρχουν επίσης και άγαμοι Κληρικοί, που ζουν και αναπνέουν για την Εκκλησία - και είναι άδικο να μην το αναγνωρίσεις αυτό - ενώ αντίθετα κάποιοι άλλοι ζουν και υπάρχουν από την Εκκλησία!   Πολλά και άλλα μπορούσα να γράψω, αλλά δεν θα συνεχίσω . 

Μέσα στα πολλά προβλήματα που η Εκκλησία καλείται να επιλύσει είναι και αυτά. Και ασφαλώς, τα γραφόμενα δεν μπορούν να αποτελούν τον ειδικότερο κανόνα. Ωστόσο, περιγράφουν μια πραγματικότητα που πολλούς κληρικούς μας, πονά. Κάποτε, πρέπει αυτά να διορθωθούν. Μέσα στην Ιεραρχία της Εκκλησίας μας, υπάρχουν φωτισμένοι Αρχιερείς που δεν έπαψαν να αισθάνονται παπάδες, και αυτό είναι το μυστικό της επιτυχίας τους! Στις περιπτώσεις αυτές, η  Μητρόπολη ξεχωρίζει για το έργο της.  Αντίθετα, σε άλλες περιπτώσεις, ο Επίσκοπος είναι εκείνος που καλλιεργεί την διαταραχή στις σχέσεις μεταξύ αγάμων και εγγάμων, άθελα ή και ηθελημένα ώστε να επιβεβαιώνεται η ρήση: «διαίρει και βασίλευε!» 

το βρήκαμε εδώ

Πέμπτη, 23 Μαΐου 2013

Η υπόθεση του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου πάσχει




Ερευνούμε την αιτία για όλα αυτά... Άλλαξαν το περιεχόμενο των σχολικών βιβλίων, διαφοροποίησαν το μάθημα των θρησκευτικών, από ομολογιακό το έκαναν θρησκειολογικό, θέλουν να χτίσουν παντού τζαμιά, φέρνουν τώρα το αντιρατσιστικό λεγόμενο νομοσχέδιο... Όλα αυτά βεβαίως γίνονται χάριν των μεταναστών, οι οποίοι όμως - πολλοί από αυτούς – θαυμάζουν και θέλουν την ελληνική κουλτούρα στη ζωή τους.)
Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟΥ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟΥ ΠΑΣΧΕΙ https://sites.google.com/site/xrestia/anartiseisall/110
Η υπόθεση του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου πάσχει σχεδόν καθ΄ ολοκληρίαν, όπως περίτρανα απέδειξε πρόσφατα ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος. Και παλαιότερα η Εκκλησία και οι Ορθόδοξοι διέκριναν τον κίνδυνο της λογοκρισίας και της φιμώσεως της αληθείας με ανάλογα σχέδια νόμου. Είναι κρίμα το θεόσδοτο δώρο της ελευθερίας της γνώμης, της φανερώσεως της αλήθειας και της ανεμποδίστου εκφράσεως του λόγου, μάλιστα δε στη χώρα της Δημοκρατίας και της Ορθοδοξίας, να μας το αφαιρέσουν οι οδηγίες της Δύσεως και η δειλία των εντοπίων αρχόντων.

Επιτέλους αυτό το νομοσχέδιο δεν πρέπει να περάσει. Δεν θα μπορούμε να πούμε τη γνώμη μας. Οι μόνοι που θα μιλάνε θα είναι οι βουλευτές λόγου ασυλίας. Ποινικοποιείται η γνώμη και η άποψη. Οπωσδήποτε πρέπει να αντιδράσουμε. "Όποιος μου δένει τη γλώσσα, μου δένει τη συνείδηση", έλεγε κάποιος. Το να εμποδίζεται προληπτικά ο άνθρωπος να μιλήσει, δεν υπήρχε ούτε πριν χιλιάδες χρόνια. Τι είπε ο Θεμιστοκλής στον Ευρυβιάδη: "Πάταξον μεν, άκουσον δε". Ούτε αυτό δεν θα ανέχεται το απαράδεκτο νομοσχέδιο.
Να μη μπορούμε να μιλήσουμε για αυτά που λέγει το Ευαγγέλιο, η παράδοσή μας, ο πολιτισμός μας, καταλαβαίνουμε την τραγική κατάσταση, στην οποία θα περιέλθει η ελευθερία του λόγου στη χώρα που τη γέννησε. Στο τέλος θα απαγορευθεί και το Ευαγγέλιο, διότι καταδικάζει τις διαστροφές και τα πάθη της σαρκός. Δεν θα μπορεί κάποιος κήρυκας να πεί τίποτε άλλο, παρά μόνο: "πάρτε και διαβάστε το Ευαγγέλιο", κι αυτό με φόβο, αρκεί να μή σας δούνε, γιατί το Ευαγγέλιο ομιλεί εναντίον των πλουσίων, των σοδομιτών, των αρχόντων...
Αυτό που πάει να γίνει είναι φοβερό! Σε λίγο θα γίνονται καταγγελίες, μηνύσεις, συλλήψεις επ΄ αυτοφώρω για λόγια που δεν είπαμε, επειδή κάποιοι διέκριναν «πρόθεση και εχθροπάθεια».
 Ερευνούμε την αιτία για όλα αυτά... Άλλαξαν το περιεχόμενο των σχολικών βιβλίων, διαφοροποίησαν το μάθημα των θρησκευτικών, από ομολογιακό το έκαναν θρησκειολογικό, θέλουν να χτίσουν παντού τζαμιά, φέρνουν τώρα το αντιρατσιστικό λεγόμενο νομοσχέδιο... Όλα αυτά βεβαίως γίνονται χάριν των μεταναστών, οι οποίοι όμως - πολλοί από αυτούς – θαυμάζουν και θέλουν την ελληνική κουλτούρα στη ζωή τους.
Η Ευρώπη αυτή τη στιγμή έχει πάψει να είναι χριστιανική, ακριβώς γιατί άδειασε από την πίστη του Ευαγγελίου και αρχίζει πλέον σε πολλά μέρη να εφαρμόζεται ο μουσουλμανικός νόμος της Σαρία. Στην Αγγλία δεν κάνουν Χριστούγεννα, αποκαθηλώνουν χριστιανικά σύμβολα, δεν επιτρέπεται φοράνε σταυρό οι Χριστιανοί στις δημόσιες υπηρεσίες, για να μη ενοχληθούν οι οπαδοί του Ισλάμ. Εκεί θέλουν να φτάσουμε; "Των οικιών ημών εμπιμπραμένων ημείς ανοήτως και αυτοκτονικώς νομοσχεδιάζουμε"!
Αυτό όμως δεν θα περάσει. Μόνο πάνω από τα πτώματά μας. " Όσο ζούμε και αναπνέουμε, έλεγε ο Παπαδιαμάντης δεν θα πάψουμε να μιλάμε για τις ομορφιές της Πίστεως και της Πατρίδας μας και όποιος ελληνας ορθόδοξος θέλει να κάνει τον άθεο και τον φωτισμένο, είναι ένας νάνος που θέλει να ψιλώσει πατώντας στις άκρες των δακτύλων του, αλλά ματαίως".
Τον ελληνικό λαό δεν τον σκέφτονται; Θα φιμώσουν έναν ολόκληρο περήφανο και ελεύθερο λαό για κάποιους ξένους, που λαός αυτός τους αγκάλιασε, τους βοήθησε, τους αγάπησε, τους ενσωμάτωσε... Είναι άδικο και το άδικο δεν το ευλογεί ο Θεός.
Παρακαλούνται όλοι οι ελεύθεροι και ορθόδοξοι Έλληνες, όσο ακόμη επιτρέπεται, να υψώσουν φωνή διαμαρτυρίας προς κάθε κατεύθυνση. Αυτό το νομοσχέδιο είναι απαράδεκτο. Υπάρχουν νόμοι που τιμωρούν τα όποια αδικήματα Ελλήνων και ξένων. Αυτό που πάει να γίνει ξεφεύγει των ορίων της Δημοκρατίας. Όσοι το σκέφτηκαν, το οργάνωσαν, το προωθούν, δεν αντιδρούν, το ανέχονται, αυτοί όλοι εγκληματούν κατά της ανθρωπίνης προσωπικότητας, που την προίκισε ο Θεός με λογικό, αυτεξούσιο και ελευθερία λόγου. Θα λογοδοτήσουν στον Κύριο. "Φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος"!!!

Τρίτη, 21 Μαΐου 2013

Ο Ξένος Θεός και οι ξένοι μετανάστες



 «Στον κόσμο των αφεντικών είμαστε όλοι ξένοι»
 [αναρχικό σύνθημα χριστιανικού ήθους (βλ. Ματθ. 25, 31-46)]  
 Επιμέλεια Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης
Α΄
Κάθε θρησκεία έχει τουλάχιστον δύο μορφές: α) τη διδασκαλία των σοφών διδασκάλων και των ιερών γραφών της και β) τον τρόπο που κατανοεί και εφαρμόζει αυτή τη διδασκαλία ο λαός. Ο δικός μας λαός (που είναι μπολιασμένος με τον ορθόδοξο χριστιανισμό σε κάθε πτυχή του πολιτισμού και της ιστορίας του τους τελευταίους τουλάχιστον 15 αιώνες) έχει κατανοήσει και εφαρμόσει την ορθόδοξη διδασκαλία σε αξιοθαύμαστο βαθμό, όμως επίσης σε μεγάλο βαθμό την έχει παρανοήσει και παρερμηνεύσει ανάλογα με τα ελαττώματά του. Ιδιαίτερα σε εποχές σύγχυσης όπως η σημερινή, η παρανόηση και η παρερμηνεία φαίνεται να κυριαρχούν και η σωστή εφαρμογή της ορθόδοξης διδασκαλίας να υποχωρεί.

Έτσι, είναι συνηθισμένο στην εποχή μας να θεωρούμε πως είμαστε «σωστοί χριστιανοί», κι όμως παράλληλα:

  • να θεωρούμε αυτόματα όλους τους «ξένους» (τσιγγάνους και οικονομικούς μετανάστες που ζουν στην πατρίδα μας) ύποπτους για πιθανά εγκλήματα εναντίον μας,
  • να δυσανασχετούμε όταν μένουν στη γειτονιά μας και φυσικά να τους αρνούμαστε το δικαίωμα να μένουν στην πολυκατοικία μας,
  • να τους εκμεταλλευόμαστε όσο μπορούμε ως εργάτες ή υπαλλήλους μας και να εξοργιζόμαστε όταν εκείνοι διεκδικούν ίσα δικαιώματα με τους Έλληνες εργάτες και υπαλλήλους,
  • σε πιο ακραίο σημείο, να ξεσπάμε βίαια εναντίον τους, διαπράττοντας από προπηλακισμούς και τραμπουκισμούς μέχρι και δολοφονίες (νομίζω σπάνια, ευτυχώς), αυτοτιτλοφορούμενοι «εθνικιστές» ή «πατριώτες», ενώ είμαστε η Κου Κλουξ Κλαν.

Ας δούμε όμως τι λέει στ’ αλήθεια για τους ξένους ο χριστιανισμός, η πολύτιμη πνευματική κληρονομιά που κουβαλάει ο λαός μας. Προειδοποιώ: πολλοί αναγνώστες θα σοκαριστούν, θα με παρεξηγήσουν, θα πουν: «Δηλαδή τι θέλεις; Να τους αφήσουμε να μας πάρουν τη χώρα; Να τους αφήσουμε να μας ληστεύουν και να μας σκοτώνουν;» κ.τ.λ.

Φυσικά δεν λέω καθόλου αυτό. Κανείς δεν πρέπει να μας κλέψει την πατρίδα, δηλαδή να την κατακτήσει, να εγκαταστήσει ξένη κατοχή εδώ. Μην ξεχνάμε όμως ότι συντηρούμε ήδη τρεις πανίσχυρους κατακτητές: το ΝΑΤΟ, την Ευρωπαϊκή Ένωση (που δείχνει το αληθινό της πρόσωπο – ενδιαφέρον μόνο για το χρήμα – πιέζοντάς μας πάνω στην οικονομική κρίση) και τις πολυεθνικές που μας τραβούν από τη μύτη μετατρέποντάς μας σε εργάτες τους και σε υπάκουους καταναλωτές. Αυτή την τριπλή ξένη κατοχή κανείς δεν τη θυμάται, κανείς δεν την καταδικάζει, δεν εξοργίζεται γι’ αυτήν, ούτε την πολεμάει! Βγάζουμε τη λύσσα και την «αγανάκτησή» μας στους φουκαράδες, που τους έχουμε του χεριού μας, και τους αληθινούς κατακτητές ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΜΕ ΑΙΣΧΡΑ.

Επίσης, ασφαλώς οι αστυνομικές και δικαστικές αρχές, εφαρμόζοντας το νόμο, πρέπει να μας προστατεύουν από τους ληστές και τους δολοφόνους. Όντως έχουμε φορτωθεί πολλές συμμορίες αλλοδαπών, όμως έχουμε εξίσου πολλές και ισχυρές συμμορίες Ελλήνων! Κάθε αλλοδαπός δεν είναι οπωσδήποτε κακοποιός. Τέλος, ας μην ξεχνάμε ότι ένα ολόκληρο πλήθος αλλοδαπών κοριτσιών (ορθόδοξων χριστιανών – αν και δεν έχει σημασία, αρκεί που είναι θύματα) εκπορνεύεται από Έλληνες σε Έλληνες «πελάτες»! Αυτές τι άποψη θα έχουν για «κάθε Έλληνα» και τι θα λένε, αν ποτέ αξιωθούν να γυρίσουν ζωντανές στην πατρίδα τους; Μάλιστα, ακούμε «Ρωσίδα» και χαμογελάμε. Για μας δεν είναι πια άνθρωποι, αλλά σύμβολα του σεξ (στην πραγματικότητα, σκλάβες).

 

Β΄

Ας μιλήσουμε λοιπόν ως ορθόδοξοι χριστιανοί, παιδιά και εγγόνια ορθόδοξων χριστιανών. Ο Θεός μας έγινε άνθρωπος, όχι ένας ήρωας ή θεός του πολέμου (που θα άρεσε στους Βίκινγκς και τους λοιπούς Άριους του Βορρά), αλλά ένας αδύναμος άνθρωπος, αν και παντοδύναμος, που έπεσε θύμα των ισχυρών και ΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ έσωσε την ανθρωπότητα –δίνοντάς της τη δυνατότητα της ένωσης με το Θεό και δείχνοντάς της τον τρόπο, δηλαδή την αυτοθυσία χωρίς αντάλλαγμα. (Δηλαδή πρέπει να είμαστε μονίμως τα «κορόιδα» που θυσιάζονται χωρίς αντάλλαγμα; Δε λέω ότι «πρέπει» τίποτε. Απλώς, όσο πιο πολύ αγαπάς, τόσο πιο πολύ θυσιάζεσαι και τόσο πιο πολύ πλησιάζεις προς τον παράδεισο. Μπορεί όμως να μη σ’ ενδιαφέρει ο παράδεισος, οπότε πέρνα τη ζωή σου σαν πονηρός και «επιτυχημένος»).

Ο Θεός αυτός, ως άνθρωπος γεννήθηκε σε μια πόλη, όπου οι ανθρώπινοι γονείς Του ήταν ξένοι, και μάλιστα δε βρήκαν ούτε δωμάτιο για να μείνουν και Τον γέννησαν σ’ ένα στάβλο (ποιος θέλει ξένους στην πολυκατοικία του;). Στη συνέχεια, έγινε μετανάστης και πήγε με την οικογένειά Του στην Αίγυπτο, για να μη θανατωθεί από τα όργανα του προαιώνιου εχθρού της ανθρωπότητας (του διαβόλου), που προσπαθούσε να Τον σταματήσει. Εκεί ο ανθρώπινος θετός πατέρας Του ασφαλώς αναζήτησε δουλειά ως ξένος εργάτης. Άραγε, πώς τον αντιμετώπισαν;

Μεγαλώνοντας ο Θεός μας περιπλανήθηκε σε όλη τη χώρα ως ξένος, μη έχοντας «πού την κεφαλήν κλίναι» και Τον θανάτωσαν οι συμπατριώτες Του σα να ήταν ξένος, παραδίδοντάς Τον μάλιστα σε ξένους (στους Ρωμαίους). Έτσι ο Ιησούς έγινε πολλαπλά ο μεγάλος Ξένος, που ποτέ δεν κατανοήθηκε ώστε να γίνει «δικός μας», παρά μόνον από λίγους, που πάντα (και τώρα) η κοινωνία τους κοροϊδεύει ως «πτωχούς τω πνεύματι», δηλ. «κορόιδα».

Τη Μεγάλη Παρασκευή ψάλλουμε ένα συγκλονιστικό τροπάριο, κατά το οποίο ο άγιος Ιωσήφ από την Αριμαθαία (κρυφός μαθητής του Χριστού, από φόβο, που φανερώθηκε μετά τη σταύρωση) είπε στον Πιλάτο: «Δός μοι τούτον τον Ξένον, όν ομόφυλοι μισούντες θανατούσι ως Ξένον» (=«Δώσε μου αυτόν τον Ξένο, που οι ομοεθνείς Του, μισώντας Τον, Τον σκοτώνουν σαν Ξένο»).

Ο ίδιος ο Ιησούς, όταν ξεκαθάριζε πώς ο άνθρωπος κερδίζει τη βασιλεία των ουρανών, μίλησε για τον καλό Σαμαρείτη, όταν όλοι θεωρούσαν τους Σαμαρείτες (λαό που ζούσε στο κέντρο του Ισραήλ) προδότες και μιάσματα (στη σημερινή Ελλάδα θα μιλούσε για καλό Αλβανό ή Τούρκο), και είπε πως το να περιμαζέψεις έναν ξένο μπορεί να σε βάλει στον παράδεισο, ενώ το να μην τον περιμαζέψεις μπορεί να σε βάλει στην κόλαση («όταν το κάνετε σε έναν, σε μένα το κάνετε», βλ. Ματθ. 25, 31-46). Σήμερα περισσότεροι «άθεοι» ενδιαφέρονται για τους ξένους μας παρά «χριστιανοί», αν και υπάρχουν ευτυχώς κάμποσοι φτωχοί και ταπεινοί ιερείς που φροντίζουν γι’ αυτούς όσο μπορούν. Είναι βέβαιο πως στη Δευτέρα Παρουσία θα εκπλαγούμε με το πόσοι «άθεοι» και «αμαρτωλοί» θα πάνε στον παράδεισο και πόσοι «πιστοί» και «ενάρετοι» όχι…

 

Γ΄

Στη συνέχεια, Αυτός ο μεγάλος Ξένος έστειλε τους μαθητές Του σε «όλα τα έθνη» και εκείνοι ξενιτεύτηκαν και δίδαξαν τους ανθρώπους σε ξένες χώρες. Ιδού λοιπόν κι άλλοι «ξένοι»! Άγιοι ξένοι. Έφτασαν μέχρι τους Κέλτες της Βρετανίας (άγιος Αριστόβουλος, ένας από τους 70 μαθητές του Χριστού) και την Ινδία (άγιος Θωμάς, ο πρώην «άπιστος») και οι περισσότεροι θανατώθηκαν με βασανιστήρια από ΞΕΝΟΥΣ ως ΞΕΝΟΙ και τάφηκαν σε ΞΕΝΗ ΓΗ, ευλογώντας την με τα θαυματουργά λείψανά τους.

«Οι χριστιανοί κατοικούν τις πατρίδες τους σαν επισκέπτες. Κάθε ξένη χώρα είναι πατρίδα γι’ αυτούς και κάθε πατρίδα είναι ξένη» (επιστολή προς Διόγνητον, 2ος αιώνας μ.Χ.). Και τούτο, γιατί η αληθινή μας πατρίδα είναι ο ουρανός. Οι γήινες πατρίδες μας είναι προσωρινές. Τις αγαπάμε, αλλά, αν είμαστε πρόθυμοι να διαπράξουμε εγκλήματα γι’ αυτές (π.χ. να βασανίσουμε αιχμαλώτους ή να αφανίσουμε γυναικόπαιδα), γίνονται εμπόδια για τη μόνιμη και αληθινή πατρίδα μας, τον παράδεισο. Γι’ αυτό εθνικισμός και χριστιανισμός ΔΕ ΣΥΜΒΑΔΙΖΟΥΝ. Το χριστιανικό ρωμαϊκό κράτος (Ρωμανία/«Βυζάντιο») δεν ήταν εθνικιστικό: όλοι οι λαοί που κατοικούσαν στα εδάφη του είχαν ίσα δικαιώματα και όλων των λαών οι άγιοι τιμούνταν εξίσου από όλους τους χριστιανούς. Χαρακτηριστικά παραδείγματα οι μεγάλοι Σύριοι Πατέρες άγιος Εφραίμ ο Σύρος (ο μέγας ποιητής), άγιος Ισαάκ ο Σύρος (ο «φιλόσοφος της αγάπης») κ.π.ά., που τα γραπτά τους μεταφράστηκαν από τα συριακά στα ελληνικά και έγιναν ανάρπαστα από τους Βυζαντινούς (και οι ίδιοι οι Σύριοι βεβαίως ήταν «Βυζαντινοί»).

Καθώς οι Ρωμιοί μετέφεραν το χριστιανισμό σε άλλα έθνη, δεν τα υπέτασσαν, αλλά αντίθετα τα έκαναν συμμάχους και, μεταφράζοντάς τους την Αγία Γραφή (δημιουργώντας τους και αλφάβητο, αν δεν είχαν), εγκαινίαζαν ένα νέο μεγάλο κεφάλαιο στους πολιτισμούς των ξένων εθνών. Άλλωστε η Εκκλησία των ρωμαϊκών («βυζαντινών») χρόνων (δηλαδή η πανανθρώπινη Εκκλησία, που είναι η ίδια η δική μας Ορθόδοξη Εκκλησία) περιελάμβανε αγίους από όλα τα ευρωπαϊκά έθνη, μέχρι και τη Βρετανία και την Ιρλανδία[1]!

Οι Έλληνες της Τουρκοκρατίας επίσης δεν ήταν εθνικιστές, αδιαφορούσαν για το αν ένας ραγιάς ήταν Αλβανός ή Βούλγαρος ή Μολδαβός, ή αλβανόφωνος, βουλγαρόφωνος, σλαβόφωνος, ακόμη και ΤΟΥΡΚΟΦΩΝΟΣ – στην Καππαδοκία ζούσαν οι Καραμανλήδες, τουρκόφωνοι χριστιανοί ορθόδοξοι, που έχουν κι αυτοί μεγάλους ασκητές και αγίους! Ο μέγας και θαυματουργός άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης (κοιμήθηκε στην Κέρκυρα μόλις που είχε έρθει πρόσφυγας, οδηγώντας το λαό του, κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή) κήρυττε και στα ελληνικά και στα τούρκικα, γιατί είχε και χριστιανούς που δεν ήξεραν καθόλου ελληνικά!

Αυτοί όλοι ονομάζονταν Ρωμιοί (=απόγονοι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας), και, αν γινόταν χριστιανός ένας μουσουλμάνος, λεγόταν ότι «ρώμιεψε» (έγινε Ρωμιός) και φυσικά καταδιωκόταν από το οθωμανικό κράτος για εσχάτη προδοσία (έχουμε αρκετούς αγίους που μαρτύρησαν επειδή ήρθαν στην ορθοδοξία από το Ισλάμ)! Εξάλλου, μεταξύ των αγίων νεομαρτύρων της Τουρκοκρατίας περιλαμβάνονται αλλοεθνείς, όπως η αγία μεγαλομάρτυρας Χρυσή (Βουλγάρα), ο άγιος Νικόδημος του Ελβασάν (Αλβανός) κ.ά. Πώς λοιπόν ένα έθνος που ανέδειξε ορθόδοξους αγίους, τους οποίους (αν είμαι ορθόδοξος χριστιανός) τιμώ, μπορώ να το θεωρώ «κατώτερο» ή απολίτιστο έθνος;

Πολλοί άνθρωποι από αυτά τα έθνη γίνονται εγκληματίες, αλλά το ίδιο και πολλοί Έλληνες. Πολλοί Έλληνες γίνονται άγιοι, αλλά το ίδιο και πολλοί Ρώσοι, Αλβανοί, Ρουμάνοι, Βούλγαροι, Σέρβοι κ.τ.λ. Εξάλλου πολλοί μεγάλοι άγιοί μας είναι ΕΒΡΑΙΟΙ: ο Ίδιος ο Χριστός, ο διδάσκαλος και σωτήρας όλων των λαών της Γης, ως άνθρωπος ήταν Εβραίος (γι’ αυτό κάποιοι «υπερεθνικιστές» επιστρέφουν στην ειδωλολατρία, επειδή …δεν καταδέχονται να λατρέψουν έναν… «Εβραίο Θεό», ενώ άλλοι γράφουν φανταστικές ιστορίες ότι δήθεν ήταν «ελληνικής ρίζας»!). Εβραία ήταν και η Παναγία (που είναι προστάτισσα όλων των χριστιανών, όχι μόνο των Ελλήνων – άλλωστε τη γιορτή της Αγίας Σκέπης, 28 Οκτωβρίου για μας, την καθιέρωσαν πρώτοι οι Ρώσοι, αλλά τη γιορτάζουν 1 Οκτωβρίου). Εβραίοι ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, οι 12 απόστολοι, ο προφήτης Ηλίας και όλοι οι προφήτες, η αγία Φωτεινή και αμέτρητοι άλλοι μεγάλοι ορθόδοξοι άγιοι. Αιγύπτιοι ο άγιος Αντώνιος, η αγία Αικατερίνη κ.π.ά. Και λοιπόν; Οι χριστιανοί είναι «πολίτες του ουρανού», δεν είναι μόνον Εβραίοι ή μόνον Έλληνες ή μόνον Ευρωπαίοι ή μόνον Ασιάτες κ.τ.λ.

Ή μάλλον είναι ΚΑΙ Εβραίοι ΚΑΙ Έλληνες ΚΑΙ Ευρωπαίοι ΚΑΙ Ασιάτες κ.τ.λ., και όταν ένας άνθρωπος καταπιέζεται (είτε είναι μαύρος είτε τσιγγάνος είτε δούλος είτε ξένος είτε γυναίκα και παιδί είτε ανάπηρος είτε χήρα ή ορφανό) γίνονται αυτομάτως ΚΑΙ μαύροι και τσιγγάνοι και δούλοι και ξένοι και γυναίκες και παιδιά και ανάπηροι και χήρες και ορφανοί κ.τ.λ., όπως ο Ινδιάνος Βλαδίμηρος είπε στον Έλληνα που του συστήθηκε: «Κι εγώ είμαι Έλληνας. Είμαι Ινδιάνος. Αισθάνομαι όμως και Ρώσος και Σέρβος και Ρουμάνος, γιατί είμαι ορθόδοξος».

Όπως οι Έλληνες εμπνεύστηκαν από το απελευθερωτικό μήνυμα του χριστιανισμού για να επιτελέσουν τους εθνικούς αγώνες τους, το ίδιο έκαναν και όλοι οι χριστιανικοί λαοί. Οι Ρώσοι π.χ. νίκησαν τους Τάταρους το 1830 στην ιστορική μάχη του Κουλίκοβο Πολ εμψυχωμένοι από την εικόνα της Παναγίας του Καζάν [ας σημειωθεί όμως ότι έχουμε και Τάταρους αγίους, όπως τον άγιο Πέτρο Ορντίνσκυ, πρίγκηπα της Χρυσής Ορδής (1290), και τον άγιο Σεραπίωνα της Λίμνης Κόζα (1611)]. Οι Τούρκοι το 1594 έκαψαν το άφθαρτο σώμα του αγίου Σάββα της Σερβίας, γιατί η παρουσία του ενέπνεε στους υπόδουλους Σέρβους ιδέες απελευθέρωσης κ.τ.λ.

«Η πατρίδα μου η ψεύτικη, η γήινος και ματαία, είναι από του αγίου Άρτης [=επισκοπή Άρτης] και από την επαρχίαν Απόκουρο» έλεγε ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, εννοώντας ότι η αληθινή πατρίδα του είναι ο ουρανός.

Ωραία λόγια και πολύ ρομαντικά… Ευτυχώς υπήρξαν και υπάρχουν άνθρωποι που τα έκαναν πράξη, κάνοντας πατρίδα τους μια ξένη γη, χωρίς να προδώσουν τη δική τους πατρίδα. Στην εποχή μας τέτοιοι είναι οι φτωχοί ιεραπόστολοι, που χωρίς να έχουν τίποτε να κερδίσουν, και χωρίς να μεταφέρουν καμιά «εθνική σημαία» ή «εξωτερική πολιτική», χωρίς να πρεσβεύουν κανένα «πολιτισμικό ιμπεριαλισμό» γίνονται ΞΕΝΟΙ, όπως οι απόστολοι, για να κάνουν ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ τους πρώην «ξένους» αδελφούς μας από όλα τα έθνη. Δείτε ένα μικρό δείγμα, από τα πολλά, στο: http://asian-aroma.com/.

Υπογραμμίζω (απευθυνόμενος προς τους αδελφούς μας Έλληνες εθνικιστές) ότι ο εθνικισμός για το δικό μας έθνος και πολιτισμό είναι ένα ξενόφερτο ιδεολογικό προϊόν. Βασίζεται στη δυτικοευρωπαϊκή ιδέα του 19ου αιώνα για την «αυτοδιάθεση των λαών», που ζητούσε την κατάργηση των αυτοκρατοριών και τη σύσταση ιδιαίτερου κράτους για κάθε εθνότητα. Η ιδέα αυτή ήταν εξαιρετικά προοδευτική, όταν αναφερόταν στις πολυάριθμες αποικίες των ευρωπαϊκών κρατών, που εκτείνονταν σε όλες τις ηπείρους (πλην της Ανταρκτικής), όμως ήταν εξαιρετικά επιζήμια, όταν αναφερόταν στην αντικατάσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με «εθνικά κράτη», αντί για ένα πανορθόδοξο κράτος διάδοχο της Ρωμανίας. Στην παγίδα αυτή, που δίχασε τους λαούς των Βαλκανίων, έπεσαν τόσο οι Έλληνες (και μας προέκυψε ένα εδαφικά και πολιτισμικά ακρωτηριασμένο κρατίδιο υπό βαυαρική και στη συνέχεια γερμανική διακυβέρνηση) όσο και οι Βούλγαροι, εξαιτίας των οποίων συγκλήθηκε η Σύνοδος του 1872, με την οποία τα Πατριαρχεία Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας και Αντιοχείας, η Εκκλησία της Κύπρου και άλλες τοπικές Εκκλησίες καταδικάζουν ως αίρεση τον «φυλετισμό», δηλαδή «τας φυλετικάς διακρίσεις και τας εθνικάς έρεις και ζήλους και διχοστασίας εν τη του Χριστού Εκκλησία». Ώστε οι «φυλετικές διακρίσεις» και οι «εθνικές έριδες» (μάχες) είναι καταδικασμένες με επίσημη απόφαση της Ορθόδοξης Εκκλησίας (το τονίζω, προς εκείνους που νομίζουν ότι η Εκκλησία δεν έχει πάρει θέση στο ζήτημα του ρατσισμού και στα συναφή ζητήματα).

[Είναι αξιοσημείωτο ότι μεγάλη μερίδα «εθνικιστών» απορρίπτει το χριστιανισμό θεωρώντας τον ξενόφερτο προϊόν, παραβλέποντας την κεντρική θέση του στο λαϊκό και λόγιο πολιτισμό μας εδώ και τουλάχιστον 15 αιώνες – συγχρόνως, πολλοί διεθνιστές τον απορρίπτουν, θεωρώντας τον «εθνικιστικό» και αγνοώντας τον πανανθρώπινο χαρακτήρα του. Η απόρριψή του για λόγους αντίθετους μεταξύ τους, από δύο αντιμαχόμενες παρατάξεις, θα όφειλε, αν μη τι άλλο, να προβληματίσει τους αδελφούς μας και των δύο ομάδων, που και οι δύο βλέπουν το θέμα μονόπλευρα και (ας μου επιτραπεί να το επισημάνω) με αρκετή δόση ιδεολογικής προκατάληψης].

Βρισκόμαστε σε μια καινούργια εποχή μεγάλου ανακατέματος των λαών και των πολιτισμών. Αντί να γκρινιάζουμε ενάντια στους αδελφούς μας τους ξένους, ας φροντίσουμε να διατηρούμε τον πολιτισμό μας, την πίστη μας, τη γλώσσα μας, τη μόρφωσή μας και φυσικά την τιμιότητά μας, ώστε να μην έχουμε να φοβηθούμε τίποτα.

 

Δ΄

Κάθε λαός που γνώρισε το χριστιανισμό έχει αναδείξει εκατοντάδες ή χιλιάδες αγίους, άντρες και γυναίκες, αλλά και παιδιά (παιδομάρτυρες). Είναι εξαιρετικά δύσκολο να δημοσιεύσουμε εδώ «πλήρη» κατάλογο των γνωστών ορθοδόξων αγίων όλων των λαών της Γης – ακόμη και Βρετανών, Γαλατών, Ισπανών, Γόθτων, Φράγκων κ.τ.λ., που αγίασαν πριν το Σχίσμα του 1054 και επομένως είναι άγιοι όλης της χριστιανοσύνης. Ένας εξαιρετικός «ξεναγός» στα αγιολόγια των διαφόρων λαών είναι το βιβλίο Πανάγιον Ορθοδόξων Αγίων του καθηγητή της Ιατρικής Σχολής του Παν/μίου Αθηνών Γεωργίου Εμμ. Πιπεράκι, έκδ. «Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος» Μήλεσι 2006.

Εδώ θα αναφέρουμε απλά και πολύ πρόχειρα ελάχιστους μόνον αγίους από διάφορους λαούς, κυρίως από λαούς που άνθρωποί τους φιλοξενούνται στην πατρίδα μας ως μετανάστες.

Αλβανοί άγιοι: άγιος Νικόδημος του Ελβασάν, άγιος Χρήστος ο Κηπουρός, άγιος Νικήτας από τη Σπαθία (και οι τρεις μαρτύρησαν για τη χριστιανική πίστη τους επί Τουρκοκρατίας), άγιος Νήφων ο Αθωνίτης, ασκητής από το Λούκοβο των Αγίων Σαράντα (ασκήτεψε στο Άγιο Όρος γύρω στο 12ο αιώνα). Ας σημειωθούν όμως και οι αρχαίοι χριστιανοί άγιοι της περιοχής της Αλβανίας, που σήμερα είναι αδύνατο να προσδιοριστεί η εθνική τους καταγωγή, όπως οι άγιοι: Ελευθέριος (ο γνωστός άγιος μεγαλομάρτυρας) και η μητέρα του Ανθία, Άστιος, Δάναξ, Δονάτος, Θερίνος, Ίσαυρος, Βασίλειος (όχι ο μέγας Βασίλειος), Ιννοκέντιος, Φήλιξ και Περεγρίνος.

Τούρκοι άγιοι (ορθόδοξοι χριστιανοί): άγιος Αχμέτ ο Κάλφας, άγιος Κωνσταντίνος ο εξ Αγαρηνών, άγιος Ιωάννης ο πρώην Δερβίσης (μάρτυρες επί Τουρκοκρατίας), οι 23 άγιοι Τούρκοι νεομάρτυρες των Θυατείρων, άγιος γέροντας Νικόλαος ο Τούρκος, της μονής Όπτινα[2].

Βούλγαροι άγιοι: άγιος Ιωάννης της Ρίλα, αγία μεγαλομάρτυρας Χρυσή, άγιος Μάξιμος ο εν Δορυστόλω, άγιος Βλαδίμηρος ο πρίγκηπας (μάρτυρας του 11ου αιώνα),  άγιος νεομάρτυρας Ιωάννης ο Αθωνίτης κ.ά.

Ρουμάνοι άγιοι: άγιος Λεόντιος του Ρανταούτι, οσία Μαύρα η εν Ρουμανία, άγιος Ματθαίος ο νεομάρτυρας ο εν Βλαχία [υιός του αγίου μάρτυρος Κωνσταντίνου, βασιλιά της Βλαχίας (1714)], όσιος Παύλος ο πνευματικός, αγία Φιλοθέη η παιδομάρτυρας (άφθαρτη, μονή Κούρτεα), και νεότεροι άγιοι γέροντες: οι αδελφοί Βασίλειος, Γεράσιμος και Κλεόπας Ελίε (1912-1998), οι άγιοι γέροντες Ιωάννης του Χοτζεβά (1960, άφθαρτος στην έρημο της Παλαιστίνης), Ιωαννίκιος Μορόι, Παΐσιος Ολάρου (1990), Αρσένιος Μπόκας (1910-1989), Ενώχ ο Απλός (Άγιο Όρος, 1895-1979), ο βοσκός π. Γαλακτίων, ο ιεροδιάκονος Χριστόφορος ο Ησυχαστής (δάση της Σύχλας) κ.π.ά.

Σέρβοι άγιοι: άγιος Ιωάννης Μπράνκοβιτς, άγιος Στέφανος Μιλούτιν[3], οι άγιοι Σάββας και Συμεών, που εγκατέλειψαν το βασιλικό θρόνο και ίδρυσαν τη μονή Χιλανδαρίου στο Άγιο Όρος, αμέτρητοι άγιοι ασκητές, οι περίπου 1.500.000 μάρτυρες κάθε ηλικίας και φύλου που σφαγιάστηκαν τα έτη 1941-1945 από την κροατική Ουστάσα για την ορθόδοξη πίστη τους (όπως και αρκετοί ορθόδοξοι άγιοι Πολωνοί, που μαρτύρησαν από τους δικούς τους φανατικούς τυράννους[4]), ο άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς (Σερβία 1880-ΗΠΑ 1956), ο άγιος γέροντας Ιουστίνος Πόποβιτς (1894-1979), κορυφαίος θεολόγος και φιλόσοφος.

Ρώσοι άγιοι: Αμέτρητοι άγιοι ασκητές, επίσκοποι, πρίγκηπες και απλοί άνθρωποι κάθε ηλικίας και φύλου απ’ όλους τους αιώνες. Απαριθμούμε πολύ πρόχειρα: άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ («βρες την ειρήνη και χιλιάδες άνθρωποι θα ειρηνεύσουν μαζί σου»), οι άγιοι Αγαπητός ο Ιαματικός, Ιωάννης ο Πολύαθλος, Ιώβ του Ποτσάεφ, Κύριλλος της Άσπρης Λίμνης, Αλέξανδρος του Σβιρ, Μητροφάνης και Αντώνιος του Βορόνεζ, Τύχων του Ζαντόνσκ (άφθαρτος), Ιννοκέντιος της Σιβηρίας (άφθαρτος), Νείλος του Σόρα, Ιωάννης της Κρονστάνδης, οι άγιοι Γέροντες της Όπτινα, Σεραφείμ της Βίριτσα, οι αγίες Αθανασία Λονγκάτσεβα, Δωροθέα του Κασίν, Αναστασία του Πιδάν, Παρασκευή της Πινήγκα, οι διά Χριστόν σαλοί (που παρίσταναν τους τρελούς) Βασίλειος της Μόσχας, Νικόλαος του Πσκωφ (πρόσφερε ωμό κρέας στον τσάρο Ιβάν τον Τρομερό, για να στηλιτεύσει την αιμοσταγή βασιλεία του), Ιάκωβος του Μποροβίτσι, Ξένη Γρηγορίεβνα, Πελαγία Ιβάνοβνα κ.π.ά.

Κινέζοι άγιοι: οι 222 άγιοι νεομάρτυρες του Πεκίνου (11 Ιουνίου 1900), ο άγιος νεομάρτυρας Στέφανος Wu (Wu Zhi-quan), ορθόδοξος ιερέας, που, στις 17 Μαΐου 1970 ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου από τους Ερυθροφρουρούς (του αθεϊστικού καθεστώτος) σε μια ορθόδοξη εκκλησία στο Χαρμπίν [μη αναγνωρισμένος ακόμη «επίσημα»,  η περίπτωσή του αναφέρεται στο βιβλίο του Αμερικανού ορθόδοξου π. Δαμασκηνού Κρίστενσεν «Χριστός, το αιώνιο Ταό»].

Σημειωθήτω (για την κίτρινη φυλή) και ο άγιος Πέτρος ο Μογγόλος, πρίγκηπας της Χρυσής Ορδής (Ορντίνσκι).

Ινδοί άγιοι: άγιοι Ιωάσαφ και Αβενήρ οι βασιλείς, άγιος Βαρλαάμ ο ασκητής, οι 17 Ινδοί άγιοι που μαρτύρησαν στην καταδίωξη του αγίου Ιωάσαφ κ.ά.

Σύριοι άγιοι: οι άγιοι Πατέρες Αφραάτης, Εφραίμ και Ισαάκ οι Σύροι, οι άγιοι Μάρων ο Ερημίτης, Μαυρίκιος ο εν Απαμεία, Μασυμά ο Σύρος, Ιωάννης ο μοναχός ο εν Συρία κ.π.ά.

Αιθίοπες άγιοι: άγιοι πρίγκηπες αδελφοί Αρσεχάς και Ασδρεχάς, άγιος Φουλβιανός ο πρίγκηπας (Ματθαίος μετά το βάπτισμα, 1ος αι.), άγιος Μωυσής ο Αιθίοπας (μεγάλος δάσκαλος της ορθόδοξης ασκητικότητας), ένα ζεύγος αγίων Αναργύρων (γιατρών)[5] κ.π.ά. Ας σημειωθούν και οι τρεις μεγάλοι μαύροι άγιοι ασκητές, που αναφέρονται στο βίο του αγίου Νήφωνος, αλλά και η αγία και διορατική γερόντισσα Κωνσταντία η Αράπισσα, Αφρικανή πρώην σκλάβα, που μόνασε το 19ο αι. στη μονή αγίου Δημητρίου Παλαίρου Αιτωλοακαρνανίας (τα ιερά λείψανα της οποίας εκλάπησαν στις 2 Φεβρουαρίου 2009).

Ας σημειώσουμε και:

Εσκιμώοι άγιοι (της φυλής των Αλεούτων της Αλάσκας): ο άγιος Πέτρος ο νεομάρτυρας (1815), άγιος Ιάκωβος ο Αλεούτος (1802-1865).

Λοιποί άγιοι σε αμερικάνικο έδαφος: Αλάσκα: άγιοι Ιουβεννάλιος ο νεομάρτυρας, Γερμανός, Ιωσήφ και Ιννοκέντιος. Σαν Φρανσίσκο: άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς ο θαυματουργός (άφθαρτος). Αξιοσημείωτες και οι περιπτώσεις του ορθόδοξου Ινδιάνου φύλαρχου Βλαδίμηρου Natawe και του Αμερικανού ορθόδοξου μοναχού π. Σεραφείμ Ρόουζ (1931-1982), συνιδρυτή της Αδελφότητας του αγίου Γερμανού της Αλάσκας (St. Herman of Alaska Brotherhood) και συγγραφέα παγκόσμιων μπεστ σέλλερς, όπως τα «Η ψυχή μετά το θάνατο – Οι μεταθανάτιες εμπειρίες στο φως της ορθόδοξης διδασκαλίας», «Ορθοδοξία και η θρησκεία του μέλλοντος», αλλά και κλασικών μελετών όπως οι «Μηδενισμός», «Ο κινέζικος νους» κ.ά.

Συχωρέστε με για την ακατάσχετη φλυαρία. Ο κατάλογος θα μπορούσε να είναι πολύ πιο μακροσκελής. Η ειρηνική συνύπαρξή μας με τους ανθρώπους όλων των φυλών που φιλοξενούνται στη χώρα μας ως ξένοι μετανάστες δεν περνάει μόνο από την τσέπη μας ή τον κρυφό και υποσυνείδητο εγωισμό μας, αλλά κι από το δρόμο των κοινών μας αγίων.

Σας ευχαριστώ.

Σημειώσεις


[1] Βλ. βιογραφίες και εικόνες Βρετανών αγίων: http://www.sourozh.org/web/British_Orthodox_Saints.
[2] Αναλυτική βιογραφία και εικόνα του αγ. Αχμέτ βλ. στο http://www.pigizois.net/index2.htm. Για τους 23 αγίους των Θυατείρων βλ. http://www.impantokratoros.gr/1C553D17.el.aspx. Ο άγιος γέροντας Νικόλαος ο Τούρκος βιογραφείται στο συγκλονιστικό βιβλίο από τις εκδόσεις Ακρίτας: Στάρετς Βαρσανουφίου, Μοναχός Νικόλαος της Όπτινα, μετάφραση Ναταλία Νικολάου, επιμέλεια αρχιμ. Νεκτάριος Αντωνόπουλος.
[5]  Εμφανίστηκαν στην οσία γερόντισσα Μακρίνα από την Πορταριά Βόλου (κοιμήθηκε το 1994) και τη βοήθησαν σε δύσκολες στιγμές μετά από χειρουργική επέμβαση. Βλ. γενικότερα στο περιοδικό Ο όσιος Φιλόθεος της Πάρου, τεύχ. 9, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2003, εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, Θεσσαλονίκη, σελ. 57-90.

το βρήκαμε εδώ

Δευτέρα, 13 Μαΐου 2013

Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΣΤΗΝ ΕΝΘΡΟΝΙΣΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ «Λανθασμένες ἐντυπώσεις: Ὁ ἀκατατόπιστος λαὸς ἔμεινε μὲ τὴν ἐντύπωση ὅτι Ὀρθοδοξία καὶ παπικὴ αἵρεση εἶναι τὸ ἴδιο!»


          Ὅσοι θεώρησαν σωστὴ τὴν ἐνέργεια αὐτή, εἶπαν πὼς ἡ παρουσία τοῦ Πατριάρχου στὴν ἐνθρόνιση ἦταν αὐτόκλητη «κίνηση συμβολικῆς σημασίας», «ἄκρως σηµειολογική», ποὺ ἔγινε «γιὰ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ»· «ἕνα βῆµα ταπείνωσης, µιὰ µορφὴ κένωσης» τοῦ Οἰκουµενικοῦ Πατριάρχου. Τόνισαν ἀκόµη ὅτι ὁ Πατριάρχης µὲ τὴν κίνηση αὐτὴ «ὑπερέβη τὰ ὅρια τῆς φαρισαϊκῆς τυπολατρίας, τὴν ὁποίαν ἐνστερνίζονται ἔργοις τε καὶ λόγοις Ὀρθόδοξοι ἀδελφοί», καὶ ὅτι ἡ πρωτοβουλία του «ἐκφράζει εὐαισθησίαν, πνευµατικὴν ἀνωτερότητα καὶ ἀρχοντιά». Σηµείωσαν µάλιστα ὅτι ἡ ἐκεῖ παρουσία του δὲν ἦταν «συµµετοχή», ἀλλὰ παρακολούθηση καὶ «παράσταση σὲ ἐθιµοτυπικὸ γεγονός». Ὅµως δὲν εἶναι τόσο ἁπλᾶ τὰ πράγµατα.

1. Ὁ Οἰκουµενικὸς Πατριάρχης, ὅπως καὶ κάθε Ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος, εἶναι –πρέπει νὰ εἶναι–  φύλακας τῆς Ὀρθοδοξίας. Πῶς λοιπὸν ὁ φύλακας τῆς Ὀρθοδοξίας συγχαίρει ἕναν αἱρεσιάρχη ἐπὶ τῇ ἀναλήψει πρωτοκαθεδρίας στὴν αἵρεσή του; Θὰ πήγαιναν ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, ὁ Μέγας Βασίλειος σὲ τυχὸν ἐνθρόνιση τοῦ Ἀρείου; Ἢ ὁ Μέγας Φώτιος καὶ ὁ ἅγιος Γρηγόριος Παλαµας νὰ συγχαροῦν αἱρετικὸ Πάπα ἐπὶ τῇ ἀναρρήσει του στὸν παπικὸ θρόνο; Αὐτοὶ δὲν εἶχαν εὐαισθησία, πνευµατικὴ ἀνωτερότητα καὶ ἀρχοντιά;


2. Πέραν τῆς ὁλοφάνερης ὑποτιµήσεώς του, ἀφοῦ ὁ Οἰκουµενικὸς Πατριάρχης ἦταν γιὰ τοὺς Παπικοὺς ἕνας ἀπὸ τοὺς πολλοὺς θρησκευτικοὺς ἡγέτες, εἶναι θλιβερὸ καὶ τὸ γεγονὸς τῆς προσφωνήσεως τοῦ Πάπα ὡς ἐπισκόπου «θρόνου Ἀποστολικοῦ διαδόχου», ἐν πλήρει ἐπιγνώσει ὅτι πρόκειται περὶ προσώπου αἱρετικοῦ καὶ ἀκοινωνήτου µὲ τὴν Ὀρθοδοξία ἐκκλησιαστικῶς. Πολὺ περισσότερο ὅταν τὸ πρόσωπο αὐτὸ ἔχει τὴν ποντιφικὴ ἰδιότητα καὶ τὴν θέση ἀρχηγοῦ κοσµικοῦ κράτους. Πῶς Ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος, κανονικὸς διάδοχος τῶν Ἀποστόλων, ἀποκαλεῖ τὸν αἱρετικὸ «διάδοχον τῶν Ἀποστόλων»; Καὶ τὸν Παπισµὸ «Σεβασµίαν Ἐκκλησίαν»; Ἔτσι προσφωνοῦσαν καὶ ἔτσι φέρονταν πρὸς τοὺς αἱρετικοὺς ὁ µαθητὴς τῆς ἀγάπης ἀπόστολος Ἰωάννης, ὁ ἅγιος Νικόλαος, ὁ Μέγας Φώτιος, ὁ ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικὸς κ.ἄ.; Δὲν εἶναι πρωτεῦον ἔργο παντὸς Ὀρθοδόξου Ἐπισκόπου ἡ µὲ κάθε τρόπο περίφραξη τῶν δογµάτων, τῶν θείων καὶ ἱερῶν Κανόνων καὶ τῆς καθόλου Ὀρθοδόξου Παραδόσεώς µας;


3. Ὁ ὄχι τυχαῖος στὴν ἐποχή του Καρδινάλιος Τισσεράν, σχολιάζοντας τότε τὴν συνάντηση τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα καὶ τοῦ Πάπα Παύλου τοῦ Ϛ´ στὰ Ἱεροσόλυµα τὸ 1964, ἀποκάλεσε τὸν Παπισµὸ «ἁµαρτωλὴ Ἐκκλησία», ὅπως γράψαµε σὲ προηγούµενο φύλλο τοῦ «Σωτῆρος» (βλ. τεῦχ. 2064/1.4.2013, σελ. 156). Δικαιολόγησε δὲ τὸν χαρακτηρισµὸ αὐτὸ µὲ σοβαρὰ ἱστορικὰ λάθη τοῦ Παπισµοῦ. Ὅµως ἡ ἁµαρτωλότητα τοῦ Παπισµοῦ δὲν βρίσκεται µόνο στὰ ἐγκληµατικὰ ἱστορικά του λάθη, ἀλλὰ καὶ σὲ σοβαρὲς θεολογικὲς ἐκτροπές, ὅπως τὸ Filioque, µὲ τὸ ὁποῖο οἱ Παπικοὶ εἰσάγουν ἄλλη θεολογία Ἁγίας Τριάδος, καὶ τὸ ἀλάθητο καὶ τὸ ἀθεµελίωτο πρωτεῖο.
.          Ἐπιπλέον οἱ Παπικοὶ ἐπιµένουν στὴν κτιστὴ θεία χάρη, ποὺ εἶναι βλασφηµία κατὰ τοῦ Θεοῦ· στὴν Μαριολατρία κ.ἄ. Πέραν δὲ αὐτῶν διατηροῦν τὴν Οὐνία, ἡ ὁποία εἶναι ὁ δούρειος ἵππος τοῦ Παπισµοῦ µέσα στὴν Ὀρθοδοξία. Ὑπῆρξε δὲ κατ᾽ ἐξοχὴν προκλητικὴ κατὰ τὴν ἐνθρόνιση τοῦ Πάπα Φραγκίσκου ἡ παρουσία Οὐνίτου ψευδοδιακόνου, ὁ ὁποῖος θυµίαζε τὸν νέο Πάπα, ὅπως ἐπίσης καὶ Οὐνιτῶν ψευδοεπισκόπων, καὶ µάλιστα παρουσίᾳ τοῦ Ὀρθοδόξου Οἰκουµενικοῦ Πατριάρχου! Ὅλοι γνωρίζουν ὅτι ἡ Οὐνία εἶναι ὕπουλη ἀντιχριστιανικὴ µέθοδος ἐπεκτατισµοῦ τοῦ Παπισµοῦ. Τὴν δολιότητα καὶ ἀπάτη τοῦ Παπισµοῦ ἀποκαλύπτει καὶ ἡ ἀνάγνωση τοῦ Εὐαγγελίου στὰ Ἑλληνικὰ ἀπὸ τοὺς Οὐνίτες κατὰ τὴν ἐνθρόνιση τοῦ Πάπα.
.               Ὁ παπισμὸς βαρύνεται καὶ ἀπὸ τὴν ἐγκληματικὴ Ἱερὰ Ἐξέταση, τὸν θεσμὸ ἐκεῖνο τοῦ δικαστικοῦ ἐλέγχου καὶ τῶν φρονημάτων τοῦ λαοῦ. Διατηρεῖ δὲ καὶ σήμερα κράτος μὲ ὑπουργούς, πρεσβευτές, τράπεζες, ἐπιχειρήσεις. Τί σχέση ἔχουν ὅλα αὐτὰ μὲ τὸ πρόσωπο τοῦ ταπεινοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν Ἐκκλησία Του;


4.  Τὸ ἐπιχείρηµα ποὺ ἀκούστηκε ἀπὸ χείλη Ὀρθοδόξου Ἐπισκόπου ὅτι ὁ Οἰκουµενικὸς Πατριάρχης µὲ τὴν παρουσία του στὴν ἐνθρόνιση τοῦ Πάπα Φραγκίσκου «ὑπερέβη τὰ ὅρια τῆς φαρισαϊκῆς τυπολατρίας, τὴν ὁποίαν ἐνστερνίζονται ἔργοις τε καὶ λόγοις Ὀρθόδοξοι», ἔχει τὴν ἀκόλουθη ἀπάντηση: Ἦταν «φαρισαϊκὴ τυπολατρία» ἡ µέχρι πρόσφατα σθεναρὴ στάση Ὀρθοδόξων Ἀρχιερέων καὶ Συνόδων κατὰ τῶν ἐκτροπῶν τοῦ Παπισµοῦ; Ἦταν «φαρισαϊκὴ τυπολατρία» ἡ ἀπάντηση τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς τὸ ἔτος 1848 πρὸς τὸν Πάπα Πῖο Θ´; Ὁρισµένες δὲ ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἐνέργειες γίνονταν σὲ χρόνια δίσεκτα καὶ ὑπὸ δυσµενέστερες συνθῆκες ἀπὸ τὶς σηµερινές.
.             Τί ἄλλαξε ἀπὸ τότε ὣς σήµερα ὡς πρὸς τὴν στάση τοῦ Παπισµοῦ ἔναντι τῆς Ὀρθοδοξίας, ὥστε νὰ γίνει αὐτὴ ἡ κίνηση ποὺ χαρακτηρίστηκε ὡς ὑπέρβαση τῶν ὁρίων τῆς δῆθεν «φαρισαϊκῆς τυπολατρίας» τῶν Ὀρθοδόξων;


5. Μετὰ ἀπὸ τὰ παραπάνω τίθενται δύο καίρια ζητήµατα:


α) Ἁπλῆ λογικὴ πείθει ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν ὁ Παπισµὸς νὰ ἀρνηθεῖ ποτὲ τὴν σωρεία τῶν κακοδοξιῶν του. Κακοδοξίες οἱ ὁποῖες δὲν ἀποτελοῦν µικροδιαφορὲς ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία, ποὺ µποροῦν νὰ διευθετηθοῦν καὶ νὰ ἐξαφανισθοῦν µἐ διάφορες συζητήσεις καὶ ἀλληλοϋποχωρήσεις. Γιατί; Διότι ἀπαιτεῖται πλήρης ἀπόρριψή τους καὶ ἐπιστροφὴ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ἀλλὰ καὶ ἂν ποτὲ ὁ Παπισµὸς ἀρνηθεῖ τὴν σωρεία τῶν κακοδοξιῶν του, τὸ ἐπάρατο πρωτεῖο ποτὲ δὲν πρόκειται νὰ τὸ ἀρνηθεῖ, διότι ἡ «ἐπηρµένη ὀφρὺς» τοῦ Πάπα, ὅπως τὴν χαρακτήριζε ἤδη ἀπὸ τὸν 4ο αἰώνα ὁ Μέγας Βασίλειος, δὲν ταπεινώνεται δυστυχῶς µὲ τίποτε! Τὸ ἀπέδειξε ἱστορία αἰώνων. Τὸ ἀποδεικνύουν καὶ οἱ ἀτέρµονες προσπάθειες διαλόγων µεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ Παπικῶν τῶν τελευταίων ἐτῶν. Ὁ Παπισµὸς µένει ἀµετακίνητος ἀπὸ τὸ «πρωτεῖο», παρὰ τὶς διπλωµατικότατες κινήσεις ἀµφοτέρων τῶν πλευρῶν, κινήσεις ποὺ ὁρισµένες φορὲς ἀπὸ Ὀρθοδόξου πλευρᾶς ὑπερέβησαν κατὰ πολὺ τὰ ἐσκαµµένα µὲ τοὺς λεγοµένους «διαλόγους ἀγάπης».
.            Γιὰ µιὰ ἀκόµη φορὰ θὰ τονίσουµε ὅτι οἱ ἐκδηλώσεις κοσµικῆς ἁβροφροσύνης δὲν ἔχουν καµιὰ σχέση µἐ τὴν πνευµατική, τὴν χριστιανικὴ ἔννοια τῆς ἀγάπης. Ἐξ ἄλλου µὲ κάτι τέτοιες κινήσεις καὶ ἐκδηλώσεις οὔτε οἱ Παπικοὶ ὠφελοῦνται. Ἀντίθετα βλάπτονται καίρια. Διότι ἀναπαύονται µὲ τὴν ψευδῆ ἰδέα ὅτι δὲν βρίσκονται σὲ λανθασµένο δρόµο, ὅτι βαδίζουν σωστά, ὅτι δὲν εἶναι αἱρετικοί. Καὶ ἄρα δὲν ἔχουν ἀνάγκη µετανοίας καὶ ἐπιστροφῆς στὴ µία, τὴν µόνη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, τὴν Ὀρθόδοξη.


β) Καὶ τὸ ἐρώτημα ποὺ προβάλλει τώρα ἐπιτακτικὸ καὶ ἀμείλικτο εἶναι τοῦτο: Τί κερδίζει ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀπὸ κινήσεις ὅπως αὐτὴ τῆς παρουσίας τοῦ Ὀρθοδόξου Πατριάρχου καὶ ἄλλων ἐκπροσώπων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν στὴν ἐνθρόνιση τοῦ Πάπα; ἡ ἀπάντηση εἶναι καταλυτική: Ὄχι µόνο δὲν κερδίζει ἀλλὰ βλάπτεται πολλαπλῶς. Γιατί; Διότι οἱ κινήσεις αὐτές, ὅπου ἀκούγεται συνεχῶς ἡ φράση «ἀδελφὲς Ἐκκλησίες», καλλιεργοῦν λανθασµένες ἐντυπώσεις. Ὁ ἀκατατόπιστος λαὸς µένει µὲ τὴν ἐντύπωση ὅτι Ὀρθοδοξία καὶ παπικὴ αἵρεση εἶναι τὸ ἴδιο! Ἔτσι ὅµως καλλιεργεῖται τὸ ἔδαφος γιὰ ἀπαράδεκτη ἕνωση ἐν τῇ πράξει. Ψευδοένωση δηλαδή, ἡ ὁποία θὰ ἐπιτρέπει στὴν παπικὴ πλάνη νὰ κρατήσει τὶς διεστραµµένες ἀντιλήψεις της καὶ ὄχι µόνο νὰ τὶς κρατήσει ἀλλὰ καὶ ἐµµέσως νὰ τὶς ἐπεκτείνει, ἀφοῦ ἤδη καὶ τώρα ἀσκεῖ ἀτύπως «πρωτεῖο» στὸν χριστιανικὸ κόσµο.
.           Τὸ ζήτηµα εἶναι σοβαρότατο! Ὅποιοι κι ἂν εἴµαστε, δὲν ἔχουµε δικαίωµα νὰ ὑποτιµοῦµε «τὸ πατροπαράδοτον σέβας», τὴν Ὀρθοδοξία, ποὺ εἶναι ἡ µόνη ἀλήθεια. Δὲν µᾶς ἐπιτρέπεται νὰ ὑποτιµοῦµε τὴν Ἐκκλησία µας, ποὺ εἶναι ἡ µία καὶ µόνη ἀληθινὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.
.             Συµπάσχουµε καὶ συµπονοῦµε µὲ τὸ Οἰκουµενικό µας Πατριαρχεῖο, ποὺ εἶναι αἰχµάλωτο τῶν ἐχθρῶν τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ. Ἡ πορεία του συνεχίζει νὰ εἶναι µαρτυρική, ὅσο κι ἂν φαίνεται ὅτι τὰ πράγµατα ἔχουν κάπως βελτιωθεῖ τὰ τελευταῖα χρόνια. Ὅµως αὐτὸς ὁ σταυρός, τὸν ὁποῖο σηκώνει ἐν σιωπῇ, ἐν ὑποµονῇ καὶ ἐν ὀδύνῃ, ἀποτελεῖ στέφανο τιµῆς καὶ οὐρανίου δόξης. Ἄλλωστε ὁ βίος τοῦ γνησίου χριστιανοῦ εἶναι βίος σταυροῦ καὶ θυσίας. Καὶ ὁ βίος αὐτὸς δὲν δικαιολογεῖ κινήσεις ὑποτιµητικές, ποὺ νοθεύουν τὸ Ὀρθόδοξο ἦθος, ὑποτιµοῦν τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση καὶ ἀποδυναµώνουν τὴν Ἀποστολοπαράδοτη πίστη. Ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι, κατ᾽ ἐξοχὴν ὅµως οἱ διάδοχοι τῶν Ἀποστόλων, ἔχουµε χρέος νὰ εἴµαστε πιστοὶ ἀκόλουθοι καὶ ἀκριβεῖς µιµητές τους.
.              Δὲν εἴµαστε κατὰ τοῦ διαλόγου. Τὴν ἕνωση τῶν «ἐκκλησιῶν» καὶ τὴν θέλουµε καὶ τὴν ποθοῦµε. Διότι εἶναι ἐντολὴ τοῦ Κυρίου, τοῦ ἱδρυτοῦ τῆς Ἐκκλησίας. Ἀλλὰ δὲν µποροῦµε νὰ δεχθοῦµε ἕνωση πρὶν ὑπάρξει συµφωνία στὴν πίστη. Οὔτε βέβαια µποροῦµε νὰ δεχθοῦµε καὶ τὸν ἀτέρµονα διάλογο γιὰ τὸν διάλογο, ποὺ δὲν ὁδηγεῖ, ὅπως ἀποδεικνύεται, πουθενά. Ἔχουµε τεράστια εὐθύνη ἀπέναντι στὸν Τριαδικὸ Θεό. Ἕνωση µπορεῖ νὰ γίνει µόνον ἐν τῇ Ὀρθοδοξίᾳ. Ἕνωση µὲ δογµατικὴ ἀκρίβεια καὶ ὄχι µὲ ὑποτίµηση ἢ ἀλλοίωση τοῦ Ὀρθοδόξου δόγµατος καὶ ἤθους.  

 

το βρήκαμε εδώ

Ακούστε ΡΑΔΙΟ ΦΛΟΓΑ ( κάντε κλίκ στην εικόνα)