Σάββατο, 23 Μαρτίου 2013

Η ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΥΨΗΛΟΥ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΥ ΧΕΙΡΟΦΙΛΗΜΑ!


Ἡ προσφώνηση τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου πρός τόν Πάπα Φραγκίσκο, καί τό χειροφίλημα τοῦ Περγάμου Ζηζιούλα στόν πάπα.

Τοῦ Ἱστολογίου «ΟΡΘΡΟΣ» (orthros.eu)

.          Κατά τήν ἐνθρόνιση τοῦ νέου πάπα Φραγκίσκου, ὅπως δυστυχῶς ἦταν μᾶλλον ἀναμενόμενο, ἄν ἀναλογισθοῦμε τά πάλιν καί πολλάκις γενόμενα τῶν τελευταίων δεκαετιῶν «προσεγγίζοντας» ἰδιορρύθμως τήν Δύση, ὑπῆρξαν καί οἱ συνήθεις ἐκπλήξεις. Ξεχωρίζουν ἡ προσφώνηση τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου πρός τόν Πάπα Φραγκίσκο, καί τό χειροφίλημα τοῦ Περγάμου Ζηζιούλα (στόν πάπα).X

.          Θά ἀναφερθοῦμε ἐδῶ στά κυριότερα σημεῖα πού προβληματίζουν.

«Διαδέχεσθε εἰς τόν Θρόνον τοῦτον τόν ἄρτι ἀνδρειοφρόνως παραιτηθέντα διά λόγους ὑγείας καί κοπώσεως προκάτοχόν Σας Βενέδικτον τόν ΙϚ΄, τόν πρᾷον καί τῇ θεολογίᾳ καί τῇ ἀγάπῃ διακριθέντα».

.          Γιά μιά ἀκόμα φορά διαπιστώνουμε τήν ἐκ διαμέτρου ἀντίθετη ἄποψη γιά τό πρόσωπο τοῦ παραιτηθέντος Πάπα Βενεδίκτου (βλ. Σχετικό σχόλιο ἐδῶ). Τελικῶς ἦτο παιδεραστήςπράος; Τό «θεολόγος» ὀφείλουμε νά τό ἀποκλείσουμε, διότι ἄν δεχτοῦμε αἱρεσιάρχας ὡς «πράους», σέ τί θά διαφέρει ἕνας Ὀρθόδοξος ἀπό ἕναν παπικό;

«Ἡ ἑνότης τῶν Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν τυγχάνει τό πρώτιστον μέλημα ἡμῶν καί εἶναι ἀσφαλῶς μία ἐκ τῶν βασικῶν προϋποθέσεων διά τήν ἐνώπιον τῶν ὀμμάτων τῶν ἐγγύς καί τῶν μακράν ἀξιοπιστίαν τῆς χριστιανικῆς μαρτυρίας μας».

.          Καθαρές ἑπομένως οἱ προτεραιότητες. Ὅμως, ἀπό πλευρᾶς Ὀρθοδόξων πῶς αὐτό μπορεῖ νά ἐπιτευχθεῖ ἐκτός τῆς ἀδιαλείπτου προσευχῆς μας πρός μετάνοιαν τοῦ Πάπα; Ἡ ἀπάντηση “ἀκολουθεῖ”.

«Πρός ἐπίτευξιν αὐτῆς χρειάζεται νά συνεχισθῇ ὁ ἀρξάμενος θεολογικός διάλογος, διά νά κατανοηθῇ ἀπό κοινοῦ καί προσεγγισθῇ ἡ ἀλήθεια τῆς πίστεως καί ἡ ἐμπειρία τῶν Ἁγίων καί ἡ κοινή, δι’ Ἀνατολήν καί Δύσιν, παράδοσις τῆς πρώτης χριστιανικῆς χιλιετίας».

.          Χρειάζεται λοιπόν «νά συνεχισθῇ ὁ ἀρξάμενος θεολογικός διάλογος». Τί ἀπέγινε ὅμως ἄραγε τό «αρετικν νθρωπον μετ μίαν κα δευτέρα νουθεσίαν παραιτο»; (Ἀποστόλου Παύλου (Τίτ. γ´, 8-15)).
.          Ἀπό ποῦ πηγάζει καί ποῦ ἀποβλέπει ἡ ἔμμονη αὐτή καί συνεχής προσπάθεια διαλόγου; Καί μπορεῖ ἄραγε νά τόν χαρακτηρίσει κανείς διάλογο; Σέ ἕναν διάλογο ἀνταλλάσσονται ἀπόψεις καί ἐπιχειρήματα. Ἄν ἡ μία πλευρά πείσει τήν ἄλλη γιά κάποια ἀπό αὐτά πρέπει νά ἀνακοινωθοῦν – στήν ὁποία περίπτωση, τί ἀκριβῶς ἔχει δεχθεῖ ὁ Πάπας ἀπό τούς Ὀρθοδόξους; Καί ἀντιστρόφως, τί ἔχει δεχθεῖ ἀκριβῶς ἡ Ὀρθοδοξία γιά τούς παπικούς;
.          Ἄν δέν ἰσχύει αὐτό, τότε συνεχίζουμε καί ἐπιμένουμε σέ ἕναν διάλογο πού ποτέ δέν πείθει κανείς-κανέναν-σέ τίποτα, ἀλλά ἀρεσκόμεθα καί οἱ δυό πλευρές νά ἀνταλλάσσουμε ἀπόψεις; Δέν νομίζω ἡ Ἱστορία νά ἀναφέρει ἕνα τέτοιο τόσο μοναδικό φαινόμενο πού ἐπί δεκαετίες νά συζητοῦν λαοί ἤ ἐκπρόσωποι «πολιτισμένα» καί νά μήν καταλήγουν πουθενά ἀλλά ὡστόσο… καί νά ἐπιδιώκουν νά ξανασυζητοῦν!

«Διά νά κατανοηθῇ ἀπό κοινοῦ καί προσεγγισθῇ ἡ ἀλήθεια τῆς πίστεως..». Ἔχουμε τήν ἀνάγκη νά κατανοήσουμε κάτι ἀπό κοινοῦ ἐμεῖς; Ἤ μᾶλλον νά κατανοήσουν αὐτοί; Δηλαδή ὑπάρχει περίπτωση καί ἐμεῖς τελικῶς οἱ Ὀρθόδοξοι νά ἔχουμε κάνει κάποια δογματικά λάθη πού θέλουν ξεκαθάρισμα; Μήπως αὐτό ἐννοεῖται ἀπό τήν ἑπόμενη πρόταση;

«Κατά τήν διάρκειαν τοῦ δισχιλιετοῦς βίου τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἀλήθειαί τινες τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου παρενοήθησαν ὑπό ἐνίων χριστιανικῶν ὁμάδων, ὥστε σήμερον εἰς τά εὐρέα στρώματα τῶν χριστιανικῶν λαῶν νά ἐπικρατοῦν, ὡς μή ἔδει, ἐκκοσμικευμέναι ἀντιλήψεις».

.          Δηλαδή, ἀνήκουμε οἱ Ὀρθόδοξοι σέ ἔνιες χριστιανικές ὁμάδες πού παρανοήσαμε τό Ἱερό Εὐαγγέλιο; Σέ ποιές ὁμάδες ἀναφερόμαστε; Στούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας; Στούς Ἁγίους μας; Στίς Οἰκουμενικές Συνόδους; Μήπως τελικῶς θά σωθοῦμε ἀπό κοινοῦ – Ἀνατολή καί Δύση – μέ τήν «μεταπατερικήν θεολογίαν»;
.           Τό «ἐκκοσμικευμέναι ἀντιλήψεις» εἶναι ἀξιοσημείωτο καί δυσνόητο. Ἡ ἐκκοσμίκευση δηλαδή εἶναι ἴσως κατάντημα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί θά πολεμηθεῖ ἀπό τόν Πάπα πού θά μᾶς βοηθήσει νά κατανοήσουμε καλύτερα ἀπό κοινοῦ ὅ,τι ἔχουμε παρεξηγήσει μέχρι τώρα; Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι βεβαίως καί ὑπάρχει ἐκκοσμίκευση στήν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας ἀπό «ἔνιες ὁμάδες» (ραγε ποιές εναι ατές;) ἐδῶ θά συμφωνήσουμε … καλεῖται ὅμως ὁ Πάπας πρός βοήθειαν; Καί πότε ἄλλοτε μᾶς ἔσωσε, ὅποτε τόν παρακαλέσαμε;

.          Ὡς ἐπίλογο, ἴσως ὁ νέος Πάπας θά ἔπρεπε νά ἀκούσει τά ἑξῆς (παρενθέσεις καί ὑπογραμμίσεις δικές μας – ὄχι γιά νά προσθέσουμε “ἕν ἰῶτα” – εὐχόμαστε οἱ λόγοι νά εἶναι προφανεῖς εἰς τούς καλόν λογισμόν ἔχοντας): «οτως χεις κα σ κρατοντας τν διδαχν τν Νικολατν μοίως, μετανόησον ον· ε δ μή, ρχομαί σοι ταχ κα πολεμήσω μετ᾿ ατν ν τ ομφαίᾳ το στόματός μου». – ποκάλυψις ωάννου Κεφ. β΄, 15-16
· «φανερ δέ στι τ ργα τς σαρκός, τινά στι μοιχεία, πορνεία, καθαρσία, σέλγεια, εδωλολατρία, φαρμακεία, χθραι, ρεις, ζλοι, θυμοί, ριθεαι, διχοστασίαι, αρέσεις, φθόνοι, φόνοι, μέθαι, κμοι κα τ μοια τούτοις, προλέγω μν καθς κα προεπον, τι  ο τ τοιατα πράσσοντες βασιλείαν Θεο ο κληρονομήσουσιν». πιστολή Παύλου, Πρός Γαλάτας κεφ. ε´, 19-21.

ΣΥΜΠΛ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Τὸ χειροφίλημα ἐκφράζει εἴτε σεβασμὸ στὴν ΑΡΧΙΕΡΩΣΥΝΗ (-Ἱερωσύνη) ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ἡ ὁποία ὑπάρχει μόνον ΕΝ Τῌ ΕΚΚΛΗΣΙᾼ, εἴτε σεβασμὸ στὴν ΑΡΕΤΗ τοῦ προσώπου.  .          Τί ἀπὸ τὰ δύο ἰσχύει ἄραγε στὴν ἀνωτέρω φωτογραφία;

 

το βρήκαμε εδώ

Τρίτη, 12 Μαρτίου 2013

Η ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ π. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ

Η συντριπτική πλειοψηφία των θεολόγων και η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων θέλει τα παιδιά μας να μαθαίνουν για τον Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους.


Θα είμαστε ΟΛΟΙ ανεξαίρετα αναπολόγητοι εν Ημέρα Κρίσεως αν επιτρέψουμε στην κάθε ολιγομελή ομάδα των ΚΑΙΡΟΣκόπων και σε οσουν  τους περιβάλλουν, να θύσουν και να απωλέσουν και να ολοκληρώσουν απερίσπαστοι το ολέθριο έργο τους.

Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2013

Η ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΗ, ΔΙΟΤΙ ΟΙ ΠΑΠΙΚΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΝΤΙΟΙ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΑΤΕΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ



Η ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΗ,
ΔΙΟΤΙ ΟΙ ΠΑΠΙΚΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΝΤΙΟΙ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΑΤΕΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ
(Απαντητική επιστολή προς τον Καθολικό κ. Morellο, Μάρτιος 1964)
Γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος


Αγαπητέ κ. Morello,
Έλαβα την επιστολή σας και τη διάβασα με προσοχή. Μας γράφετε να μην εμποδίζουμε την ένωση με τον Τοποτηρητή του θρόνου του Πρωτοκορυφαίου Πέτρου, Πάπα Παύλο τον ΣΤ, διότι θα μετανοιώσουμε αιωνίως. Σάς απαντούμε ότι δε λέει την αλήθεια. Εμείς θέλουμε την ένωση και ευχόμαστε διαρκώς «υπέρ της των πάντων ενώσεως». Ουσιαστικά την εμποδίζετε σεις οι Παπικοί. Και αν δε μετανοήσετε εδώ, στην πρόσκαιρη ζωή, θα μετανοήσετε στον Άδη, όπου όμως «ουκ εστί μετάνοια»!
Εμείς οι Ορθόδοξοι Έλληνες θέλουμε την ένωση όπως ορίζει ο Χριστός, ενώ εσείς οι Λατίνοι την θέλετε όπως ορίζει ο Πάπας. Εάν ο Πάπας ήταν σύμφωνος με το Χριστό, να μην αμφιβάλλετε ότι κι εμείς οι Ορθόδοξοι, που έχουμε την ορθή πίστη του Χριστού, θα δεχόμασταν την ένωση. Εφόσον όμως ο Πάπας δε συμφωνεί με το Χριστό, δεν είναι δυνατό ποτέ, ποτέ, να συμφωνήσουμε με τον Πάπα. Όταν ακούσεις και γνωρίσεις και δεχθείς την αλήθεια, θα την ομολογήσεις και τότε θα χωριστείς από τον Πάπα και θα ενωθείς με το Χριστό, με μας τους Ορθόδοξους Χριστιανούς, που φρονούμε όπως ορίζει ο Χριστός.
Ο Χριστός παρήγγειλε στους Μαθητάς Του και μέσω αυτών, σε μας και σε όλους τους Χριστιανούς: Όποιος θέλει να γίνει μεγάλος ανάμεσά σας πρέπει να γίνει υπηρέτης σας· και όποιος από σάς θέλει να είναι πρώτος πρέπει να γίνει δούλος όλων. Γιατί και ο Υιός του Ανθρώπου δεν ήρθε για να τον υπηρετήσουν, αλλά για να υπηρετήσει και να προσφέρει τη ζωή του λύτρο για όλους (Μάρκ. 10, 43-5). Δεν εξαίρεσε τον Πέτρο από τους άλλους Μαθητές, ούτε τους Πάπες. Δεν είπε: Συ, Πέτρε, και οι διάδοχοί σου Πάπες να είστε πρώτοι και να λέτε ότι είστε μεγάλοι!
Βλέπεις, αγαπητέ μου, ότι ο Πάπας δε συμφωνεί με το Χριστό; Γιατί ο Πάπας, ενάντια στο λόγο του Χριστού, λέει: Εγώ είμαι πρώτος, όλοι οι άλλοι είναι κατώτεροί μου και πρέπει να με αναγνωρίζουν ως πρώτο!
Ο άγιος Ιωάννης ο θεολόγος γράφει: Αν ισχυριστούμε πως είμαστε αναμάρτητοι, εξαπατούμε τον εαυτό μας και δε λέμε την αλήθεια... Αν ισχυριστούμε πως δεν έχουμε ποτέ αμαρτήσει, βγάζουμε ψεύστη το Θεό, και ο λόγος του δε ζεί μέσα μας (Α' Ιω. 1, 8.10). Βλέπεις, αγαπητέ, ότι ο άγιος Ιωάννης ο θεολόγος καθαρά λέει ότι, εάν πούμε ότι δεν είμαστε αμαρτωλοί, πλανιόμαστε και δε λέμε την αλήθεια; Ο πάπας όμως, όλοι οι μαθηταί και οι οπαδοί του, λέτε ότι είναι αλάθητος!
Πως είναι δυνατόν, αγαπητέ, να δεχθούμε ένωση, εφόσον ο Πάπας και σεις οι Παπικοί είστε ασύμφωνοι και αντίθετοι στη διδασκαλία του Ευαγγελίου του Σωτήρα μας Ιησού Χριστού και των αγίων Αποστόλων; Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός έδωσε εντολή στους Μαθητάς του: Πηγαίνετε και κάνετε μαθητάς μου όλα τα έθνη, βαπτίζοντάς τους στο όνομα του Πατρός και τον Υιού και του Αγίου Πνεύματος (Ματθ. 28,19). και• Όποιος πιστέψει και βαπτιστεί θα σωθεί (Μάρκ. 16,16). Και αυτή την εντολή του Κυρίου μας ο Πάπας και σεις οι οπαδοί του την αθετήσατε και αντί να βαπτίζετε, ραντίζετε. Ο Χριστός δεν είπε «ραντίζοντες αυτούς», αλλά είπε «βαπτίζοντες»• ούτε είπε «ο ραντισθείς σωθήσεται», αλλ’ «ο βαπτισθείς σωθήσεται».
Ο οικουμενικός διδάσκαλος, ο θεοκήρυκας Απόστολος των εθνών Παύλος, το στόμα του Χριστού, γράφει: Ένας Κύριος, μία πίστη, ένα βάπτισμα (Εφ. 4,5). Και η πρώτη αγία Οικουμενική Σύνοδος —στην οποία ο Πάπας Ρώμης Σίλβεστρος είχε αποστείλει αντιπροσώπους του τον Επίσκοπο Κορδούης και τους Πρεσβυτέρους Βίκτωρα και Βικέντιο— ακολουθώντας τον Απόστολο Παύλο δογμάτισαν στο Σύμβολο της Πίστεως μία πίστη και ένα βάπτισμα: «Πιστεύω εις ένα θεόν, Πατέρα, παντοκράτορα... και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν ...και εις το Πνεύμα το Άγιον, το Κύριον, το Ζωοποιόν, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον... Εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν, Ομολογώ εν βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών».
Τούτο το άγιο Σύμβολο της Πίστεως δέχθηκαν και κατείχαν όλοι οι Πάπες και όλοι οι Χριστιανοί της Δύσεως μέχρι τον δέκατο αιώνα. Τότε αποχώρησαν και αποσχίστηκαν από τη Μία, Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, καταφρόνησαν τον κορυφαίο θεοκήρυκα Απόστολο Παύλο, τις επτά αγίες Οικουμενικές Συνόδους και τους αγίους Πατέρες που τις συγκρότησαν. Τότε ίδρυσαν δεύτερη, νέα Εκκλησία, την οποία ψευδώς ονόμασαν Καθολική. Έκαμαν προσθήκη στο Σύμβολο της Πίστεως και αντικατέστησαν το «εν βάπτισμα» με «ράντισμα» και επίχυση νερού στο κεφάλι του βαπτιζόμενου. Στη συνέχεια οι κατά καιρούς Πάπες έκαμαν αλλαγές σε όλα σχεδόν τα μυστήρια και καταφρόνησαν τους Ιερούς Κανόνες και τις Ιερές Παραδόσεις, που παραλάβαμε από τους αγίους Αποστόλους και τους αγίους Πατέρες.
Βλέποντας ο Λούθηρος τις καταφρονήσεις και τις καινοτομίες που εισήγαγαν οι κατά καιρούς Πάπες, διαμαρτυρήθηκε, αλλά δεν εισακούστηκε. Τότε αποχώρησε από τη Δυτική Εκκλησία και αντί να επιστρέψει και αυτός στην πρώτη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, ίδρυσε δική του, την Εκκλησία των Προτεσταντών - Διαμαρτυρομένων. Οι διάδοχοί του και οι διάδοχοι του μεταρρυθμιστή Καλβίνου ίδρυσαν πολλές Εκκλησίες και εξακολουθούν συνέχεια να ιδρύουν.
Έτσι η Mία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία έγινε πολλές, η μια πίστη πολλές, και το ένα Βάπτισμα πολλά βαπτίσματα! Όλες αυτές και άλλες αταξίες πλάνες και αιρέσεις επήγασαν από τη Δυτική Εκκλησία, από τους Πάπες, οι οποίοι ξέσχισαν σε πολλά κομμάτια τον μονοκόμματο, άρραφο χιτώνα της Εκκλησίας, που ύφανε ο Θεός. Στη συνέχεια οι Πάπες δε σταμάτησαν τις καινοτομίες. Έφτασαν σε σημείο να καινοτομήσουν και στα σώματά τους. Διότι, ενώ ο Θεός τους έπλασε άνδρες, αυτοί ξύρισαν το γένεια και το μουστάκι και αλλάξαν την ανδρική τους μορφή. Όλοι οι άγιοι: Προφήτες, Απόστολοι, Όσιοι, ήταν με γένεια. Ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού και Πατρός, που κατέβηκε από τους ουρανούς στη γη και έγινε ολόιδιος άνθρωπος με εμάς εκτός από την αμαρτία, για την σωτηρία μας, με γένεια ήταν. Αλλά και οι Πάπες στην Ιταλία πριν από το σχίσμα με γένεια ήταν, και οι Άγιοι της Ιταλίας στους παλιούς ναούς φαίνονται αγιογραφημένοι με γένεια.
Βλέπεις, αγαπητέ, σε πόσα λάθη και πλάνες γκρέμισε τους Πάπες η υπερηφάνεια; Με το που ύψωσαν τον εαυτό τους και φαντάστηκαν ότι είναι ανώτεροι όλων, συμπαρέσυραν και σάς και όλους τους Δυτικούς στην πλάνη να τους παραδέχεστε ως αλάθητους! Πως είναι δυνατό να δεχτούμε ένωση με εκείνους, που μιλούν και φρονούν και ενεργούν εναντίον του Θεού, εναντίον των Πατερικών Παραδόσεων; Ο θεοκήρυκας Απόστολος Παύλος γράφει: Να είστε σταθεροί και να μένετε πιστοί στις διδασκαλίες που σάς παραδώσαμε είτε προφορικά είτε με επιστολή μας (2 θεσσ. 2.15). Και πάλι: Αλλά κι αν εμείς ή ακόμη κι ένας άγγελος από τον ουρανό σάς κηρύξει ένα ευαγγέλιο διαφορετικό από το ευαγγέλιο που σάς κηρύξαμε, να είναι ανάθεμα! (Γαλ. 1.8). Το ίδιο και ο θεοφόρος Ιγνάτιος λέει: «Όποιος μιλάει ή κάνει ενάντια σ’ αυτά που διαταχτήκαμε, κι αν ακόμη είναι αξιόπιστος άνθρωπος, κι αν νηστεύει. κι αν ζεί στην παρθενία, κι αν κάνει θαυμαστά σημεία, να τον βλέπεις σαν λύκο με προβειά προβάτου, που ετοιμάζει με τα έργα του τη φθορά των προβάτων». Αλλά και η Ζ' Οικουμενική Σύνοδος ορίζει: «Τρεις φορές αναθεματίζουμε όλες τις καινοτομίες που έγιναν, και που μέλλουν να γίνουν, ενάντια στην Εκκλησιαστική Παράδοση και στη διδασκαλία και στο παράδειγμα των αγίων και αειμνήστων Πατέρων» (Συνοδικό της Ζ' Οικουμενικής Συνόδου υπέρ της Ορθοδοξίας, Τριώδιο. Κυριακή Ορθοδοξίας). Επίσης ο σοφός Βρυέννιος λέει: «Αν κάποιος σαλεύει κάτι από τις διδασκαλίες των θεοφόρων Πατέρων, αυτό να μην το πούμε κατ’ οικονομία παρέκκλιση, αλλά παράβαση και προδοσία της πίστης και ασέβεια προς το Θεό».
Ακριβώς, επειδή με την απατηλή τους στάση οι Ουνίτες δηλητηριάζουν τις σχέσεις των δύο Εκκλησιών, θα έπρεπε να τεθεί ως πρωταρχικός όρος για την Ένωση η άμεση διάλυση της Ουνίας. Παράλληλα ο Πάπας πρέπει να πάψει να θεωρεί τους αρχηγούς των Ανατολικών Ορθοδόξων Εκκλησιών ως άσωτους υιούς, που δέχεται ευχαρίστως την ...επάνοδό τους στους κόλπους της Ρώμης!! Χωρίς την αποδοχή αυτών των δύο όρων είναι περιττό να μιλούν για την «ποθητή ένωση των Εκκλησιών»!

Πηγή: (γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου, Διδαχές πατρικές και θαυμαστά γεγονότα (σε θεματικές ενότητες), εκδ. «Ορθόδοξος Κυψέλη», σελ. 103)Ψηφιοποίηση: ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ

Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2013

Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΙΡΗΝΗ


ΠΟΛΛΟΙ καλοπροαίρετοι ἄνθρωποι συχνά διατυπώνουν την ἔνσταση ὅτι ζώντας μέσα στόν κόσμο, μέ τίς αὐξημένες βιοτικές μέριμνες καί τά ποικίλα ἐμπόδια, δέν μποροῦν νά ἀκολουθήσουν τήν πνευματική ζωή. Θέλουν, ἀλλά δέν μποροῦν, γιατί ἐμποδίζονται ἀπό πολλούς παράγοντες. Μέ τήν πρώτη ματιά φαίνεται ὅτι ἔχουν δίκαιο. Συνηγοροῦν σέ αὐτό σχεδόν ὅλοι. Ὅμως δέν εἶναι ἀκριβῶς ἔτσι. Ἐάν παρακολουθήσουμε προσεκτικά τον κόσμο, μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι δέν ὑπάρχουν ἀνυπέρβλητα ἐμπόδια, ὅταν ἡ ἀπόφαση γιά πνευματική ζωή εἶναι σταθερή.

Ἡ κοινή ἐμπειρία λέει ὅτι τά ἐμπόδια, πού ὑπάρχουν σέ μιά περιοχή ἴσως νά μή ὑπάρχουν σέ κάποια ἄλλη. Αὐτό δέν σημαίνει πολλά πράγματα, γιατί ἐκεῖ θά ὑπάρχουν ἄλλα ἐμπόδια. Παντοῦ, ὅπου δραστηριοποιοῦνται ἄνθρωποι, ὑπάρχουν προβλήματα, τά ὁποῖα μερικοί βλέπουν ὡς μεγάλα καί δυσεπίλυτα καί ἄλλοι ὡς μικρά καί ἀσήμαντα. Εἶναι θέμα πνευματικῆς καλλιέργειας ἡ ἐκτίμηση καί ἀντιμετώπιση τῶν προβλημάτων. Νά πάρουμε γιά παράδειγμα τό θέμα τῆς προσευχῆς. Πολλοί ἐνοχλοῦνται ἀπό τούς θορύβους τοῦ κόσμου καί δέν μποροῦν νά προσευχηθοῦν. Ὡστόσο, οἱ θόρυβοι αὐτοί δέν εἶναι ἀνυπέρβλητο ἐμπόδιο. Μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά προσεύχεται, ζώντας μέσα στόν κόσμο, ἐάν ἔχει ἱερή ἐπιθυμία καί ἥσυχη συνείδηση. Ὁ Γέροντας Παΐσιος ἔλεγε ὅτι μεγαλύτερη σημασία ἔχει ἡ ἐσωτερική εἰρήνη ἀπό τήν ἐξωτερική.
«Ἕνας λαϊκός πού ζεῖ μές στούς θορύβους τοῦ κόσμου μπορεῖ, ἄν ἔχει ἐσωτερική εἰρήνη, νά προσεύχεται χωρίς νά τόν ἐνοχλοῦν οἱ ἐξωτερικοί θόρυβοι. Ἀντίθετα, ἕνας μοναχός στήν ἔρημο μπορεῖ, γιά παράδειγμα, νά ἐνοχλεῖται ἀπό ἕνα κουνούπι καί ν᾽ ἀνάβει το φῶς ὅλη τή νύχτα, γιά νά τό σκοτώσει, ἐπειδή δῆθεν τόν ἐνοχλεῖ, ἐνῶ στήν πραγματικότητα τοῦ λείπει ἡ ἐσωτερική εἰρήνη».
Ἐκεῖνα λοιπόν, πού ἔχουν ἰδιαίτερη ἀξία εἶναι ἡ ἐσωτερική εἰρήνη καί ἡ ἐπιθυμία τῆς προσευχῆς. Πῶς ὅμως θά ἐπιτευχθεῖ ἡ ἐσωτερική εἰρήνη; Νομίζω ὅτι πρωτίστως ὁ ἄνθρωπος πρέπει νά βλέπει τά πράγματα ὅπως ἔχουν καί νά μή τά μεγαλώνει μέ τή φαντασία
του. Ἐπίσης, πρέπει νά αἰσθάνεται ἀσφαλής κάτω ἀπό τήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ.
Ὅ,τι ἰσχύει γιά τούς ἀνθρώπους, πού ζοῦν στόν κόσμο, ἰσχύει καί γιά τούς ἀναχωρητές, οἱ ὁποῖοι ἐπίσης ἀντιμετωπίζουν διάφορα προβλήματα, πού στά μάτια τους φαντάζουν πολύ μεγάλα καί σοβαρά, ἐνῶ εἶναι πέταγμα ἑνός ἐνοχλητικοῦ κουνουπιοῦ. Τά προβλήματά τους συνήθως ἔχουν σχέση μέ τόν κῆπο τους, τά ζῶα τοῦ γείτονα, τίς ἐπισκέψεις τῶν προσκυνητῶν, τίς ἀδιάκριτες ἐνοχλήσεις τῶν ἄλλων, τίς ὑπόνοιες, τή διάψευση τῶν ἐλπίδων, τις ἐσφαλμένες ἐκτιμήσεις, τίς παραλείψεις, τίς παρανοήσεις λόγῳ ἐλλιποῦς πληροφόρησης, τό κινητό τηλέφωνο κ.ἄ.
Δέν πρέπει νά ξεχνᾶμε ὅτι τά ἐμπόδια καί οἱ δυσκολίες πάντα θα ὑπάρχουν. Ἀφοῦ ὁ ἴδιος ὁ Κύριός μας μέ τούς μαθητές Του ἀντιμετώπισαν ἐμπόδια καί δυσκολίες ἀπό τούς Γραμματεῖς καί Φαρισαίους, οἱ ὁποῖοι ἦταν ἀποφασισμένοι νά τούς ἐξοντώσουν, ἐμεῖς δέν θά ἀντιμετωπίσουμε;
Ορθόδοξος Τύπος, 8/03/2013

το βρήκαμε εδώ 

Σάββατο, 2 Μαρτίου 2013

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΛΑΝΑΣ ΚΑΙ Ο ΝΕΟΒΑΡΛΑΑΜΙΣΜΟΣ


Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=================
Διαβάζουμε στο ιστολόγιο “Αντιαιρετικό Εγκόλπιο” αναδημοσίευση άρθρου του αείμνηστου Κ. Μπαστιά, από την εφημερίδα “Βραδυνή” του 1960, για τον Αγιο Νικόλαο Πλανά που η Εκκλησία μας γιορτάζει την ιερή μνήμη του σήμερα.

Γράφει ο γνωστός λογοτέχνης:
     
“Οι αγρυπνίες τού Αγίου Ελισαίου σταθήκανε πνευματικό φυτώριο. Μέσα στο ταπεινό αυτό εκκλησάκι, στους Αγέρηδες, το ιδιωτικό, το ανύπαρκτο τώρα πια, αφού το γκρέμισε η σκαπάνη της οικονομικής σκοπιμότητας, ο Όσιος παπα-Νικόλας ο Πλανάς, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ο Αλέξανδρος Μωραϊτίδης και μία πλειάδα ταπεινών ορθοδόξων Χριστιανών, είχανε οργανώσει αυτές τις αγρυπνίες.

Λειτουργός, ο ακούραστος ψάλτης ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, κι αριστερός ψάλτης ο Αλέξανδρος Μωραϊτίδης. Και γύρω τους ένα εκκλησίασμα από ταπεινούς Χριστιανούς, που δεν κουραζόντανε, ούτε από τις μακρυές ακολουθίες, ούτε από την αγρυπνία, ούτε από την ορθοστασία. Ούτε τα βλέφαρά τους κλείνανε, ούτε τα γόνατά τους λυγίζανε.

Οι ταπεινοί αυτοί Χριστιανοί, ούτε συλλόγους είχανε σκαρώσει, ούτε λόγους βγάζανε, ούτε συχνάζανε στα γραφεία των εφημερίδων, απαιτώντας προσωπική προβολή και παινέματα των δημοσιογράφων, ούτε καλούσανε κανέναν ισχυρό να 'ρθη, να τους καμαρώση και να τους ενισχύση.

Είτανε άνθρωποι απλοί, ταπεινοί Χριστιανοί, που πιστεύανε στον Θεάνθρωπο Χριστό, στη Παναγία Θεοτόκο και στους αγίους Του. Και πιστοί στο Λόγο Του, δεν νοιαζότανε για τα κρίματα των αλλονών, αλλά για τα δικά τους. Κι' αυτές τις δικές τους πληγές πασχίζανε να επουλώσουνε με νηστείες, με προσευχή, με καθημερινή παρουσία στον Οίκο Του, μ' αδιάκοπο διάβασμα τού Λόγου Του, του Ευαγγελικού και των βίων των αγίων, που βρίσκανε μέσα στα συναξάρια.

Ούτε ο παπα-Νικόλας ο Πλανάς, ούτε ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ούτε ο Μωραϊτίδης, ούτε κανένας από κείνους, που αγρυπνούσανε στον Άγιο Ελισαίο, δεν σπαταλούσανε την ώρα της προσευχής, βγάζοντας λόγους, τάχα για να σώσουνε τους άλλους, ενώ στη ουσία αν το κάνανε δεν θα σώζανε κανέναν με τα λόγια, αλλά μονάχα θα προβάλλανε τον εαυτό τους.

Ο παπα-Νικόλας ο Πλανάς στάθηκε η πιο ολοκληρωμένη λειτουργική έκφρασι μέσα στη ορθόδοξη Ελλάδα τού δεύτερου μισού τού περασμένου αιώνα και των πρώτων εικοσιπέντε χρόνων του τωρινού. Λειτουργική στάθηκε ολάκερη η ζωή του. Ξημερώματα άρχιζε και μεσημέρι τελείωνε. Γιατί τάλεγε όλα, γιατί μνημόνευε εκατοντάδες νεκρούς και ζωντανούς. Και το εκκλησίασμα ούτε αβάσταχτες εύρισκε αυτές τις ακολουθίες, ούτε καταπονετικές, ούτε εμπόδιο στις δουλειές του. Φτωχοί και πολλοί μεροκαματιάρηδες ήτανε αυτοί που εκκλησιαζόντανε στον Άγιο Ελισαίο, ή στον Άγιο Γιάννη τον Κυνηγό, της οδού Βουλιαγμένης, όπου χρόνια λειτουργούσε ο παπα-Νικόλας ο Πλανάς. Άνθρωποι της ανάγκης, θεόφτωχοι, κοπιώντες και πεφορτισμένοι. Κι' όμως δεν κουραζόντανε για ένα και μόνο λόγο: Δεν ήτανε ξένοι προς τα μυστήρια και τις ακολουθίες. Τις διαβάζανε, ξέρανε όλα άπ' έξω και γευότανε τη λειτουργία ή τις ακολουθίες των αγρυπνιών, όταν τις τελούσε ένας ιερέας ταπεινός και καθαρός την καρδία. 


Αυτός ο κόσμος γευότανε όσα έλεγε ο λειτουργός όσα ψέλνανε οι ψαλτάδες. Τα σιγόλεγε και τα σιγόψελνε και το εκκλησίασμα και κάθε λέξη και κάθε φράση και κάθε μουσικός φθόγγος ήτανε βίωμα. Δεν ακούγανε λόγια αδιάφορα γι' αυτούς ή μουσική κοσμική ή εικόνες φράγκικες, θεατρικές και γλυκανάλατες. Ο,τι ακούγανε σκορπούσε γαλήνη στη ψυχή και στο πνεύμα τους και τα μάτια τους δεχότανε σαν ίαμα τ' άγια εικονίσματα της βυζαντινής αγιογραφίας. Όξω και μακρυά άπ' τη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας, δεν βρίσκανε ούτε λύτρωση, ούτε ανάπαυση. Η αγάπη που τους θέρμαινε δεν ήτανε η ανήσυχη κι' εναγώνια αγάπη τού κόσμου, αλλά η ατάραχη και ειρηνική αγάπη τού Χριστού.

Για τούτο κι' η λειτουργική ζωή της Εκκλησίας είναι η ορθοδοξία ανόθευτη απ' όλες τις κοσμικόφρονες επιδράσεις τού δυτικού κόσμου.”

Να συνοψίσουμε όσο γίνεται πιο σύντομα το περιεχόμενο του εξαιρετικού αυτού άρθρου. 

Ο Νεοβαρλααμισμός δεν θα μπορούσε να έχει μεγαλύτερο εχθρό από τον Αγιο Νικόλαο Πλανά. Οχι επειδή ο Αγιος ήταν ο μεγάλος αντιρρητικός θεολόγος που πολέμησε με περισπούδαστες συγγραφές τις Νεοβαρλααμικές κακοδοξίες, αλλά επειδή η ζωή και το ήθος του ανέδειξε σε υπέρτατο βαθμό το ορθόδοξο λειτουργικό ήθος. 

Οχι απλά να κατανοήσει νοησιαρχικά αλλά ούτε να διαβάσει δεν μπορούσε σωστά τα ιερά γράμματα στις Ακολουθίες του ο Αγιος Νικόλαος Πλανάς. Και όμως! Αντί να ζητεί μεταγλωττίσεις των ιερών κειμένων περνούσε περισσότερες από τις μισές ώρες της ημέρας στις Ακολουθίες στις αγρυπνίες και στη Θεία Λειτουργία, που τελούσε καθημερινά, χωρίς θεατρινισμούς, χωρίς να κάνει την ορθόδοξη λατρεία σόου και το ναό αίθουσα συναυλίας μουσικής.

Το πιο ισχυρό χαστούκι κατά του Νεοβαρλααμισμού και της εκκοσμίκευσης είναι ο Αγιος Νικόλαος Πλανάς και το πνευματικό φυτώριο της ευλάβειας που είχε αναπτυχθεί γύρω του.
το βρήκαμε εδώ

Ακούστε ΡΑΔΙΟ ΦΛΟΓΑ ( κάντε κλίκ στην εικόνα)