Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012

ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ, ΦΑΝΤΑΣΙΑ, ΦΑΝΤΑΣΜΑ



Αρχιμ. Ιεροθέου Βλάχου*
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

   Με το θέμα της φαντασίας, που είναι σπουδαιότατο για την μεταμόρφωση του ανθρώπου και την πορεία του προς την θέωση, έχω ασχοληθεί στα βιβλία μου, ιδιαιτέρως στο βιβλίο μου με τίτλο «Θεραπευτική αγωγή», καθώς επίσης και σε μερικές σελίδες στο άλλο βιβλίο μου «Ψυχική ασθένεια και υγεία». Δεν θέλω, βέβαια, να επανέλθω πάνω στο θέμα αυτό, γιατί πιστεύω ότι αναπτύχθηκε διεξοδικά, αλλά θέλω να υπογραμμίσω μερικά σημεία, τα οποία θε­ωρώ πολύ απαραίτητα για την κατανόηση των θέσεων του κεφαλαίου εκείνου περί φαντασίας.
1) Οι άγιοι Πατέρες που ασχολήθηκαν και έγραψαν για το θέμα αυτό δεν ξεκίνησαν από ψυχoλoγικές έρευνες, ούτε από την προσπάθεια απλώς να ερευνήσουν επιστημονικά τον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου. Άλλωστε ξέρουμε από την διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας ότι οι άγιοι Πατέρες δεν ήταν επιστήμονες του γραφείου, αλλά Ποι­μένες του λαού του Θεού. Και φυσικά είχαν την εμπειρία πως ενεργεί η Χάρη του Θεού μέσα στον άνθρωπο. Με άλλα λόγια οι άγιοι Πατέρες γνώρισαν πολύ καλά την ψυχή, όπως είναι μετά το συνταρακτικό γεγονός της πτώσε­ως, και στην συνέχεια γνώρισαν την ψυχή και όλον τον ε­σωτερικό κόσμο του ανθρώπου, όπως αναγεννάται με την Χάρη του Θεού. Έτσι έκαναν τις παρατηρήσεις τους πάνω στο θέμα της φαντασίας όχι κινούμενοι από ψυχολογικές, επιστημονικές έρευνες, αλλά από την εμπειρία που είχαν και με σκοπό, φυσικά, να καθοδηγήσουν τον λαό του Θεού. Και όταν οι άγιοι Πατέρες χρησιμοποίησαν την ορολογία των φιλοσόφων και επιστημόνων της εποχής εκείνης δεν ταυτίζονταν πέρα για πέρα με τις θεωρίες τους. Γράφει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς: «Καν τις των Πατέρων τα αυτά τοις έξω φθέγγηται, άλλ’ επί των ρημάτων μόνον επί δε των νοημάτων, πολύ το μεταξύ νουν γαρ ούτοι, κα­τά Παύλον, έχουσι Χριστού, εκείνοι δε, ει μη τι και χεί­ρον, εξ ανθρωπίνης διανοίας φθέγγονται». Το χωρίο αυτό είναι αξιοπρόσεκτο. Δείχνει ότι, καίτοι μερικοί από τους Πατέρες χρησιμοποίησαν κοινή ορολογία με τους φιλο­σόφους, εν τούτοις όμως υπάρχει τεράστια διαφορά μετα­ξύ τους. Οι άγιοι Πατέρες έχουν νουν Χριστού πράγμα το οποίο σημαίνει ότι έχουν την Αποκάλυψη, ενώ οι φιλόσο­φοι μιλούν από την διάνοια και τον δικό τους ανθρώπινο στοχασμό.
Το λέγω αυτό γιατί πρέπει να σημειωθή ότι δεν μπο­ρούμε και σήμερα, μιλώντας για την φαντασία, να εννοούμε ό,τι εννοούν και οι σημερινοί ψυχίατροι που ασχολούνται με το θέμα αυτό. Υπάρχει ομολογουμένως μεγάλη δια­φορά μεταξύ αυτών που έχουν την αγιοπνευματική εμπειρία και αυτών που ασχολούνται ανθρωποκεντρικά με το σο­βαρό θέμα της φαντασίας. Κι αν καμμιά φορά χρησιμο­ποιούμε κοινή ορολογία εν τούτοις εννοούμε διαφορετικά πράγματα. 
Θα ήθελα να υπενθυμίσω τι λέγει ο Αρχιμ. Σωφρόνιος για το θέμα αυτό. Αρχίζοντας να μελετά το θέμα της φαν­τασίας εισαγωγικά τονίζει και τα ακόλουθα: «Κι αυτό το κεφάλαιο της πνευματικής ζωής είναι εξαιρετικά λεπτό και πολύπλοκο και δεν πιστεύουμε πως θα ανταπεξέλθωμε ι­κανοποιητικά. Επειδή βασική τάση μας είναι να εκθέτουμε συγκεκριμένη πείρα, είμαστε υποχρεωμένοι να περιγράψουμε απλά σε γενικές γραμμές τη συνείδηση και τις πα­ραστάσεις, που επικράτησαν σήμερα στους ασκητικούς κύκλους των πατέρων του Άθω και που συμμεριζόταν κι ο ίδιος ο Γέροντας. Αφήνομε κατά μέρος τις θεωρίες της σύγχρονης επιστημονικής ψυχολογίας. Δεν θα κάνουμε σύγ­κριση ούτε κριτική αυτών ή άλλων θεωριών. Σημειώνουμε μόνο πως σε πολλά δεν συμπίπτουν, γιατί οι δυο θεωρίες έχουν σαν βάση διαφορετικές κοσμολογικές και ανθρωπολογικές παραστάσεις».
Έτσι στην ανάπτυξη του θέματος της φαντασίας δεν προσπάθησα να κάνω σύγκριση μεταξύ της διδασκαλίας των αγίων Πατέρων και των συγχρόνων ψυχολόγων γύρω από το θέμα, αλλά να περιγράψω το πως μιλούν οι άγιοι Πατέρες για την φαντασία μέσα από την σύγχρονη πείρα που διασώζεται και διαφυλάσσεται μέσα στην Εκκλησία και βιώνεται από συγχρόνους μοναχούς που είναι εντεταγμένοι μέσα στην θεραπευτική αγωγή της Ορθοδόξου Εκ­κλησίας. Και αυτό είναι απαραίτητο να λεχθή γιατί οι σύγ­χρονοι ψυχολόγοι αναφέρονται περισσότερο στην φαντα­σίωση, γιατί πιστεύουν ότι μόνον αυτή δημιουργεί ψυχoλογικές ανωμαλίες, ενώ οι άγιοι Πατέρες όταν μιλούν για την φαντασία επεκτείνονται και πέρα από αυτήν την ερμη­νεία. Άλλωστε, όπως γνωρίζουμε, οι άγιοι Πατέρες δεν ενδιαφέρονται απλώς για μια ψυχολογική ισορροπία την ο­ποία ενδεχομένως καταργεί η φαντασίωση, αλλά για την θέωση του ανθρώπου, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι για να φθάση εκεί ο άνθρωπος δεν απαλλάσσεται μόνον από την φαντασίωση, αλλά και από αυτήν την ίδια την ενέργεια του φαντάζεσθαι, έστω και σε καλά πράγματα. Γιατί στην διδασκαλία των αγίων Πατέρων βλέπουμε ότι ο νους για να φθάση στην θεωρία του Θεού απαλλάσσεται τελείως από κάθε εικόνα, έστω και καλή, ακόμη δε απαλλάσσεται και από αυτούς τους λογισμούς και τους συλλογισμούς, έστω κι αν είναι καλοί για την εξέλιξη του πολιτισμού και την προσαρμογή μας στον κοινωνικό χώρο.
Γι’ αυτό δεν μπορούμε να μιλούμε την ίδια γλώσσα με τους ψυχιάτρους. Κι αν κάποτε συμπίπτουμε σε μερικές εκφράσεις πρέπει να παρατηρηθή ότι υπάρχει χαώδης δια­φορά στο νόημα κάθε όρου. Πιστεύω δε ότι είναι μεγάλη ασέβεια να προσπαθούμε να ερμηνεύουμε πατερικά κεί­μενα μέσα από την σύγχρονη ψυχολογική ερμηνεία, καθώς επίσης είναι μεγάλη αδικία να θεωρούμε τα ψυχολογικά ως πνευματικά. Όταν μιλούμε για πνευματικά, εννοούμε κυ­ρίως την επενέργεια του Παναγίου Πνεύματος μέσα στην καρδιά του ανθρώπου. Ο πνευματικός άνθρωπος είναι αυτός στον οποίο κατοικεί το Πανάγιο Πνεύμα, δηλαδή αυ­τός που είναι ναός του Αγίου Πνεύματος. Βέβαια, η ενέργεια του Αγίου Πνεύματος μέσα στην καρδιά του ανθρώπου έχει συνέπειες και στον ψυχολογικό τομέα (στις ανθρώπινες εκδηλώσεις), όπως επίσης και η απουσία του Πα­ναγίου Πνεύματος από την καρδιά του ανθρώπου έχει τρο­μακτικές επιπτώσεις στην όλη προσωπικότητα τού ανθρώπου, στις λεγάμενες ψυχολογικές εκδηλώσεις του, αλλά δεν μπορούν να ταυτισθούν τα ψυχολογικά με τα πνευματικά.
Στην Ορθόδοξη Παράδοση λέμε πως δεν υπάρχει τί­ποτε όμοιο μεταξύ κτιστού και άκτιστου. Είναι μια από τις βασικές διδασκαλίες της Εκκλησίας. Κατά τον ίδιο τρό­πο, δεν υπάρχει καμμιά ομοιότητα μεταξύ των ψυχολογικών (κτιστών) και των πνευματικών (άκτιστων). Μιλώντας για πνευματικά δεν εννοώ αυτό που ο κόσμος ονομάζει, δηλαδή τις εκδηλώσεις και ενέργειες του μυαλού, αλλά την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος στην καρδιά του ανθρώπου.
Ο Απόστολος Παύλος γράφει κάτι που νομίζω ισχύει κυρίως στην περίπτωση που μελετάμε. Γράφει στην επιστο­λή προς Κορινθίους: «Ψυχικός δε άνθρωπος ου δέχεται τα του πνεύματος του Θεού μωρία γαρ αυτώ έστι, και ου δύναται γνώναι, ότι πνευματικώς ανακρίνεται, ο δε πνευ­ματικός ανακρίνει μεν πάντα, αυτός δε υπ’ ουδενός ανακρίνεται» (Α' Κορ. β', 14-15). Ψυχικός άνθρωπος είναι ο εστερημένος των ενεργειών του Παναγίου Πνεύματος και πνευματικός άνθρωπος είναι αυτός που δέχεται τις ενέργειες του Αγίου Πνεύματος, αυτός που είναι ναός του Α­γίου Πνεύματος και αυτό φανερώνεται με την νοερά αδιάλειπτη προσευχή. Ο ίδιος Απόστολος μιλώντας για την υιο­θεσία παρουσιάζει τα γνωρίσματα που δείχνουν ότι είμα­στε αληθινά τέκνα Θεού. Γράφει: «ελάβετε Πνεύμα υιοθε­σίας, εν ω κράζομεν αββά ο πατήρ, αυτό το Πνεύμα συμμαρτυρεί τω πνεύματι ημών ότι εσμέν τέκνα Θεού» (Ρωμ. η', 15-16). Αυτό σημαίνει ότι το Άγιον Πνεύμα ενεργεί μέσα στην ψυχή μας και αυτή η ενέργεια εκδηλώνεται με την νοερά προσευχή («κράζομεν αββά ο πατήρ») και αυτό φανερώνει ότι είμαστε τέκνα Θεού. Το ότι αυτή είναι η ερμηνεία τού αποστολικού αυτού χωρίου φαίνεται από έναν επόμενο στίχο της ίδιας επιστολής στον οποίο λέγει: «το γαρ τι προσευξόμεθα καθό δει ουκ οίδαμεν, άλλ’ αυτό το Πνεύμα υπερεντυγχάνει υπέρ ημών στεναγμοίς αλαλήτοις» (Ρωμ. π', 26). Έτσι, λοιπόν, ο πνευματικός άνθρωπος, αυτός που έχει το Άγιον Πνεύμα και στον οποίο ενεργεί η νοερά αδιάλειπτη προσευχή, και που φανερώνει ότι είναι τέκνον Θεού, αυτός δεν ανακρίνεται από κανέναν άνθρω­πο, δηλαδή δεν μπορεί κανείς άνθρωπος του κόσμου να τον εξετάση, να τον ερευνήση, αντίθετα μάλιστα αυτός ε­ρευνά όλους τους ανθρώπους.
Ο άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος, ερμηνεύοντας αυτόν τον αποστολικό λόγο, γράφει: «ο τοιούτος (δηλαδή ο ά­γιος, ο πνευματικός άνθρωπος) πάντας ανθρώπους ανακρίνει κατά το γεγραμμένον, γινώσκει έκαστον πόθεν λαλεί και πού έστηκε και εν ποίοις μέτροις εστίν. Αυτόν δε ουδείς ανθρώπων των εχόντων το πνεύμα του κόσμου γινώσκειν και ανακρίνειν δύναται, ει μη μόνον ο το όμοιον έχων επουράνιον της Θεότητος Πνεύμα γινώσκει τον όμοιον». Κανείς ψυχολόγος που κάνει το έργο του ανθρωποκεντρικά δεν μπορεί να εξετάση τον άγιο άνθρωπο για­τί ο άγιος κινείται πέρα από το δικό του ανθρωποκεντρικό ενδιαφέρον. Αυτό το γράφω γιατί δεν μπορούμε με ψυχoλογικά κριτήρια να ερμηνεύουμε και να διαβάζουμε τα έργα των Θεουμένων. Και είναι μεγάλη αδικία όταν προσπαθούμε με κριτήρια ψυχολογικά και μάλιστα της σημερινής ανθρωποκεντρικής ψυχολογίας να εξετάσουμε και να ερμηνεύσουμε την διδασκαλία των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας. Γι’ αυτό και πάλι υπογραμμίζω ότι γράφοντας για την φαντα­σία και γενικά για το μεγάλο θέμα της Ορθοδόξου Ψυχο­θεραπείας δεν έκανα καμμιά σύγκριση και σύγχυση της θε­όπνευστου διδασκαλίας των αγίων Πατέρων με τα πορίσμα­τα της συγχρόνου ανθρωποκεντρικής ψυχολογίας.
Άλλωστε, αν η σημερινή ψυχολογία ερευνήση τις θε­ωρίες που έχουν οι άγιοι θα τους παρουσιάση ψυχασθενείς, ως πάσχοντας από φαντασία. Και όμως είναι δεδομέ­νο ότι όταν οι άγιοι φθάνουν στην θεωρία του Θεού, των αγγέλων και άλλων αγίων, αυτό γίνεται γιατί προηγήθηκε κάθαρση της καρδιάς, και ο νους απηλλάγη από κάθε εί­δους φαντασία και από κάθε είδους εικόνα. Έβλεπαν δια της θεώσεως «ξένον θέαμα, ξένον άκουσμα», χωρίς να υπάρχη η ενέργεια τού φαντάζεσθαι.
2) Μιλώντας άκόμη για την φαντασία πρέπει να δούμε δυο βασικά χωρία των αγίων Πατέρων. Το ένα είναι τού Αγίου Ιωάννου τού Δαμασκηνού και το άλλο του Αγίου Μαξίμου τού Ομολογητού.
Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός σε ένα πολύ ευσύνοπτο χωρίο κάνει διάκριση μεταξύ φανταστικού, φανταστού, φαντασίας και φαντάσματος. Γράφει χαρακτηριστικά: «Φαν­ταστικόν έστι δύναμις της άλογου ψυχής δια των αισθητη­ρίων ενεργούσα, ήτις λέγεται αίσθησις. Φανταστόν δε και αισθητόν το τη φαντασία και τη αισθήσει υποπίπτον ως όρασις μεν αυτή η οπτική δύναμις, ορατόν δε το υποπί πτον τη οράσει, λίθος τυχόν ή τι των τοιούτων. Φαντασία δε έστι πάθος της άλογου ψυχής υπό φανταστού τίνος γι­νόμενον, φάντασμα δε πάθος διάκενον εν τοις αλόγοις της ψυχής απ’ ουδενός φανταστού γινόμενον. Όργανον δε του φανταστικού η εμπρόσθιος κοιλία του εγκεφάλου».
Στο χωρίο αυτό φαίνεται ότι το φανταστικό είναι η δύ­ναμη της άλογου ψυχής που ενεργεί δια των αισθητηρίων, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι το φανταστικό ενεργεί όταν ενεργούν τα αισθητήρια όργανα. Φανταστό δε είναι αυτό που υποπίπτει στην φαντασία και την αίσθηση, πράγμα το οποίο λέγεται και αισθητό. Φαντασία είναι το πάθος της άλογου ψυχής που ενεργείται από κάποιο φανταστό. Και φάντασμα είναι εκείνο που δεν προξενείται από κανένα φανταστό. Ώστε, λοιπόν, υπάρχει το όργανο που λέγεται φανταστικό, που είναι δύναμη της άλογου ψυχής, το φαν­ταστό, που υποπίπτει στο φανταστικό, η φαντασία που συν­δέεται με τις αισθήσεις και το φάντασμα που δημιουργείται στο φανταστικό χωρίς να υπάρχη συμμετοχή των αισθη­τηρίων οργάνων.
Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής γράφει για το θέμα της φαντασίας: «Ούτε τη σαρκί κατ’ αρχάς συνεκτίσθη η ήδονή και η οδύνη· ούτε τη ψυχή η λήθη και η άγνοια· ού­τε τω νω το τυπούσθαι και μετατυπούσθαι τοις είδεσι των γεγονότων τούτων γαρ η παράβασις εξήρε την γένεσιν. Ο τοίνυν της σαρκός εξελών την ηδονήν και την οδύνην, την πρακτικήν αρετήν κατώρθωσεν, ο δε της ψυχής εξαφανίσας την λήθην και την άγνοιαν, την φυσικήν διήνυσεν ευπρεπώς θεωρίαν ο δε τον νουν, των πολλών απολύσας τύ­πων, την θεολογικήν εκτήσατο μυσταγωγίαν». 
Για να μπορέσουμε να δούμε καθαρά το χωρίο αυτό του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού πρέπει να το εντάξουμε μέσα στην όλη θεολογία του, κατά την οποία υπάρχουν τρία στάδια της πνευματικής ζωής, ήτοι η πρακτική φιλοσοφία, η φυσική θεωρία και η μυστική θεολογία. Ό­ταν ό άνθρωπος απαλλάσσεται από την ηδονή και την ο­δύνη, τότε βιώνει την πρακτική φιλοσοφία, όταν απαλλάσσεται από την λήθη και την άγνοια, τότε βιώνει την φυσική θεωρία, δηλαδή την αδιάλειπτη νοερά προσευχή, και ό­ταν ο νους του απαλλάσσεται και ελευθερώνεται από τις εικόνες και τις φαντασίες, τότε οδηγείται προς την θεωρία που συνδέεται αναπόσπαστα με την θεολογία. Και όπως η ηδονή και η οδύνη, και όπως η λήθη και η άγνοια, έτσι και η φαντασία είναι μεταπτωτικά φαινόμενα και, επομένως, για να φθάση ο άνθρωπος στην θέωση πρέπει να απαλλαγή και να ελευθερωθή από αυτά. Με αυτό το πρί­σμα και ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος λέγει ότι «και όσα ομοιώματά τινα νομίζει ο νους υπέρ αυτών ποιείσθαι, φαντασία λέγεται και ουκ αλήθεια... Η αιτία της φαντασίας των ει­κόνων η ασθένεια, και ούχ η καθαρότης εστί τού νοός».
Μελετώντας τα χωρία αυτά των αγίων Πατέρων, αλλά και άλλα συναφή χωρία μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι, καίτοι υπάρχει το φανταστικό ως ενέργεια της άλογου ψυχής, εν τούτοις το φαντάζεσθαι, και μάλιστα εμπαθώς εί­ναι καρπός της πτώσεως του ανθρώπου και είναι αυτό που μολύνει τον νου. Ο νους στην φυσική του κατάσταση είναι απηλλαγμένος από τις φαντασίες. Και γι’ αυτό, όπως θα δούμε στην συνέχεια, ο άνθρωπος ο οποίος μετά από μεγάλη κάθαρση φθάνει στον φωτισμό τού νου και στην θε­ωρία, απαλλάσσεται τελείως από το φαντάζεσθαι και με αυτήν την έννοια λέμε ότι ο άνθρωπος πρέπει να απαλλαγή από τις φαντασίες και να καθαρίση τελείως τον νου του. Και έτσι πια καταλαβαίνουμε ότι οι Πατέρες μιλούν για την απαλλαγή από την φαντασία, αφού το φανταστικό, που εί­ναι ενέργεια της άλογου ψυχής, αδρανοποιείται στην κα­θαρή θεωρία.


* Νυν Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου
 ΠΗΓΗ ΤΟ ΒΙΛΙΟ «ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ» Τόμος Α΄ - Α΄ Έκδοση 1989,σσ. 354-362 - Ιερά Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου 321 00 ΛΕΒΑΔΕΙΑ, Τ.Θ. 107 Τηλ.: 2261035135, 6944 504297 πρωινές ώρες Fax: 22610 39201 http://www.pelagia.org e-mail: pelagia@pelagia.org

Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2012

Σαρανταλείτουργο...




Το Ιερό Σαρανταλείτουργο, κατά την διάρκεια της νηστείας των Χριστουγέννων, υπέρ υγείας ζώντων και υπέρ αναπαύσεως των κεκοιμημένων αδελφών μας.

Σαρανταλείτουργο είναι μια σειρά 40 λειτουργιών, κατά τις οποίες μνημονεύονται κάποια ονόματα ζώντων (υπέρ υγείας) ή κεκοιμημένων (νεκρών) υπέρ αναπαύσεως. Κατά τη σαρακοστή των Χριστουγέννων, που κρατάει σαράντα μέρες, πολλά μοναστήρια και κάποιες εκκλησίες των πόλεων συνηθίζουν να κάνουν 40λείτουργα, και να δίνει όποιος θέλει ονόματα για μνημόνευση.

Στο υπέροχο βιβλίο «Ιωάννης της Κροστάνδης» (έκδ. Ιεράς Μονής Παρακλήτου), διαβάζουμε:
«Στην Θεία Λειτουργία τελείται το μυστήριο της αγάπης. Και η αγάπη στην ουσία της είναι μεταδοτική. Η αγάπη, ιδιαίτερα η θεία, σπεύδει να σκορπίσει το φώς της, την χαρά της όλους… Και συμπληρώνει: ω αγάπη τελειότατη! ω αγάπη, πού τα πάντα αγκαλιάζεις! Ώ αγάπη ισχυρότατη! Τί να προσφέρουμε σαν ευγνωμοσύνη στον Θεό για την αγάπη Του προς εμάς; Η αγάπη αυτή βρίσκεται στην θυσία του Χριστού, που προσφέρεται για την απελευθέρωσι όλων από κάθε κακία…».
Και ο μακαριστός π. Παΐσιος, σχετικά με την ανάγκη προσευχής για τους κεκοιμημένους, έλεγε: «…να αφήνετε μέρος της προσευχής σας για τους κεκοιμημένους. Οι πεθαμένοι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα (για τους εαυτούς τους). Οι ζωντανοί μπορούν… Να πηγαίνετε στην εκκλησία λειτουργία, δηλαδή πρόσφορο, και να δίνετε το όνομα του κεκοιμημένου, να μνημονευθή από τον ιερέα στην προσκομιδή. Επίσης, να κάνετε μνημόσυνα και τρισάγια. Σκέτο το τρισάγιο, χωρίς Θεία Λειτουργία, είναι ελάχιστο.
Το μέγιστο, πού μπορούμε να κάνουμε για κάποιον, είναι το Σαρανταλείτουργο. Καλό θα είναι να συνοδευθή και με ελεημοσύνη. Αν έχεις ένα νεκρό, ό όποιος έχει παρρησία στον Θεό, και του ανάψεις ένα κερί, αυτός έχει υποχρέωση να προσευχηθεί για σένα στον Θεό.
Αν πάλι, έχεις ένα νεκρό, ο όποιος νομίζεις ότι δεν έχει παρρησία στον Θεό, τότε, όταν του ανάβεις ένα αγνό κερί, είναι σαν να δίνης ένα αναψυκτικό σε κάποιον που καίγεται (από δίψα). Οι άγιοι δέχονται ευχαρίστως την προσφορά του κεριού και είναι υποχρεωμένοι να προσευχηθούν γι’ αυτόν πού το ανάβει. Ο Θεός ευχαρίστως το δέχεται…» (Μαρτυρίες προσκυνητών, Ζουρνατζόγλου Νικ.).

Η αγία προσκομιδή, η σημαντική στιγμή της θείας λειτουργίας, όπου μνημονεύονται τα ονόματα ζωντανών & νεκρών (λεπτομέρειες εδώ)

Για την ωφέλεια από τα Ιερά Σαρανταλείτουργα και τα μνημόσυνα, αξιομνημόνευτο είναι και το περιστατικό που ακολουθεί από το βιβλίο «Θαύματα και αποκαλύψεις από την Θεία Λειτουργία», (έκδ. Ιεράς Μονής Παρακλήτου).
«Κάποιος άρχοντας από την Νικομήδεια αρρώστησε βαριά και, βλέποντας πως πλησιάζει στον θάνατο, κάλεσε την γυναίκα του για να της εκφράσει τις τελευταίες του επιθυμίες: Την περιουσία μου να την μοιράσεις στους φτωχούς και τα ορφανά. Τους δούλους να τους ελευθερώσεις. Αλλά στους ιερείς δεν θέλω να δώσεις χρήματα για λειτουργίες. Σ’ αυτή του την μεγάλη θλίψη ό ετοιμοθάνατος επικαλέστηκε με πίστη την ευχή του άββά Ησαΐα, ενός άγιου μοναχού πού ασκήτευε κοντά στην Νικομήδεια, και αμέσως -ώ του θαύματος!- έγινε καλά. Σηκώθηκε λοιπόν και πασίχαρος έτρεξε στον όσιο. Εκείνος τον καλοδέχτηκε, δοξάζοντας τον Θεό για το μεγάλο θαύμα.
-Θυμάσαι, παιδί μου, τον ρώτησε, ποιά ώρα συνήλθες από την αρρώστια;
-Την ώρα που επικαλέστηκα την ευχή σου, απάντησε εκείνος. 
Ο όσιος, με τον φωτισμένο του νου, γνώριζε τί είχε λεχθεί στην διάρκεια της αρρώστιας του και ξαναρώτησε:
-Άφησες, παιδί μου, χρήματα στους ιερείς, να λειτουργούν για την σωτηρία της ψυχής σου;
-Όχι, γέροντα. Τί θα είχα να ωφεληθώ αν άφηνα κάτι; Δεν θα πήγαινε χαμένο; 
-Μην το Λες αυτό. Ο αδελφόθεος Ιάκωβος γράφει: «Ασθενεί τις έν ύμίν; προσκαλεσάσθω τους πρεσβυτέρους της εκκλησίας, και προσευξάσθωσαν έπ’ αυτόν άλείψαντες αυτόν έλαίω έν το ονόματι του Κυρίου και ή ευχή της πίστεως σώσει τον κάμνοντα, και έγερεί αυτόν ο Κύριος· καν αμαρτίας ή πεποιηκώς, άφεθήσεται αύτώ». Να Λοιπόν που οι ευχές των ιερέων είναι αποτελεσματικές, για όποιον τις ζητάει με πίστη. Δώσε τώρα κι εσύ ένα ποσό, για λειτουργίες, και θα λάβεις από τον Θεό την πρέπουσα πληροφορία.
Έτσι κι έκανε. Έδωσε χρήματα σ’ έναν ιερέα για να του κάνει σαρανταλείτουργο, και γύρισε στον σπίτι του. Όταν συμπληρώθηκαν οι Λειτουργίες, μετά από σαράντα μέρες, κι ενώ σηκωνόταν από τον ύπνο, βλέπει ξαφνικά ν’ ανοίγουν οι πόρτες του σπιτιού του και να μπαίνουν σαράντα άνδρες έφιπποι, λαμπροί και αγγελόμορφοι, είκοσι από δεξιά και είκοσι από αριστερά. 
-Κύριοί μου, φώναξε έκπληκτος ό άρχοντας, πώς μπήκατε σε σπίτι ανθρώπου αμαρτωλού;
-Εμείς οι σαράντα, που βλέπεις, του απάντησαν εκείνοι, αντιπροσωπεύουμε τις λειτουργίες που έγιναν για σένα στον φιλάνθρωπο Θεό. Μας έστειλε Εκείνος, για να σε συνοδεύσουμε μέχρι την εκκλησίας Πήγαινε μέσα χαρούμενος, χωρίς δισταγμό. Να, με τα πρεσβυτικά χέρια συμπληρώθηκαν οι σαράντα λειτουργίες, που έγιναν για να ενωθεί ο Χριστός μαζί σου και να κατοικήσει στην καρδιά σου.
Ύστερα από’ αυτά, ο άρχοντας μοίρασε την περιουσία του σε ευλαβείς ιερείς, για να γίνουν λειτουργίες «υπέρ αφέσεως των αμαρτιών αυτού», διακηρύσσοντας πώς οι θείες λειτουργίες και οι αγαθοεργίες μπορούν να ανεβάσουν την ψυχή του ανθρώπου από τα καταχθόνια στα επουράνια.

Είναι η μέγιστη και πιο ισχυρή προσευχή καθώς αποτελεί συμμετοχή στην προσευχή και τη θυσία του Χριστού. Ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων διδάσκει σχετικά: «Μέγιστη ωφέλεια πιστεύουμε ότι θα λάβουν αυτοί, για τους οποίους δεόμαστε κατά την αγία και φοβερή θυσία της Θείας Λειτουργίας, ακόμα κι αν είναι αμαρτωλοί, αφού Χριστόν εσφαγιασμένον υπέρ των ημετέρων αμαρτημάτων προσφέρομεν, εξιλεούμενοι υπέρ αυτών τε και ημών τον φιλάνθρωπον Θεόν». Και ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Δεν νομοθέτησαν τυχαία οι Απόστολοι να μνημονεύουμε κατά τα φρικτά μυστήρια (Θεία Λειτουργία) τους κεκοιμημένους. Γνωρίζουν ότι είναι πολύ μεγάλη η ωφέλεια γι’ αυτούς».
Η εμπειρία μαρτυρεί για τη δύναμη αυτής της προσευχής, που δεν είναι «ατομική προσευχή» αλλά η πρόσευχή ολόκληρης της Εκκλησίας.

Δες τη θεία λειτουργία με μετάφραση εδώ
 
το βρήκαμε εδώ 

Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2012

Λογια σοφα και συνετα ανωνυμου Γεροντος









Μέσα σε, αυτή την μεγάλη κρίση και αναμπουμπούλα που επικρατεί ακούγονται συνεχώς ή διαβάζετε στο internet για προφητικά λόγια του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, ή του γέροντος Παϊσίου. Αυτά μιλάνε για Ελλάδα ελεύθερη, δυνατή, χριστιανική, αλλά μετά από μια δύσκολη περίοδο. Μεγάλοι άνδρες, με παρρησία ενώπιον του Θεού.  

- Αλλά ας σκεφτούμε την Ελλαδίτσας μας, τα τελευταία χρόνια, (μη πηγαίνουμε πολύ πίσω). Περάσαμε πολέμους, κατοχή, πείνα. Τώρα να αναλογιστούμε γιατί τα περάσαμε όλα αυτά ; Για τις αμαρτίες μας. Οι άνθρωποι ζητούν μια ζωή όχι όπως ο Χριστός μας παρέδωσε αλλά μια ζωή εύκολη, τρυφηλή. Θέλουν ανέσεις, πολλά χρήματα, λίγη δουλειά, θέλουν να διασκεδάσουν, να χαρούν την ζωή τους. Κάνουν το παν γι αυτή τη ζωή, και νομίζουν ότι με την ανθρώπινη καταξίωση είναι σωστοί και ότι επιτέλεσαν το έργο τους εδώ πάνω στη γη. Και όταν λέω κάνουν το παν το εννοώ. Πατάνε στο πτώμα του διπλανού τους για να ικανοποιήσουν το θέλημά τους. Μη νομίζεις ότι τα λόγια αυτά είναι υπερβολικά γιατί θα σου μιλήσω για τη ζωή του ανθρώπου από τη γέννησή του μέχρι το θάνατό του.


 



Έρχεται η στιγμή να γεννήσει η μητέρα το παιδί της και όπως είναι φυσικό θέλει την καλύτερη περίθαλψη στο νοσοκομείο που θα βρεθεί. Πόσες περιπτώσεις γονιών που χρηματίσανε την νοσοκόμα, τον γιατρό, ή όποιον άλλον χρειαστεί για ένα καλύτερο δωμάτιο με θέα, χωρίς άλλους ασθενείς μέσα. Εάν θέλεις δωμάτιο μονόκλινο να πας σε μια ιδιωτική κλινική. Αλλά εμείς προτιμούμε χωρίς το κατάλληλο αντίτιμο να γευτούμε βασιλικά, αξιώματα. 



Μετά το παιδί αυτό μεγαλώνει και πηγαίνοντας στο, σχολείο, οι αδίστακτοι γονείς συνεχίζουμε το ίδιο τροπάριο. Εξαγοράζουμε καταστάσεις, ή απειλούμε ή εκβιάζουμε για ένα σωρό πράγματα που νομίζουμε ότι είναι σωστά. Από βαθμολογίες σχολικές, μέχρι και γιατί το σχολικό σταματάει 20 μέτρα πιο πέρα και όχι μπροστά στην πόρτα του σπιτιού μας. Το παιδί τα βλέπει όλα αυτά και αισθάνεται ότι έτσι πρέπει να κάνει. Νομίζει ότι έτσι είναι η σωστή ζωή. 



 Μεγαλώνοντας αρχίζουν οι παρέες με το άλλο φύλο. Χωρίς δισταγμό ενδίδει στην σαρκική πράξη, πολλές φορές και με την παρότρυνση των γονιών. Λένε να μην μείνει το παιδί μαμούχαλο, να ξεπεταχτεί στη κοινωνία, να γνωρίσει καταστάσεις. Κανείς δεν σκέφτεται ότι εκτός του ότι αυτό το πράγμα είναι αμαρτία, καταστρέφει τον άνθρωπο. Γιατί αν το παιδί από μικρή ηλικία γνωρίσει τα πάντα αργότερα η ζωή του θα είναι άδεια, γιατί δεν θα έχει άλλα πράγματα να γνωρίσει. 




Μη τα νομίζεις παράλογα αυτά που σου λέω. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που σήμερα η νεολαία μας στρέφεται και στα ναρκωτικά. Είναι άδεια η ζωή του. Δεν έχει βάσεις. Δεν έχει ιστορική θεολογούμενη παιδεία. Δεν ξέρει ποιός είναι ο σκοπός της ζωής του.


 Μετά είναι και η τηλεόραση. Πω πω τι είναι αυτό το πράγμα ; Πλύση εγκεφάλου. Ό,τι μπορείς να σκεφτείς ή μάλλον ό,τι δεν μπορείς να σκεφτείς το βρίσκεις στην τηλεόραση. Όποια διαστροφή και ανωμαλία υπάρχει από αυτό το κουτί πηγάζει. Οι ελεύθερες σχέσεις, οι σκοτωμοί, το κλέψιμο, η μοιχεία, η ομοφυλοφιλία. Αυτό το κουτί θέλει να μας πείσει ότι όλα είναι σωστά και φυσιολογικά πράγματα. Ότι δεν είναι παράνομα. Παλιά η μοιχεία ήταν παράνομη, τώρα που η αμαρτία αυτή έγινε πολλή την νομιμοποίησαν οι άνθρωποι. Παλιά αν πιάνανε κάποιον για μοιχεία εκτός από την τιμωρία του νομοθέτη είχε και το όνειδος του κόσμου. Τώρα που όλοι σκέφτονται ή και που κάνουν πράξη την μοιχεία την κάναμε νόμιμη, αφού πλέον όλοι μετέχουνε της αυτής αμαρτίας. 



Να το ξέρεις αυτό και να το θυμάσαι. ΟΤΑΝ Η ΑΜΑΡΤΙΑ ΓΙΝΕΙ ΠΟΛΛΗ ΤΟΤΕ ΤΗΝ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ. Και το κάνουμε αυτό για να μην μας τρώει πλέον η συνείδηση ότι κάνουμε κάτι κακό. Το ίδιο ήδη γίνεται και με την ομοφυλοφιλία. Θα θελήσουν να την νομιμοποιήσουν σε όλους τους τομείς και ακόμη περισσότερο από τα δικαιώματα του απλού ανθρώπου. Θα αποκαλείς τον άλλον ομοφυλόφιλο και θα έχει το δικαίωμα να σε βάλει στην φυλακή. Ο δικαστής θα τον δικαιώνει γιατί θα είναι και αυτός της ιδίας πάστας.

 




Και για να επανέλθω σε αυτό που ξεκίνησα. Και συνεχίζεται έτσι που λες η ζωή του ανθρώπου μεγαλώνοντας. Στον στρατό θα βάλει τον μεγάλο αξιωματικό που έχει γνωστό για να μην πάει στα σύνορα. Αργότερα ο κατάλληλος βουλευτής θα τον τακτοποιήσει όπου μπορεί καλύτερα. Να μη μιλήσω για κλοπές, από τον συνδετήρα του γραφείου μέχρι το σκάρτο προϊόν, μέχρι και τον φόρο από τον ιδρώτα του λαού. Γενικώς μέχρι να πεθάνουμε έχουμε μάθει να πατάμε επί πτωμάτων για την καλύτερη θέση.



 Ακόμη και πεθαμένοι μερικές φορές οι συγγενείς μας, αγωνίζονται για μια καλύτερη θέση στο κοιμητήριο. Να έχει θέα λέει. Γελοιότητες. Γυμνός και κατηγορούμενος είναι άμοιρε ο νεκρός συγγενής σου μπροστά στην κρίση του Θεού και εσύ σκέφτεσαι και πράττεις παράλογα. Όλο αυτό το κάνουν για να πείσουν τους εαυτούς τους ότι μέχρι εκεί είναι, και οτι η απολαβή του από τη ζωή θα είναι τι ; μια καλή θέα από το κοιμητήριο ;

 


Και μεν ο ένας έχει κοινωνική θέση, χρήματα και δύναμη κα πορεύεται έτσι στον βίο του, αλλά υπάρχουν και οι άλλοι χωρίς όλες αυτές τις δυνατότητες. Αυτοί δεν κάνουν τέτοια πράγματα, όχι γιατί δεν θέλουν, αλλά γιατί δεν μπορούν να τα κάνουν. Αν μπορούσαν να είσαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι θα έπεφταν στην ίδια αθλιότητα. Η πλύση εγκεφάλου έχει γίνει σε όλους, ή σχεδόν σε όλους.

Δηλαδή ένα κράτος ολόκληρο βρίσκεται ,,,,, στα πρόθυρα του γκρεμού. Και ξέρεις τι συμβαίνει μετά ; πέφτει.


 


Κοίτα την ιστορία από πολύ παλιά. Αυτοκρατορίες τεράστιες. Βαβυλωνία, Ισραηλίτες, Ρωμαίοι, Έλληνες, Βυζάντιο, όλοι αυτοί τιμωρήθηκαν γιατί είχαν ξεχάσει τον Θεό. Όλες αυτές οι αυτοκρατορίες εξαφανίστηκαν γιατί είχαν πέσει πρώτα μέσα στην ψυχή τους. Οι εσωτερικές τους άμυνες ήταν ανύπαρκτες. Όπως ακριβώς είναι και οι δικές μας αυτή τη στιγμή.

Να ξέρεις ότι αν δεν μετανοήσουμε θα πάθουμε τα ίδια.


Και εγώ όπως και εσύ πιστεύω ότι θα βοηθήσει ο Θεός την Ελλάδα μας αλλά να ξέρεις ότι θα γίνει εκαθάριση. Το ακούς αυτό !! ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΕΚΑΘΑΡΙΣΗ Θα ξεχωρίσει το στάρι από την ήρα.


 


Σκέψου, αν κάποιος έχει μάθει να ζει τη ζωή που προανέφερα και πάρει αυτή τη στιγμή το δώρο από τον Θεό της δυνατής Ελλάδος χωρίς κινδύνους και απειλές, τι θα σκεφτεί ; θα πει "Ο Θεός μας αγαπάει και μας έσωσε, επομένως για να μας αγαπάει ο Θεός είμαστε σωστοί. Ας συνεχίσουμε λοιπόν την ζωή όπως την ζούσαμε, ευάρεστη φαίνεται να είναι στον Θεό". Και έτσι θα συνεχίζουμε να ζούμε αμαρτωλά και μάλιστα αυτή την φορά έχοντας και την επιβεβαίωση του Θεού.

 


Αν δεν μετανοήσουμε να το ξέρεις θα δούμε πράγματα φοβερά. Ελπίζω έστω και την τελευταία στιγμή να ανοίξουν τα πνευματικά μας μάτια και να μετανοήσουμε. Να το ξέρεις έρχονται μέρες τόσο δύσκολες και πονηρές που η γη δεν ξανάδε ποτέ στην ιστορία της. Αλλά μέσα σε αυτό το σκοτάδι πρέπει να μετανοήσουμε. Αν δε το κάνουμε θα μας πάρει το ρεύμα του ποταμού μαζί με τους άλλους.   

 


- Οι πολιτικοί είναι όργανα των σκοτεινών δυνάμεων. Των σιωνιστών. Αυτοί κάνουν την δουλειά τους, αυτό τους βάλανε να κάνουν και είναι σωστοί σε αυτό που πρέπει να επιτελέσουν. Αγωνίζονται με όλες τους τις δυνάμεις να επιφέρουν το κακό. Προσπαθούν να οδηγήσουν την ιστορία με τρόπο ώστε να ανοίξει ο δρόμος για την έλευση του αντίχριστου. Είπε ο Κύριος μας, "ότι οι υιοί του αιώνος τούτου φρονιμότεροι υπέρ τους υιούς του φωτός". Αυτοί ξέρουν τι κάνουν και το κάνουν συνειδητά, εμείς που θέλουμε να γίνουμε υιοί της βασιλείας του Θεού είμαστε ράθυμοι. 



Νομίζεις ότι οι πολιτικοί αυτοί μονοί τους ήρθαν ; Οχι, εμείς τους φέραμε. Αν η ζωή μας ήταν σωστή, αν τα πνευματικά μας μάτια ήταν ανοιχτά θα μπορούσαμε από την αρχή να διακρίναμε τι ποιότητα έχει ο κάθε ένας. Και θα κρατούσαμε ανάλογα. Τώρα προσπαθούμε να τους διώξουμε από τη βουλή, αλλά δεν μπορούμε. Είμαστε δειλοί, δεν έχουμε το σθένος να αντιταχθούμε στο κακό. Αυτό που επικρατεί στις ψυχές μας είναι να μην χαλάσουμε τον όμορφο (μόνο όμορφος δεν είναι) κόσμο που έχουμε πλάσει. 



Σκέφτεται ο κάθε ένας, εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα ; Ας το βγάλει ο άλλος. Ε ... έχω την δουλίτσα μου, την οικογένειά μου, την βόλεψή μου, τι τα θέλεις αδελφέ και τα σκαλίζεις ; Αυτό λέγεται δειλία και είναι μεγάλη αμαρτία στα μάτια του Θεού. Είχε πει κάποτε ο Βενιαμίν Φραγκλίνος ότι "Όσοι θυσιάζουν στοιχειώδεις ελευθερίες για λίγη ασφάλεια, δεν αξίζουν ούτε την ελευθερία ούτε την ασφάλεια".

 


Και μια και αναφέρθηκε η λέξη ασφάλεια. Ξέρεις ότι οι άνθρωποι νοιώθουν ανασφάλεια επειδή ακριβώς είναι ασφαλισμένοι ; Την σήμερον ημέρα οι ακριβοπληρωμένες ασφάλειες δεν μπορούν να σου προσφέρουν την δωρεάν ασφάλεια που προσφέρει ο Ιησούς Χριστός.  
 

- Καλό είναι για μας τους Χριστιανούς να ασχολούμαστε με τον Χριστό και όχι με τον αντίχριστο. Μέσα στην αποκάλυψη λέει "και αποκαλυφθήσεται ο υιός της ανομίας". 




Αποκαλυφθήσεται λέει. Όπως κάνουμε τα εγκαίνια ενός αγάλματος, ο κόσμος δεν το έχει δει το άγαλμα, δεν ξέρει την μορφή του και τότε ξαφνικά φεύγει το πανί που σκεπάζει το άγαλμα και αποκαλύπτεται. Έτσι και ο αντίχριστος, ο κόσμος δεν θα ξέρει ποιός θα είναι, θα αποκαλυφθεί. Αλλά ο Θεός δεν θα αφήσει το πλάσμα του στην μανία αυτού του τέρατος. Μας δίνει στοιχεία για να τον αναγνωρίσουμε. Το πιό τρανταχτό σημείο είναι το 666. Εδώ είναι που κατατροπώνονται όσοι θεωρούν τα λόγια των γραφών άκυρα ή υπερβολικά. 2000 χρόνια πριν γράφτηκε η προφητεία απο τον άγιο Ιωάννη και τώρα βγαίνουν όλα. Από τον ψηφισμό των γραμμάτων θα μπορέσουμε να αναγνωρίσουμε την ταυτότητά του. Άλλωστε εκείνη την εποχή θα εμφανιστούν και οι προφήτες Ηλίας και Ενώχ. Αυτοί θα υποδείξουν στον κόσμο το τι πραγματικά είναι. Θα είναι οι πιο δύσκολες εποχές που θα έρθουν ποτέ στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους. Μην ασχολούμαστε λοιπόν με τον αντίχριστο αλλά με τον Χριστό. Αν πιστεύουμε θα αποκτήσουμε και την γνώση την στιγμή που πρέπει. Το να ξέρουμε από τώρα πότε θα έρθει ή πως τον λένε είναι εκ του πονηρού και δεν οφελεί σε τίποτε την ψυχή μας.

Όλα αυτά που λέγονται τώρα ίσως ακούγονται δυσάρεστα και σκληρά αλλά αυτή είναι η αλήθεια.


 


Στον κόσμο αν πεις δυσάρεστα πράγματα ή αν τον ελέγξεις δεν αρέσει. Σε κατατάσσει στους κακούς. Δες στην παλιά διαθήκη πόσους προφήτες σκοτώσανε οι ισραηλίτες. Ακόμη και τον Θεό τους σκοτώσανε επί του σταυρού, επειδή αυτά που τους έλεγε δεν χαιδεύανε τα αυτιά τους. 


Πες στον κόσμο για ελευθερία χωρίς αγώνες, για αυτές τις προφητείες περί ξανθού γένους και κόκκινης μηλιάς χωρίς να βάλεις μέσα την λέξη μετάνοια και όλοι θα σε αγαπήσουν. Μόλις βάλεις αυτή τη λέξη όλοι θα αποστρέψουν το πρόσωπό τους. Δεν έχουμε συνηθίσει τον έλεγχο γιατί δεν έχουμε ταπείνωση. Λέει στην παλιά διαθήκη "μη έλεγχε κακούς ίνα μη μισησωσει σε, έλεγχε σοφό και αγαπήσει σε".  
 

Για τον κάθε έναν μας το τέλος του κόσμου τούτου έρχεται με την κοίμισή του. Εκεί μόνοι μας απέναντι στον Θεό θα δώσουμε λόγο για τα αμαρτήματά μας, για τις καλές μας πράξεις. Υπάρχει μια ζυγαριά, και από την μία μπαίνουν οι αμαρτίες και από την άλλη όλα τα καλά που έχουμε κάνει, οι αγώνες που έχουμε δώσει για την σωτηρία μας, η πίστη μας. Αλλά όσο και να προσπαθήσουμε δεν είναι πότε δυνατόν να καταφέρουμε να γείρουμε την ζυγαριά προς το μέρος που θέλουμε με τις δικές μας δυνάμεις. Πρέπει να κρατάμε στο χέρι μας ακόμη μία αρετή. Την ταπείνωση. Αυτή θα την δώσουμε στον Θεό μας και θα τον παρακαλέσουμε να την βαρύνει τόσο ώστε να γείρει η ζυγαριά πρός την σωτηρία.

 

Μετάνοια αδελφέ μου, μετάνοια... Μόνο έτσι θα κερδίσουμε την Βασιλεία του Θεού, μόνο έτσι θα λυπηθεί ο Θεός την πατρίδα μας και θα μας ελεήσει.

το βρήκαμε εδώ 

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2012

Αντορθόδοξη αξιολόγηση Ορθοδόξων κληρικών



 Πρίν λίγες μέρες έπεσε στα χέρια μας το έντυπο της προσεχούς αξιολογήσεως των Ιερέων, ύστερα από την σχετική Εγκύκλιο της  Ιεράς Συνόδου 2932.
Αν και οφείλουμε να ευχαριστήσουμε τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο κ.Ιερώνυμο, που όπως μάθαμε απέτρεψε εν τέλει την επιθυμία του Κράτους να αξιολογούνται οι Ιερείς από τον αρμόδιο Περιφεριάρχη (κάτι που μας θυμίζει τον Θρησκευτικό Επίτροπο του αντιχρίστου Σοβιετικού καθεστώτος ) όπως και το ενδεχόμενο εφεδρείας και απολύσεως των Ιερέων και μπράβο του !
Θα πρέπει όμως να καταθέσουμε και τον Ορθόδοξο προβληματισμό μας πάνω στο πρωτοφανές αυτό θέμα.
Η φόρμα αξιολόγησης (θα την βρείτε στο Google πατώντας έντυπο αξιολόγησης Ιερέων) έστω και στο ελάχιστο κριτήριο κάθε αγνού πιστού δεν μυρίζει καν το θυμίαμα της Ορθοδόξου, Αρχοντιάς, Ελευθερίας και υψοποιού  Ταπεινώσεως,  αφού ζητά και από τον ίδιο τον αξιολογούμενο Ιερέα (αυτό-αξιολόγηση) να αυτοεπαινεθεί για το τυχόν έργο που έχει επιτελέσει!
Τί λέει όμως ο Χριστός ; «σοῦ δὲ ποιοῦντος ἐλεημοσύνην μὴ γνώτω ἡ ἀριστερά σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά σου» (Ματθ.στ΄-3)
Όμως πρίν θα ήθελα να ρωτήσω μήπως υπάρχει κάποιο ανθρώπινο θερμόμετρο Αγιότητος και μετοχής στην Θεία Χάρη;
Και ποιός είναι επιτέλους αυτός (έστω και ο Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος ) που θα κρίνει το έργο ενός Ιερέως;  Μήπως επέστρεψε από την άλλη ζωή και μέτρησε πόσες ψυχές έβαλε ο κρινόμενος Ιερέας στον Παράδεισο;
Και ποιός είναι εν τέλει ο αποδοτικός και αποτελεσματκός Ιερέας κατά τα ανθρώπινα κριτήρια; Ο πτυχιούχος, ο υπερδραστήριος, ο ατσαλάκωτος, ο βραβευμένος από ανθρώπινους θεσμούς και επαίνους;  Ή ο ταπεινός, αφανής και άσημος θεοφόρος Ιερέας που σαν τον σπόρο μέσα στην γή και αυτός,  βγάζει κλάδους ώστε και τα ταπεινά του ουρανού να αναπαύονται στην σκιά του (Λουκ13-19)

Μέσα στην Μάνα Εκκλησία μας  που βυζάξαμε από μικρά μάθαμε πως ότι άξιο και όμορφο κυοφορείται μέσα στην αφάνεια και την «ένδοξη» αδοξία;
Η αγιότητα λειτουργεί σαν τα παλαιά φιλμς που όταν τα έβλεπε ο ήλιος καίγονταν.Πως  λοιπόν η Αγιότητα  και δύναμη να σώζουν ψυχές στην αιωνιότητα ενός κληρικού μπορεί  να αξιολογηθεί με κρατικά κριτήρια; (Βλέπε -ΑΚορινθ. 4-19)  Πανελλήνιες δίνουμε;
Βάση  λοιπόν αυτού του πνεύματος ο γέροντας Παϊσιος ή ο Γέροντας Πορφύριος που τόσες αμέτρητες χιλιάδες  ανθρώπων ανέπαυσαν και βοήθησαν, θα έπρεπε να μείνουν μεταξεταστέοι, αφού ούτε πτυχία είχαν, ούτε μετεκπαιδεύσεις εις τας Παρισίους έκαναν ούτε υπεύθυνοι φιλοπτώχου Ταμείου ήταν κ.λ.π.

Επιτέλους το κράτος και η Ιερά Σύνοδός τι θέλει ; Ιερείς Αγίους και ταπεινούς ή καλούς Κοινωνικούς Λειτουργούς;
Επίσης ακόμη και ο ίδιος ο Χριστός και Κύριός μας, ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος και όλο το νέφος των μαρτύρων και Νεομαρτύρων θα έπρεπε να μηδενιστούν, αφού δεν είχανε καλές σχέσεις με τις τοπικές αρχές.(βλέπε θέμα 3-Συμπεριφορά-γ΄αξιολόγηση)

Πάντως για να αποκαταστήσουμε επιτέλους και τον δύσμοιρο Φαρισαίο, σύμφωνα με αυτή τη φόρμα, δεν κατέβηκε δεδικαιωμένος ο μετανοιωμένος Τελώνης εκ του Ιερού, όπως μας βεβαιώνει ο Χριστός (Λουκ.18-14) αλλά ο υπερήφανος Φαρισαίος, αφού σε όλο το ερωτηματολόγιο θα έπαιρνε δέκα και με τόνο για τα  τόσα καλά έργα όπου έκανε !
Έστω και τώρα,  μετά από 2000 χρόνια, μία δικαίωση για τον φουκαρά Φαρισαίο που αδικούμε κάθε χρόνο!

Ένας προβληματισμένος χριστιανός

το βρήκαμε εδώ 

Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2012

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗ



«Το ορθόδοξο πνεύμα είναι να λέει και να καταχωρεί ο καθένας την γνώμη του όχι να μην μιλεί γιατί φοβάται ή να κολακεύει για να τα έχει καλά με τον αρχιεπίσκοπο ή με τον ηγούμενο»

Πάτερ Παΐσιος ο αγιορείτης, Τόμος Α.


Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ  Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Πυκνώνουν τελευταία οι αναφορές για την προώθηση της νέας ηλεκτρονικής κάρτας ενώ ήδη στα πανεπιστήμια προχωρούν στην χορήγηση ηλεκτρονικών ταυτοτήτων και μέχρι σήμερα δεν υπάρχει καμία επίσημη αντίδραση της ελληνικής εκκλησίας. Αλλά δεν είναι μονό αυτό το σημαντικό θέμα καθώς μια ολόκληρη κοινωνία βουλιάζει και διαλύετε. Το ηλεκτρονικό φακέλωμα είναι μόνο μέρος του σχεδίου εξουδετέρωσης κάθε μορφής αυτεξουσίου και κάθε δυνατότητας αντίδρασης στην νεοταξική επέλαση. Έρχεται μεγάλη θύελλα, πραγματικός τυφώνας και κάνεις δεν ξέρει τι μας επιφυλάσσει ακόμα το μέλλον από εκείνους που μας οδήγησαν χωρίς καμία ουσιαστική αντίσταση εδώ που φτάσαμε.

Όταν πράγματι έχουν αρχίσει να κατεδαφίζουν ότι ακόμα έχει μείνει όρθιο, είναι σωστό ο πιστός να μένει αδιάφορος και να αποφεύγει εν ονόματι κάποιας ευλαβικότατος του, να πάρει θέση ;  Στο Βυζάντιο,  μας αναφέρει ο Στήβεν Ρανσιμαν, αυτός ο κορυφαίας βυζαντινολόγος στο βιβλίο του Βυζαντινή Θεοκρατία, «Ο σεβασμός  για την θεϊκή εξουσία του Αυτοκράτορα ή του Πατριάρχη δεν εμπόδιζε τους Βυζαντινούς να ξεσηκώνονται σε επανάσταση εναντίον ενός ανθρώπου που τον θωρούσαν ανάξιο για τέτοια θέση». Είναι αμέτρητοι οι ιεράρχες και οι ρασοφόροι που θυσιάστηκαν για τη ελευθερία της πίστεως μας τα ιδανικά της ελληνοορθοδοξίας που δεν χρειάζεται να τους αναφέρουμε.  Τους  θυμούμαστε όμως  με θλίψη καθώς αυτό το σωτήριο είδος φαίνεται πως έχει εκλείψει δραματικά στις μέρες μας. Κανείς δεν ζητάει να σηκωθούν τα φλάμπουρα της επανάστασης, αλλά η απάθεια στην επερχόμενη καταστροφή δεν αρμόζει σε Ορθόδοξους ιεράρχες. Εδώ ίσως θα πρέπει   να θυμηθούμε αυτό που έγραψε το 1984, ο κορυφαίος ελληνορθόδοξος θεολόγος, Ιωάννης Ρωμανίδης, στο μεγαλειώδες έργο του, «Πατερική Θεολογία»  :  «Η εκκλησία όμως όταν αντιμετωπίζει ανέντιμο αγώνα εναντίον της είναι υποχρεωμένη να αμυνθεί».  Αλλά πως θα αμυνθεί μια εκκλησία με μια ηγεσία που διστάζει και παρακολουθεί αδρανής κάνοντας δημόσιες σχέσεις ενώ το ποίμνιο καταρρέει και οι εκκλησίες ερημώνουν έλλειψη ιερέων ;  Μήπως έχουμε φτάσει στο σημείο που επισημαίνει πάλι ο πατήρ Ιωάννης Ρωμανίδης,   «διότι η κρίση που νομίζω ότι περνά σήμερα η εκκλησία θα είναι και η τελευταία Της. Μετά δεν θα υπάρχει τίποτα όρθιο για να σαλευτεί και να υποστεί κρίση». Αν είναι έτσι τότε υπάρχουν και κάποιοι υπεύθυνοι για το πως φτάσαμε εδώ και οι υπεύθυνοι σίγουρα δεν είναι οι βομβαρδιζόμενοι πανταχόθεν πιστοί.  

 

Πριν από λίγες μέρες δεκάδες χιλιάδες προσκυνητές έφταναν από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα στον ιερό ναό του αγίου Δημήτριου Θεσσαλονίκης και περίμεναν στην ουρά μέχρι και τρεις ώρες για να προσκυνήσουν την εικόνα του «Άξιον Εστί». Σίγουρα αυτές οι εικόνες θα θορύβησαν όσους θέλουν την ορθοδοξία να είναι μόνο ένα διακοσμητικό στοιχείο. Σήμερα το ποίμνιο και η εκκλησία  είναι  ο στόχος όλου αυτού του άθεου εκσυγχρονιστικού  και αντιχριστιανικού κατεστημένου που έχει οδηγήσει την χώρα στο χάος και την κοινωνία στην διάλυση. Η εκπαίδευση είναι ήδη στο στόχαστρο. Σε λίγα χρόνια μονό για ιστορικούς λόγους  θα υπάρχει αναφορά στα σχολικά βιβλία για τη Ορθοδοξία. Τα παιδιά μας σε λίγα χρόνια θα αγνοούν ακόμα και το  «Πάτερ Υμών» γιατί, όπως θα ισχυρίζονται οι ταγοί της απαξίωσης της θρησκείας μας, η δημόσια απαγγελία του  θα προσβάλει την «ελευθερία» και τα ανθρώπινα δικαιώματα των μη χριστιανών. Οι εικόνες θα κατέβουν από τα δικαστήρια γιατί θα προσβάλλουν κάθε ένδικο που δεν πιστεύει και δεν θα θέλει να έχει πάνω από το κεφάλι του στην διάρκεια μιας δίκης τον Χριστό, ή την Παναγία με τον Χριστό. Οι καμπάνες θα θεωρηθούν σαν ενοχλητικά κατάλοιπα μιας οπισθοδρομικής εποχής και θα καταργηθούν. Ήδη γνωστός μητροπολίτης μητρόπολης της κεντρικής Ελλάδας, που είχε και εκπομπή στην κρατική τηλεόραση, έκανε συστάσεις στους ιερείς της μητρόπολης του να μην ενοχλούν με τις καμπάνες της ενορίας τους, τους…  φιλήσυχους πολίτες που θέλουν να ξεκουράζονται τις Κυριακές. Το ιερά ράσα θα πρέπει να μην εμφανίζοντας δημόσια, όπως γίνετε και στις άλλες κοσμικές και «σύγχρονες» χώρες, αλλά μόνο μέσα στην εκκλησία και μόνο κατά την διάρκεια της λειτουργίας. Οι ιερείς δεν θα πρέπει να ξεχωρίζουν   εξωτερικά από τους άλλους πολίτες προκαλώντας το δημόσιο αίσθημα, δηλαδή τα γένια τους θα πρέπει να είναι προσεγμένα, μόλις που θα φαίνονται για να είναι και… της μόδας. Φυσικά οι ενορίες θα εξοντωθούν οικονομικά καθώς κάθε οικονομική επιχορήγηση θα ελέγχετε και θα φορολογείται για να πηγαίνει το μεγαλύτερο μέρος στην κρατική κλίκα.   Ούτε λόγος φυσικά για αναμετάδοση της Θειας Λειτουργίας τις Κυριακές από τα κρατικά ΜΜΕ, ενώ θα απαγορεύεται κάθε παρουσία ιερέων στις δημόσιες τελετές και φυσικά δεν θα υπάρχουν αγιασμοί  και δημόσια ιερά μνημόσυνα. Άλλωστε ο πολιτικός γάμος θα έχει και συνέχεια με την πολιτική κηδεία. Να μην μιλήσουμε τέλος για τις κάρτες και την ολοκληρωτική φακέλωση της  προσωπικότητας μας με σκοπό την κατάργηση  του αυτεξουσίου μας, δηλαδή  του πιο ιερού δώρου του Παντοδύναμου προς τον άνθρωπο. Αλλά το πιο θλιβερό θα είναι οι έρημοι ναοί καθώς δεν θα υπάρχουν πια ιερείς.

 

«Σε μερικούς δεν συμφέρει να υπάρχει  η Ελλάδα μας κάνει κακό λένε πρέπει να την εξαφανίσουμε»,  μας λέει ο πάτερ Παΐσιος που σήμερα κάποιοι προσπαθούν να τον γελοιοποιήσουν χάριν της λεγομένης «ελευθερίας του λόγου». Σίγουρα ο πάτερ Παΐσιος θα τους είχε συγχωρέσει αλλά δεν συγχωρεί την παθητικότητα στις προσβολές της ορθοδοξίας χάριν του «πολιτισμού της διαστροφής».  «Αυτό όμως είναι ένα σημείο της εποχής μας όπου την ομορφιά την πνευματική την θεωρούν ασχήμια»,  όπως πάλι μας λέει ο πάτε ρ Παΐσιος. Ζούμε στη εποχή όπου το άρρωστο και το διεστραμμένο, το ψυχοφθόρο και το διεφθαρμένο προβάλλεται σαν το «προοδευτικό», «δημοκρατικό» και «εκσυγχρονιστικό». Βγάλαμε τους εαυτούς μας έξω από την κοινωνία και τώρα βλέπουμε να καταρρέουν τα πάντα να δυναμώνουν ακραίες και επικίνδυνες δυνάμεις και εμείς να είμαστε απλοί θεατές. Οχυρωθήκαμε από την κυριακάτικη προσέλευση μας στην θεια λειτουργία και αδιαφορήσαμε για τα πάντα. Η Ελλάδα μας καταρρέει και εμείς μοιάζουμε σαν το όστρακο που έχασε το περιεχόμενο του και φιγουράρει κούφιο σε δημόσιες σχέσεις με ένα διεφθαρμένο πολιτικό κατεστημένο που έχει απαξιωθεί με τα εγκλήματα του.   Γίναμε άραγε η δεύτερη Κωνσταντινούπολη πριν την άλωση, αλλά με διαφορετικά ιστορικά δεδομένα ;  Γιατί σήμερα η «άλωση» δεν  θα είναι άλωση αρχών και εξουσίας, αλλά άλωση εγκεφάλων και ψυχών.  Θα μείνουμε έτσι απαθείς ; «Την εξουσία δεν την φοβάται όποιος κάνει το καλό αλλά όποιος κάνει το κακό» μας λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ένας ιεράρχης που πολέμησε την διαφθορά του κατεστημένου της εποχής του. Γιατί άραγε  αυτό βρισκόμαστε στο σημερινό μας χάλι ; Όμορφες εκκλησίες που σε λίγο καιρό θα μείνουν άδειες, φανταχτερά άμφια που σε λίγο καιρό θα ξεπουλιούνται για λίγα αργύρια. Ως που θα φτάσουμε ακόμα ;

Πρόσφατα κάποιος χαρισματικός ηγούμενος μιας πολύ γνωστής ιεράς μονής της Χαλκιδικής, σε μια συνομιλία μαζί του μου είπε ότι είχε απευθυνθεί στον τοπικό Δεσπότη και του είχε ζητήσει να οργανώσει μια δέηση σε όλες τις εκκλησίες της μητρόπολης για να προσευχηθεί το ποίμνιο για την πατρίδα που περνάει αυτή την ιστορική κρίση.    Αντιμετώπισε την πλήρη αδιαφορία. Αλλά εκείνο που με συγκλόνισε ήταν αυτό που μου είπε όταν τον ρώτησα τι έχει να πει γιατί άρχισαν να φεύγουν ομαδικά οι νέοι μας στο εξωτερικό. Γύρισε και με κοίταξε με ύφος θλιμμένο και μου είπε το εξής που ειλικρινά με ανατρίχιασε : «Αυτό είναι ένα καινούργιο παιδομάζωμα». Γυρίσαμε δηλαδή πίσω στη εποχή του παιδομαζώματος. Αυτοί που φεύγουν θα χάσουν και την συνείδηση τους και σιγά σιγά θα αλλοτριωθούν όπως έγινε και με χιλιάδες άλλους και θα είναι κατ όνομα, (ή ακόμα και αυτό θα λείψει ; ) ορθόδοξοι.

Πολλοί υποστηρίζουν ότι όλα αυτά έπρεπε να γίνουν γιατί κάπου είχαμε «ξεφύγει». Σωστό, αλλά μέχρις ενός σημείου και σίγουρα αυτό δεν μας απαλλάσσει από τις ευθύνες αντίστασης μας.  Αλλιώς  κανείς δεν θα είχε αγωνιστεί να μην πέσει το Βυζάντιο στους εχθρούς. Σήμερα οι «εχθροί» δεν κρατούν χατζάρια και γιαταγάνια, αλλά οθόνες, «δημοκρατικές διαδικασίες»,  δακρυγόνα και άφθονο «εκσυγχρονισμό». Εμάς τι μας απομένει ;

Η υπεράσπιση της Ορθοδοξίας, της πατρίδας, αλλά και του ελληνικού συντάγματος, επαφίεται στην συνείδηση των πιστών αλλά και στην υπευθυνότητα των πνευματικών τους .

Ακούστε ΡΑΔΙΟ ΦΛΟΓΑ ( κάντε κλίκ στην εικόνα)