Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012

Η άσκηση της νηστείας



του π. Φιλοθέου Φάρου

Συχνά αυτό που θέλει και που πραγματικά έχει ανάγκη ο άνθρωπος, όχι μόνο δεν συμπίπτουν αλλά είναι εντελώς αντίθετα, και τελικά εκείνο που ο άνθρωπος θέλει, για τον εαυτό του είναι αντίθετο με εκείνο που ο Θεός θέλει γι αυτόν γιατί ο άνθρωπος καταντάει να θέλει την αυτοκαταστροφή του, ενώ ο Θεός θέλει την ολοκλήρωση του ανθρώπου, την πραγμάτωση των ανεξάντλητων δυνατοτήτων του, και την θέωση του.

Έτσι, όσο ο άνθρωπος κάνει αυτό που εκείνος θέλει και όχι αυτό που ο Θεός θέλει γι αυτόν, αυτοκαταστρέφεται. Είναι επομένως επιτακτική ανάγκη να αναπτύξει την δυνατότητα να λέει όχι σε αυτό το αυτοκαταστροφικό του θέλημα και γι αυτό η εκκλησία αντιτάσσει στον εθισμό της άμεσης ικανοποιήσεως κάθε επιθυμίας την άσκηση και την νηστεία.

Η άσκηση και η νηστεία επιδιώκουν μια συμπεριφεριολογική αλλαγή των αυτοκαταστροφικών τάσεων του ανθρώπου που όμως δεν είναι αυτοσκοπός, γιατί τότε θα ήταν ευσεβισμός, αλλά που αποβλέπει στην εσωτερική αλλαγή. Ασκείτε ο άνθρωπος να μπορεί να δίνει κάτι από τον εαυτό του, στον συνάνθρωπο του όχι για να αισθανθεί ότι είναι καλός άνθρωπος, αλλά για να μπορέσει με την χάρη του Θεού με αυτή την άσκηση να αλλάξει την εσωτερική εγωκεντρική του διάθεση σε μια εσωτερική διάθεση προσφοράς και αγάπης για τον συνάνθρωπο.

Η άσκηση για την ανάπτυξη της δυνατότητας του ανθρώπου να αντιστέκεται στις επιθυμίες του αρχίζει από το σώμα και την επιθυμία της τροφής. Ο άνθρωπος π.χ που δεν μπορεί να αντισταθεί στην επιθυμία της τροφής δεν θα μπορέσει ασφαλώς να αντισταθεί στην επιθυμία να παραγνωρίσει τον συνάνθρωπο του για να επιτύχει την δική του επαγγελματική ή κοινωνική ταχτοποίηση.

Στο ποσοστό που εξουσιάζεται ο άνθρωπος από την αγάπη της σάρκας, λέει ο Ισαακ ο Σύρος, δεν μπορεί να αντισταθεί στις πιέσεις που τον εμποδίζουν να καλλιεργήσει μέσα του την αγάπη.

Ο κορεσμός του στομαχιού προκαλεί φλόγα λαγνείας. Εκείνοι που τρέφουν το σώμα αφειδώς δημιουργούν τις προϋποθέσεις, λέει ο αββάς Ευάγριος, για την ικανοποίηση και όλων των άλλων παθών.




το βρήκαμε εδώ

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2012

Μεγάλη Σαρακοστή – Επί τῶν ποταμῶν Βαβυλῶνος



Επί τῶν ποταμῶν Βαβυλῶνος ἐκεῖ ἐκαθίσαμεν καὶ ἐκλαύσαμεν
ἐν τῷ μνησθῆναι ἡμᾶς τῆς Σιών.

ἐπὶ ταῖς ἰτέαις ἐν μέσῳ αὐτῆς ἐκρεμάσαμεν τὰ ὄργανα ἡμῶν·

ὅτι ἐκεῖ ἐπηρώτησαν ἡμᾶς οἱ αἰχμαλωτεύσαντες ἡμᾶς λόγους ᾠδῶν
καὶ οἱ ἀπαγαγόντες ἡμᾶς ὕμνον· ᾄσατε ἡμῖν ἐκ τῶν ᾠδῶν Σιών.

πῶς ᾄσωμεν τὴν ᾠδὴν Κυρίου ἐπὶ γῆς ἀλλοτρίας;

ἐὰν ἐπιλάθωμαί σου, ῾Ιερουσαλήμ, ἐπιλησθείη ἡ δεξιά μου·

κολληθείη ἡ γλῶσσά μου τῷ λάρυγγί μου, ἐὰν μή σου μνησθῶ,
ἐὰν μὴ προανατάξωμαι τὴν ῾Ιερουσαλὴμ ὡς ἐν ἀρχῇ τῆς εὐφροσύνης μου.

μνήσθητι, Κύριε, τῶν υἱῶν ᾿Εδὼμ τὴν ἡμέραν ῾Ιερουσαλὴμ τῶν λεγόντων· ἐκκενοῦτε, ἐκκενοῦτε, ἕως τῶν θεμελίων αὐτῆς.

θυγάτηρ Βαβυλῶνος ἡ ταλαίπωρος, μακάριος ὃς ἀνταποδώσει σοι
τὸ ἀνταπόδομά σου, ὃ ἀνταπέδωκας ἡμῖν·

μακάριος ὃς κρατήσει καὶ ἐδαφιεῖ τὰ νήπιά σου πρὸς τὴν πέτραν.

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2012

Παραδοσιακό αγιορείτικο κέρασμα γ'


Το παραδοσιακό αγιορείτικο κέρασμα δεν αποσκοπεί να είναι μόνον παράθεση θαυμάτων ή θεόπνευστων λόγων αγιορειτών πατέρων και γερόντων, αλλά να είναι και αναμνήσεις, σκέψεις, στοχασμοί, και ιστορίες που θα μπορούσε κάποιος προσκυνητής να ακούσει στους αγιορείτικους κοιτώνες, εκεί που προτού κοιμηθεί κανείς γνωρίζεται με τον διπλανό του, ανταλλάσει πληροφορίες, σχεδιάζει την αυριανή ημέρα και αναστοχάζεται τις εμπειρίες που έζησε μέχρι εκείνη τη στιγμή. Και με αυτόν τον στόχο προσπαθεί να αναδημιουργήσει μία ατμόσφαιρα αγιορείτικης εμπειρίας όσο αυτό βέβαια είναι δυνατόν.


Το τρίτο αυτό κέρασμα ασχολείται με την θαυματουργική δεξιά χείρα της Αγίας Μυροφόρου και Ισαποστόλου Μαρίας της Μαγδαληνής, που φυλάσσεται στην ιερά μονή της Σιμωνόπετρας, με το ερώτημα του κινέζου προσήλυτου στην Ορθοδοξία «Καλά, αν θα είμαι στον παράδεισο για πάντα, τι θα κάνω εκεί;», με την θαυματουργική εικόνα της Παναγίας της Γαλακτοτροφούσας που βρίσκεται στην ιερά μονή Χιλανδαρίου, και ακόμα με τον όσιο Σισώη και τον Μέγα Αλέξανδρο, που αναπαραστάσεις τους βρίσκονται σε πολλά αγιορειτικά μοναστήρια.



Το λουκούμι

Στην ιερά μονή της Σιμωνόπετρας φυλάσσεται και το λείψανο του αριστερού χεριού της Αγίας Μυροφόρου και Ισαποστόλου Μαρίας της Μαγδαληνής. Την εποχή που πρωτοπροσκύνησα το αδιάφθορο χέρι, αυτό παρουσιαζόταν γυμνό πάνω σε ένα κόκκινο βελούδο, όχι δηλαδή μέσα σε μια θήκη, όπως αφήνει να εννοηθεί η φωτογραφία.


Απόγευμα στο αρχονταρίκι της μονής Σιμωνόπετρας, ο αρχοντάρης διηγείται περί του αγίου λειψάνου σε ομάδα προσκυνητών.

- Το χέρι είναι άφθαρτο, με όλο του το δέρμα και τους τένοντες. Διατηρείται σε φυσική θερμοκρασία ζωντανού σώματος και ευωδιάζει. Μάλιστα εξαιτίας των θαυμάτων της, η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή θεωρείται και δεύτερος κτήτορας της Σιμωνόπετρας.

- Λένε, πάτερ, πως όσοι το ασπάζονται διαπιστώνουν ότι είναι θερμό.

- Ναι, είναι αλήθεια. Όσοι το ασπάζονται με ευλάβεια και πίστη διαπιστώνουν τη φυσική θερμότητα ζωντανού σώματος.

Χαμογελούμε λίγο αμήχανοι. «Και τι γίνεται, πάτερ, αν το ασπαστείς και δεν είναι θερμό», ρωτά κάποιος.

- Να σας πω... Κάποιος προσκυνητής το ασπάστηκε, αλλά δεν το ένοιωσε θερμό, ενώ όλοι οι φίλοι του το ένοιωθαν θερμό. Τότε αυτός έπεσε σε κατάθλιψη, ήταν σκεφτικός όλη την ώρα, και τελικά μάς το αποκάλυψε και ζήτησε τη βοήθειά μας. Ο γέροντας τού συνέστησε να εξομολογηθεί, να προσευχηθεί στην Αγία Μαρία τη Μαγδαληνή, και να ξαναπροσκυνήσει το ιερό της λείψανο την άλλη μέρα. Πράγμα που έγινε. Την άλλη μέρα, ο προσκυνητής, αφού εξομολογήθηκε, ασπάστηκε το χέρι της και ένοιωσε μεγάλη θερμότητα και ευωδία να εξέρχεται του λειψάνου. Ευχαριστούσε δε μετά δακρύων. Μετά δακρύων!

- Ποιά λέτε να ήταν η αιτία, πάτερ;

- Τι να σας πω! Η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή απωθείται από τις σαρκικές αμαρτίες. Σαρκικοί άνθρωποι με πορνείες, μοιχείες και τα τέτοια, αναδίδουν πνευματική δυσωδία που η Αγία την αποστρέφεται. Ίσως ήθελε να δείξει τη δυσαρέσκειά της και την αποστροφή της.

«Πω, πω, πάτερ, να σ’ αποστρέφεται ακόμα και το λείψανο για τις σαρκικές σου αμαρτίες!» λέει κάποιος.

- Αύριο που θα προσκυνήσετε μετά τη θεία λειτουργία, παρατηρήστε μία μικρή πληγή στην πάνω πλευρά του χεριού. Σα να λείπει ένα μικρό κομμάτι. Οι ρώσοι μοναχοί στις αρχές του εικοστού αιώνα, που είχε πολλούς τότε το Άγιον Όρος, το είχαν σε μεγάλη ευλάβεια. Κάποιοι από αυτούς, όπως το ασπάζονταν, το δάγκαναν κρυφά και έκοβαν ένα μικρό κομματάκι, μια ακίδα, για ευλογία. Το έκρυβαν στο στόμα τους. Μέχρι να τους πάρουν είδηση οι μοναχοί τότε της μονής, είχε γίνει μια μικρή πληγή.

Την άλλη μέρα το πρωί τα ιερά λείψανα της μονής εκτίθενται προς προσκύνηση.

Ο φίλος μου που συνταξιδεύουμε είναι πρώτος. Το ασπάζεται και τινάζεται. Έρχομαι δεύτερος. Προσκυνώ. Ο φίλος μου με κοιτάζει με μεγάλα εκστατικά λαμπερά μάτια.

«Πω, πω, τι κάψιμο ήταν αυτό! Μ’ έκαψε τα χείλη! Τό’ νοιωσες; Καίει τα χείλη! Τό’ νοιωσες;» μού λέει με έξαψη.

Σύμφωνα με την ορθόδοξη παράδοση, η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή υπήρξε δια βίου παρθένος (εδώ και εδώ για αρχή).

Η ρακή

Πρόσφατα διάβασα κάπου για τον προβληματισμό των Κινέζων της Ταϊβάν και προσήλυτων στην Ορθοδοξία μπροστά στον Παράδεισο. Φαίνεται ότι οι νοητικές και θρησκευτικές τους καταβολές χρειάζονται διαφορετικά κίνητρα από τα δικά μας για να επιθυμήσουν τον Παράδεισο.

Το απόσπασμα που με ενδιαφέρει, γραμμένο από τον πατέρα Ιωνά, αγιορείτη (Γρηγοριάτη) μοναχό, και πρώτο ιεραπόστολο στην Ταϊβάν, είναι το εξής:

"…για το θέμα της αθανασίας.

Το πρόβλημα αυτό μπορεί στην Ελλάδα να μην απασχολεί πολλούς, διότι υποκαθίσταται από την θρησκευτική πίστη, (εννοώ δυστυχώς αρκετούς ορθοδόξους που πηγαίνουν στην εκκλησία κάθε Πάσχα για το κόκκινο αυγό). Όταν έρθουν οι μεταφυσικές ερωτήσεις (αν προλάβουν μεταξύ των καθημερινών ασχολιών και διασκεδάσεων, σε κάποια ώρα μοναξιάς που αποφεύγεται με κάθε τρόπο, ως επικίνδυνη) έχουμε έτοιμη την απάντηση για να τις φιμώσουμε : όλο και κάτι θα υπάρχει εκεί πάνω, είμαι χριστιανός είναι αρκετό, ή αυτά τα ξέρουν οι παπάδες, ρώτα αυτούς, εγώ απλά τα πιστεύω.
Φυσικά υπάρχουν και πολλοί που λένε, δεν υπάρχει τίποτα, φάτε πιείτε κτλ, το γράφουν και το διαφημίζουν άλλωστε όλα τα ΜΜΕ.
Όμως στην φιλοσοφία είναι ένα σοβαρό ερώτημα. Αλλά και στην ιεραποστολή.
Διότι ο κινέζος σκέπτεται και ερωτάει. Καλά θα (αν) είμαι στον παράδεισο για πάντα τι θα κάνω εκεί; Προσευχές κάθε μέρα; Θα διαβάζω την Βίβλο; Πολύ πλήξη… κάθε μέρα τα ίδια και τα ίδια….
Ακόμα και με το θεό να μιλούσα, θα καταντούσε βαρετό μετά από χιλιάδες χρόνια….
Μου το έχουν πει πολλοί. Φοβούνται τον παράδεισο.
Και δυστυχώς αυτό για το όποιο μιλάει με κατανοητό τρόπο ο δυτικός χριστιανισμός (η ορθοδοξία όπως την ήξερα εγώ στην Ελλάδα, μάλλον δεν μιλάει ….καθόλου ) είναι πως να αποφύγεις την κόλαση. Πως να μην τιμωρηθείς αιώνια, παρά την ενοχή σου.
Οπότε, λογικά ακολουθεί το ερώτημα : καλά, την γλύτωσα γινόμενος χριστιανός, δεν πάω στην κόλαση, αλλά τότε που πάω Μια κουβέντα είναι να πεις στον Παράδεισο. Όσες φορές ζήτησα από μαθητές μου ή άλλους χριστιανούς εδώ να μου περιγράψουν πιο αναλυτικά τι εννοούν, με κοίταγαν απορημένοι. Δεν ξέρουν να πουν.
...
Θα μπορούσα να γράψω πολλά , για το θέμα, θα επανέλθω με δεύτερο αρθράκι αφού δω και τις απόψεις σας, αλλά σε πρώτη φάση, θα ήθελα να τονίσω την θέση της ορθόδοξης θεολογίας και βεβαίως ανθρωπολογίας.
Ότι δηλ, η ΥΠΑΡΞΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ (συνέπεια του τριαδικού δόγματος).
Ότι η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ και μόνο τότε έχει νόημα η ζωή, όταν υπάρχει ως αγάπη και ελευθερία.
Άλλωστε, τότε ακόμα και ο θάνατος αποκτά άλλη διάσταση. Πχ, η μάγισσα Κίρκη πρότεινε στον Οδυσσέα να τον κάνη αθάνατο , αλλά αυτός προτίμησε την αγάπη στην αγαπημένη του γυναίκα, παρά την αιωνιότητα χωρίς αγάπη.
Ο θάνατος είναι κακός, διότι ακριβώς ΣΤΑΜΑΤΑ τις δυνατότητες να αγαπήσω εμπράκτως και ΔΙΗΝΕΚΩΣ."


Κοντά στο παραπάνω απόσπασμα, ας ξαναθυμηθούμε τι είπε και ο γέρων Παΐσιος:

"Η πλήρης ανάθεση της ζωής μας στο Θεό, είναι μια λύτρωση από την ανασφάλεια που φέρνει η πίστη στο εγώ, και μας κάνει να χαρούμε τον παράδεισο από αυτή τη ζωή"



Το παρακάτω βίντεο περιέχει συνέντευξη του πατρός Ιωνά στο κανάλι "Λύχνος" της Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών. Αν έχετε υπομονή, θα ανταμειφθείτε.

Το νερό

Από τις εικόνες της Θεοτόκου που κάνουν ισχυρή εντύπωση στον προσκυνητή του Αγίου Όρους είναι και η Παναγία η Γαλακτοτροφούσα. Ιδιαίτερα η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Γαλακτοτροφούσης που βρίσκεται στην Ιερά Μονή Χιλανδαρίου.


Η Παναγία Γαλακτοτροφούσα εικονίζει την Θεοτόκο να θηλάζει τον Ιησού Χριστό. Η εικόνα αυτή σπάνια αγιογραφείται σήμερα, αλλά ήταν εξαιρετικά διαδεδομένη στο παρελθόν.

Η επιγραφή στο κάτω μέρος λέει:
Αντίγραφο της θαυματουργής εικόνας της Θεοτόκου Γαλακτοτροφούσης
που βρίσκεται στη ρωσική σκήτη του Προφήτου Ηλιού στον Άθωνα

Στην παράσταση αυτή, η Παναγία, με μελαγχολικό πρόσωπο, εμφανίζεται όρθια ή καθισμένη σε ένα σκαμπό ή θρόνο, κρατώντας τον Ιησού παιδάκι στην αγκαλιά της και προσφέροντάς του το στήθος της προς θηλασμό. Η Παναγία και ο Ιησούς βρίσκονται σε ένα εσωτερικό ή εξωτερικό χώρο και μερικές φορές εικονίζεται ψηλά και ουράνιος χορός αγγέλων. Σε παλαιότερες εικόνες ο Ιησούς κρατά το στήθος της Παναγίας με το χέρι του, ενώ σε νεώτερες είναι η Παναγία που τού το προσφέρει. Ενδιαφέρον είναι και το γεγονός ότι το στήθος της Παναγίας παρουσιάζεται κολλημένο στον ώμο της, ο δε Ιησούς δεν έχει χαρακτηριστικά θηλάζοντος βρέφους, αλλά μικρού παιδιού.


Πολύ διαδεδομένη είναι και η εικόνα στη Ρωσία, όπου η Παναγία και ο Ιησούς εικονίζονται σε ένα κήπο ή όαση με δένδρα, μάλλον φοίνικες, υπονοώντας προφανώς τη φυγή στην Αίγυπτο και την διαμονή τους εκεί.





Η θέμα αυτής της εικόνας ήταν επίσης ευρύτατα διαδεδομένο και στη Δύση.
Έργο του Jean Fouquet (15ος αιώνας).
Το πρωτότυπο βρίσκεται στην Αμβέρσα
Όπως υποστηρίζεται από τους ειδικούς, η παλαιότερη παράσταση αυτού του θέματος βρίσκεται στην κατακόμβη της Πρίσκιλλας και ανάγεται στον 2ο αιώνα.

Η εικόνα είναι βέβαια και ένα ισχυρό οπτικό επιχείρημα εναντίον των μονοφυσιτών, των μη αποδεχόντων την ανθρώπινη φύση του Ιησού Χριστού, αλλά και εναντίον όλων εκείνων που θεωρούσαν σκάνδαλο την ενανθρώπηση του Θεού.

Το μυστήριο της ενανθρωπήσεως. Ο παντοδύναμος αιώνιος Θεός, η ίδια η Ζωή, ενσαρκώνεται σε ένα παιδί, ανίσχυρο και αδύναμο από τη φύση του, που επαφίεται πλήρως και εντελώς στην Θεοτόκο για την ανάπτυξη και την διατήρησή του στη ζωή.




Η μελαγχολία του θηλασμού στην εικόνα προοράται τον θρήνο της Σταύρωσης και της Ταφής.
Είναι το γάλα της Θεοτόκου που θα σχηματίσει το ρέον αίμα του εσταυρωμένου Ιησού.



Ο καφές


Τα τελευταία δύο, τρία χρόνια, τέσσερεις μεγάλες και επιτυχείς εκθέσεις έχουν πραγματοποιηθεί στη Δυτική Ευρώπη για τον Μέγα Αλέξανδρο, με τελευταία αυτή του Λούβρου (εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.) Και αυτό στέκεται αφορμή να θυμηθούμε τον Μέγα Όσιο Σισώη με τη χαρακτηριστική εικόνα του ιδίου να θρηνεί πάνω από τον τάφο του Μέγαλου Αλεξάνδρου.

Ο βασιλιάς των Ελλήνων Αλέξανδρος.
Ι. Μ. Δοχειαρίου

Ο Χάρος κόβει την τελευταία πνοή του Μ. Αλέξανδρου.
Ι. Μ. Φιλοθέου
Ο όσιος Σισώης έζησε τον 4ο αιώνα στη Θηβαΐδα της Αιγύπτου, αλλά ο βίος του διαδόθηκε τον 14ο αιώνα και οι πρώτες εικονογραφικές μαρτυρίες που σώζονται για αυτόν είναι του 16ου αιώνα.
Χαρακτηριστική εικόνα του οσίου είναι αυτή του γέροντος με τα λίγα μαλλιά μπροστά στον ανοιχτό τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου και εκεί να κλαίει και να συλλογίζεται τη ματαιότητα της ζωής και το αναπόφευκτο του θανάτου. Χαρακτηριστικές είναι και οι επιγραφές της εικόνας, με πιο συνηθισμένες τις ακόλουθες:
«Ορών σε, τάφε, δειλιώ σου την θέαν και καρδιοστάλακτον δάκρυον χέω, χρέος το κοινόφλητον εις νουν λαμβάνων, πώς ουν μέλλω διελθείν πέρας τοιούτον; Αι, αι, θάνατε, τις δύναται φυγείν σε;».
«Ορών ο μέγας εν ασκηταίς Σισώης ατάφου του βασιλέως Ελλήνων Αλεξάνδρου το σώμα του πάλαι λάμψαντος εν δόξη, φρίττει και το άστατον του καιρού και της δόξης τούτων προσκαίρων λυπηθείς, ιδού κλαίει, άι, άι, θάνατε τις δύναται φυγείν σε;»
«Ορών έφριξα βασιλέα τον μέγαν. Πώς σκωλήκων γέγονε βρώμα δυσώδες;»
Σύμφωνα με τους ειδικούς, η παράσταση υποκρύπτει θρήνο για το τέλος της βυζαντινής αυτοκρατορίας.




Οι τρεις σκελετοί συμβολίζουν την ισότητα του θανάτου.





Αλλά ας τελειώσουμε με την αδερφή του Μ. Αλέξανδρου::



Ζει ο Βασιλιάς Αλέξανδρος;

«Μες στο πλατύ το πέλαγο καράβι ταξιδεύει
Τριγύρω νύχτα απλώνεται
και με το αγέρι, που ελαφρά τα κύματα χαϊδεύει,
το μπρίκι το ασπροφόρετο κουνιέται, αργοσαλεύει,
σαν νύφη, πού όλο και λυγά και γλυκοκαμαρώνεται

Μα ξάφνου, σαν να κάρφωσε σ’ αμμουδιαστό ακρογιάλι
τις δυο του άγκυρες μαζί,
το μπρίκι στέκει καιί μπροστά στην πλώρη του προβάλλει
Γοργόνα θαλασσόβρεχτη με αγριωπό κεφάλι:
— Ο Βασιλιάς Αλέξανδρος απέθανε για ζει;

Βροντολογά το στόμα της και τα νερά αναδεύει
με την ψαρίσιο της ουρά,
και το γυναίκειο της αυτί απόκριση γυρεύει.
— Ο Βασιλιάς Αλέξανδρος στον κόσμο βασιλεύει,
ο ναύτης αποκρίνεται, ζωή νά ‘χης, Κυρά!

Αλίμονο αν τής έλεγε πως είναι πεθαμένος
Από τα χρόνια τα παλιά!... /
Ευθύς την ίδια τη στιγμή ο ναύτης ο καημένος
μαζί με το καράβι του θα βούλιαζε πνιγμένος,
και η Γοργόνα θ’ άρχιζε να κλαίει το βασιλιά.

Μα τώρα, που έμαθε πως ζη, την όψη της αλλάζει
και μ’ ομορφιές στολίζεται.
Γίνεται κόρη λυγερή, στα κύματα πλαγιάζει,
με δυό ματάκια ολόγλυκα τριγύρω της κοιτάζει,
απ’ τα ξανθά της τα μαλλιά το πέλαγος φωτίζεται.

Το μπρίκι πάλι ξεκινά και σιγαλαρμενίζει
στη Θάλασσα την γαλανή.
Και η Γοργόνα στον αφρό σαν γλάρος φτερουγίζει,
λύρα κρατάει ολόχρυση καί παίζοντας αρχίζει
να τραγουδή στο πέλαγος μ’ ουράνια φωνή! »

Γ. Δροσίνης


το βρήκαμε εδώ

Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2012

Είκοσι κείμενα για την ορθόδοξη πνευματική ζωή βασισμένα στους Ασκητικούς Λόγους του αββά Ισαάκ του Σύρου


Π Ν Ε Υ Μ Α Τ Ι Κ Ε Σ Σ Υ Μ Β Ο Υ Λ Ε Σ

* Όποιος γνωρίζει την αρρώστια του βρίσκεται στην αρχή της ταπεινώσεως. Ο Θεός υποφέρει όλες τις ασθένειες των ανθρώπων. Δεν υποφέρει όμως εκείνον που γογγύζει. Αυτός που ευχαριστεί πάντοτε τον Θεό για τ΄αγαθά και τις ευεργεσίες που του χαρίζει, δέχεται τις ευλογίες του Θεού και στην καρδιά του κατοικεί η χάρη Του.

* Όποιος υπερηφανεύεται, παραχωρεί ο Θεός και πέφτει στη βλασφημία. Όποιος κομπάζει για τις αρετές του, πάλι κατά παραχώρηση Θεού πέφτει στην πορνεία. Ο εγωιστής μπορεί να πέσει σε πολλές ακόμη σκοτεινές παγίδες του πονηρού.

* Αυτός που δεν θυμάται και δεν σκέφτεται τον Θεό, κρατάει μίσος κατά του πλησίον. Αντίθετα όποιος θυμάται τον Θεό, δεν μνησικακεί και αγαπάει κάθε άνθρωπο. Όποιος βοηθάει τον αδικούμενο έχει σύμμαχο τον Θεό. Όποιος βοηθάει τον πλησίον, τον βοηθάει ο Θεός. Όποιος κατηγορεί τον αδελφό του, τον αποστρέφεται ο Θεός. Εκείνος που ελεεί τον αδελφό του κρυφά, δείχνει φανερά στον θεό τη δύναμη της αγάπης του. Αυτός που κάνει παρατηρήσεις στον αδελφό του μπροστά στους άλλους, πραγματικά τον εξουθενώνει και τον εμπαίζει. Όποιος ενδιαφέρεται για την ψυχική υγεία του άλλου, φροντίζει πάντοτε να γίνει αυτό με αγάπη. Το ίδιο κάνει και ο Θεός. Δοκιμάζει τον άνθρωπο πάντε με αγάπη, προκειμένου να θεραπευθεί η έμψυχη εικόνα Του. Γιατί δεν παιδεύει τον άνθρωπο για να τον εκδικηθεί για τις αμαρτίες του, αλλά για να τον γιατρέψει.

* Όσο ο άνθρωπος τελειοποιείται στην αρετή, τόσο περισσότερο πλησιάζει τον Θεό και Τον ακολουθεί. Όπως όταν ρίχνει κανείς ξερά ξύλα στη φωτιά, αυτή δύσκολα σβήνει, έτσι κι αυτός που αγαπάει αληθινά τον Θεό, η αγάπη του όλο και αυξάνει, όσο προοδεύει στην αρετή.

Όπως ο έμπορος όταν πουλήσει το εμπόρευμά του θέλει να γυρίσει στο σπίτι του, έτσι και ο χριστιανός, όταν τελειώσει την εργασία του, θέλει ν΄ασχοληθεί με τον Θεό και την ψυχή του. Και όπως ο έμπορος, όταν βρίσκεται στη θάλασσα, φοβάται μήπως έρθει τρικυμία και βυθισθεί η ελπίδα της εργασίας του, έτσι και ο χριστιανός, όσο βρίσκεται στον κόσμο αυτό, φοβάται μήπως έρθει ο χειμώνας των παθών και χάσει τον καρπό του αγώνα του.


Όπως ο ναύτης όταν πλέει στη θάλασσα βλέπει τη θέση των αστεριών και ανάλογα διευθύνει το πλοίο, έτσι και ο χριστιανός με την προσευχή προχωράει στον δρόμο της ζωής του, έως ότου φτάσει στο λιμάνι της αιωνιότητος. Εκεί οι άνθρωποι δεν τρέχουν και δεν εμπορεύονται, όπως στη ζωή αυτή, αλλ΄αναπαύονται στον πλούτο των αρετών που απέκτησαν με τον αγώνα τους εναντίον της αμαρτίας. Μακάριος εκείνος του οποίου η πραμάτεια δεν χάθηκε στη θάλασσα του μάταιου αυτού κόσμου. Μακάριος εκείνος του οποίου το πλοίο δεν βυθίστηκε, αλλ΄αξιώθηκε να φτάσει με χαρά στο αχείμαστο λιμάνι της αιωνιότητος.

* Όποιος θέλει να βρει τον πολύτιμο μαργαρίτη μπαίνει γυμνός στη θάλασσα. Έτσι και ο συνετός άνθρωπος περνά απ΄τη ζωή αυτή χωρίς πολλά χρήματα και περιουσίες, μέχρις ότου βρει τον πολύτιμο μαργαρίτη, που είναι ο Ιησούς Χριστός. Και όταν τον βρει δεν αγαπάει τίποτε άλλο στον κόσμο αυτό.

* Όπως το φίδι σε κάθε κίνδυνο φυλάει το κεφάλι του, έτσι κι ο σοφός χριστιανός, σε κάθε δύσκολη περίπτωση, φυλάει την πίστη του, που αποτελεί το θεμέλιο της ζωής του.


* Όπως το δέντρο, αν δεν πετάξει τα παλιά του φύλλα δεν βγάζει νέα, έτσι κι ο άνθρωπος του Θεού δεν θα έχει καρπό πνευματικό, αν δεν βγάλει από μέσα του τη θύμηση των κακιών και των παθών του.

* Ο άνεμος τρέφει τους καρπούς της γης και η πρόνοια του Θεού τους καρπούς της ψυχής.

* Ο σκύλος όταν γλείφει τη λίμα, ματώνει τη γλώσσα του, πίνει το ίδιο του το αίμα και χωρίς να το αισθάνεται προξενεί βλάβη στον εαυτό του. Έτσι και ο υπερήφανος, αισθάνεται για λίγο γλυκύτητα, αλλά μετά νιώθει τα αποτελέσματα της ψυχικής φθοράς.

* Η κοσμική δόξα μοιάζει σαν την πέτρα που είναι σκεπασμένη από τα νερά μέσα στη θάλασσα, κι έτσι δεν την βλέπει ο κυβερνήτης και χτυπάει πάνω της το πλοίο. Η υπερηφάνεια και η κενοδοξία είναι κρυμμένες και αυτές μέσα στην ψυχή και της προξενούν κακό.

* Μη ζητήσεις ποτέ να καταλάβεις τους λόγους των θείων μυστηρίων, που περιέχονται στις Αγίες Γραφές, χωρίς προηγουμένως να προσευχηθείς θερμά στον Θεό. Το κλειδί που θα καταλάβουμε τα θεία νοήματα είναι η προσευχή.

* Πρέπει να γνωρίζεις ότι χωρίς κόπο σωματικό δεν πλησιάζεται ο Θεός. Όλοι οι Πατέρες κοπίασαν πολύ για να κατοικήσει μέσα τους το Πνεύμα το Άγιο. Μόλις το Άγιο Πνεύμα κατοικήσει στην ψυχή, ο άνθρωπος αποκτάει πραότητα και ειρήνη, και φεύγει κάθε σκέψη ακολασίας. Μη νομίσεις ότι μπορείς με την προσευχή να πλησιάσεις τον Θεό, αν προηγουμένως δεν καθαρίσεις την καρδιά σου από τα πάθη της ατιμίας που τη μολύνουν.


* Όπως το λάδι τρέφει το φως του λυχναριού, έτσι και η ελεημοσύνη τρέφει την ψυχή. Δεν υπάρχει ωραιότερη πράξη μπροστά στα μάτια του Θεού από την αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Πόσο γλυκειά είναι η συναναστροφή με πνευματικούς αδελφούς, αν υπάρχει η αγάπη! Αγάπη στον Θεό και στους αδελφούς. Αγάπη στους αδελφούς και στον Θεό. Αυτά είναι δεμένα μαζί και δεν μπορείς να τα ξεχωρίσεις.

* Αυτός που θέλει να τρυγήσει χαρά και καρπό πνευματικό πρέπει να δουλέψει στην προσευχή. Όπως η ψυχή είναι ανώτερη από το σώμα, έτσι και η προσευχή είναι ανώτερη από κάθε άλλη πνευματική εργασία.

* Μεγάλη δύναμη παίρνει κανείς από τις μικρές πνευματικές ασκήσεις, όταν γίνονται τακτικά και σταθερά, όπως ακριβώς οι σταγόνες του απαλού νερού μπορούν να βαθουλώσουν τη σκληρή πέτρα.

* Όταν νεκρωθούν τα πάθη, τότε η ψυχή θερμαίνεται από τη γλυκύτητα της πνευματικής χαρά, και η παρουσία του Θεού στην ψυχή είναι έντονη. Χρειάζεται μεγάλος αγώνας και πολλή υπομονή για να λάβει ο άνθρωπος τη χάρη της παρηγοριάς από τον Θεό. Όταν ο Θεός μπει στην ψυχή του ανθρώπου, τότε τα πάθη υποχωρούν.

* Καταστροφή της ψυχής είναι η αργία και η απραξία. Η χειρότερη κακία είναι η ακηδία. Ακηδία σημαίνει να μη φροντίζουμε για τη σωτηρία της ψυχής μας με την προσευχή, τη νηστεία και τ΄άλλα αγιαστικά μέσα της Εκκλησίας μας. Μην υπολογίσεις το σώμα στην άσκηση της αρετής, γιατί θ΄αντιδράσει οπωσδήποτε. Ο σατανάς κάνει το πάν, ώστε να μας απομακρύνει από τα έργα του Θεού.


* Η πνευματική εργασία απαιτεί προσοχή και ησυχία της καρδιάς. Δεν μπορεί να καθαρισθεί κανείς μόνο με τα καλά που κάνει για τον άλλο. Πρέπει να δουλέψει και μέσα στην ψυχή του, για ν΄απαλλαγεί από τα πάθη της σάρκας και των αισχρών και ρυπαρών λογισμών. Γιατί είναι εύκολο να κάνει κανείς ελεημοσύνη, δύσκολο όμως να κόψει τα πάθη του και τις κακές του συνήθειες. Την ελεημοσύνη τη δέχεται ο Θεός όταν συνοδεύεται από καθαρή καρδιά. Δεν μπορούμε να ενδιαφερθούμε για το πρώτο και να εγκαταλείψουμε το δεύτερο. Αλλιώτικα ξεπέφτουμε στα μάτια του Θεού.

* Στα πνευματικά έργα να προχωράς σιγά-σιγά, γιατί τα μεγάλα και απότομα άλματα είναι επικίνδυνα. Όταν η ψυχή γλυκαθεί από την πνευματική χαρά, αυτό θα την κάνει να προχωρήσει περισσότερο, όπως συμβαίνει μ΄αυτόν που πίνει λίγο κρασί, και αφού του αρέσει, πίνει περισσότερο, έως ότου μεθύσει. Οι θλίψεις και οι στενοχώριες αντιμετωπίζονται με υπομονή και ελπίδα στον Θεό.

* Δεν είναι εύκολο πράγμα να έρθει το Πνεύμα το Άγιο μέσα στην ψυχή μας. Πρέπει προηγουμένως να την καθαρίσουμε από κάθε σαρκικό μολυσμό και να γίνει δοχείο καθαρό. Έτσι θα έρθει να κατοικήσει ο Θεός. Αλλά δεν φτάνει αυτό. Για να πάρουμε το θεϊκό δώρο πρέπει να λυγίσουν πολλές φορές τα γόνατά μας στην προσευχή. Και η προσευχή μας θα πρέπει να συνοδεύεται από την ταπείνωση για να γίνει δεκτή από τον Θεό.

* Να φυλάς τη γλώσσα σου να μη λέει απρόσεκτα και περιττά λόγια. Γιατί από την πολυλογία προέρχεται η αμαρτία. Οι Πατέρες της Εκκλησίας ασκούσαν πολύ τη σιωπή, για να μπορέσουν να πλησιάσουν το Θεό και να ενωθούν μαζί Του. Μόνο όταν προσέχουμε τη γλώσσα, είναι δυνατό να έρθει στην ψυχή μας η κατάνυξη. Ο μακάριος Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος είπε, ότι το καθαρό στόμα καθαρίζει και την καρδιά. Και στην καθαρή καρδιά κατοικεί ο Άγιος Θεός. Αν όμως σε νικήσει η γλώσσα σου, πίστεψέ με, δεν πρόκειται να προκόψεις ποτέ στην αρετή και η ψυχή σου θα είναι άδεια, σαν το στάχυ που δεν έχει καρπό.

* Όταν θέλεις να συμβουλέψεις κάποιον στο καλό, πρώτα να του δείξεις την αγάπη σου και μετά με λεπτότητα και προσοχή να του κάνεις την παρατήρηση, προσέχοντας να μην τον πληγώσεις. Γιατί αυτός θα παρατηρήσει πρώτα την αγάπη που θα του δείξεις, κι ύστερα θα προσέξει την παρατήρηση που θα του κάνεις. Έτσι θα τον ωφελήσεις χωρίς να βλαφτεί η ψυχή του.


* Όσο ο άνθρωπος αποτραβιέται από τα πράγματα του κόσμου τόσο περισσότερο πλησιάζει τον Θεό.

* Να μη λυπάσαι όταν συναντάς στενοχώριες και δυσκολίες στη ζωή σου, γιατί όλ΄αυτά γίνονται κατά παραχώρηση Θεού, για την ψυχική σου ωφέλεια. Ακόμη ούτε τον θάνατο να φοβάσαι. Γιατί βλέποντας ο Θεός την υπομονή σου, θα σε βοηθήσει να φτάσεις στην νίκη, εκεί όπου θ΄απολαύσεις τα αιώνια αγαθά, που ετοίμασε για κείνους που τον αγαπούν αληθινά.

Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2012

- Παραδοσιακό αγιορείτικο κέρασμα β'

Γυρνάς από ταξίδι στο Άγιο Όρος. Πέρα από τα προσκυνήματα, τη φύση, τη συμμετοχή στις ιερές ακολουθίες και στα μυστήρια της εκκλησίας, πολλά πράγματα αφήνουν έντονη και ζωηρή ανάμνηση στους ταξιδιώτες. Ανάμεσα σε αυτά είναι και οι γνωριμίες και οι συνομιλίες με τους μοναχούς, οι συζητήσεις με τους άλλους προσκυνητές, συνήθως στο αρχονταρίκι ή στους κοιτώνες, καμιά φορά με αντιλογίες και διαξιφισμούς, αλλά ακόμη και το αργό κουβεντολόγι με συνταξιδιώτες, όταν για παράδειγμα βασιλεύει ο ήλιος πίσω από την Κασσάνδρα και εσύ βρίσκεσαι στο ξύλινο μπαλκόνι που περιζώνει το αρχονταρίκι της Σιμωνόπετρας, που το 1979 νομίζω, φιλοξενούσε καθηγητές και φοιτητές πολυτεχνικής σχολής μιας μακρινής πόλης της Ιαπωνίας που μελετούσαν εκεί το πρώτο οκταώροφο κτίριο του κόσμου που χτίστηκε πάνω σ' ένα βράχο χωρίς σκυρόδεμα! Και στεκόταν όρθιο!! Έτσι μου έλεγε με θαυμασμό στ' αγγλικά ένας από τους καθηγητές τους.


Ή πάλι, όταν ανέβαινες προς Κερασιά αγκομαχώντας από την Αγία Άννα, Αύγουστο καιρό, και εκεί σε ένα διάσελο, σε ένα μικρό τοσοδούλι εκκλησάκι, με αφημένο νερό και λουκούμια για τους πεζοπόρους προσκυνητές, θα συναντούσες κάποιον απλό εκ πρώτης όψεως ηλικιωμένο μοναχό, ένα γεροντάκι, που θα σε φιλοδωρούσε για τον κόπο σου, το να ανεβαίνεις δηλαδή ντάλα μεσημέρι εκείνη την ανηφόρα του Θεού, με έναν διάλογο που θα έστελνε το νεανικό σου μυαλουδάκι να καρφωθεί στο βράχο μπροστά σου, τόση θα ήταν η νοητική έκρηξη από την έκπληξη και το αναπάντεχο της στιχομυθίας μαζί του.
Αυτή την ατμόσφαιρα θέλει να αναβιώσει το δεύτερο μας κέρασμα, κατά το ήθος του παραδοσιακού αγιορείτικου κεράσματος, στο οποίο προσφέρονται πλουσιοπάροχα διαφορετικά πράγματα, δηλαδή λουκούμι, ρακή, νερό, καφές και καμιά φορά και φρούτα εποχής. Μάς προσφέρονται τώρα εδώ σκόρπιες αναμνήσεις που ξεπροβάλλουν ορμητικά από την μνήμη ψιθυρίζοντάς μας ιστορίες για το πάθος ν' ακούς τραγούδια του Καζαντζίδη, για τους άρρωστους κήπους ενός μοναστηριού, αν τα ψάρια του Μπαλουκλή είναι τα ίδια με εκείνα του θρύλου και αν θα σωθούμε όλοι.

Το λουκούμι



Ιερά Μονή Ξ. Απόγευμα, πριν πολλά χρόνια. Σε μπαλκονάκι κάθομαι εγώ και γνωστός μου μεσήλικας μοναχός. Οι διάλογοι που ακολουθούν είναι κατά προσέγγιση.

- Έλειπες πάτερ;
- Ναι, έλειπα στην Αθήνα. Βγήκα πρώτη φορά από το Άγιο Όρος έξω στον κόσμο. Πάνε τόσα χρόνια, ούτε εγώ θυμάμαι πόσα πέρασαν. Κοιμήθηκε η μητέρα μου σε μεγάλη ηλικία και έπρεπε να κατέβω κάτω στην αδελφή μου για κάποιες υποθέσεις…
- Ο Θεός ν΄ αναπάψει την ψυχή της! Πώς κατέβηκες πάτερ; Ήρθε ο Χ και σε πήρε;
- Όχι, του είπα να μην κάνει τον κόπο. Έχει δουλειές, παιδιά…Είναι πολύ καλό παιδί, ο Χ, πολύ φιλότιμος. Κατέβηκα με το τρένο.
- Αα, με το τρένο.
- Είχα πολύ αγωνία. Είχα να δω τον κόσμο τόσα χρόνια. Δεν ήξερα πώς ήταν, τι θα δω. Ευτυχώς όλα πήγαν καλά. Έκοψα εισιτήριο στο σταθμό, Β' τάξεως, σε καμπίνα. Κάθισα δίπλα σε παράθυρο. Ήμουν μόνος για αρκετό διάστημα. Ήμουν βέβαια αναστατωμένος, μετά από τόσο καιρό, αλλά έκανα μέσα μου ευχή και η Παναγία με βοήθησε. Κάποια στιγμή μπήκαν στο βαγόνι κάτι νεαροί, να σαν και σένα, ευγενικά παιδιά. Ο ένας από αυτούς είχε ένα τρανζιστοράκι και άκουγε σιγανά μουσική. Με ρώτησε αν μ' ενοχλεί η μουσική. Του είπα όχι. Ξέρεις, παιδί μου, ότι όταν ήμουν στον κόσμο αγαπούσα πολύ τον Καζαντζίδη;
- Όχι, πάτερ, δεν το ξέρω!
- Δεν άφηνα μέρος που να παίζει που να μην πάω! Ήξερα όλα του τα τραγούδια απέξω, τόσο πολύ μου άρεζε. Είχα όλες του τις πλάκες. Και να, είμαι τώρα εκεί, στο τρένο, μετά από τόσα χρόνια στο Άγιο Όρος, και η μουσική στο τρανζιστοράκι παίζει τραγούδι του Καζαντζίδη! Το φαντάζεσαι;
- Εε, πάτερ, ο Καζαντζίδης είναι καλός τραγουδιστής! Λαϊκός, σεμνός, πώς να το πω…
- Συγκινήθηκα πολύ! Συγκινήθηκα! Η μουσική να παίζει και εγώ να τρέμω και να κλαίω βουβά να μην με καταλάβουν. Πήρα το μαντήλι μου κι έκανα πώς φυσάω τη μύτη μου για να κρύψω τα δάκρυά μου. Ο Καζαντζίδης να τραγουδά κι εγώ να κλαίω. Δεν άντεχα ν' ακούω εκείνο το τραγούδι. Το φαντάζεσαι παιδί μου, μετά από τόσα χρόνια…
- …
- Ο Θεός να με συγχωρέσει! Παναγιά μου, συγχώρεσέ με!
- Τι έγινε, πάτερ, μετά;
- Ο σταθμός άλλαξε τραγούδι. Εγώ συνήλθα. Φτάσαμε καλά. Τακτοποίησα τις δουλειές μου και τώρα πάλι εδώ. Δεν συντρέχει λόγος πια να ξαναβγώ. Αλλά, να παιδί μου, τόσα χρόνια εδώ και αυτό το πάθος για τα τραγούδια του Καζαντζίδη δεν βγήκε ακόμα. Θεέ μου συγχώρεσέ με!
- Ήταν, λες, πειρασμός;
- Δεν έχω δικαιολογία, αλλά να που είμαστε και εμείς άνθρωποι παιδί μου.

Δεν θυμάμαι αν τον είχα ρωτήσει ποιό συγκεκριμένο τραγούδι του Καζαντζίδη έπαιζε το τρανζιστοράκι. Αλλά νομίζω δεν έχει σημασία.

Η ρακή

Ιερά Μονή Κ. Αργά το πρωί, πριν χρόνια. Ξεβοτανίζω τον κήπο μαζί με ομάδα τριών μοναχών. Κάθε τόσο σταματάμε, πίνουμε νερό, μιλάμε. Στην ομάδα των μοναχών βρίσκεται ένας πανύψηλος, αδύνατος μοναχός. Σκάβει ακούραστα, χωρίς να μιλάει. Όταν τον ρωτάω κάτι, σταματά, σηκώνεται σε στάση προσοχής, σκύβει ελαφρά το κεφάλι με τα μάτια χαμηλά και λέει ευλόγησον. Μόνο ευλόγησον λέει τίποτε άλλο. Είναι Φιλανδός, δόκιμος, μου λένε οι άλλοι. Πιάνω συζήτηση με τον μοναχό που έχει και επισήμως το διακόνημα του κηπουρού.
- Πάτερ, σκεφτήκατε να κάνετε τον κήπο βιολογικό; Είδα κάτι τσουβάλια με λιπάσματα εκεί πέρα και γι' αυτό ρωτώ. Ο βιολογικός κήπος δεν χρειάζεται λιπάσματα και τα προϊόντα του είναι καλύτερα, οικολογικά. Μπορείτε να βάλετε και σπόρους από χαμένες πια ποικιλίες φυτών και όχι από υβρίδια. Έχω ένα φίλο που μπορεί να σας προσφέρει δωρεάν τέτοιους σπόρους από ντόπιες ποικιλίες λαχανικών, από ελληνικές ποικιλίες που εξαφανίστηκαν ή εξαφανίζονται σιγά σιγά. Αρκεί να το θέλετε.
- Προσπαθήσαμε να κάνουμε τον κήπο βιολογικό αλλά δεν τα καταφέραμε. Έχει πολλά νιτρώδη και… και…. Το έδαφος είναι πολύ κουρασμένο και άρρωστο. Τα φυτά χωρίς λιπάσματα και φυτοφάρμακα δεν αναπτύσσονται. Να δεις πόσο προσπαθήσαμε! Ρίξαμε δύο φορές μέγα αγιασμό, κάναμε λιτανεία, ειδική ακολουθία, προσπαθήσαμε για δύο χρόνια, αλλά παραγωγή τίποτα. Ρωτήσαμε στο τέλος τον ηγούμενο, μάς είπε, ρίξτε λιπάσματα, τι θα ταΐσουμε τους προσκυνητάς;
- Είναι, λες, πάτερ, λόγω των έσχατων καιρών;
- Βέβαια! Το λέει …Πάσα η κτίσις συστενάζει και συνωδίνει. Να, ο κήπος το βοά. Τι λες κι εσύ πάτερ και απευθύνθηκε στον δόκιμο.
Ο Φιλανδός σταματά, σηκώνεται σε στάση προσοχής, σκύβει ελαφρά το κεφάλι με τα μάτια χαμηλά και λέει ευλόγησον, τίποτε άλλο. Εμείς δεν μιλάμε. Μετά από λίγο ο δόκιμος επιστρέφει στο σκάψιμο πιο πέρα. Εμείς πίνουμε νερό και τρώμε φρούτα. Ο κηπουρός μού λέει ψιθυριστά:
- Τον βλέπεις αυτόν; Απ' όταν ήρθε, αυτόν μόνον φοβάται ο κήπος και σ' αυτόν μόνον ελπίζει. Έχει υπακοή μέχρι θανάτου.


Το νερό


Προσκυνητής; Γέροντας; Αδόκιμος μοναχός; Ποιος ξέρει ή τι σημασία έχει. Βουβό το όνομά του, όπως και βουβά είναι τα ψάρια του Μπαλουκλή.
- Ευλόγησον!
- Ο Θεός, παιδί μου! Έμαθα πήγες στην Κωνσταντινούπολη;
- Ναι! Πέρασα και από το Πατριαρχείο, είδα τον Χ… (Με διακόπτει)
- Προσκύνησες στην Ζωοδόχο Πηγή, στο Μπαλουκλή;
- Ναι.
- Είδες τα ψάρια; Αυτά που έψηνε ο καλόγερος και πήδηξαν από το τηγάνι;
- Εε, είδα κάτι χρυσόψαρα. Είναι υπόγειο το μέρος, κατεβαίνεις μερικά σκαλάκια κι έχει εκεί μια μικρή δεξαμενή. Μέσα στη δεξαμενή, που επικοινωνεί με κάπου, είδα κάτι μεγάλα κόκκινα χρυσόψαρα. Αυτά λέτε;
- Είχαν μαύρα στίγματα στο δέρμα τους;
- Εε, ναι.
- Είναι από το τηγάνι, το λάδι τά' καψε, αλλά όταν ο καλόγερος είπε αδύνατον να πέσει η πόλη και ζήτησε ένα θαύμα για να πιστέψει, αυτά πήδηξαν στο αγίασμα και το κάψιμο έμεινε. Πόσα ήταν;
- Εε, δεν ξέρω.
- Είναι εννιά. Ποτέ παραπάνω. Ξέρεις γιατί ζουν ακόμα;
-…Εε, δεν ξέρω.
- Γιατί όσο ζουν ο χρόνος έχει σταματήσει στο τότε. Η πόλη έπεσε, ναι, είναι αλήθεια, αλλά όσο τα ψάρια ζουν, το αντίστροφο θαύμα είναι ακόμα δυνατόν. Να πηδήξουν ξανά πίσω στο τηγάνι, αυτό θα μπορούσαν τα ψάρια. Ζωοδόχος πηγή! Ξέρεις ότι είναι τα ίδια εκείνα ψάρια και όχι οι απόγονοί τους, έτσι δεν είναι;
- Εε, πώς δηλαδή, δεν ψοφάνε τα ψάρια τόσους αιώνες, δεν αναπαράγονται, δεν τα ταΐζουν; Πώς γίνεται να είναι τα ίδια, τα ίδια εκείνα;
- Βρε συ, δεν πιστεύεις στο θαύμα; Θα στο πω διαφορετικά. Τα ψάρια εκείνα δεν ζουν εκεί στο Μπαλουκλή (δείχνει πέρα μακριά), αλλά ζουν εδώ μέσα, στα ύδατα των ψυχών μας (και δείχνει το στήθος του). Κι αν επιτρέψεις αυτά να ψοφήσουν εδώ (και δείχνει το στήθος μου), στα ύδατα της ψυχής σου, κι εκείνα τότε στο Μπαλουκλή θα ψοφήσουν την ίδια στιγμή.

Ο καφές



- Πάτερ, θα σωθούμε; Θα σωθεί όλος ο κόσμος; Γιατί, εδώ που τα λέμε, πόσοι είναι οι άξιοι;
- Ο άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης το υποστήριξε αυτό στην εσχατολογία του. Η αποκατάσταση των πάντων και της Δημιουργίας στο αρχαίο της το κάλλος. Το ήξερες;
- Όχι!
- Είναι όμως θεολογούμενο.
- Δηλαδή;
- Δηλαδή διδασκαλία με πιθανότητα αληθείας, σε αντίθεση με το δόγμα που παρέχει βεβαιότητα αληθείας, στηρίζεται στην Αγία Γραφή και βεβαιώνεται από συμφωνία Πατέρων. Εξάλλου, ο όσιος Νικόδημος ο Αγιορείτης είπε άλλο ένα θεολογούμενο. Ότι ο Θεός τόσο πολύ αναπαύεται από την Θεοτόκο που η θεϊκή δικαιοσύνη αποκαθίσταται πλήρως στο Πρόσωπό της. Και όλος ο κόσμος να χαθεί, το σχέδιο της Δημιουργίας πραγματώνεται πλήρως στο Πρόσωπό της. Ο Θεός ευφραίνεται πλήρως από την Παναγία μας. Πλήρως.





το βρήκαμε εδώ

Ακούστε ΡΑΔΙΟ ΦΛΟΓΑ ( κάντε κλίκ στην εικόνα)