Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2011

ΘΑΥΜΑΣΤΕΣ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

ΘΑΥΜΑΣΤΕΣ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ

ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

Στο μέτωπο, σ' όλη τη γραμμή, από τη γαλανή θάλασσα του Ιονίου μέχρι ψηλά τις παγωμένες Πρέσπες, ο Ελληνικός στρατός άρχιζε να βλέπει παντού το ίδιο όραμα: Έβλεπε τις νύχτες μια γυναικεία μορφή να προβαδίζει ψηλόλιγνη, αλαφροπερπάτητη, με την καλύπτρα της αναριγμένη από το κεφάλι στους ώμους. Την αναγνώριζε, την ήξερε από παλιά, του την είχαν τραγουδήσει όταν ήταν μωρό κι ονειρευόταν στην κούνια. Ήταν η μάνα η μεγαλόψυχη στον πόνο και στην δόξα, η λαβωμένη της Τήνου, η υπέρμαχος Στρατηγός.

Γράμμα από τη Μόροβα

Ο Τάσος Ρηγόπουλος, στρατευμένος στην Αλβανία το 1940, έστειλε από το μέτωπο το παρακάτω γράμμα στον αδελφό του.

«Αδελφέ μου Νίκο.

Σου γράφω από μια αετοφωλιά, τετρακόσια μέτρα ψηλότερη από την κορυφή της Πάρνηθας. Η φύση τριγύρω είναι πάλλευκη. Σκοπός μου όμως δεν είναι να σου περιγράψω τα θέλγητρα μιας χιονισμένης Μόροβας με όλο το άγριο μεγαλείο της. Σκοπός μου είναι να σου μεταδώσω αυτό που έζησα, που το είδα με τα μάτια μου και που φοβάμαι μήπως, ακούγοντάς το από άλλους, δεν το πιστέψεις.

Λίγες στιγμές πριν ορμήσουμε για τα οχυρά της Μόροβας, σε απόσταση καμμιά δεκαριά μέτρων μια ψηλή μαυροφόρα να στέκει ακίνητη.

- Τις ει; Μιλιά...

Ο σκοπός θυμωμένος ξαναφώναξε:

- Τις ει;

Τότε, σαν να μας πέρασε όλους ηλεκτρικό ρεύμα, ψιθυρίσαμε: Η ΠΑΝΑΓΙΑ!

Εκείνη όρμησε εμπρός σαν να είχε φτερά αετού. Ε­μείς από πίσω της. Συνεχώς την αισθανόμασταν να μας μεταγγίζει αντρειοσύνη. Ολόκληρη εβδομάδα παλαίψαμε σκληρά, για να καταλάβουμε τα οχυρά Ιβάν-Μόροβας.

Υπογραμμίζω πως η επίθεσή μας πέτυχε τους Ιτα­λούς στην αλλαγή των μονάδων τους. Τα παλιά τμήμα­τα είχαν τραβηχθεί πίσω και τα καινούργια... κοιμόνταν! Το τι έπαθαν δεν περιγράφεται. Εκείνη ορμούσε πάντα μπροστά. Κι όταν πια νικητές ροβολούσαμε προς την ανυπεράσπιστη Κορυτσά, τότε η Υπέρμαχος έγινε ατμός, νέφος απαλό και χάθηκε».

Θαύμα στο Μπούμπεση

Ένα ζωντανό θαύμα της Παναγίας έζησαν στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο οι στρατιώτες του 51ου ανεξαρτήτου τάγματος, με διοικητή τον ταγματάρχη Πετράκη, στην κορυφογραμμή του Ροντένη, δεξιά της θρυλικής Κλει­σούρας.

Κάθε βράδυ, από τις 22-1-41 και έπειτα, στις 9.20 ακριβώς, το Βαρύ Ιταλικό πυροβολικό άρχιζε βολή ε­ναντίον του τάγματος Πετράκη και του δρόμου, άπ' ό­που περνούσαν τα μεταγωγικά. Πέρασαν ημέρες και το κακό συνεχιζόταν, δημιουργώντας εκνευρισμό και α­πώλειες. Τολμηροί ανιχνευτές των εμπροσθοφυλακών και αεροπόροι εξαπολύθηκαν μέχρι βαθιά στις Ιταλικές γραμμές, αλλά επέστρεψαν άπρακτοι. Δεν μπορούσαν να εντοπίσουν τα Ιταλικά πυροβόλα, ίσως γιατί οι Ιτα­λοί κάθε βράδυ τα μετακινούσαν.

Ήταν όμως απόλυτη ανάγκη να εντοπισθούν οι εχ­θρικές θέσεις. Ένα βράδυ του Φεβρουαρίου ακούστη­καν πάλι οι ομοβροντίες των Ιταλικών κανονιών.

Παναγία μου, φώναξε τότε ο ταγματάρχης εντε­λώς αυθόρμητα, βοήθησε μας! Σώσε μας άπ' αυτούς τους δαίμονες.

Αμέσως στο βάθος πρόβαλε ένα φωτεινό σύννεφο.

Σιγά-σιγά σχημάτισε κάτι σαν φωτοστέφανο. Και κάτω άπ' αυτό μερικά ασημένια συννεφάκια σχημάτισαν τη μορφή της Παναγίας, η οποία άρχισε να γέρνει προς τη γη και στάθηκε σ' ένα φαράγγι, ανάμεσα σε δύο υ­ψώματα του Μπούμπεση. Το όραμα το είδαν όλοι στο τάγμα και ρίγησαν.

— Θαύμα! βροντοφώναξε ο ταγματάρχης.

— Θαύμα! Θαύμα! επανέλαβαν ον στρατιώτες και σταυροκοπήθηκαν.

Αμέσως έφυγε ένας σύνδεσμος με σημείωμα του Πετράκη για την πυροβολαρχία τού Τζήμα. Σε δέκα λε­πτά βρόντησαν τα ελληνικά κανόνια και σε είκοσι εσίγησαν τα ιταλικά. Οι οβίδες μας είχαν πετύχει απόλυτα τον στόχο.

Ο βλάσφημος ανθυπασπιστής

Ο Χρήστος Βέργος, επιστρατευμένος στον πόλεμο της Κορέας, διηγείται:

«Ήμουν ανθυπασπιστής στο τάγμα της Κορέας. Δεν πίστευα πουθενά, παρά μόνο στη δύναμη των βαρέων όπλων που κατεύθυνα. Επί πλέον ήμουν αδιόρθωτα βλάσφημος. Όλες οι βλασφημίες μου συγκεντρώνον­ταν στην Παναγία. Όσοι με άκουγαν ανατρίχιαζαν. Οι φαντάροι μου έκαναν τον σταυρό τους, για να μην τους βρει κακό. Oι ανώτεροί μου διαρκώς με παρατηρού­σαν και με τιμωρούσαν. Ώσπου μια νύχτα έζησα ένα ολοφάνερο θαύμα.

Ξημέρωνε η 7η Απριλίου 1951. Με τη διμοιρία μου είχα καταλάβει μια πλαγιά σε ύψωμα κοντά στον 38ο παράλληλο. Μέχρι τα ξημερώματα έμεινα άγρυπνος στο όρυγμα μου μαζί με τον στρατιώτη Σταύρο Αδαμάκο. Όταν ρόδιζε η αυγή, οπότε δεν υπήρχε φόβος αιφνιδιασμού, αποκοιμήθηκα. Είδα τότε ένα όνειρο που με συνετάραξε:

Μία γυναίκα στα μαύρα ντυμένη, με αγνή ομορφιά και γλυκύτατη φωνή, με πλησιάζει και με ρωτά ακουμ­πώντας το χέρι στον ώμο μου:

- Θέλεις να βρίσκομαι κοντά σου Χρήστο; Ένοιωσα τότε μια βαθειά αγαλλίαση.

- Και ποια είσαι συ; τη ρώτησα.

Τότε εκείνη άλλαξε έκφραση και με παρατήρησε αυστηρά:

- Γιατί, Χρήστο, διαρκώς με βρίζεις;

- Πρώτη φορά σε βλέπω! διαμαρτυρήθηκα. Πως είναι δυνατό να βρίζω μια άγνωστή μου;

- Ναι, Χρήστο, επέμεινε εκείνη πιο αυστηρά. Με βρίζεις. Εγώ όμως είμαι πάντα κοντά σε σένα και σ' ό­λους τους στρατιώτες τού τάγματος. Γιατί δεν πηγαίνετε στο Πουσάν, ν' ανάψετε κεριά στ' αδέλφια σας που έ­χουν ταφεί εκεί;

Μ' αυτή τη φράση ξύπνησα τρομαγμένος. Ο Σταύ­ρος δίπλα μου με κοίταζε σαστισμένος.

- Κύριε ανθυπασπιστά, κάτι έχεις, μου είπε. Βογγούσες και παραμιλούσες στον ύπνο σου.

Τού διηγήθηκα το όνειρο μου και καταλήξαμε πως ήταν αποτέλεσμα κοπώσεως και συζητήσεων γύρω από τους νεκρούς τού Πουσάν.

Ενώ όμως λέγαμε αυτά. ξαναβλέπω τη γυναίκα τού ονείρου μου μπροστά μου.

— Αδαμάκο! βάζω μια φωνή. Η γυναίκα... Αυτή... Να... τη βλέπεις;

Εκείνος προσπαθούσε να με καθησυχάσει, αλλά που εγώ! Η μαυροφορεμένη γυναίκα με την αγνή ο­μορφιά και τη γλυκύτατη φωνή στάθηκε κοντά μου και μου είπε:

- Μη φοβάσαι... Μη φοβάσαι, παιδί μου. Είμαι η Παναγία. Σας προστατεύω όλους παντού και πάντοτε. Αλλά θέλω από σένα να μη με βρίσεις ούτε στις δυ­σκολότερες στιγμές της ζωής σου.

Πέφτω αμέσως ταραγμένος να φιλήσω τα πόδια της. Εκείνη όμως είχε γίνει άφαντη. Έκλαψα τότε άπ' τα βάθη της καρδιάς μου ένα κλάμα ανακουφίσεως και χαράς, εγώ που δεν είχα κλάψει ποτέ στη ζωή μου».

Ο Ν. Ντραμουντανός διηγείται

μία θαυμαστή εμπει­ρία του από τον πόλεμο του '40:

«Ο λόχος μας πήρε διαταγή να καταλάβει ένα προ­χωρημένο ύψωμα για προγεφύρωμα. Στήσαμε ταμ­πούρι μέσα στα βράχια. Μόλις τακτοποιηθήκαμε, άρχι­σε να πέφτει πυκνό χιόνι. Έπεφτε αδιάκοπα δύο μερό­νυχτα κι έφτασε σε πολλά μέρη τα δύο μέτρα. Απο­κλειστήκαμε από την επιμελητεία. Καθένας είχε τροφές στο σακκίδιό του για μία ημέρα. Από την πείνα και το κρύο δεν λάβαμε πρόνοια «δια την αύριον» και τις κα­ταβροχθίσαμε.

Από κεϊ και πέρα άρχισε το μαρτύριο. Τη δίψα μας τη σβήναμε με το χιόνι, αλλά η πείνα μας θέριζε. Πε­ράσαμε έτσι πέντε μερόνυχτα. Σκελετωθήκαμε. Το ηθι­κό μας το διατηρούσαμε ακμαίο, αλλά η φύση έχει και τα όριά της. Μερικοί υπέκυψαν. Το ίδιο τέλος περιμέ­ναμε όλοι «υπέρ πίστεως και πατρίδος».

Τότε μία έμπνευση τού λοχαγού μας έκανε το θαύ­μα! Έβγαλε άπ' τον κόρφο του μία χάρτινη εικόνα της Παναγίας, την έστησε στο ψήλωμα και μας κάλεσε γύ­ρω του:

Παλληκάρια μου! είπε. Στην κρίσιμη αυτή περί­σταση ένα θαύμα μόνο μπορεί να μας σώσει. Γονατίστε, παρακαλέστε την Παναγία, τη μητέρα του Θεαν­θρώπου, να μας βοηθήσει!

Πέσαμε στα γόνατα, υψώσαμε τα χέρια, παρακαλέ­σαμε θερμά. Δεν προλάβαμε να σηκωθούμε κι ακού­σαμε κουδούνια. Παραξενευτήκαμε και πιάσαμε τα ό­πλα. Πήραμε θέση «επί σκοπόν».

Δεν πέρασε ένα λεπτό και βλέπουμε ένα πελώριο μουλάρι να πλησιάζει κατάφορτο. Ανασκιρτήσαμε! Ζώο χωρίς οδηγό να περνά το βουνό, μ' ένα μέτρο χιόνι — το λιγώτερο — ήταν εντελώς αφύσικο. Καταλά­βαμε: Το οδηγούσε η Κυρία Θεοτόκος. Την ευχαρι­στήσαμε όλοι μαζί ψάλλοντας σιγανά, μα ολόκαρδα, το «Τη υπερμάχω» και άλλους ύμνους της. Το ζώο είχε πάνω του μία ολόκληρη επιμελητεία από τρόφιμα: κου­ραμάνες, τυριά, κονσέρβες, κονιάκ και άλλα.

Πολλές κι απίστευτες κακουχίες πέρασα στον πόλε­μο. Αλλ' αυτή μου μένει αξέχαστη, γιατί δεν είχε διέ­ξοδο. Την έδωσε όμως η Παναγία».

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:

"ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ"-ΕΚΔΟΣΗ 33Η

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ-ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2011



το βρήκαμε εδώ

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2011

ΠΙΣΤΟΙ ΧΩΡΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ...

Δηλώνουν Χριστιανοί, χωρίς νά ξέρουν τί εἶπε ὁ Χριστός, ἀμφισβητοῦν τήν Θεϊκή Του φύση, ἀμφιβάλλουν γιά τήν ἀνάσταση, ἀντιλαμβάνονται τήν Ὀρθοδοξία σάν φολκλόρ καί δέν ξέρουν τήν παράδοση τῶν πατέρων. Δέν ἐκκλησιάζονται, στούς ναούς μπαίνουν συνήθως γιά κερί ἤ γιά νά προσευχηθοῦν ὅταν δέν ἔχει ἀκολουθίες. Πολλοί ἔχουν ἀρνητικές ἐμπειρίες ἀπό κάποιους κληρικούς ἤ καί τόν «θεολόγο» τοῦ σχολείου. Ἑπηρεάζονται ἀπό τίς διάφορες ἀντιευαγγελικές θεωρίες πού παρουσιάζονται κατά καιρούς (ὅπως ὁ Κώδικας Ντά Βίντσι, τό δῆθεν εὐαγγέλιο τοῦ Ἰούδα κλπ.) καί ἀπό τά ἐχθρικά πρός τήν Ἐκκλησία δημοσιεύματα.

Τούς βλέπουμε νά ἔρχονται βιαστικοί στίς μεγάλες γιορτές στό τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας γιά νά κοινωνήσουν κι ὕστερα νά φεύγουν ἀμέσως. Τούς βλέπουμε στά μυστήρια νά μιλοῦν καί νά κάνουν φασαρία. Στίς δύσκολες στιγμές ὅμως θά προσευχηθοῦν στόν (τόσο ἄγνωστό τους Θεό), θά κάνουν τάματα, θά παρακαλέσουν νά μνημονευτοῦν τά ὀνόματά τους σέ κάποιο μοναστήρι.

Ὅλοι αὐτοί οἱ βαπτισμένοι ἀδελφοί μας, πρόβατα ἀπολωλότα τῆς ποίμνης τοῦ Καλοῦ Ποιμένα, τήν ἀλήθεια ζητοῦν βαθειά μέσα στήν καρδιά τους, ὅμως δέν ξέρουν τόν τρόπο νά τήν βροῦν γιατί δέν γνωρίζουν τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ μας. Τούς ἀγαπᾶμε κι αἰσθανόμαστε μεγάλη εὐθύνη γι αὐτούς. Ἄν ἐμεῖς οἱ πιό ἐκκλησιαστικοί εἴχαμε μεγαλύτερη μετάνοια, ἄν κληρικοί καί λαϊκοί εἴχαμε περισσότερη ἀγάπη καί δείχναμε καλύτερο παράδειγμα, ἴσως τά πράγματα νά ἦταν λίγο διαφορετικά. «Ὁ μέν θερισμός πολύς, οἱ δέ ἐργάται ὁλίγοι. Δεήθητε οὖν τοῦ Κυρίου τοῦ θερισμοῦ ὅπως ἐκβάλη ἐργάτας εἰς τόν θερισμόν αὐτοῦ». Ἀμήν.

το βρήκαμε εδώ

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2011

Το πάρκο κυκλοφοριακής αγωγής, μπορεί να λειτουργήσει;



Αδικαιολόγητη και άδικη στασιμότητα παρατηρείται, σύμφωνα με τα όσα δηλώνουν κάτοικοι του νησιού, στο θέμα της μη λειτουργίας του "πάρκου κυκλοφοριακής αγωγής" που έχει κατασκευαστεί τα τελευταία χρόνια στην Σαντορίνη και βρίσκεται στην περιοχή του Βουρβούλου.
Σύμφωνα με το πρόσφατο ιστορικό, το πάρκο κατόρθωσε να λειτουργήσει μονο για κάποιες λίγες επισκέψεις μαθητών δημοτικών σχολείων περί τα τέλη της περυσινής σχολικής χρονιάς (2010 - 2011) κι έκτοτε, παραμένει κλειστό. Σύμφωνα με τα όσα έχουμε πληροφορηθεί, το πάρκο, που το διαχειρίζεται ο Δήμος Σαντορίνης, χρειάζεται πολύ μικρή συντήρηση, κυρίως καθαρισμό, ώστε να μπορέσει να φιλοξενήσει σχολεία, ενω -μάλλον;- εύκολα μπορεί να λυθεί και το πρόβλημα με την έλλειψη τουαλετών. Παράλληλα, κι απ' οτι πάλι έχουμε πληροφορηθεί υπάρχει ενδιαφέρον ιδιωτών και σε εθελοντική βάση να προσφέρουν τις υπηρεσίες και την εμπειρία τους σε θέματα που έχουν να κάνουν με την εκπαίδευση σε θέματα "κυκλοφοριακής αγωγής".
Οπότε, δεν μένει παρά να ευχηθούμε να υπάρξει ενδιαφέρον απο πλευράς της δημοτικής αρχής και οι απαραίτητες διαδικασίες να "τρέξουν" γρήγορα ώστε ο χώρος να λειτουργήσει και να προσφέρει τις υπηρεσίες για τις οποίες προορίστηκε.
Θυμίζουμε εδώ για όσους το αγνοούν το κτήμα του πάρκου ανήκει στην ενορία μας και παραχωρήθηκε για χρήση !

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Η ΟΡΓΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜ. ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΕΓΙΣΤΗΝ ΛΑΥΡΑΝ ΤΟΥ ΑΓ. ΟΡΟΥΣ ΛΕΓΕΙ ΠΟΛΛΑ

Η «Σύναξη Ορθοδόξων Κληρικών και Μοναχών» για την επίσκεψη και τους λόγους του Οικουμενικού Πατριάρχη στο Άγιον Όρος






Μετά τήν ἀποτυχίαν τῶν θεολογικῶν Διαλόγων προωθεῖται ἡ Ἕνωσις τῶν «Ἐκκλησιῶν» ἐκ τῶν κάτω, ἐκ τοῦ ποιμνίου, τό ὁποῖον διατηρεῖται εἰς πνευματικήν ἄγνοιαν.

Οἱ λόγοι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου περί ὑπακοῆς καί ἡ δικαίωσις τῆς «Ὁμολογίας Πίστεως»

Τήν 17ην Ὀκτωβρίου ἐπραγματοποιήθη σύναξις Ὀρθοδόξων κληρικῶν καί μοναχῶν। Αὐτή ἠσχολήθη μέ τήν ἐπίσκεψιν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου εἰς τό Ἅγιον Ὄρος καί τήν ὁμιλίαν του εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Μεγίστης Λαύρας. Ἡ Σύναξις διεπίστωσε τά ἀκόλουθα:

«῞Ενα ἀκόμη ἀδιάψευστο τεκμήριο τῆς μεγάλης ζημίας πού ἔχει ὑποστῇ ἡ θεολογική σκέψη τῶν ὀρθοδόξων Προκαθημένων ἀπό τήν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀπετέλεσε ἡ πρός τόν ῾Ηγούμενον Πρόδρομον ἀντιφώνηση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου στήν ῾Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας τό Σάββατο 8 ᾿Οκτωβρίου· ταυτοχρόνως ἀποτελεῖ καί πλήρη δικαίωση γιά μιά ἀκόμη φορά τῆς “῾Ομολογίας Πίστεως κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ”, ἡ ὁποία εὑρέθη ἀφανῶς στό στόχαστρο τῆς πατριαρχικῆς ὁμιλίας...

Τό κείμενο τῆς ὁμιλίας πάσχει καί πάλι τόσο ἀπό τήν ἀδυναμία νά ἀρθρώσει στερεό ἐκκλησιολογικό λόγο ἔναντι τῆς “῾Ομολογίας Πίστεως κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ”, ὅσο καί ἀπό τό ὅτι ἀγνοεῖ ἤ ἀποκρύπτει τήν αἰτία τῆς θεολογικῆς ἀντιπαραθέσεως μεταξύ οἰκουμενιστῶν καί τῶν καλουμένων “ζηλωτῶν”· ἡ ὁποία βεβαίως δέν εἶναι οἱ διάλογοι μέ τούς ἐκτός ᾿Εκκλησίας, ἀλλά ἡ ἔγγραφος ἀποδοχή αἱρετικῶν ἐκκλησιολογικῶν καί ἄλλων γενικωτέρων δογματικῶν θέσεων ὑπό τοῦ Φαναρίου καί ἄλλων δικαιοδοσιῶν, καί ἡ de facto σταδιακή ἕνωση με τούς αἱρετικούς, μέσῳ τῆς λατρευτικῆς κοινωνίας μέ αὐτούς καί τῆς λοιπῆς ψυχολογικῆς προετοιμασίας τοῦ ὀρθοδόξου πληρώματος.

Οἱ τῆς Μεγίστης Λαύρας ὀρθοφρονοῦντες Μοναχοί, τούς ὁποίους ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης, μετ’ ἐκεῖνον δέ καί τά ΜΜΕ, ἀδίκως προσομοίωσαν πρός τήν παλαιά ἀδελφότητα τῆς ᾿Εσφιγμένου, ὑπέστησαν τό κατηγορητήριο καί τή σειρά τῶν νουθεσιῶν ὑπέρ μιᾶς τυφλῆς ἄλογης ὑπακοῆς, ὄχι διότι διέκοψαν τό μνημόσυνον (ὅπως ἡ παλαιά ῾Ι. Μ. ᾿Εσφιγμένου) ἤ διότι συνεπλάκησαν περί τήν κυριότητα Μονῶν καί κτιρίων, ἀλλ’ ἐπειδή ἁπλῶς προσυπέγραψαν καί ὑπερασπίσθηκαν τήν “῾Ομολογία κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ”, ἡ ὁποία καί μόνη θέτει ὀρθῶς τό ζήτημα τῶν σχέσεων μέ τούς αἱρετικούς ἑτεροδόξους καί ἑτεροθρήσκους. Δυστυχῶς, τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ποτέ δέν προσεπάθησε -οὔτε καί τώρα- νά ἀντιπαρατεθεῖ ἐκκλησιολογικῶς πρός τό κείμενο τῆς “῾Ομολογίας κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ”· προφανῶς, διότι τότε θά ἔπρεπε νά συνειδητοποιήσει ὅτι ἀπαιτεῖται ἐπισήμως νά μεταπηδήσει στήν πλευρά τῆς “μεταπατερικῆς” θεολογίας καί ἐκκλησιολογίας πού ὁπωσδήποτε –καθ’ ὅτι δέν εἶναι ἡ “ἅπαξ παραδοθεῖσα τοῖς ῾Αγί οις πίστις” (᾿Ιούδα 3) - δέν εἶναι ὀρθόδοξη, ἀλλά “παρ΄ ὅ” οἱ ᾿Απόστολοι “εὐηγγελίσαντο ἡμῖν” (Γαλ. 1, 8).

῾Ο πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος χρησιμοποίησε μιά συρραφή χωρίων ἁγιογραφικῶν καί πατερικῶν ὑπέρ τῆς ὑπακοῆς πρός τούς Προεστῶτας καί τοῦ ἀτέρμονος διαλόγου μέ τούς ἑτεροδόξους. ᾿Αλλά τό γεγονός ὅτι ἔφερε σέ κατά πρόσωπον ἀντιπαράθεση καί ἀνυπακοή τόν ῞Αγιο ᾿Ιωάννη τῆς Κλίμακος πρός τόν ᾿Απόστολο Παῦλο, πού παραγγέλλει “μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτεῖσθαι” (Τίτον 3, 10) τούς αἱρετικούς, ἀποδεικνύει ὅτι τά χωρία αὐτά ἑρμηνεύθηκαν ἐκτός συναφείας καί παρά τόν γενικόν “νοῦν” τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησιολογίας. ᾿Εντός τῶν ἑπομένων ἡμερῶν λεπτομερής σχολιασμός τοῦ πατριαρχικοῦ λόγου θά ἀποδείξει τά ἀνωτέρω. ῾Ο ἴδιος ὁ ῞Οσιος ᾿Αθανάσιος ὁ ᾿Αθωνίτης, ὁ κτίτωρ τῆς Μεγίστης Λαύρας, νουθεσίες τοῦ ὁποίου χρησιμοποίησε ὁ κ. Βαρθολομαῖος, κατοχυρώνει τήν συνειδησιακή ἀποστασιοποίηση τῶν Μοναχῶν ἀπό στοιχεῖα “ἑτερόθρησκα καί ἑτερόδοξα”.

Συμφωνοῦμε μετά τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου διαπιστώσαντος ὅτι ἡ “κατέχουσα τήν ᾿Αλήθειαν ᾿Ορθόδοξη ᾿Εκκλησία δέν ἔχει νά φοβᾶται οἱανδήποτε ἔκπτωσιν ἤ παραχάραξιν τῆς ἁγίας ἡμῶν Πί στεως”, κατά τήν ῾Αγίαν Γραφήν (Ματθ. 16, 18). Δέν συμβαίνει ὅμως τό ἴδιο καί μέ ὅσους ἀρχιερεῖς, λοιπούς κληρικούς, θεολόγους καί λαϊκούς παρεχάραξαν τήν Πίστη καί κατετάγησαν δυσφήμως ὑπό τῆς συλλογικῆς ἐκκλησιαστικῆς μνήμης μεταξύ τῶν αἱρεσιαρχῶν καί αἱρετικῶν.

Διά τοῦτο, ἐπειδή ἡ ὑπακοή τῶν Μοναχῶν εἶναι ἔλλογος καί Θεανθρωποκεντρική καί ὄχι γκουρουϊστική, καί ἔτσι ἀπαιτεῖ νά διακρίνει στόν ᾿Επίσκοπο καί στόν Γέροντα ἕνα minimumὁμοιώσεως πρός τόν Χριστόν, ἀπαγορεύεται ὑπό τῶν ῾Αγίων ἡ ὑπακοή σέ Προεστῶτες πού ἀποκλίνουν τῶν δογμάτων καί τῶν ἱ. Κανόνων. Καί μόνον τό προδοτικό κείμενο τοῦ Ρorto Allegre, ὅπου ἔγινε δεκτή ἡ προτεσταντική ἐκκλησιολογία καί τό ὁποῖο “φωτογραφίζεται” ἀπό τά ἴδια τά ἀντιαιρετικά βιβλία τῆς ᾿Εκκλησίας μας ὡς κακόδοξο, ἀρκεῖ νά ἀποδείξει ὅτι -ἀντιθέτως μέ τά λεγόμενα τοῦ Πατριάρχου - τό πρόβλημα δέν ἔγκειται στή διεξαγωγή διαλόγων, ἀλλά στό τί συμφωνεῖται ἐκεῖ πανηγυρικῶς καί ἐνυπογράφως, πρός καθησυχασμό καί ἀπώλεια τῶν ἑτεροδόξων, καί εἰς πρόσκομμα τῶν ᾿Ορθοδόξων.

Εἶναι ἐμφανές ὅτι μετά τήν ἀποτυχία τῶν “κορυφῶν” νά συμφωνήσουν θεολογικῶς, προωθεῖται ἕνωση ἐκ τῶν κάτω, ἐκ τοῦ ποιμνίου, τό ὁποῖο διατηρεῖται σέ δογματική ἄγνοια. ᾿Επειδή ἡ “῾Ομολογία Πίστεως” ἀποσοβεῖ τήν ἐξέλιξη αὐτή, εἰσπράττει τόν πόλεμον τοῦ κ. Βαρθολομαίου. Αὐτή εἶναι ἡ ἑρμηνευτική κλείδα, πού ἐξηγεῖ τήν πατριαρχική καταφορά κατά τῶν παραδοσιακῶν Λαυρεωτῶν, ἐνῷ ὁ Πατριάρχης μετέβη στόν ῎Αθωνα, ὑποτίθεται, πρός ἤρεμον δοξολογίαν καί εὐχαριστίαν. ῾Η κλείδα αὐτή φανερώθηκε σέ ὁμιλία τοῦ Πατριάρχου στόν Λαγκαδᾶ λίγες ἡμέρες ἀργότερα, ὅπου καί πάλι ἐπιτέθηκε σέ “ὀργανώσεις ζηλω τῶν οὐ κατ’ ἐπίγνωσιν”, οἱ ὁποῖοι ὑπογράφουν “ὁμολογίες πίστεως”. Πάντως, κατά εἰρωνεία τῆς συναφείας τῆς πατριαρχικῆς ἐπισκέψεως καί ὁμιλίας, ἡ Μεγίστη Λαύρα εἶναι τό μέρος ὅπου ἡ θεία Δίκη τιμώρησε παραδειγματικῶς ὅσους ἐπί τοῦ ἀποστάτου πατριάρχου Βέκκου προτίμησαν τήν ὑπακοή σέ σφάλλοντες προεστῶτες ἀπό τήν ὑπακοή στόν “Χριστόν παρατεινόμενον εἰς τούς αἰῶνας”, στό Σῶμα Του τῆς ᾿Εκκλησίας καί στά ἄτρεπτα δόγματά Του.


Γιά τήν Σύναξη ᾿Ορθοδόξων Κληρικῶν καί Μοναχῶν
17ῃ ᾿Οκτωβρίου 2011
᾿Αρχιμ. ᾿Αθανάσιος ᾿Αναστασίου, Προηγούμενος, Ἱερά Μονή Μεγάλου Μετεώρου,
᾿Αρχιμ. Σαράντης Σαράντος, ᾿Εφημέριος ῾Ι. Ναοῦ Κοιμήσεως Θεοτόκου, ᾿Αμαρούσιον ᾿Αττικῆς,
᾿Αρχιμ. Γρηγόριος Χατζηνικολάου, Καθηγούμενος ῾Ι. Μ. ῾Αγ. Τριάδος, ῎Ανω Γαζέας Βόλου,
Γέρων Εὐστράτιος ῾Ιερομόναχος, ῾Ι. Μ. Μεγίστης Λαύρας ῾Αγ. ῎Ορους,
Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Μεταλληνός, ῾Ομότιμος Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς Πανεπιστημίου ᾿Αθηνῶν,
Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης, ῾Ομότιμος Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης».

το βρήκαμε εδώ

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2011

Η απάτη του χρήματος! «Το χρήμα είναι ψεύτικο και χρησιμοποιείται για να επιτευχθεί παγκόσμιος έλεγχος;»



Μια οδυνηρή διαπίστωση με παγκόσμιες διαστάσεις, είναι, πως το κυνήγι του χρήματος έχει ξεπεράσει τα όρια της απλής επιβίωσης. Αν και μπορούμε να ζήσουμε άνετα με ένα μέτριο μισθό, εντούτοις οι νέες ανάγκες, όπως αυτές έχουν διαμορφωθεί, γα πιο μεγάλο σπίτι, για πιο μοντέρνο αυτοκίνητο, για ταξίδια και φανταστικά κομφόρ, μας έχουν οδηγήσει συνειδητά ή υποσυνείδητα στο κυνήγι του χρήματος. Η τάση αυτή είναι που προκαλεί τον ανταγωνισμό, τον ατομικισμό, και την αποξένωση, κι έτσι όλοι νιώθουμε πως αν κάτι δυσάρεστο μας τύχει κανένας δεν θα ενδιαφερθεί, κανείς δεν θα μας κοιτάξει.

Η τάση αυτή αναπτύσσει στην ψυχή ανασφάλεια και μοναξιά γιατί οι γύρω μας πια δεν είναι ειλικρινείς φίλοι, αλλά ειλικρινείς ανταγωνιστές.
Η ανασφάλεια και η ψυχολογική μοναξιά φαίνεται είναι το αντίτιμο της προσπάθειας των ανθρώπων για απόκτηση περισσότερου χρήματος απ’ όσο χρειάζονται για να έχουν μια άνετη ζωή.
Πως έφτασε όμως όλη η ανθρωπότητα να έχει εθιστεί σε αυτό το ξέφρενο κυνήγι και ποια είναι η αλήθεια σχετικά με το χρήμα; Πως γίνεται ένας ολόκληρος λαός, οι Έλληνες, να έχουν γίνει σήμερα από κυνηγοί θήτες, καθώς φαίνεται ο «λαγός» να έχει γίνει λιοντάρι, έτοιμο να μας κατασπαράξει;
Τα δέκα αναπάντητα ερωτήματα του καθηγητή Κωνσταντίνου Τοκμακίδη(*), που ακολουθούν, ίσως μας βοηθήσουν να κάνουμε σκέψεις και να ψάξουμε μόνοι μας να βρούμε τις απαντήσεις, διότι μπορεί μέσα από την έρευνα αυτή να αποδειχτεί πως ο στόχος ήμασταν μάλλον εμείς οι ίδιοι. Πως αυτό που κυνηγούσαμε εμείς ήταν μάλλον η …ουρά μας, και πως άλλοι ήταν οι κυνηγοί, που είχαν ως στόχο τους εμάς, τον απλό λαό:

***

Ερωτήσεις που δεν απαντώνται:
Έχετε δανείσει 100 ευρώ σε έναν με μισθό 100 ευρώ και 500 ευρώ σε κάποιον με μισθό 1000 ευρώ. Ο πρώτος σας χρωστάει το 100% του μισθού του ενώ ο δεύτερος σας χρωστάει το 50% του μισθού του. Βάσει ποιάς λογικής θα κυνηγούσατε τον πρώτο που αδυνατεί να πληρώσει το χρέος του και θα αφήνατε τον δεύτερο που ΜΠΟΡΕΙ να πληρώσει; Γιατί προσπαθείτε να πάρετε τα 100 και όχι τα 500;
Αυτό ακριβώς είναι που συμβαίνει με το ΔΝΤ.
Είδα στο διαδίκτυο τον κατάλογο με τα χρέη όλων των χωρών της γης.
Ενδεικτικά…

-Η Γερμανία με 5 τρις έλλειμμα έχει χρέος στο 155% του ΑΕΠ της.
-Η Γαλλία πάλι με 5 τρις έχει χρέος στο 188% του ΑΕΠ της.
-Οι ΗΠΑ με 13 τρις έλλειμμα έχουν χρέος στο 94% του ΑΕΠ τους.
Οπότε είναι προφανές ότι δεν έχει τόση σημασία το μέγεθος του χρέους όσο το ποσοστό του επί του ακαθαρίστου εθνικού προϊόντος.
Μετά από μερικές ματιές στον πίνακα προκύπτουν κάποιες απορίες:

Ερώτηση 1. Πως γίνεται και ενώ το Λουξεμβούργο, η Αγγλία, η Ελβετία, το Βέλγιο, η Γαλλία, η Δανία και η Αυστρία έχουν ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ποσοστό χρέους από εμάς, αυτοί να ΜΗΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ σώσιμο, αλλά αντίθετα έρχονται να σώσουν εμάς;

Ερώτηση 2. Πως γίνεται το Αφγανιστάν με περίπου μισόν αιώνα συνεχείς πολέμους να έχει μόνο 23% του ΑΕΠ του χρέος, την στιγμή που ξέρουμε ότι ένας πόλεμος μερικών ημερών μπορεί να ” ξετινάξει” μία χώρα;

Ερώτηση 3. Πως γίνεται να χρωστάνε 29% το Κουβέιτ, 54% το Μπαχρέιν και τα Αραβικά εμιράτα 56% την στιγμή που είναι παγκόσμιοι προμηθευτές πετρελαίου;

Ερώτηση 4. Πως γίνεται στην Ελβετία με 271% χρέος, μία απλή καθαρίστρια σε νοσοκομείο (περίπου το 2000) να πληρώνεται με 2000 ευρώ μισθό όσα έπαιρνε την ίδια στιγμή (στα βρώμικα καρβουνο-εργοστάσια της ΔΕΗ) ένας «υψηλόμισθος» τεχνικός, ανώτερης στάθμης εκπαίδευσης, ενταγμένος στα υπερ-βαρέα/ανθυγιεινά με 25 χρόνια προϋπηρεσία;

Ερώτηση 5. Πως γίνεται η Νορβηγία με 143% χρέος να μην έχει πρόβλημα και να μην χρειάζεται σώσιμο ή περικοπές;
Ένα πραγματικό παράδειγμα από εκεί: Γνωστός μου μετακόμισε στην Νορβηγία πριν δύο χρόνια. Προσέξτε τώρα τι «έπαθε» εκεί:

α) Έπιασε δουλειά σε κουζίνα εστιατορίου σαν ανειδίκευτος και έπαιρνε 2.500 ευρώ τον μήνα μισθό!
β) Μετά τρεις μήνες στην δουλειά δήλωσε ότι ήταν «ψυχικά κουρασμένος» και του έδωσαν αμέσως άδεια 15 ημερών!
γ) Με τις επιστροφές φόρων (κάτι σαν το δικό μας δώρο) πήγε μαζί με την γυναίκα του στο Θιβέτ διακοπές.
δ) Τώρα είναι άνεργος (με την δικαιολογία ότι ΔΕΝ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕ εκεί που δούλευε!) και για δύο χρόνια παίρνει 1700 ευρώ τον μήνα!

Ερώτηση 6. Γιατί οι παγκόσμιοι δανειστές δεν ανησυχούν μήπως χάσουν τα 13, 5 τρις που χρωστάνε οι ΗΠΑ, τα 2 τρις που χρωστάει το Λουξεμβούργο, τα 9 τρις που χρωστάει η Αγγλία (κλπ, κλπ) αλλά ανησυχούν για τα 500 δις που χρωστάμε εμείς;
Ερώτηση 7. Πως γίνεται και ολόκληρος ο πληθυσμός της γης χρωστάει το 98% των χρημάτων του;
Ερώτηση 8. Ποιοι έχουν τόσα πολλά ώστε να «αντέχουν» να δανείσουν τόσο πολύ χρήμα;

Ερώτηση 9. Πού τα βρήκαν τόσα χρήματα;

ΕρώτησηΣύνδεσμος 10. Γιατί τα χρήματά τους δεν συμμετέχουν στο ΑΕΠ της χώρας τους;
Τελικά μήπως τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι η παγκόσμια οικονομία δεν είναι παρά μία τεράστια φούσκα, ενώ το χρήμα είναι ψεύτικο, τυπωμένο στα άδυτα των πολυεθνικών τραπεζών μόνο και μόνο για να επιτευχθεί ένας παγκόσμιος έλεγχος;

(*)Aristotle University of Thessaloniki

το βρήκαμε εδώ

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2011

Μνήμη Παύλου Μελά


Ο Παύλος Μελάς αποτελεί μια από τις ρομαντικότερες φυσιογνωμίες που ανέδειξε ποτέ ο νέος Ελληνισμός, και όχι τυχαία το όνομά του έλαβε χαρακτήρα μύθου για τον Μακεδονικό Αγώνα. Γεννημένος το 1870, γόνος μεγάλης αστικής οικογένειας, μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον με έντονες εθνικές ανησυχίες. Το 1886 εισήλθε στην Σχολή Ευελπίδων όπου και απεφοίτησε μετά από πενταετία ως αξιωματικός. Ως τρόφιμος ακόμη της σχολής είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην αποστολή πολεμοφοδίων για την Μακεδονία. Μέλος της Εθνικής Εταιρείας, συνέχισε και μετά την επίσημη διάλυσή της να διατηρεί επαφές με διάφορους αξιωματικούς που επιθυμούσαν να προβούν σε δυναμικές λύσεις. Ο γάμος του με τη Ναταλία Δραγούμη, αδελφή του Ίωνος Δραγούμη, τον έφερε σε επαφή με αυτόν τον κατεξοχήν ιδεολογικό εκπρόσωπο του ελληνισμού. Με τον Δραγούμη ανέπτυξε στενές σχέσεις, που έγιναν ακόμη πιο ουσιαστικές λόγω της έντονης ανάμιξης και συμβολής τους στον Μακεδονικό Αγώνα. Η πρώτη εμπειρία που είχε ο Παύλος Μελάς κατά την περιοδεία του στην Μακεδονία σχετικά με τον αγώνα τού εκεί Ελληνισμού τον συντάραξε. Ακολούθησε και δεύτερη περιοδεία, τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς (1904). Μια αντιπροσωπεία Ελλήνων από την Κοζάνη τον είχε προσκαλέσει προκειμένου, με την στρατιωτική εμπειρία που διέθετε, να οργανώσει στρατιωτικά τμήματα για την αυτοάμυνα των κατοίκων. Με πλαστή ταυτότητα ζωέμπορου, και με την συνοδεία του Λάκη (Νικολάου) Πύρζα (από την Φλώρινα), μετέβη στην Κοζάνη και στα γειτονικά χωριά. Στο μέτρο του δυνατού, οργάνωσε κάποια μικρά σώματα και γύρισε εκ νέου στην Αθήνα. Ήταν πλέον φανερό και στον ίδιο πως ο Ελληνισμός της Μακεδονίας μονάχα με την στρατιωτική συνδρομή του εθνικού κέντρου θα μπορούσε να διατηρήσει την υπόστασή του. Βέβαια, για την ελληνική κυβέρνηση μια άμεση εμπλοκή της έπρεπε πάση θυσία να αποφευχθεί. Μια προκλητική εκ μέρους της ενέργεια θα μπορούσε να προκαλέσει άμεση επιδείνωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων και ένα νέο πόλεμο. Οι μνήμες άλλωστε από την πρόσφατη στρατιωτική ήττα ήταν ακόμη νωπές. Έτσι θεωρήθηκε ως πιο πρόσφορη λύση η ανάληψη πρωτοβουλιών από ιδιώτες, με την έμμεση συμπαράσταση από το ελληνικό κράτος. Ούτως ή άλλως η κυβέρνηση Θεοτόκη είχε λάβει οριστικά την απόφαση για αποστολή κατάλληλων στρατιωτικών δυνάμεων από την Ελλάδα για τις οποίες η ίδια θα είχε το γενικό πρόσταγμα. Η λύση που προκρίθηκε ήταν ντόπιοι εθελοντές να κατέλθουν στην Ελλάδα όπου θα εκπαιδεύονταν, οργανώνονταν και εξοπλίζονταν, για να επιστρέψουν στην Μακεδονία υπό την διοίκηση Ελλήνων αξιωματικών. Επιπλέον θα αποστέλλονταν και ολόκληρα σώματα Κρητών εθελοντών, που διέθεταν πολεμική παράδοση και εμπειρία, και για τα οποία η ελληνική κυβέρνηση δεν θα έφερε θεωρητικά την ευθύνη. Τα τελευταία, που έδρασαν κατά την διάρκεια του αγώνα κυρίως στη Δυτική Μακεδονία, προσέφεραν μεγάλες υπηρεσίες, παράλληλα όμως δημιούργησαν και κάποια προβλήματα, καθώς το αντιτουρκικό τους μένος, επακόλουθο της κρίσης του όλου Κρητικού ζητήματος, λειτουργούσε συχνά αποπροσανατολιστικά απέναντι στον πιο επικίνδυνο εχθρό που ήταν οι Βούλγαροι κομιτατζήδες. Στην πορεία του Μακεδονικού Αγώνα μεγάλες επιτυχίες είχαν και τα αποσταλέντα σώματα Μανιατών μακεδονομάχων, στα οποία συμμετείχαν εθελοντικά, αξιωματικοί, στρατιώτες αλλά και απλά παιδιά της Μάνης.

Η ανάληψη της αρχηγίας του αγώνα
Κάτω από την πίεση των γεγονότων, το Μακεδονικό Κομιτάτο (έκφανση της Εθνικής Εταιρείας), που ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1903 από τον Μανιάτη δημοσιογράφο και διευθυντή της εφημερίδας "Εμπρός" Δημήτριο Καλαποθάκη, και το οποίο αποτελούσε τον κύριο μοχλό πίεσης στην Ελλάδα για το Μακεδονικό ζήτημα, όρισε τον Παύλο Μελά, γενικό αρχηγό των ελληνικών σωμάτων που δρούσαν στην περιοχή Μοναστηρίου-Καστοριάς. Επρόκειτο για την πλέον κατάλληλη στιγμή, καθώς μόλις πρόσφατα ο Κώτας, ο πυρήνας της ελληνικής αντίστασης, είχε συλληφθεί στην περιοχή. Τον Αύγουστο του 1904, ο Παύλος Μελάς με το ψευδώνυμο Μίκης Ζέζας και συνοδευόμενος και πάλι από τον Λάκη (Νικόλαο) Πύρζα και άλλους τριανταπέντε άνδρες ξεκίνησε το ταξίδι του για την Μακεδονία, το οποίο έμελλε να είναι και το τελευταίο. Σε γράμμα του προς την γυναίκα του Ναταλία έγραφε τα εξής: "Αναλαμβάνω αυτόν τον αγώνα με όλη μου την ψυχή και με την ιδέα ότι είμαι υποχρεωμένος να τον αναλάβω. Είχα και έχω την ακράδαντον πεποίθησιν ότι δυνάμεθα να εργασθώμεν εν Μακεδονία και να σώσωμεν πολλά πράγματα. Έχων δε την πεποίθησιν ταύτην, έχω και υπέρτατον καθήκον να θυσιάσω το παν όπως πείσω και Κυβέρνησιν και κοινή γνώμην περί τούτου". Στις 28 Αυγούστου 1904 ο Παύλος Μελάς πέρασε τα σύνορα και άρχισε να κατευθύνεται προς την περιοχή ευθύνης του. Κύριο μέλημά του ήταν να ενισχυθούν τα ελληνικά χωριά με ντόπιες δυνάμεις για την αυτοάμυνά τους, ενώ τα σώματα που είχαν αρχίσει πλέον να καταφθάνουν από την Ελλάδα και ήταν καλύτερα οργανωμένα και εξοπλισμένα, να κάνουν συχνές επισκέψεις για την αναζωογόνηση του ηθικού του πληθυσμού. Η προεργασία βέβαια των εξαρχικών και των κομιτατζήδων είχε αποφέρει καρπούς και ήταν φανερό πως η χρήση βίας ήταν αναπόφευκτη. Έτσι στο χωριό Πρεκοπάνα (Περικοπή Φλώρινας) ο Μελάς αναγκάστηκε να εκτελέσει τον εξαρχικό ιερέα καθώς και τον δάσκαλο που ήταν υπεύθυνοι για την δολοφονία του πατριαρχικού ιερέα παπα-Χρήστου καθώς και του ανιψιού του. Επίσης στη Μπελκαμένη (Δροσοπηγή Φλώρινας) όπου ο πληθυσμός της ήταν βλαχόφωνος, ανάγκασε τον ρουμανίζοντα δάσκαλο να εγκαταλείψει το χωριό, ενώ παράλληλα οργάνωσε και μια ομάδα άμυνας από ντόπιους κατοίκους για να αποφύγουν τα αντίποινα. Εν τούτοις, δεν προχώρησε ποτέ σε άσκοπη χρήση βίας, ενώ έβλεπε πάντα με δυσφορία την συνεργασία με λησταντάρτες που λειτουργούσαν με ιδιοτελή και όχι εθνικά κίνητρα. Αξίζει να σημειωθεί ότι στο χωριό Νερέτι (Πολυπόταμο) αρνήθηκε να επιτρέψει να βάλουν φωτιά εκεί που διέμεναν οι ένοχοι της δολοφονίας οκτώ ιερέων και δασκάλων των γειτονικών χωριών, από φόβο μήπως έτσι χάσουν την ζωή τους και αθώα γυναικόπαιδα.

Ο θάνατος του παλικαριού
Στην περιοχή δράσης του Παύλου Μελά, που αποτελούσε το επίκεντρο του Μακεδονικού Αγώνα, η βουλγαρική παρουσία ενόπλων ήταν πολύ ισχυρή. Εκεί είχαν τα λημέρια τους οι αρχικομιτατζήδες Κόλε, Τάνε, Μήτρο-Βλάχος και Πάντος και τρομοκρατούσαν τον πληθυσμό. Ο Παύλος Μελάς κινήθηκε προκειμένου να τους βρει και να τους εξοντώσει. Ο στόχος του δεν ήταν εύκολος, καθώς οι κομιτατζήδες απέφευγαν την σύγκρουση, γνωρίζοντας πως το σημαντικότερο ήταν η διατήρηση των σωμάτων τους, προκειμένου να εκφοβίζουν τα χωριά με την απειλή των αντιποίνων. Επρόκειτο για ένα ιδιότυπο είδος ανταρτοπόλεμου όπου οι αντιμαχόμενοι, εκτός των άλλων, έπρεπε να αποφεύγουν συστηματικά και τις οθωμανικές δυνάμεις, που εν τω μεταξύ πύκνωναν τις περιπολίες τους. Οι μάχες ήταν σπάνιες και κρατούσαν ελάχιστα. Η δύναμη των σωμάτων μετριόνταν περισσότερο στην ανθεκτικότητά τους στο χρόνο και στην ικανότητά τους να οργώνουν χιλιόμετρα στην ύπαιθρο, παρά στο μεγάλο τους αριθμό και τον ηρωϊσμό τους. Την ημέρα χάνονταν στα βουνά και στα δάση, ενώ το σούρουπο κατέρχονταν στα χωριά για ολιγόωρη ανάπαυση και έφευγαν πάλι πριν ξημερώσει. Η δράση τους συνίστατο κυρίως σε μικρές ενέδρες στα διάφορα περάσματα, απ' όπου θα περνούσαν τα ούτως ή άλλως ολιγάριθμα αντάρτικα σώματα. Σε αυτού του είδους τον αγώνα, ο Παύλος Μελάς έχασε την ζωή του πρόωρα. Φθάνοντας στη Στάτιστα Καστοριάς στις 12 Οκτωβρίου 1904, που ήταν το σημείο συνάντησης με τους οπλαρχηγούς Παύλο Κύρου (σλαβόφωνο) και Ευθύμιο Καούδη (Κρητικό), αναγκάστηκε λόγω της έντονης βροχής να διαμείνει στο χωριό, παρά την αντίθετη συμβουλή του Πύρζα. Ο κομιτατζής Μήτρο-Βλάχος πληροφορήθηκε την όλη εξέλιξη και με ύπουλο τρόπο ειδοποίησε με μια γυναίκα τις τουρκικές αρχές πως τάχα ο ίδιος είχε καταλύσει στη Στάτιστα. Ο αρχηγός του τουρκικού αποσπάσματος που βρίσκονταν στην περιοχή έσπευσε την επομένη για να συλλάβει τον επικηρυγμένο Βούλγαρο. Δεν άργησε να ξεσπάσει σύγκρουση μέσα στο χωριό, όπου ο Μελάς και οι άνδρες του ήταν ταμπουρωμένοι μέσα στα σπίτια. Μόλις άρχιζε να βραδιάζει και βγαίνοντας από το κρησφύγετό του, δέχθηκε ένα πυροβολισμό στη μέση. Μετά από λίγες ώρες ξεψύχησε. Ήταν Τετάρτη βράδυ, 13 Οκτωβρίου του 1904. Λίγο πριν το τέλος έβγαλε τον σταυρό του και τον έδωσε στον Πύρζα λέγοντάς του: "Το σταυρό να δώσεις στη γυναίκα μου και το ντουφέκι μου στο Μίκη (το γιο του) και να του πεις ότι το καθήκον μου το έκαμα". Παίρνοντας τα προσωπικά του έγγραφα και υπό την πίεση των γεγονότων ο Πύρζας άφησε το πτώμα στους κατοίκους του χωριού όπου και το έθαψαν. Την επόμενη μέρα στάλθηκε από τον Κύρου ο Ντίνας Στεργίου (μέλος της ομάδας του Καούδη και κάτοικος της Στάτιστας, που σήμερα ονομάζεται προς τιμήν του πεσόντος ηρωϊκού αξιωματικού Μελάς) να ξεθάψει το πτώμα του και να το θάψει στο Ζέλοβο (Ανταρτικό Φλώρινας). Καθώς όμως την ώρα που το ξέθαβε εμφανίστηκε εκ νέου τουρκικό απόσπασμα, αναγκάσθηκε να κόψει το κεφάλι του Παύλου, το οποίο ετάφη με όλες τις τιμές στο παρεκκλήσι της Αγίας Παρασκευής της Μονής της Αγίας Τριάδας στο Πισοδέρι της Φλώρινας στις 18 Οκτωβρίου του 1904, από τον παπα-Σταύρο Τσάμη (τον οποίον αργότερα, το 1906, τον δολοφόνησαν οι κομιτατζήδες). Μετά από μέρες οι Τούρκοι ανακάλυψαν το ακέφαλο πτώμα και το μετέφεραν στην Καστοριά. Μετά από προσωπική παρέμβαση του Γερμανού Καραβαγγέλη οι οθωμανικές αρχές δέχθηκαν τελικά να το παραδώσουν για να ταφεί κοντά στη μητρόπολη.
Σε αντίθεση με τα πραγματικά γεγονότα, η βουλγαρική προπαγάνδα διαδίδει ότι ουδεμία μάχη συνήφθη με τους Τούρκους, που απεχώρησαν από την Στάτιστα χωρίς να αντιληφθούν την παρουσία της ομάδας του Παύλου Μελά, ο οποίος κατά την έξοδό του από το σπίτι, αμέσως μετά την αποχώρηση των Τούρκων, πυροβολήθηκε πισώπλατα από τον Πύρζα για να του πάρει την ζώνη του την γεμάτη λίρες, που έφερε πάντοτε μαζί του, για τις ανάγκες του αγώνα. Η είδηση του θανάτου του Παύλου Μελά συγκλόνισε τον Ελληνισμό, τόσο στη Μακεδονία όσο και στο ελληνικό βασίλειο. Στην Αθήνα διακόπηκαν οι εργασίες ενώ τα πλήθη αυθόρμητα άρχισαν να συρρέουν στους δρόμους και στις πλατείες για να θρηνήσουν τον θάνατο του Παλικαριού. Στη Μακεδονία η συγκίνηση του ελληνικού στοιχείου ήταν μεγάλη. Αποτιμώντας κάποιος τα γεγονότα θα μπορούσε να αντιτείνει με ψυχρή λογική πως η δράση του Παύλου Μελά ήταν χρονικά περιορισμένη και στρατιωτικά δεν υπήρξε καθοριστική. Όμως τα έθνη επιλέγουν να πορεύονται στην ιστορία με οδοδείκτες τους μάρτυρες τους, και στην περίπτωση αυτή ο ελληνικός λαός είδε στο πρόσωπο του ρομαντικού αξιωματικού που έπεσε στη Μακεδονία τον δικό του εθνικό μύθο. Χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα από το έργο του Ίωνος Δραγούμη Μαρτύρων και Ηρώων Αίμα, που αναφέρεται στον Παύλο Μελά: "Στη Μακεδονία δεν πέθανε, παρά ζει και βασιλεύει. Ένα κοριτσάκι στη Βέροια, που το ρώτησαν ποιός είναι ο βασιλιάς των Ελλήνων, αποκρίθηκε χωρίς δισταγμό: Ο Παύλος Μελάς". Ο Μελάς ανήκει πλέον στο πάνθεον των ηρώων, πρωτεργάτης του αγώνα για την διάσωση της ελληνικής Μακεδονίας. Μέχρι τον θάνατό του, το Μακεδονικό ζήτημα απασχολούσε ένα συγκεκριμένο τμήμα του πληθυσμού μέσα στα όρια του βασιλείου, κυρίως ενταγμένο στον κρατικό μηχανισμό. Από την επόμενη όμως μέρα, η σωτηρία του Ελληνισμού της Μακεδονίας έγινε πρώτιστος εθνικός στόχος, από την κυβέρνηση έως και τον τελευταίο πολίτη. Η προσωπική θυσία του Παύλου Μελά είχε βρει την δικαίωσή της.

από το βιβλίο του Χρίστου Γούδη
"Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΑΓΩΝΑ 1904-1908"


Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς κατά Σηφουνάκη και Αρβελέρ

serafeim

«Φροντιστήριο» Συνταγματικού Δικαίου και Αστικού Κώδικα προς τον αναπληρωτή υπουργό Υποδομών επιφύλαξε ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ αναφορικά με τη δήλωση της Τρίτης του κ. Νίκου Σηφουνάκη περί αναγκαιότητας διαλόγου για την πλήρη διακοπή της μισθοδοσίας του Ιερού Κλήρου από το κράτος.

Ο δυναμικός ιεράρχης εξέδωσε μια εκτενή ανακοίνωση στην οποία με νομικά επιχειρήματα απαντά στις απόψεις που διατύπωσε ο αναπληρωτής Υπουργός σημειώνοντας ότι «οι ενασχολούμενοι με τα δημόσια πράγματα πολιτικοί άνδρες θα πρέπει να μετέχουν και νομικής παιδείας απαρεγκλίτως διότι άλλως υποπίπτουν σε σφάλματα που απομειώνουν το κύρος και την αξιοπιστία της Κυβερνήσεως». Σε ό, τι αφορά τα ζήτημα της μισθοδοσίας των κληρικών ο κ. Σεραφείμ επαλαμβάνει την πάγια θέση της διοίκησης της Εκκλησίας ότι αποτελεί (σ.σ. η μισθοδοσία) συμβατική νομική υποχρέωση του ελληνικού κράτους σε αντιστάθμισμα για την απαλλοτρίωση της συντριπτικής πλειοψηφίας της εγγύου περιουσίας της Ελλαδικής Εκκλησίας. Ο Μητροπολίτης Πειραιώς, τέλος, εγκαλεί και τη πανεπιστημιακό κ. Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ για μια φερόμενη δήλωσή της σε μουσική εκδήλωση στον Πειραιά, ότι υφίσταται αναγκαιότης δημεύσεως της εναπομεινάσης Εκκλησιαστικής περιουσίας.

«Συνάδει με τις Ευρωπαϊκές αρχές του Κράτους δικαίου και του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού;» διερωτάται ο κ. Σεραφείμ.

Αναλυτικά η ανακοίνωση:

Η από 11/10/2011 Ανακοίνωσις του Εξοχωτάτου κ. Υπουργού Υποδομών κ. Ν. Σηφουνάκη, αρχιτέκτονος κατά το επάγγελμα αποτελεί μία ακόμη απτή απόδειξη ότι οι ενασχολούμενοι με τα δημόσια πράγματα πολιτικοί άνδρες θα πρέπει να μετέχουν και νομικής παιδείας απαρεγκλίτως διότι άλλως υποπίπτουν σε σφάλματα που απομειώνουν το κύρος και την αξιοπιστία της Κυβερνήσεως.

Η θέσις του Εξοχωτάτου Κυρίου Υπουργού δια την μισθοδοσία του Εφημεριακού Κλήρου της Εκκλησίας της Ελλάδος προσκρούει στο Σύνταγμα της Χώρας, στις αρχές του Κράτους Δικαίου, στο Δικαιϊκό μας σύστημα και στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο τα οποία φέρεται αγνοών ο Εξοχώτατος Κύριος Υπουργός, διότι η μισθοδοσία του Εφημεριακού κλήρου της Εκκλησίας της Ελλάδος και η λειτουργία της Εκκλησιαστικής Εκπαιδεύσεως δεν αποτελεί μία ευγνώμονα από την Ελληνική Πολιτεία πράξη αναγνωρίσεως του υψίστου εθνικού ρόλου της Εκκλησίας δια την διατήρηση μέσα στα πεντακόσια χρόνια βάναυσης τουρκικής ισλαμικής κυριαρχίας της εθνικής μας ιδιοπροσωπείας, εφ’ όσον ιστορικά είναι διακριβωμένο ότι όποιος εξισλαμίζετο εν ταυτώ εκτουρκίζετο.

Αλλά είναι συμβατική υποχρέωση του Κράτους διότι από του έτους 1835 μέχρι σήμερα το 96% της περιουσίας της Εκκλησίας που μετρά στον τόπο αυτό δύο χιλιάδες έτη ζωής έχει με πολλούς τρόπους ουσιαστικά δημευθεί από το Ελληνικό Δημόσιο το οποίο σε αντίδοση έχει αναλάβει συμβατικώς την ως είρηται υποχρέωσι και επομένως εάν θελήσει να αποστή από αυτήν, θα πρέπει να επιστρέψει στο ακέραιο αυτή την περιουσία η να την αποζημιώσει οικονομικώς.

Ένιοι οπλισμένοι με μόνο το θράσος της αγνοίας τους, ευτελίζονται ισχυριζόμενοι ότι δήθεν η Εκκλησία δεν έχει δήθεν νομίμους τίτλους κυριότητος. Αγνούν όμως ότι στο άρθρο 51 του εισαγωγικού Νόμου του εν ισχύι Αστικού Κώδικος της χώρας, προβλέπεται σαφώς ότι: «η απόκτηση κυριότητας η άλλου εμπραγμάτου δικαιώματος πριν από την εισαγωγή του Αστικού Κώδικα κρίνεται κατά το δίκαιο που ίσχυε όταν έγιναν τα πραγματικά γεγονότα για την απόκτησή τους».

Επομένως είναι πρόδηλος η νομική ισχύς των τίτλων κυριότητος των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων και των κατακτητών Οθωμανών Σουλτάνων.

Αυτή ήταν η νομική βάσις της δικαιώσεως των δέκα Ιερών Μονών από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο με τις γνωστές Αποφάσεις μετά την περιλάλητη επίθεση του λεγομένου Νόμου Τρίτση στην εναπομείνασα Μοναστηριακή περιουσία και δια τον λόγον αυτόν το Ελληνικό Δημόσιο ατάκτως υπανεχώρησε διότι θα έπρεπε να καταβάλή δισεκατομμύρια προς αποζημίωση.

Επομένως η διακοπή της μισθοδοσίας του Κλήρου και της Εκκλησιαστικής Εκπαιδεύσεως θα είναι εφικτή νομικώς και συνταγματικώς εάν η Ελληνική Πολιτεία επιστρέψει την Εκκλησιαστική περιουσία η την αποζημιώσει σχετικώς και εννοείται ότι το τίμημα είναι ανυπολόγιστο.

Μόνο η περιουσία που εδημεύθη από την Βαυαρική Αντιβασιλεία, με απλή απόφασή της χωρίς νόμο του Κράτους και άνευ ουδεμιάς αποζημιώσεως της Ι. Μονής Αγίου Σπυρίδωνος Πειραιώς εκτείνετο σε όλη την Πειραϊκή χερσόνησο. Αντιλαμβάνεται κανείς επομένως τα μεγέθη.

Των 225 περίπου εκατομμυρίων κατ’ έτος που απαιτούνται δια την μισθοδοσία του Κλήρου με τους γλίσχρους και όχι παχυλούς που αναφέρει αναποδείκτως ο κ. Υπουργός μισθούς των 800 έως 1.500 Ευρώ μετά 35ετια και συνταξιοδότηση στα 70 έτη και την λειτουργία των εκκλησιαστικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και των τρισεκατομμυρίων Ευρώ που θα απαιτηθούν για την αποζημίωσι της αρπαγείσης εκκλησιαστικής περιουσίας όπως η νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου πλέον ορίζει.

Διανοείται κανείς εάν δύναται η Ελληνική Πολιτεία να αποζημιώσει μόνο την Ι. Μητρόπολη Πειραιώς η να της επιστρέψει την Πειραϊκή χερσόνησο που της άρπαξε παρά πάσαν ηθικήν αρχήν και κατά παράβασιν του Κράτους δικαίου;

Συνεπώς οι επιθυμούντες να αρθρώσουν υπεύθυνο πολιτικό λόγο ας εγκύπτουν στα θέματα δια να μη αποδεικνύεται ο λόγος τους έωλος και ανεπέρειστος.

Παρόμοια έκπληξη μου προξένησε η ολοκληρωτικής νοοτροπίας διακήρυξι της κας Ελένης Γλύκατζη Αρβελέρ στην πόλη του Πειραιά, η οποία δήλωσε σε μουσική εκδήλωση που παρίστατο ότι υφίσταται αναγκαιότης δημεύσεως της εναπομεινάσης Εκκλησιαστικής περιουσίας.

Ερωτάται η κ. Πρύτανις αν αυτό συνάδει με τις Ευρωπαϊκές αρχές του Κράτους δικαίου και του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού;

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ο Πειραιώς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2011

Ανακοινωθέν της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας για την οικονομική κρίση

Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος ευρισκομένη σε Συνεδρία κατά την ετήσια συνέλευση Αυτής από 4 έως 7 Οκτωβρίου ε.ε., απεφάσισεν ομοφώνως να απευθυνθή προς το Ποίμνιο Αυτής, με αποκλειστικό θέμα την οξύτατη οικονομική κρίση που ξέσπασε στην Πατρίδα μας, με αβάσταχτες και δυσμενέστατες συνθήκες για τον λαό και την αξιοπρέπειά μας, ως Γένους στην κονίστρα των λαών της Ευρωπαϊκής Ενώσεως.

Πριν από οποιαδήποτε λεκτική διατύπωση επικοινωνίας μαζί σας και αναφοράς στο επίμαχο αυτό θέμα, θέλουμε να σας διαβεβαιώσουμε μέσα από τα βάθη της καρδιάς μας, ότι όλοι εμείς οι Επίσκοποι και πνευματικοί Ποιμένες της Εκκλησίας της Ελλάδος, οι Πατέρες και Αδελφοί σας, μετά των συλλειτουργών και συνεργατών μας Ιερέων από άκρου εις άκρον της Πατρίδος μας, προσευχόμεθα αδιαλείπτως προς τον Τριαδικόν Θεόν, την Παναγία πανάχραντον Μητέρα του Σωτήρος μας Ιησού Χριστού και τους προστάτες Αγίους μας, για να επιβλέψουν επί την ταπείνωσή μας και να μας εξαγάγουν από την δεινή αυτή περιπέτεια στα δύσβατα μονοπάτια και τα ελώδη θολά νερά της ανελπίστου αυτής πραγματικότητος.

Αδέλφια μας και παιδιά μας.

Τούτη την ώρα της σκληρής δοκιμασίας μας, των αμφιβολιών και των απογοητεύσεων, των φημών και των εικασιών για το πιθανό ζοφερό μέλλον της Πατρίδος μας και για τις δυσάρεστες συνέπειες από την αφαίρεση ατομικών δικαιωμάτων μας, σας προτρέπουμε και σας παρακαλούμε να ακούσετε ουσιαστικές αλήθειες, οι οποίες αναφέρονται στην προβληματική της παρούσας εφιαλτικής όντως καταστάσεως, που κατά γενική εκτίμηση δεν είναι μόνον οικονομική, αλλά και βαθύτατα ηθική και πνευματική, αφού η κυριαρχία της αμαρτίας, χωρίς μετάνοια, είναι η αιτία παντός κακού σε κάθε ανθρώπινη κοινωνία και εποχή.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος, διαχρονικά, και αναλόγως προς τις ανάγκες κάθε εποχής, συμπαρίσταται στους αδυνάτους και στους ενδεείς και παρηγορεί τους πονεμένους με έμπρακτες ενέργειες συναντιλήψεως και αγάπης εν Χριστώ.

Έτσι και τώρα η Εκκλησία μας συμπαρίσταται και θα συνεχίση να βοηθή όσον δύναται, με τα μέσα που διαθέτει, όσους πλήττονται καίρια από την λαίλαπα της οικονομικής κρίσεως. Και βεβαίως τα εκκλησιαστικά ιδρύματα, τα εξατομικευμένα βοηθήματα, τα εξειδικευμένα κέντρα προνοίας και τα συσσίτια με τις χιλιάδες μερίδες φαγητού στους απόρους, χωρίς φυλετικές η θρησκευτικές διακρίσεις, συνεχίζονται. Η Εκκλησία όμως σεβόμενη την αξιοπρέπεια και την προσωπικότητα των εμπεριστάτων αδελφών μας ουδέποτε επεδίωξε τον σχολαστικό προσδιορισμό του ύψους και της έκτασης του προνοιακού, κοινωνικού και φιλανθρωπικού έργου Της, παρά τις κατά καιρούς προκλήσεις και αμφισβητήσεις, από μέρους ιδιοτελών κέντρων παραπληροφόρησης.

Δεν αγνούμε και δεν παραβλέπουμε σε καμμιά περίπτωση την σκληρή πραγματικότητα για τους χαμηλομίσθους, τους χαμηλοσυνταξιούχους, τους ανέργους και τους απολυθέντες από τις δουλειές τους, τους αγανακτισμένους και τους δοκιμαζόμενους αδελφούς μας, γι’ αυτό και τους συμπαραστεκόμεθα χωρίς καμία ιδιοτέλεια η αλλότριες επιδιώξεις.

Φθάνουν πια οι επιβαρύνσεις στους αδελφούς μας που έχουν χαμηλό εισόδημα και χαμηλή σύνταξη.

Φθάνουν πια οι φόροι και οι περικοπές των χαμηλών εισοδημάτων.

Φθάνουν πια οι στρατιές των ανέργων.

Αναζητήστε τους φοροδιαφυγάδες και ελέγξτε το κεφάλαιο.

Σε πολλές τοπικές κοινωνίες η προσφορά της Εκκλησίας στο επίπεδο της πρόνοιας και της κοινωνικής μέριμνας αντικαθιστά απόλυτα και αυτό το Κράτος, στο οποίο ο Έλληνας πολίτης καταθέτει τη φορολογία του και τις ασφαλιστικές εισφορές του.

Αν και δεν κρίνουμε σκόπιμο στην παρούσα συγκυρία να καταθέσουμε απολογιστικές θέσεις για τη διαχρονική προσφορά προς το λαό και το ποίμνιο της Εκκλησίας, εν τούτοις το συνεχές παραλήρημα της άγνοιας η της μυθοπλασίας σχετικά με τον αμύθητο πλούτο της ακίνητης περιουσίας Της, «τον οποίο θα πρέπει να μοιράσει στο λαό», μας οδηγεί να δηλώσουμε ότι η Εκκλησία θα δώσει ο,τι της απέμεινε όμως όταν Αυτή κρίνει χρονικά και με τον τρόπο που Αυτή γνωρίζει.

Αυτό το οποίο πρέπει να διατηρήσουμε είναι η ενότητα και η ομοψυχία μας, γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουμε να ξεπεράσουμε τα δεινά της κρίσης, και συγχρόνως να αναζητήσουμε πρότυπα επιβίωσης μέσα από μία διαδικασία ανθρωπίνων σχέσεων αλληλεγγύης και αλληλοβοηθείας, η οποία αποτελεί και τον κατ’ εξοχήν τρόπο ύπαρξης και ζωής. Συγχρόνως να επαναπροσδιορίσουμε τον στόχο και τον σκοπό της ζωής. Να αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς και να επανέλθουμε στις διαχρονικές και πατρογονικές μας ρίζες από τις οποίες θα αντλήσουμε πρότυπα ζωής και κοινωνίας.

Η υπέρβαση των εγωισμών μας, η αποδοχή του συνανθρώπου μας, η προσφορά μας προς αυτόν, ο σεβασμός μας προς την ιδιοπροσωπία του, η καταλλαγή και η συμβίωση όλων μαζί, σηματοδοτούν το νέο μοντέλο κοινωνίας, το οποίο ο Χριστός ευαγγελίζεται και η Εκκλησία προβάλλει, μέσα στη σκληρή σημερινή και απάνθρωπη κοσμική πραγματικότητα. Ας μην ξεχνάμε τον αγιογραφικό λόγο «αλλήλων τα βάρη βαστάζετε» (Γαλ. Στ , 2).

Πρέπει να ομολογήσουμε όλοι, ότι ενεπλάκημεν στα πλοκάμια της σύγχρονης καταναλωτικής κοινωνίας, ότι παραμερίσαμε τον Θεό και τις ευαγγελικές διδαχές Του, ότι εμπιστευθήκαμε τους εαυτούς μας ανεπιφύλακτα σε όλους τους διαχειριστές των καρπών και των μόχθων του ελληνικού λαού και οι οποίοι επειδή είχαν τις δικές τους υστεροβουλίες δεν απεδείχθησαν δίκαιοι και ειλικρινείς.

Αδέλφια μας και παιδιά μας, η Εκκλησία ως Μητέρα δεν πρόκειται ποτέ να σας απογοητεύσει και να σας εγκαταλείψει. Αγρυπνεί. Συνεχώς θα προσφέρει και θα προσφέρεται έμπρακτα, εστω και αν την αμφισβητούν. Σταθείτε κοντά Της, στηριχθείτε σε Αυτήν. Κλείστε τα αυτιά σας στις σειρήνες των σκοπιμοτήτων και ακούστε το μήνυμα της ελπίδας και της προσδοκίας που σας απευθύνει για ένα καλύτερο αύριο, περισσότερο ανθρώπινο και κοινωνικό.

Το λοιπόν αδελφοί, «Χαίρετε, καταρτίζεσθε, παρακαλείσθε, ειρηνεύετε, το αυτό φρονήτε και ο Θεός της αγάπης και της ειρήνης έσται μεθ’ υμών. Αμήν».

Εκ της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας

Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2011

Ο διάβολος φοβάται το κομποσχοίνι

http://www.orthodoxphotos.com/Orthodox_Elders/Greek/Fr._Arsenios/5.jpg

Στὴ Σκήτη τῆς Ἁγίας Ἄννας, ὁ μοναχὸς Προκόπιος, ἀπὸ τὴν Καλύβα «Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου», εἶχε μεγάλη ἐπιθυμία νὰ μάθει μουσικὰ, γιὰ νὰ δοξολογεῖ κι ἐκεῖνος τὸ Θεό, ὅπως καὶ οἱ ἄλλοι ἀδελφοί

Ἐπειδὴ, ὅμως, ἦταν λίγο παράφωνος, οἱ πατέρες ἀπέφευγαν νὰ τὸν διδάξουν. Ὁ ἀδελφὸς Προκόπιος εἶχε χάρισμα ἀπὸ τὸ Θεὸ νὰ λέει ἀκατάπαυστα τὴν εὐχή: «Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν μὲ τὸν ἁμαρτωλόν», καὶ στὸ ἀριστερό του χέρι κρατοῦσε πάντα τὸ κομποσχοίνι, ποὺ ποτὲ δὲν ἀποχωριζόταν.Μιὰ μέρα, ἦταν πολὺ λυπημένος ποὺ δὲν μποροῦσε νὰ βρεῖ κανέναν γιὰ νὰ τὸν μάθει μουσικὴ καὶ συλλογιζόμενος αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, ἀπὸ τὴν πολλὴ του λύπη, εἶχε σταματήσει νὰ λέει τὴν εὐχή.>Ξαφνικά, παρουσιάζεται μπροστά του ἕνας σεβάσμιος, ἀλλὰ ἄγνωστος σ’ αὐτὸν, γέροντας:

Ἀδελφὲ Προκόπιε, τί ἔχεις κι εἶσαι τόσο λυπημένος;
Τί σὲ ἀπασχολεῖ;Τί νὰ ἔχω, γέροντα; Νά, θέλω κι ἐγὼ νὰ μάθω λίγα μουσικὰ καὶ δὲ βρίσκεται κανένας νὰ μὲ μάθει, γιατί μοῦ λένε πὼς εἶμαι λίγο φάλτσος.Γι’ αὐτὸ κάθεσαι καὶ στενοχωριέσαι, καημένε; Ἐγὼ θὰ σὲ μάθω μουσικὰ καὶ θὰ σὲ κάνω τὸν καλύτερο ψάλτη τοῦ Ἁγίου Ὅρους· θὰ κελαηδᾷς σὰν τὸ καλύτερο ἀηδόνι! Ἀλλὰ θέλω κι ἐσὺ νὰ μοῦ κάνεις μιὰ χάρη...Τί ζητᾷς ἀπὸ μένα; Θέλεις νὰ σὲ πληρώσω; Θὰ σοῦ δώσω ὅ, τι θέλεις!Ἡ πληρωμὴ ἡ δική μου εἶναι νὰ πετάξεις ἀπὸ τὰ χέρια σου αὐτὸ ποὺ λέτε κομποσχοίνι καὶ νὰ πάψεις νὰ λὲς αὐτὸ ποὺ λέτε εὐχὴ.

Καὶ θὰ σὲ μάθω ὅ, τι θέλεις!Ὁ μοναχὸς Προκόπιος, ἅμα ἄκουσε αὐτά, κατάλαβε πὼς ὁ φαινόμενος δὲν ἦταν μοναχός, ἀλλὰ παμπόνηρος δαίμονας, ποὺ ἤθελε νὰ τὸν κάνει νὰ σταματήσει τὴν προσευχή.Ἔκαμε ἀμέσως τὸ σταυρό του καὶ εἶπε: Ὕπαγε ὀπίσω μου, Σατανᾶ παμπόνηρε· δὲ μοῦ χρειάζονται τὰ μουσικά σου καὶ οἱ πονηριὲς καὶ οἱ καλοσύνες σου! Τότε, ὁ δαίμονας ἔγινε ἄφαντος.

Ἀπ’ αὐτὸ μαθαίνουμε πόσο φοβᾶται ὁ Διάβολος τὸ κομποσχοίνι, γιὰ τὸ ὁποῖο καλὰ λένε οἱ Πατέρες ὅτι εἶναι τὸ ὅπλο τοῦ χριστιανοῦ κατὰ τοῦ Διαβόλου, καὶ τὴν εὐχή, ἡ ὁποία καίει τὸν Δαίμονα. Ἐνῷ τοὺς ψάλτες δὲν τοὺς φοβᾶται τόσο καὶ δὲν τοὺς ὑπολογίζει, γιατί εὔκολα μὲ τὸ ψάλσιμο ἀφαιροῦνται ἀπὸ τὴν προσευχὴ καὶ πέφτουν στὸν ἐγωισμὸ καὶ τὴν ὑπερηφάνεια!

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2011

Η ψευδοανάγκη της δημοσιότητας

Ανέκαθεν υπήρχαν αληθινές και ψεύτικες ανάγκες. Παλιά ο κόσμος μπορούσε να τις διακρίνει μεταξύ τους. Εμείς τώρα δεν ξέρουμε ότι υπάρχουν αληθινές ανάγκες και ψευδο-ανάγκες και πολύ περισσότερο δεν μπορούμε να τις διακρίνουμε μεταξύ τους, ιδίως ο γυναικείος πληθυσμός, ο πιο ευάλωτος στον υπέρ-καταναλωτισμό της εποχής μας.

Γιατί είναι δύσκολο να αναγνωρίσουμε τις ψευδο-ανάγκες μας και τα αντίστοιχα ψευτο-πράγματα με τα οποία τις ικανοποιούμε; Μήπως υπάρχει σκοπιμότητα στην άγνοια ή στη σύγχυση μας; Ή άγνοια ή η σύγχυση οπωσδήποτε γίνεται στις βασικές ανάγκες, αυτές που γεννούν και τις άλλες. Μια τέτοια μεγάλη σύγχυση υπάρχει ανάμεσα στην ανάγκη για αναγνώριση και στην ανάγκη για δημοσιότητα, πού αντίθετα με την ανάγκη για αναγνώριση είναι μία ψευδο-ανάγκη που γεννά αμέτρητες άλλες.

Η ανάγκη για αναγνώριση είναι αληθινή. Η αναγνώριση ικανοποιεί μία βασική ανάγκη της ψυχής, που όταν η ψυχή τη στερείται νιώθει όλη την πίκρα και τον πόνο πού νιώθει κάποιος που ζει στην ξενιτιά. Ξενιτιά δεν είναι ο άγνωστος τόπος. Είναι ότι εμείς είμαστε άγνωστοι στον τόπο αυτόν. Η ανάγκη για αναγνώριση ικανοποιείται με την έκφραση αυτού που είναι κανείς στ’ αλήθεια. Το αντίθετο συμβαίνει με τη δημοσιότητα στην οποία δημοσιοποιούμε εκείνα τα στοιχεία που θέλουμε να φαίνονται, τα φαινόμενα, τα επιφανειακά και όχι το βάθος της ψυχής μας. Η δημοσιότητα είναι μία διαδικασία στην οποία το φαινομενικό υποκαθιστά το πραγματικό. Με αυτήν την έννοια η δημοσιότητα είναι μία ψευδο-ανάγκη γιατί δεν ανταποκρίνεται σε καμιά βαθύτερη ψυχική ανάγκη.

Στη λογοτεχνία διακρίνεται καθαρά το γράψιμο για δημοσιότητα, με απώτερο στόχο το κέρδος απ’ το γράψιμο για αναγνώριση με άμεσο στόχο την έκφραση αισθημάτων και σκέψεων. Σκέψεις κι αισθήματα κομίζει ο ποιητής στην Τέχνη. Το αισθητήριο του αναγνώστη, αν είναι ανεπτυγμένο τον ειδοποιεί συνήθως τόσο για το ήθος του συγγραφέα όσο και για το ανεπιτήδευτο ύφος του, με αποτέλεσμα να τον κερδίζει το κείμενο πού εκφράζει κάτι βαθύτερο πέρα απ’ την προσπάθεια για δημοσιότητα.

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

«Ο Θεός του θερισμού». Βιβλιοπωλεία «ΠΑΙΔΕΙΑ» Κανάρη 11, Λάρισα, 41223.



το βρήκαμε εδώ

Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2011

Αγάπη συνεπάγεται θλίψη

Η Παναγία μας , πόνεσε πιο πολύ απ΄ όλες τις γυναίκες , πιο πολύ απ΄ όλες τις μανάδες του κόσμου, γιατί κανένα δεν έβλαψε , σε κανένα δεν έκανε κακό κι΄ όμως Της έκαναν το μεγαλύτερο κακό όλης της οικουμένης.

Σταύρωσαν Τον Υιό Της .

Και αντικρύζοντάς Τον πάνω Στο Σταυρό , πόνεσε τόσο η καρδιά της …

Γι΄ αυτό μπόρει να καταλάβει την κάθε πονεμένη ύπαρξη , και συμπάσχει με τον κάθε άνθρωπο που πονά, γιατί ακριβώς , ξέρει τι πάει να πει ” πόνος “.

” Όταν η ψυχή κατέχεται από την αγάπη του Θεού, τότε, ω, πώς είναι όλα ευχάριστα, αγαπημένα και χαρμόσυνα! Η αγάπη, όμως, αυτή συνεπάγεται θλίψη· και όσο βαθύτερη είναι η αγάπη, τόσο μεγαλύτερη είναι και η θλίψη.

Η Θεοτόκος δεν αμάρτησε ποτέ, ούτε καν με το λογισμό, και δεν έχασε ποτέ τη χάρη, αλλά και Αυτή είχε μεγάλες θλίψεις. Όταν στεκόταν δίπλα στο Σταυρό, τότε ήταν η θλίψη Της απέραντη σαν τον ωκεανό, και οι πόνοι της ψυχής Της ήταν ασύγκριτα μεγαλύτεροι από τον πόνο του Αδάμ μετά την έξωση από τον Παράδεισο, γιατί και η αγάπη Της ήταν ασύγκριτα μεγαλύτερη από την αγάπη του Αδάμ στον Παράδεισο. Και αν επέζησε, επέζησε μόνο με τη θεία δύναμη, με την ενίσχυση του Κυρίου, γιατί το θέλημά Του ήταν να δει η Θεοτόκος την Ανάσταση και ύστερα, μετά την Ανάληψή Του, να παραμείνει παρηγοριά και χαρά των Αποστόλων και του νέου χριστιανικού λαού.

Εμείς δεν φτάνουμε στο πλήρωμα της αγάπης της Θεοτόκου, και γι’ αυτό δεν μπορούμε να εννοήσουμε πλήρως το βάθος της θλίψεώς Της. Η αγάπη Της ήταν τέλεια. Αγαπούσε άπειρα τον Θεό και Υιό Της, αλλ’ αγαπούσε και το λαό με μεγάλη αγάπη. Και τί αισθανόταν άραγε, όταν εκείνοι, που τόσο πολύ η ίδια αγαπούσε και που τόσο πολύ ποθούσε τη σωτηρία τους, σταύρωναν τον αγαπημένο της Υιό;

Αυτό δεν μπορούμε να το συλλάβουμε, γιατί η αγάπη μας για τον Θεό και τους ανθρώπους είναι λίγη. Κι όπως η αγάπη της Παναγίας υπήρξε απέραντη και ακατάληπτη, έτσι απέραντος ήταν και ο πόνος της που παραμένει ακατάληπτος για μάς.

Η Θεοτόκος δεν παρέδωσε στη Γραφή ούτε τις σκέψεις Tης ούτε την αγάπη Tης για τον Υιό και Θεό Tης ούτε τις θλίψεις της ψυχής Tης κατά την ώρα της σταυρώσεως, γιατί ούτε και τότε θα μπορούσαμε να τα συλλάβουμε. Η αγάπη Tης για τον Θεό ήταν ισχυρότερη και φλογερότερη από την αγάπη των Χερουβείμ και των Σεραφείμ, και όλες οι δυνάμεις των αγγέλων και αρχαγγέλων εκπλήσσονται με Αυτήν. “

Αρχιμανδρίτης Σωφρονίος Σαχάρωφ



το βρήκαμε εδώ

Ακούστε ΡΑΔΙΟ ΦΛΟΓΑ ( κάντε κλίκ στην εικόνα)