Σάββατο, 30 Ιουλίου 2011

Σπήλαιο του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη στις Καρυές


Ο αξιόλογος ρωσικός ιστοχώρος

http://www.isihazm.ru δημοσιεύει σήμερα φωτογραφίες από το σπήλαιο του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη το οποίο βρίσκεται στις Καρυές, πολύ κοντά στο Ιερό Κελλί των Σκουρταίων, μέσα στο πυκνό δάσος από καστανιές.

Αναδημοσιεύω μερικές από τις φωτογραφίες (περισσότερες εδώ) τις οποίες έβγαλε ρώσος προσκυνητής που παραβρέθηκε στις 14 Ιουλίου 2011 στη θεμελίωση του Ιερού Ναού του Αγίου Νικοδήμου στο Ι. Κελλί των Σκουρταίων. Εντύπωση προκαλεί πως στο σπήλαιο υπάρχουν οι εικόνες της Παναγίας της Τριχερούσας και του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτη ενώ απουσίαζουν του Αγίου Νικοδήμου. Δεν μπόρεσα να βρω πληροφορίες γι αυτό το σπήλαιο. Αν κάποιος γνωρίζει περισσότερα μπορεί να μας ενημερώσει.

01.jpg
02.jpg
03.jpg
04.jpg
05.jpg
06.jpg






το βρήκαμε εδώ

Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2011

Ὑπάρχουν θαυματουργοὶ εἰκόνες;


Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος (Ἀρχιμανδρίτης (1930-1989))



Ἡμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι δὲν λατρεύομεν τὰς Εἰκόνας, οὔτε τοὺς Ἁγίους, οὔτε τοὺς Ἀγγέλους, οὔτε αὐτὴν τὴν Παναγίαν Μητέρα τοῦ Κυρίου. Μόνον τὸν ἐν Τριάδι Θεὸν λατρεύομεν. Τὸν Πατέρα, τὸν Υἱὸν καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Τιμῶμεν καὶ δοξάζομεν τοὺς Ἁγίους, τοὺς Ἀγγέλους, καὶ περισσότερον πάντων τὴν «Τιμιωτέραν τῶν Χερουβεὶμ καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ», τὴν Ἀειπάρθενον καὶ Παναγίαν Μητέρα τοῦ Σωτῆρος μας, ἀλλὰ λατρείαν δὲν ἀπονέμομεν οὔτε εἰς τὰ πρόσωπά των οὔτε εἰς τὰς Εἰκόνας των. Ἄλλο ἡ τιμὴ καὶ ὁ σεβασμὸς καὶ ἄλλο ἡ λατρεία.

Ὁ λαός μας, καθὼς καὶ ἄλλοι Ὀρθόδοξοι λαοί, θεωροῦν μερικὰς Εἰκόνας ὡς θαυματουργούς. Εἶναι αὐτὸ ἀλήθεια; Ὑπάρχουν ὅμως θαυματουργοὶ Εἰκόνες; Ἤ μᾶλλον: Εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχουν Εἰκόνες θαυματουργοί, Εἰκόνες ποὺ κάμνουν θαύματα;

Πολλοὶ Ὀρθόδοξοι Θεολόγοι ἀποδίδουν τὰ θαύματα μερικῶν Εἰκόνων ὄχι εἰς τὰς Εἰκόνας αὐτὰς καθ’ ἑαυτάς, ἀλλ’ εἰς τὴν Πίστιν τῶν ἀνθρώπων ποὺ προσεύχονται ἐνώπιον αὐτῶν. Ὅτι ἡ Πίστις θαυματουργεῖ, ὅτι ἡ θερμὴ προσευχὴ θαυματουργεῖ, εἴτε γίνεται αὐτὴ ἐνώπιον Εἰκόνος εἴτε ὄχι, αὐτὸ εἶναι ἔξω πάσης ἀμφιβολίας. Τοῦτο ὅμως δὲν εἶναι λόγος νὰ ἀρνηθῶμεν ὅτι μερικαὶ Εἰκόνες δύνανται νὰ ἔχουν αὐταὶ αἵ ἴδιοι θαυματουργικὴν χάριν. Θὰ φανῆ παράδοξον τοῦτο, ἀλλὰ δὲν εἶναι καθόλου παράδοξον. Εἶναι πολὺ φυσικόν. (Διὰ τοὺς πιστοὺς ἐννοεῖται. Διὰ τοὺς ἀπίστους ὅλα εἶναι ὄχι μόνον παράδοξα, ἀλλ’ ἀνύπαρκτα...).

Εἰς τοὺς Ἀποστόλους Του ὁ Κύριος εἶχε δώσει τὸ θαυματουργικὸν χάρισμα. Βλέπομεν ὅμως ὅτι τὸ χάρισμα αὐτὸ δὲν περιωρίζετο εἰς τοὺς ἰδίους τοὺς Ἀποστόλους, ἀλλ’ ἐπεξετείνετο καὶ εἰς τὴν σκιὰν των! Τὸ Εὐαγγέλιον ρητῶς μᾶς λέγει ὄχι μόνον ὅτι «διὰ τῶν χειρῶν τῶν ἀποστόλων ἐγίνετο σημεῖα καὶ τέρατα ἐν τῷ λαῷ πολλά», ἀλλὰ καὶ ὅτι οἱ Ἰουδαῖοι ἔφερον ἐπὶ φορείων τοὺς ἀσθενεῖς των εἰς τὰς πλατείας, ἀναμένοντες τὸ πέρασμα τοῦ Πέτρου, ὥστε ἔστω καὶ ἡ σκιὰ του νὰ πέσῃ εἰς αὐτοὺς διὰ νὰ τοὺς θεραπεύσῃ! (Πράξ. ε', 12—14). Καὶ κάτι περισσότερον: Καὶ αὐτὰ ἀκόμη τὰ μανδήλια τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ριπτόμενα ἐπάνω εἰς τοὺς ἀσθενεῖς ἤ τοὺς δαιμονιζομένους, τοὺς ἐθεράπευον! (Πράξ. ιθ', 12).

Ὥστε ὄχι μόνον οἱ ἴδιοι οἱ Ἀπόστολοι εἶχον χάρισμα θαυματουργικόν, ἀλλὰ καὶ αὐτὰ ἀκόμη τὰ ἀντικείμενα τῆς προσωπικῆς των χρήσεως! Τοῦτο βεβαίως ἀπετέλει μίαν εὔνοιαν τοῦ Θεοῦ ὄχι πρὸς αὐτὰ ταῦτα τὰ μανδήλια, ἀλλὰ πρὸς τοὺς Ἀποστόλους Του. Χάριν αὐτῶν ἡ θαυματουργικὴ δύναμις ἔφθανε μέχρι τῶν μανδηλίων των. Διατὶ λοιπὸν ἀποκλείεται νὰ ὑπάρχουν Εἰκόνες ἔχουσαι χάρισμα θαυματουργικόν; Ὄχι σπανίως ἐκεῖνοι ποὺ ἔκαμαν τὰς Εἰκόνας, καὶ μάλιστα τὰς παλαιάς, ἦσαν ἄνθρωποι ἅγιοι, ἄνθρωποι βαθείας ταπεινώσεως, ἄνθρωποι νηστείας καὶ προσευχῆς, ἄνθρωποι πυρπολούμενοι ἀπὸ θεῖον ἔρωτα. Τί τὸ παράδοξον νὰ εὐλόγησῃ ὁ Θεὸς καὶ τοὺς ἰδίους καὶ τὰ ἔργα τῶν χειρῶν των; Καὶ τί τὸ ἀφύσικον, ἂν μέσα εἰς αὐτὰς τὰς εὐλογίας ὑπῆρξε καὶ τὸ θαυματουργικὸν χάρισμα;

Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2011

Αν μου μιλήσουν για άλλους θα σηκωθώ να φύγω

24.jpg

π.Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Το να γνωρίζουμε την πονηρία των ανθρώπων, δηλαδή το κακό που κάνουν οι άλλοι, μικρό ή μεγάλο, μας αλλοιώνει την λογική, μας εξασθενίζει τις δυνάμεις μας, διότι δεν συμμαρτυρεί με τον Θεό Τελικά έχουμε αδιαλείπτως έναν πειρασμό μπροστά μας



Γι' αυτό δεν πρέπει να θέλουμε να μαθαίνουμε, να γνωρίζουμε τί κάνει ο άλλος. Αν έρθουν αν μου μιλήσουν για άλλους, θα τους κλείσω το στόμα ή θα σηκωθώ να φύγω. Και αν κάποιος έρθει να μου πει τον πόνο του, θα του πω, δεν έχεις Γέροντα; στον Γέροντά σου να μιλήσεις. Και αν μου απαντήσει ότι δεν έχει, θα του πω: Να βρεις! Εγώ δεν είμαι Πνευματικός ... πήγαινε να βρεις έναν Πνευματικό που θα μπορεί να σε παρακολουθεί. Ξέφυγε δηλαδή εσύ την αμαρτία του άλλου. Όσο μένεις άτρωτος από τα κακά του άλλου, τον βοηθάς.

Διότι, μόλις ο άλλος σου πει κάτι κακό, αμέσως ξεπέφτει στα μάτια σου και μειώνεται η αγάπη σου, όσο και αν νομίζεις ότι τον βοηθάς. Έτσι είμαστε εμείς οι άνθρωποι. Καταστρέφεται όλως διόλου η αγάπη μας και προς τον Θεόν και προς τους ανθρώπους, εφ' όσον αναμειγνυόμεθα στην ιδιωτική ζωή τους. Αυτή είναι υπόθεση μόνο του αρμοδίου προσώπου και ποτέ εμού του μοναχού ή λαϊκού.

Το να αγαθοποιώ όσους με κακοποιούν, με οδηγεί στην ειρήνη. Διότι όλοι οι άνθρωποι τελικώς μας βάζουν προσκόμματα. Με έναν λόγο, με ένα βλέμμα, με το περπάτημά τους, με την χαρά τους, με την λύπη τους, παρεμβαίνουν στην πορεία μας. Γι' αυτό χρειάζεται φόβος και τρόμος, μην τυχόν και αντιδράσωμε στα προσκόμματα που μας βάζουν και διασαλευθή η ειρήνη του νου και της καρδιάς μας, μήπως δηλαδή προκαλέσωμε τον χωρισμό από τον Θεόν. Χρειάζεται φόβος και τρόμος, μην τυχόν και περιφρονήσω τον αδελφό μου, μην τυχόν νομίζω ότι αυτός είναι υπεύθυνος για τις συμφορές μου, διότι αυτό είναι ξεπεσμός μου από τον Θεόν. Ο άγιος Ισαάκ τονίζει: «Ουδέποτε φταίει ο άλλος για κάποιο παράπτωμα, πάντοτε φταις εσύ». Δεν σου φταίει ο άλλος επειδή εσύ κουράσθηκες, αμάρτησες, δυσπίστησες, αλλοιώθηκες. Βλέπεις κάποιον να τρώη με τα χέρια του και αγανακτείς. Αυτό δείχνει σαφώς ότι δεν άρχισες ακόμη την πνευματική σου ζωή. Η άσκησίς σου είναι στα προοίμια.

Για να μπορέσης να ξεπεράσης αυτούς του σκοπέλους, να αγαθοποιής όποιον σε κακοποιεί. Σκόρπα, όσο μπορείς, αγαθότητα. Είσαι στον κόσμο; Μπορείς να του βρεις δουλεία. Είσαι στο μοναστήρι; Εάν σε καταρασθή, να τον ευλογήσης, εάν σε χτυπήση από την δεξιά σιαγώνα, να του πης, χτύπα με και από την άλλη. Δείξε την αγάπη σου, ανάλογα με το πώς σου ανοίγει δρόμο ο ίδιος ο Θεός.

Όμως διαρκώς συμβαίνουν στην ζωή μας απρόοπτα. Έρχεσαι στο μοναστήρι για να βρης πνευματική ζωή, και συναντάς κακούς. Είναι απρόοπτο. Ζητάς κελλί από την πλευρά του μοναστηριού που δεν έχει υγρασία, το αποκτάς, διαπιστώνει όμως ότι η θάλασσα σου προκαλεί αλλεργία, οπότε δεν μπορείς να χαρής ούτε την ημέρα ούτε την νύχτα. Αμέσως θα σου πη ο λογισμός, σήκω να φύγης. Είναι απρόοπτο. Σε πλησιάζω με την ιδέα ότι είσαι καλός άνθρωπος και βλέπω ότι είσαι ανάποδος. Απρόοπτο.

Παρουσιάζονται συνεχώς απρόοπτα ενώπιόν μας, διότι έχομε θέλημα και επιθυμίες. Τα απρόοπτα είναι αντίθετα προς το θέλημα και την επιθυμία μας, γι' αυτό και μας φαίνονται απρόοπτα, στην ουσία όμως δεν είναι. Διότι άνθρωπος που αγαπά τον Θεόν προσδοκά τα πάντα και λέγει πάντοτε «γενηθήτω το θέλημά σου». Θα έρθη βροχή, λαίλαπα, χαλάζι, κεραυνός; «Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον». Επειδή αυτά κοστίζουν στην σαρκικότητά μας, γι' αυτό εμείς τα βλέπομε ως απρόοπτα.

Για να μην ταράσσεσαι λοιπόν κάθε φορά και στεναχωριέσαι, για να μην αγωνιάς και προβληματίζεσαι, να τα περιμένης όλα, να μπορής να υπομένης ό,τι έρχεται. Πάντα να λες, καλώς ήλθες αρρώστια, καλώς ήλθες αποτυχία, καλώς ήλθες μαρτύριο. Αυτό φέρνει την πραότητα, άνευ της οποίας δεν μπορεί να υπάρχη καμία πνευματική ζωή.

Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου

Λόγοι Ασκητικοί-Περί Αρετώ


το βρήκαμε εδώ

Κυριακή, 17 Ιουλίου 2011

Μετα-Πατερικοί ή συντηρητικοί Προτεστάντες;

Ψιτ παλικάρια...Οὐδέποτε κάποια αἵρεση νίκησε τήν Ἐκκλησία• ἁπλῶς πάντοτε μαίνεται, ἀλλά μέ τό πέρασμα τοῦ χρόνου γρήγορα καταλύεται, άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός

Μητροπολίτης Ναυπάκτου π.Ιερόθεος

[...] Τον τελευταίο καιρό υφέρπει και κυοφορείται μια αιρετική διδασκαλία που υπονομεύει όλο το οικοδόμημα της ορθοδόξου διδασκαλίας. Δεν θα έδινα ιδιαίτερο ενδιαφέρον και προσοχή, αν δεν έβλεπα ότι αυτή η κακοδοξία διαδίδεται σαν λύμη, την οποία συναντώ σε βιβλία και κείμενα, θεολόγων και φιλοσοφούντων, σε άρθρα, σε προφορικές ομιλίες που ακούγονται από ραδιοφωνικούς σταθμούς.

Δεν κτυπιέται ευθέως η δογματική διδασκαλία της Αγίας Γραφής, των Οικουμενικών Συνόδων, αλλά κυρίως προσβάλλονται ύπουλα οι προϋποθέσεις της ορθοδόξου θεολογίας. Γράφεται και λέγεται ότι οι Πατέρες της Εκκλησίας από τον 3ο αιώνα και μετά αλλοίωσαν την αρχέγονη εκκλησιαστική παράδοση.

Η αρχαία Εκκλησία, όπως υποστηρίζεται, ζούσε το μυστήριο της Εκκλησίας στην θεία Ευχαριστία, η οποία θεία Ευχαριστία «αποτελεί εικόνα και προληπτική φανέρωση της εσχατολογικής Βασιλείας του Θεού», οπότε η θεία Ευχαριστία εξομοιώνει, κατά το δυνατόν, τις ιστορικές κατά τόπους χριστιανικές κοινότητες ως «αυθεντική έκφραση της εσχατολογικής δόξας της βασιλείας του Θεού».

Οι απόψεις μπορούν να φαίνονται ως ευλογοφανείς, ουσιαστικά όμως δημιουργούν πρόβλημα, όταν δεν ερμηνεύωνται ορθόδοξα τα περί της θείας Ευχαριστίας ως φανερώσεως της Βασιλείας του Θεού, και τα περί της μεθέξεως της εσχατολογικής δόξας της Βασιλείας.

Λέγεται αυτό, γιατί όσοι χρησιμοποιούν τέτοιες εκφράσεις συνήθως αγνοούν η περιφρονούν την διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας, ιδιαιτέρως του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, για το ότι η Βασιλεία του Θεού είναι η φανέρωση του Θεού ως Φωτός, όπως έγινε στο όρος της Μεταμορφώσεως.

Επίσης, δεν ερμηνεύουν την δόξα του Θεού ως το άκτιστο Φως και την βίωση της εσχατολογικής δόξας ως μέθεξη του ακτίστου Φωτός, κατά την διάρκεια της θεοπτίας, όπως το έζησαν οι τρεις Μαθητές στο όρος της Μεταμορφώσεως και οι Απόστολοι την ημέρα της Πεντηκοστής, που έλαβαν το Άγιον Πνεύμα και έγιναν μέλη του αναστημένου Σώματος του Χριστού. Αυτή η θεοπτία και η μέθεξη της δόξας του Θεού είναι η βίωση της εσχατολογικής δόξας της Βασιλείας και κατά την θεία Λειτουργία από τους αξίους αυτής της εμπειρίας, τους θεουμένους.

Όμως, όσοι χρησιμοποιούν τέτοιες εκφράσεις, όπως Εκκλησία, θεία Ευχαριστία και Βασιλεία του Θεού, τις ερμηνεύουν πολύ εξωτερικά, συναισθηματικά η τουλάχιστον με έναν αφηρημένο στοχαστικό θεολογικό λόγο. Στην θεία Ευχαριστία βιώνουν την εσχατολογική δόξα της Βασιλείας όσοι φθάνουν στην θεοπτία και όχι απλώς όσοι νομίζουν ότι συμμετέχουν σε αυτήν μηχανικά με τα πάθη τους και τις αδυναμίες τους.

Η εμπειρία της εσχατολογικής δόξας της Βασιλείας δεν γίνεται απλώς με τα ωραία άμφια και τις ψαλμωδίες ούτε με την μετάληψη του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, χωρίς τις απαραίτητες προϋποθέσεις, αλλά με την εμπειρία της θεώσεως στην θεία Ευχαριστία και κατά την θεία Κοινωνία. Αυτό δείχνει η εμπειρία της δόξας της Βασιλείας που είχε ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, κατά την ημέρα της Κυριακής, και την περιγράφει στο βιβλίο της Αποκαλύψεως. Ουσιαστικά περιγράφεται η ουράνια θεία Λειτουργία.

Η ανησυχία, όμως, και ο έντονος προβληματισμός είναι κυρίως στο ότι όσοι ομιλούν κατά τέτοιον αφηρημένο, συναισθηματικό και στοχαστικό τρόπο, αφ’ ενός μεν παραθεωρούν τις ορθόδοξες προϋποθέσεις μεθέξεως της «εσχατολογικής δόξας», αφ’ ετέρου δε προχωρούν ακόμη πιο πέρα για να τις παρερμηνεύσουν. Ισχυρίζονται, δηλαδή, ότι αυτήν την ζωή της πρώτης Εκκλησίας, που εκφραζόταν ως «εσχατολογική δόξα της Βασιλείας του Θεού», την αλλοίωσαν οι ίδιοι οι άγιοι Πατέρες στους μεταγενέστερους αιώνες!

Δηλαδή, η ίδια η Εκκλησία που εκφράζεται δια των αγίων Πατέρων, τους οποίους εκείνη τιμά και γεραίρει, και τελικά αποδέχεται την διδασκαλία τους, δήθεν αλλοίωσε αυτήν την «βασική βιβλική και αρχέγονη χριστιανική εκκλησιολογία και πνευματικότητα». Αυτό έγινε, γιατί ασκήθησαν, όπως υποστηρίζουν, «έντονες ιδεολογικές πιέσεις του χριστιανικού γνωστικισμού και κυρίως του (νέο-) πλατωνισμού», που άρχισαν από τον 3ο αιώνα, οπότε υπεχώρησε η αρχέγονη εκκλησιολογία. Στην καλύτερη, όμως, περίπτωση «συνυπάρχει με μιαν άλλην πνευματικότητα (αλλά και εκκλησιολογία)».

Ἑ­πο­μέ­νως, οι Πατέρες συνετέλεσαν στο να υποχωρήση η αρχέγονη εκκλησιολογία, και αυτό το αποδέχθηκε σιωπηρώς η Εκκλησία, (δηλαδή η μια εκκλησιολογία στρέφεται εναντίον της άλλης εκκλησιολογίας) η συνυπάρχουν δύο εκκλησιολογίες παράλληλα.

Η μεταγενέστερη δε αυτή «πνευματικότητα» και «εκκλησιολογία» «έχει τις ρίζες της στη νέο-πλατωνίζουσα ευαγριανή και τη μεσσαλιανίζουσα μακαριανή μυστική θεολογία, αλλά θεμελιώνονται και επιστημονικά από την κατηχητική Σχολή της Αλεξανδρείας». Αυτή δε η μεταγενέστερη «εκκλησιολογία» χαρακτηρίζεται «όχι απλώς τροπή αλλά ανατροπή», της εκκλησιολογίας της πρώτης Εκκλησίας!

[...]

Γι’ αυτό όσοι υποστηρίζουν την πιο πάνω άποψη καταφέρονται σκληρά και εναντίον του βιβλίου της Φιλοκαλίας των ιερών νηπτικών, της οποίας ο υπότιτλος είναι «εν η δια της κατά την Πράξιν και θεωρίαν Ηθικής Φιλοσοφίας ο νους καθαίρεται, φωτίζεται και τελειούται». Γι’ αυτό το συλλεκτικό έργο των αγίων Νικοδήμου Αγιορείτου και Μακαρίου Νοταρά, τους οποίους η Εκκλησία συμπεριέλαβε στο αγιολόγιό της, πράγμα που αποδεικνύει ότι η νηπτική-φιλοκαλική παράδοση αναγνωρίζεται ως η προϋπόθεση της σωτηρίας και της θεώσεως του ανθρώπου, σε απαραίτητο συνδυασμό βέβαια με τα Μυστήρια της Εκκλησίας, είναι σημαντική.

Όσοι έχουν την άποψη που παρατέθηκε πιο πάνω, χαρακτηρίζουν την Φιλοκαλία ως «τα μηδενιστικά αδιέξοδα του φιλοκαλικού αντινεωτερικού προγράμματος των Νικοδήμου-Μακαρίου».

Έτσι, λοιπόν, κατά την μοντέρνα και προτεσταντίζουσα αυτή άποψη, η αρχέγονη «εκκλησιολογία» υπεχώρησε για να έλθη μια άλλη «εκκλησιολογία» ή στην καλύτερη περίπτωση λειτουργούν παράλληλα οι δύο εκκλησιολογίες μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

Μια τέτοια, όμως, άποψη δημιουργεί σύγχυση στους πιστούς. Και το εκπληκτικότερο είναι ότι αυτή η σύγχυση, σύμφωνα με τα λεγόμενα από τους αμφισβητίες αυτούς, έγινε δήθεν από την ίδια την Εκκλησία δια των Πατέρων της. Δηλαδή, κατ’ αυτούς, η ίδια η Εκκλησία αυτοαναιρείται.

Πιστεύω ακράδαντα ότι αυτή η προτεσταντίζουσα θεωρία αποτελεί πραγματικά αίρεση, και δυναμίτιδα μέσα στα θεμέλια της ίδιας της Εκκλησίας.

Επομένως, σύμφωνα με την θεωρία αυτή από τον 3ο αιώνα και μετά περνά μια αλλαγή στην θεολογία και την εκκλησιολογία της Εκκλησίας και σε αυτό συνετέλεσαν ο Ευάγριος ο Ποντικός με τον Μακάριο τον Αιγύπτιο. Ο Ευάγριος χωρίζει τον νου από τις αισθήσεις και την διάνοια και αυτό θεωρείται ως ένας «θεωρητικός μυστικισμός».

[...]

Αυτή η νέα θεωρία, που προσπαθεί να ανατρέψη την παραδοσιακή ασκητική ζωή της Εκκλησίας, διατείνεται ότι οι βαθμοί της πνευματικής ζωής, κάθαρση, φωτισμός, θέωση είναι επίδραση ωριγενιστική. Σύμφωνα με την άποψη αυτή ο Ευάγριος επηρεάσθηκε από τον Ωριγένη και όλος αυτός ο επηρεασμός επέδρασε στους μεταγενεστέρους Πατέρας (Μακάριο Αιγύπτιο, Καππαδόκες, Μάξιμο Ομολογητή, Συμεών Νέο Θεολόγο, άγιο Γρηγόριο Παλαμά κ.α.) και έφθασε μέχρι τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη και, βεβαίως, στους Πατέρας της Φιλοκαλίας.

Μερικοί φθάνουν στο σημείο να θεωρούν ότι οι θεοπτίες των ιερών ησυχαστών είναι «δαιμονοφαντάσματα», «δαιμονικαί φαντασιώσεις», «δαιμονοκίνητοι», «αλλοπρόσαλλα», «αλλόκοτα», «τραγελαφικά», «εκτρωματικά» κ.λ.π. και ότι ο ιερός ησυχασμός, η ζωή των συγχρόνων ησυχαστών είναι μαγικές καταστάσεις και επίδραση του Ινδουϊσμού. Άλλοι τα περί της ιεράς ησυχίας και της οράσεως του ακτίστου Φωτός τα ερμηνεύουν ως συναισθηματικές καταστάσεις, ασθένεια των νεύρων, φαντασιώσεις κλπ..

Αποσπάσματα από


Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2011

Αφιέρωμα στον Πατέρα Παΐσιο

''Στις 12 Ιουλίου (νέο ημερολόγιο) του 1994, στις 11:30 τη νύχτα, την ησυχία τάραξε μια δυνατή βροντή! Κατόπιν με συνεχείς αστραπές φωτιζόταν όλο το Άγιον Όρος. Το απόγευμα έγινε γνωστό ότι ο Γέροντας είχε περάσει στην αιωνιότητα.''Αἰωνία σου ἡ μνήμη, γέροντα Παΐσιε.




Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2011

ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΑΥΤΟΣ Ο ΠΗΛΟΣ Ο…ΑΥΘΑΔΗΣ Λόγος στο ρητό «Πλήν μάτην ταράσσεται πας άνθρωπος ζων Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος


Φέρε ουν, αγαπητέ,
∆αυϊδικής κιθάρας το ψαλμικόν ανακρούσωμεν μέλος,
και κατά του ∆αυίδ την ανθρωπίνην ευτέλειαν στηλιτεύσαντες, είπωμεν·

Πλήν μάτην ταράσσεται πας άνθρωπος ζων·
Ταράσσεται, και το τέλος απόλλυται·
ταράσσεται, και πριν καταστήναι καταποθείται·
ως πυρ ανακαίεται, και ως καλάμη αποτεφρούται·
ως θύελλα επαίρεται, και ως κόνις εδαφίζεται·
ως φλοξ αναριπίζεται, και ως καπνός διαλύεται·
ως άνθος ωραΐζεται, και ως χόρτος ξηραίνεται·
ως νέφος υπεραπλούται, και ως σταγών απομειούται·
ως πομφόλυξ ογκούται, και ως σπινθήρ αποσβέννυται·
ταράσσεται, και τη απληστία κερδαίνει την δυσωδίαν·
ταράσσεται, και των από της ταραχής ουδέν λαμβάνων απέρχεται.
Αυτού αι ταραχαί, και άλλων αι τρυφαί·
αυτού οι πόνοι, και άλλων οι θησαυροί·
αυτού αι φροντίδες, και άλλων αι ευφροσύναι·
αυτού αι θλίψεις, και άλλων αι απολαύσεις·
αυτού αι κατάραι, και άλλων αι θεραπείαι·
αυτού αι αρπαγαί, και άλλων αι ηδοναί·
παρ' αυτώ ο στεναγμός, και παρ' ετέροις οι πλεονασμοί·
παρ' αυτώ τα δάκρυα, και παρ' ετέροις τα χρήματα·
αυτός εν άδη κολάζεται, και άλλοι πάλιν εν τοις αυτούεντρυφώσι ψάλλοντες.
Πλήν μάτην ταράσσεται πας άνθρωπος ζων.
Άνθρωπος,
το της ζωής πρόσκαιρον δάνεισμα,
το του θανάτου ανυπέρθετον όφλημα,
το εκ προαιρέσεως αδάμαστον ζώον,
το αυτοδίδακτον πονήρευμα,
το αυτομαθές επιβούλευμα,
το εύτεχνον εις κακουργίαν,
το ευμήχανον εις αδικίαν,
το έτοιμον εις πλεονεξίαν,
το ακόρεστον εις απληστίαν,
το ευφυές εις απιστίαν,
το υπέρογκον πνεύμα,
το μεγαλορήμον θράσος,
το ευδιάλυτον φρύαγμα,
το ευκαθαίρετον ύψωμα,
το ευάλωτον τόλμημα,
ο πηλός ο αυθάδης,
η τέφρα η στασιώδης,
η κόνις η μεγαλόφρων,
η σποδός η πεφυσιωμένη,
ο σπινθήρ ο ευκατάσβεστος,
η φλόξ η ευμάραντος,
ο ευρίπιστος λύχνος,
το ετοιμοφθόρον ξύλον,
ο ευξήραντος χόρτος,
η ευνέκρωτος χλόη,
η ευδαπάνητος φύσις·
ο σήμερον απειλών, και αύριον τελευτών·
ο σήμερον εν πλούτω, και αύριον εν τάφω·
ο σήμερον εν διαδήματι, και αύριον εν μνήματι·
ο σήμερον εν πορφύρα, και αύριον εν εκφορά·
ο σήμερον εν θησαυροίς, και αύριον εν σοροίς·
ο σήμερον εν κόλαξι, και αύριον εν σκώληξιν·
ο σήμερον ων, και αύριον μη ων·
ο άρτι φρυαττόμενος, και μετ' ολίγον θρηνούμενος·
ο εν ευπραγίαις αφόρητος, και εν δυσπραγίαις απαραμύθητος·
ο εαυτόν αγνοών, και τα υπέρ αυτόν πολυπραγμονών·
ο το παρόν ουκ ειδώς, και περί των μελλόντων φανταζόμενος·
ο φύσει θνητός, και τη επάρσει, ως νομίζει, αιώνιος·
το πάσης αρωστίας προκείμενον πάρεργον,
το παντός πάθους ευδιάβατον καταγώγιον,
το των πυρετών αδιάφορον καθημερινόν γυμνάσιον,
το πάσης λύπης ευπαράδεκτον πανδοχείον.
Ω πόση της ημετέρας ευτελείας η τραγωδία!
ω πόσος ο της ανθρωπίνης ευτελείας θρίαμβος!
Ω πόσα είπον,
και της προφητικής φωνής ουδέν αρμοδιώτερον εύρον,
της λεγούσης·
Πλήν μάτην ταράσσεται πας άνθρωπος ζων!
Τέλος, όρα, αγαπητέ,
ει μη θάλατταν μιμείται των ανθρώπων τα πράγματα,
ει μη της εκείθεν ταραχής ο βίος εμπλέκεται,
ει μη της υγράς πλέον επί της ξηράς χειμαζόμεθα,
ει μη των ανέμων σφοδρότερον αλλήλοις συμπίπτομεν,
ει μη τα χρήματα, καθάπερ καταιγίδες,
κατ' αλλήλων ημάς συγκρούουσιν,
ει μη, καθάπερ εν ζόφω θαλαττίω, ώδε κακείσε περιφερόμεθα.

το βρήκαμε εδώ

Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2011

Άρχισαν οι ετοιμασίες για τη μεγάλη πανήγυρη στην Ι.Μ. Μεγίστης Λαύρας

17/4 - 19/6 Ιουλίου

.

Με ιεροπρέπεια και παναγιορειτική συμμετοχή θα τελεσθεί και φέτος η πανήγυρη του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτου στην Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας Αγίου Όρους, συνολικής διαρκείας 15 ωρών.

Θα προεξάρχει ο Σεβ. Μητροπολίτης Καρπάθου και Κάσου κ. Αμβρόσιος, και ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ροδοστόλου κ. Χρυσόστομος.

Κατά το αρχαίον έθος, ο Ηγούμενος κατά την διάρκειαν της Πανηγύρεως θα είναι ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Ιβήρων Αρχιμανδρίτης Ναθαναήλ.

Τον κόπο των ψαλτηρίων θα επωμισθούν οι Μοναστικές Αδελφότητες των Δανιηλαίων, των Θωμάδων και των Γερασιμαίων και οι Γέροντες Αντύπας Καρεώτης και Δαμασκηνός Νεοσκητιώτης.

Πλήθος μοναχών από τις Ιερές Μονές, τις Σκήτες, τα Κελιά, την Έρημο αλλά και αδελφοί εκ του κόσμου θα συνευρεθούν να τιμήσουν τον κοινό πατέρα των Αγιορειτών και θεμελιωτή του Κοινοβιακού Μοναχισμού στον Άθω.

Διαμονητήρια για την Μονή της Μεγίστης Λαύρας, είναι ελεύθερα από την Τρίτη 12 Ιουλίου έως και την 18 Ιουλίου.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΑΝΗΓΥΡΕΩΣ

Κυριακή απόγευμα 17/4 Ιουλίου

5:30 μ.μ Πανηγυρική κωδωνοκρουσία, λιτάνευση της εφεστίου σεβασμίας και θαυματουργού εικόνας Παναγίας της Κουκουζέλισσας από το ομώνυμο παρεκκλήσιό της στον Ι. Ναό του Καθολικού της Μονής, τέλεση Μικρού Εσπερινού.

6:30 μ.μ Παράθεση δαψιλούς τραπέζης.

8.30 μ.μ. Τέλεση Μεγάλου Εσπερινού με αργά Ανοιξαντάρια του Ιωάννου του Κουκουζέλους, Λιτή, Αρτοκλασία, Εγκωμιαστικό λόγο για τον Οσιο Αγ. Αθανάσιο τον Αθωνίτη, Όρθρο με αργούς μελωδικούς πολυελαίους, τέλεση Αγιασμού στη Φιάλη προ της εισόδου στο νάρθηκα του καθολικού, με προσκύνηση τιμίων χαριτοβρύτων λειψάνων, Θ. Λειτουργία, ευλόγηση των κολλύβων της Παναγίας και του Αγίου Αθανασίου.
Οι Ακολουθίες τελειώνουν στις 11.30 π.μ της επομένης ημέρας (Δευτέρα 18/5 Ιουλίου, συνολικής διαρκείας 15 ωρών).

Δευτέρα 18/5 Ιουλίου.

11:45 π.μ Πλούσια εδεσμάτων τράπεζα, την ύψωση του άρτου της Παναγίας, ο οποίος περιφέρεται υπό τους ήχους του Μεγαλυναρίου «Αξιον εστίν ως αληθώς» που συμβολίζει τη συμμετοχή του πιστού στο Σώμα της Εκκλησίας του Χριστού, του Αρτου της Ζωής.

5:30 μ.μ Εσπερινός και τα Κτητορικά, το μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των κτητόρων αυτοκρατόρων Νικηφόρου Φωκά (963-969) και Ιωάννου Τζιμισκή (969-976) και όλων των οσιακώς εγκαταβιωσάντων και κοιμηθέντων στη Ι. Μονή από της ιδρύσεώς της ίσαμε σήμερα.

6:30 μ.μ Πλούσια τράπεζα, η προσαγορευόμενη «Κτητορική».

7:30 μ.μ Απόδειπνο.

Τρίτη19/6 Ιουλίου

3:45 π.μ Μεσονυκτικό, Τριαδικό κανόνα, γέμοντα δογματικών στοιχείων, ο Όρθρος και η Θεία Λειτουργία.

10:00 π.μ Τράπεζα.

Εξαίρουμε ιδιαιτέρως την όλη προσφορά και φροντίδα του ταπεινού καθηγουμένου της Ι. Μ. Μ. Λαύρας Αρχιμ. Προδρόμου, ο οποίος σε συνεργασία με τους αδελφούς της Ι. Μονής, οργανώνει μεθοδικά την πανήγυρη, ώστε όλα να τελεσθούν με απόλυτη τάξη, ακρίβεια, ιεροπρεπή μεγαλοπρέπεια και αρχοντιάς για να εξυπηρετηθούν όλοι οι προσκυνητές. Ο Θεός με τις πρεσβείες του Αγ. Αθανασίου να του χαρίζει υγεία κατ' άμφω και να τον ενισχύει στον πνευματικό και διοικητικό αγώνα που αθορύβως διεξάγει.

Ακούστε ΡΑΔΙΟ ΦΛΟΓΑ ( κάντε κλίκ στην εικόνα)