Πέμπτη, 10 Φεβρουαρίου 2011

Μέσα στὸν κόσμο, ἀλλ’ ὄχι μέσα μας ὁ κόσμος!


Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Στ Βιβλικ κα θεολογικ ρολογία, φίλοι, λέξη «κόσμος» χει δύο ννοιες. μία ναφέρεται στ σύνολο τς δημιουργίας, δηλαδ στ σύμπαν. λλη ναφέρεται στς γκόσμιες δυνάμεις το κακο, πο χθρεύονται κα πολεμον τ ργο το Θεο.

* * *

Εαγγελιστς ωάννης γράφοντας γι τν Θε Λόγο (=τν ησο Χριστ) ναφέρει: «ν τ κόσμ ν, κα κόσμος δι ατο γένετο κα κόσμος ατν οκ γνω» (ωαν. α΄, 10). Δηλαδ Χριστς ταν νέκαθεν κα π’ τν ρχ στν κόσμο κα προνοοσε κα κυβερνοσε τν κόσμο, λα δ τ κτίσματα π τ ποα ποτελεται γιναν διατο. ταν μως λαβε σάρκα κι γινε νθρωπος, διεφθαρμένος κόσμος τν νθρώπων δν Τν νεγνώρισε ς δημιουργό Του.

γ. ω. Χρυσόστομος σχολιάζοντας τ σημεο ατ ναφέρει: «δ κόσμο νομάζει τ διεφθαρμένο κα προσκολλημένο στ γήινα γαθ πλθος, τν χυδαο κα ταραχώδη κι νόητο λαό».

Στν παραβολ το Χριστο γι τν σωτο, βλέπουμε τ νεώτερο γι φεύγοντας π’ τν πατέρα του ν μ πηγαίνει σ μι γειτονικ χώρα, γι ν βρίσκεται κοντά του, λλ σ χώρα μακριν (βλ. «πεδήμησεν ες χώραν μακρν») κριβς γι ν μ χει καμμία σχέση μαζί του! Ατ πομάκρυνση φανερώνει τι μαρτωλς νθρωπος χι μόνο ποστατε π’ τν Θεό, λλ κα διακόπτει ποιαδήποτε σχέση μαζί Του. διακοπή δ ατ τς σχέσης το νθρώπου μ τν Θε εναι οσία τς μαρτίας.

λλ ποι εναι ατ μακριν χώρα, στν ποία καταφεύγει νθρωπος, πού πομακρύνεται π τν Θεό; Δν εναι λλη π τν κόσμο! Δηλαδ κοινωνία τν μακρι π τν Θε ερισκόμενων νθρώπων, δια μαρτωλ ζωή. Εναι μι χώρα τελείως ξεκομμένη π’ τν Θεό, μι χώρα πο Θες τν ποστρέφεται, τν βδελύσσεται κα τν πορρίπτει.

ρχοντας τς χώρας ατς κα το κόσμου τούτου, δν εναι λλος π’ τν διο τν διάβολο, πως τν κατονομάζει Χριστς μιλώντας γι τ σταυρική Του θυσία λέγοντας: «Κα ρχων το κόσμου τούτου κβληθήσεται ξω» (ωαν. ιβ΄, 31). Δηλαδ μ τν θυσία Του ατ ρχοντας το κόσμου ατο, διάβολος, θ πεταχτε ξω π τ κράτος του κα θ χάσει τν ξουσία του· κα Εαγγ. ωάννης γράφει: «Γνωρίζουμε πολ καλ τι καταγόμαστε π’ τν Θεό, λλ’ κόσμος λόκληρος βρίσκεται π τν ξουσία το πονηρο» (Α ωαν. ε, 19).

Μ λλα λόγια, «κόσμος» δν εναι τίποτ’ λλο παρ πίγεια κφραση τς νταρσίας το διαβόλου κατ το Θεο, πο συνέβη κάποτε στν πνευματικ κόσμο τν γγέλων.

Χριστς διαχωρίζοντας τ θέση Του π’ τν κόσμο ατό, επε στος Φαρισαίους: «μες κ το κόσμου τούτου στέ, γ οκ εμ κ το κόσμου τούτου» (ωαν. κ΄, 23).

* * *

λλ γιατί ο νθρωποι προτιμον ν πορευθον κα ν μείνουν στν μαρτωλ κα ξεκομμένο π’ τν Θε ατ κόσμο κα χι κοντά Του; Γιατί, πλούστατα, χουν τν ντύπωση πς θ ζήσουν κε καλύτερα! Μ νέσεις, μ γλέντια, μ διασκεδάσεις κάθε εδους, μ λευθερία στ πάντα, μ πολαύσεις κα δονς κάθε λογς. Δέστε, πάλι, τν παραβολ το σώτου

Στ τέλος, βέβαια, δν πολαμβάνουν τίποτ’ λλο, παρ τ ξυλο- κέρατα τς μαρτίας. Τ ξυλοκέρατα χουν στ γεύση κάποια γλυκύτητα. μως δν εναι στ τέλος τίποτ’ λλο, παρ μι ξυλώδης οσία τελείως κατάλληλη, γι ν θρέψει τν νθρωπο. Τ διο ποτελον τά φθαρτ κα λικ πράγματα το κόσμου, πο χι μόνο δν χορταίνουν τς ναζητήσεις τς ψυχς μας, λλ μεγαλώνουν πι πολ τν πεί- να κα τ δίψα μας. Κα στ τέλος δηγον στν θάνατο π πνευματικ λιμό! γ. ω. Χρυσόστομος λέει πς «ο χαρς πο δίνει κόσμος, ρχίζουν π’ τ γλυκύτητα κα τελειώνουν στν πίκρα»!

π’ ατόν, λοιπόν, τν κόσμο θέλει ν διαχωρίσουμε τ θέση μας Χριστός. Ν τν πομακρύνουμε π κοντά μας, ν τν πορρίψουμε. Λένε πολ σωστ πς «σο περισσότερο ζητομε τν κόσμο, τόσο λιγότερο θ λάβουμε τν ορανό». πς « μεγαλύτερη δυναμία μας φείλεται στ τι δν χωριζόμαστε π’ τν κόσμο».

πόστολος άκωβος γράφει στν πιστολή του πς να π’ τ οσιωδέστερα γνωρίσματα τς θρησκείας τς καθαρς κα μόλυντης νώπιον το Θεο εναι ν τηρε κανες τν αυτ του λεύθερο π κάθε μολυσμ, πο μπορε ν το προκαλέσει μακράν Του ερισκόμενος κόσμος. Κα συγκεκριμένα: «Θρησκεία καθαρ κα μίαντος παρ τ Θε κα Πατρ ατη στίν… σπιλον αυτν τηρεν π το κόσμου» (α΄, 27).

Ν ρχ τς ζως μας, πέρτατος στόχος μας, πηγ τν ξιν μας. Ατ τ «σπιλον αυτν τηρεν π το κόσμου»! πόψη τούτη πισήμανση το Μ. Βασιλείου: «Ο θεες Γραφς εναι γι μς πλήρεις διδαγμάτων περ το τι δν εναι δυνατν ν διακρινόμαστε κα στ δύο πράγματα συγχρόνως, δηλαδ κα στς κοσμικς ποθέσεις κα στν κατ Θεν ζω»

* * *

Ατς τώρα πο πορεύεται στν κόσμο κα στς πολαύσεις του, κενο πο μέσως δείχνει εναι πς δν χει γάπη στν Θεό. Γρά- φει Εαγγ. ωάννης: «Ν μ γαπτε τν κόσμο, οτε τ πράγματα, πο εναι στν κόσμο. Ἐὰν γαπ κανες τν κόσμο, δν πάρχει γάπη γι τν Πατέρα μέσα του» (Α ωαν. β΄, 15). π. άκωβος ναφέρει πς φίλος το κόσμου γίνεται κα χθρός το Θεο. Κα συγκεκριμένα: «Μοιχο κα μοιχαλίδες, δν ξέρετε τι φιλία το κόσμου εναι χθρα πρς τν Θεό; ποιος θελήσει ν εναι φίλος το κόσμου, γίνεται χθρός το Θεο» (άκ. δ΄, 4).

Εναι πόμενο πλέον, ατς πο μένει κοντ στν πατρικ γκαλι ν περιμένει π’ τος νθρώπους το κόσμου τς ερωνεες, τν χθρα, τ μίσος κα τν θάνατο κόμη. διάβολος κάνει τ πάντα, γι ν τος ποσπάσει στν περίοπτη θέση, πο βρίσκονται, γι ν τος δηγήσει στν κατάντια το κόσμου του.

Εναι πολ χαρακτηριστικ π’ ατο τά λόγια το Χριστο μας: «Ἐὰν κόσμος σς μισε, ν ξέρετε τι πρν π σς χει μισήσει μένα. Ἐὰν εσαστε π τν κόσμο, κόσμος θ σς γαποσε σν δικούς του. πειδ μως δν εστε π’ τν κόσμο, λλ’ γ σς διάλεξα π’ τν κόσμο κα σς ξεχώρισα π’ ατόν, γι’ ατ σς μισε κόσμος. Ν θυμάστε τν λόγο πο σς επα. “Δεν πάρχει δολος νώτερος π’ τν κύριό του”. Ἐὰν μένα κατεδίωξαν, θ καταδιώξουν κι σς…».

Κι ατ τ εδαμε τόσο πολ στν στορία, πως γι παράδειγμα μ τος διωγμος τν Χριστιανν. Τ βλέπουμε κα σήμερα, ταν μς λένε τόσα κα τόσα τότε πο κκλησιαζόμαστε, τότε πο ξομολογούμαστε, τότε πο δν τος κολουθομε στ’ μαρτωλ ξεδόματα κα τ ξενύχτια, τότε πο εμαστε μι χρυσ παραφωνία δίπλα τους!

Λένε πς «δν μπορες ν’ κολουθες σωστ τν Χριστ χωρς ν’ πορριφθες π τν κόσμο πο Τν σταύρωσε». Σοφότατο!

λλ μήπως πρέπει ν φύγουμε π’ τν κόσμο, γι ν σωθομε κα γι ν ποδείξουμε πώς γαπμε τν Θεό; χι! Δν μς ζητ ατ Θεός, κτς π κείνους πο διαίτερα καλε, πως εναι ο μοναχοί. διος Χριστς προσευχόμενος στν Πατέρα του γι τος μαθητς Του λέγει: «Οκ ρωτ να ρης ατο κ το κόσμου, λλ’ να τηρήσης ατος κ το πονηρο» (ωαν. ιζ΄, 15). Δηλαδή, δν σ παρακαλ ν τος πάρεις π τν κόσμο, λλ ν τος προφυλάξεις π’ τν πονηρ, πο κυριαρχε στν κόσμο.

Συνεπς, λοιπόν, θ ζομε μέσα στν κόσμο κα τν κοινωνία τν νθρώπων, θ εμαστε μως ξω κα μακρι π’ τ νοοτροπία το κόσμου, το κόσμου κείνου πο προσδιορίσαμε. Θ ζομε «ν τ κόσμ», λλ δν θ παρασυρόμαστε π τν «γοητεία το κόσμου».

Παρατηρε πέροχα . Χρυσόστομος: « Χριστς μετ τ θαμα το χορτασμο τν πέντε χιλιάδων, νάγκασε τος μαθητές Του ν ναχωρήσουν, στε ν διαλυθε τ πλθος, διος δ θελε ν’ νεβε στ ρος. Κι ατ τ κανε, γι ν μς διδάξει ν μ ναμειγνυόμαστε συνεχς μ τν κόσμο, οτε πάλι ν τν ποφεύγουμε πάντοτε, λλ κα τ δύο ν τ κάνουμε πρς φέλεια, τ να μετ τ λλο, νάλογα πρς τν κάστοτε νάγκη».

Κα δν εναι μόνο ατ πο θέλει π μς Χριστός. πιπλέον πιθυμε ν εμαστε τ φς το κόσμου, πο θ τν φωτίζει, γι ν μ χαθε στ σκοτάδια τς καταστροφς κα γι ν μπορε ν πιστρέψει κοντά Του, καθς κα λάτι, πο κα θ τν νοστιμίζει σο γίνεται κα θ τν συντηρε π’ τν σήψη τς μαρτίας!

Θυμηθετε τί γινε μ τν Λώτ. σο ατς κα οκογένειά του βρισκόταν στ Σόδομα κα Γόμορρα, δν ρχόταν καταστροφή τους. ταν μως φυγαν π’ τς πόλεις ατές, μέσως ρθε π’ τν οραν φωτι κα θειάφι κα τς ξολόθρευσε!

Τονίζει γ. Γρηγόριος Θεολόγος: «Ν μ παθαίνουμε τίποτε π’ τος πολλούς, πως τ διαμάντι π κείνους πο τ χτυπον, λλ κα τος λλους ν τος κάνουμε σν τος αυτούς μας, σο εναι δυνατν καλλίτερους».

* * *

πισημαίνει . Χρυσόστομος: «Κάθε τί τ πνευματικ ποφέρει μέγιστο κέρδος. πως πάλι κα κάθε τί τ κοσμικ τν χειρότερη ζημία».

Ν κα τί λλο μς πισημαίνει: «ς νικήσουμε λοιπν τν κόσμο. ς τρέξουμε πρς τν θανασία. ς κολουθήσουμε τν βασιλιά. ς στήσουμε σ’ ατν τρόπαιο. ς περιφρονήσουμε τς δονς το κόσμου. Κα δν χρειάζονται κόποι. ς μεταθέσουμε τν ψυχή μας πρς τν οραν κα νικήθηκε λος κόσμος. ν δν πιθυμήσεις τν κόσμο, νικήθηκε. ν τν καταγελάσεις, νικήθηκε».

Ν λοιπν κι τρόπος νίκης το κόσμου κα τς νοοτροπίας του. Ν μ τν πιθυμομε, ν τν περιγελμε!

Ατ τν περιφρόνηση μς τν τονίζει κα μ λλο τρόπο . Χρυσόστομος λέγοντας: «Τίποτα πολύτως δν καθιστ τόσο παράνομους κι νόητους τούς νθρώπους, σο τό τι ξαρτνται π τ γνώμη το κόσμου. Κα τίποτα δν τος καθιστ πι νάρετους κα δαμάντινους, σο τό ν τν περιφρονον».

* * *

Στ’ λήθεια, καλοί μου φίλοι, τι μεγάλο κα νυπέρβλητο πράγμα εναι, τ ν μπορε ν πε κα γι μς Χριστς ατ πο λεγε γι τος μαθητς Του προσευχόμενος στν Πατέρα Του: «Δν χουν τ φρονήματα το κόσμου κα δν εναι π’ τν κόσμο, πως γ δν εμαι π’ τν κόσμο»! (ωαν. ιζ΄, 16).



το βρήκαμε εδώ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ακούστε ΡΑΔΙΟ ΦΛΟΓΑ ( κάντε κλίκ στην εικόνα)