Παρασκευή, 29 Οκτωβρίου 2010

Ο ποιητής που κολυμπούσε στο θεϊκό Φως


Από εδώ, όπου μπορείτε και
να κατεβάσετε όλα τα έργα του.


Ο άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος γεννήθηκε στην Γαλάτη της Παφλαγονίας (Μικρά Ασία) το 948 ή το 958 (κατά τον Π.Κ.Χρήστου).
Η ζωή του αγίου Συμεών συμπίπτει σε μεγάλο μέρος με τη βασιλεία του Βασίλειου Β’ του Βουλγαροκτόνου (976-1025).Σε ηλικία περίπου έντεκα χρονών οι γονείς του τον έφεραν στην Κωνσταντινούπολη, για να σπουδάσει στα σχολεία της πρωτεύουσας και να μπει στη συνέχεια στην υπηρεσία του αυτοκράτορα. Ο θείος του Βασίλειος κατείχε σημαντική θέση στην αυλή. Ο νεαρός όμως Συμεών αρνήθηκε την μεγάλη αυτή τιμή καθώς και το να συνεχίσει τις σπουδές του μετά το γυμνασιακό στάδιο, σε ανώτατες σχολές. Φαίνεται ότι για ένα διάστημα έζησε την άτακτη ζωή ενός νέου της πρωτεύουσας. Τελικά γνώρισε τον άγιο Συμεών τον Ευλαβή (917-987), γέροντα μοναχό της Μονής του Στουδίου. Συνεχίζει να εργάζεται όπως και πριν μέσα στον κόσμο, αλλά επισκέπτεται συχνά τον πνευματικό του πατέρα.
Ο Συμεών ο Στουδίτης στην αρχή του έδωσε ένα ελάχιστο πρόγραμμα ασκητικής ζωής, και για ανάγνωσμα τον “Πνευματικό Νόμο” του Μάρκου του Μοναχού. Τότε έζησε και την πρώτη του εμπειρία.

Τον πλημμύρισε το άκτιστο φως και τον γέμισε χαρά, έτσι που έχασε τον εαυτό του και τον γύρω του κόσμο. Αυτή όμως η πρώτη καρποφόρα περίοδος, που ο άγιος Συμεών απέδιδε στις προσευχές του πνευματικού του πατέρα, δεν κράτησε πολύ. Ξαναγύρισε στην κοσμική και άστατη ζωή που ζούσε πριν. “Εις λάκκον και και ιλύν βυθού αισχρών εννοιών τε και πράξεων εμαυτόν ο άθλιος εναπέρριψα, κακεί κατελθών τοις εγκεκρυμμένοις εν τω σκοτεί περιέπεσον, εξ ων ουκ εμαυτόν εγώ μόνον, αλλ’ ουδέ ο σύμπας κόσμος εις εν αθροισθείς εκείθεν αναγαγείν με και των χειρών αυτών εξελέσθαι ηδύνατο”. Φαίνεται ότι ακόμα και σ’ αυτή την περίοδο, που κράτησε έξι ή επτά χρόνια, ο άγιος Συμεών δεν διέκοψε ολότελα τις σχέσεις του με τον πνευματικό του πατέρα.


Τελικά θαυματουργικά απελευθερώνεται και μπαίνει δόκιμος στη Μονή του Στουδίου σε ηλικία 27 ετών. Λίγο αργότερα ο ηγούμενος τον κάλεσε και του ζήτησε να εγκαταλείψει τον πνευματικό του πατέρα. Ο Συμεών αρνήθηκε και εγκατέλειψε την Μονή του Στουδίου. Μπήκε ως δόκιμος στο γειτονικό μοναστήρι του αγίου Μάμαντος του Ξηροκέρκου. Έγινε σύντομα μοναχός, χειροτονήθηκε ιερέας και μετά τρία χρόνια σε ηλικία 31 χρονών εκλέχθηκε ηγούμενος από τους μοναχούς του αγίου Μάμαντος με τη συγκατάθεση του Πατριάρχη Νικολάου του Χρυσοβέργη. Γίνεται διάσημος στην Κωνσταντινούπολη, άλλοι τον τιμούν και άλλοι του επιτίθενται.

Ο άγιος Μάμας, ορφανό που γεννήθηκε στη φυλακή και από την αγιότητά του έγινε ένα με τα ζώα του δάσους. Θανατώθηκε από τους Ρωμαίους σε ηλικία 15 ετών. Ο άγιος Συμεών έγινε ηγούμενος μονής αφιερωμένης σ' αυτόν τον άγιο.
Μετά τα πρώτα εύκολα βήματα στην πνευματική ζωή, που τον οδήγησαν γρήγορα στην θεωρία του ακτίστου φωτός, πορεύεται τον δύσκολο δρόμο της ασκήσεως με υπομονή για να συντελεστεί η αφομοίωση της Χάρης. Μετά από μεγάλο και τραχύ διάστημα ασκητικού αγώνα αξιώθηκε να δει πάλι το άκτιστο φως, αλλά αμυδρότερα. Οι δυσκολίες πολλαπλασιάζονται από την αντίδραση των ανθρώπων που δεν καταλαβαίνουν το νόημα των πνευματικών του αγώνων.

Παρά τις πολυάριθμες εμπειρίες δεν έχει γνωρίσει ακόμη τον Θεό και αισθανόταν βαθιά ανικανοποίητος. Τελικά μέσα στο άκτιστο φως βιώνει προσωπική συνάντηση και κοινωνία με τον Χριστό. Στη συνέχεια αυτή η κατάσταση γίνεται μόνιμη.


Από αγάπη προς τον πλησίον και από τη μεγάλη του επιθυμία να κάνει όλο τον κόσμο μέτοχο αυτής της χάρης, φανερώνει στους άλλους την εμπειρία του και τους προτρέπει ν’ ακολουθήσουν αυτόν τον πνευματικό δρόμο. Πλέον αισθάνεται την βεβαιότητα ότι δεν είναι αυτός που καλεί αλλά ότι ο Ίδιος ο Χριστός καλεί τους ανθρώπους δια του αγίου Συμεών.
Το μοναστήρι του ήταν σε άθλια κατάσταση. Αγωνίζεται για την ανοικοδόμηση του και για την πνευματική καθοδήγηση των μοναχών. Πάντα κήρυττε την δυνατότητα της ένωσης με τον Θεό στην παρούσα ζωή. Ο δρόμος που οδηγεί σε αυτή την ένωση, η εφαρμογή των εντολών του Χριστού, η οδός η στενή και τεθλιμμένη του σταυρού, οι ασκητικοί αγώνες.

Τονίζει ότι αρχίζουμε να συμμετέχουμε στην ανάσταση του Χριστού ήδη από τον παρόντα κόσμο.
Ήδη από εδώ αρχίζουμε να βλέπουμε τον Χριστό.

Η διδασκαλία δεν απευθυνόταν σε ερημίτες και αναχωρητές μοναχούς. Απευθυνόταν σε συνηθισμένους μοναχούς ενός κοινοβίου της πρωτεύουσας και σε έναν ευρύτερο κύκλο πιστών.
Ο άγιος Συμεών είχε πεποίθηση ότι στα λόγια και τη διδασκαλία του εμπνεόταν από το άγιο Πνεύμα. Διευκρινίζει ότι μιλάει τόσο συχνά για τον εαυτό του και για τις εμπειρίες του επειδή θέλει και τα πνευματικά του παιδιά να μοιραστούν τα ίδια με αυτόν δώρα.
Στο μοναστήρι του αγίου Μάμαντος έρχονται πολύ καινούριοι μοναχοί. Σχηματίστηκε μια ομάδα μαθητών πιστών και αφοσιωμένων. Ανάμεσα τους ένας πρώην επίσκοπος της Ιταλίας με το όνομα Ιερόθεος. Στο λαό της Κωνσταντινούπολης γίνεται όλο και περισσότερο γνωστός. Πολλά σημαντικά πρόσωπα τον επισκέπτονται αναζητώντας πνευματική καθοδήγηση. Μερικοί όμως από τη συνοδεία του δεν μπορούν να συνεχίσουν. Μια ψυχρότητα άρχισε να εισχωρεί. Δημιουργείται μια ομάδα που αντιδρά. Υπάρχει ένταση ανάμεσα στον άγιο Συμεών και σε μια μερίδα μοναχών.
Παρά την εχθρότητα που συναντούσε εξακολουθεί να καλεί τους μοναχούς, που ήταν κάτω από την καθοδήγηση του, σε μια ανώτερη πνευματική ζωή, που να αναζητά τον θείο φωτισμό. Δεκαπέντε περίπου χρόνια μετά την άνοδο του στην ηγουμενία, ένα μέρος των μοναχών του αγίου Μάμαντος, περίπου 30, επαναστατούν εναντίον του.
Μια μέρα ενώ κήρυττε στην εκκλησία την ώρα του όρθρου, όπως συνήθιζε, τον διέκοψαν βίαια. Έπεσαν πάνω του “ωσεί θήρες” με την πρόθεση να τον πετάξουν έξω από το μοναστήρι. Η απόπειρα απέτυχε χάρη στην ηρεμία του αγίου Συμεών, που έμεινε “άσειστος” στη θέση του, “υπομειδιών και φαιδρόν [=χαμογελαστό] ατενίζων προς τους αλάστορας”. Οι επαναστάτες αφού έκαναν πολύ θόρυβο έσπασαν τις κλειδαριές της πόρτας του μοναστηριού και έτρεξαν διασχίζοντας την πόλη προς το Πατριαρχείο. Ο Πατριάρχης Σισσίνιος (995-998) εξόρισε από το μοναστήρι τους μοναχούς. Η ποινή ακυρώθηκε μετά από μεσολάβηση του αγίου Συμεών. Το 1005 μ.Χ. παραιτήθηκε ύστερα από είκοσι πέντε χρόνια ηγουμενίας.
Ο άγιος Συμεών ταλαιπωρήθηκε επίσης λόγω της επίθεσης που δέχτηκε από τον πρώην μητροπολίτη Νικομηδείας Στέφανο. Ο Στέφανος ήταν πολιτική προσωπικότητα και παράγοντας της διπλωματίας, “ανήρ ελλόγιμος και επί σοφία και αρετή διαβόητος και πειθοί μαλάξαι ικανός γνώμην σκληράν και ατίθασσον”.
Συνέβη κάποτε να συναντηθούν οι δύο άνδρες στο Πατριαρχείο και ο σύγκελος Στέφανος επωφελήθηκε από την ευκαιρία, για να θέσει μια δύσκολη θεολογική ερώτηση στον Συμεών, ελπίζοντας να τον παγιδέψει και να δείξει έτσι την άγνοια του. “Πως χωρίζεις τον Υιόν από του Πατρός, επινοία ή πράγματι;” Ο άγιος υποσχέθηκε να δώσει γραπτή την απάντηση του. Στην απάντηση του ανασκευάζει τις προϋποθέσεις της ερωτήσεως του Στεφάνου, εξηγώντας την πραγματική έννοια των τριαδικών διακρίσεων στο Θεό, που είναι μέσα στις διακρίσεις Του αδιαίρετος και ένας κατά τη φύσι Του. Επίσης στηλιτεύει όλους εκείνους –και εδώ αναφέρεται στο σύγκελλο- που τολμούν να θεολογούν, χωρίς να έχουν μέσα τους το Πνεύμα του Θεού:

… εκπορευθέν το Πνεύμα,
το Πανάγιον, εκ του Πατρός αφράστως
και απεστάλη δι’ Υιού τοις ανθρώποις·
ου τοις απίστοις ουδέ τοις φιλοσόφοις,
ου τοις ρήτορσιν ουδέ τοις φιλοδόξοις,
ου τοις μαθούσι συγγραφάς των Ελλήνων,
ου τοις τας γραφάς αγοούσι τας έσω,
ου τοις εξασκήσασι σκηνικόν βίον,
ου τοις λαλούσι τορνευτώς και πλουσίως,
ου τοις λαχούσι μεγάλων ονομάτων,
ου τοις τυχούσι φιλείσθαι παρ’ ενδόξων …

Η σύγκρουση ήταν ανάμεσα σε δύο διαφορετικούς τρόπους θεολογίας και κατανόησης της πνευματικής ζωής.
Γράφει σχετικά ο Π. Κ. Χρήστου: “Ο Συμεών ο Νέος ο Θεολόγος έζησε σ’ εποχή αξιοσημείωτης ακμής όλων των τομέων του δημόσιου βίου στο Βυζάντιο, πολιτικού, οικονομικού, πολιτιστικού, εκκλησιαστικού· σύμφωνα με την χρονολογία μου από το 958 έως το 1036. … Το Βυζάντιο είχε τώρα την άνεση να οργανώσει επάνω σε νέες βάσεις την ανώτατη παιδεία που επρόκειτο ν’ αποβεί πρότυπο για τα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, τα οποία θα εμφανίζονταν λίγο αργότερα, να δώσει νέα ώθηση στην ανάπτυξη της φιλοσοφίας και των επιστημών, να οργανώσει συστηματικά την κοινωνική μέριμνα … Ηγούμενος ακόμη, ο ευγνώμων μαθητής είχε συστήσει εορτασμό για τον διδάσκαλο (τον Συμεών τον Ευλαβή, τον Στουδίτη), ευθύς μετά τον θάνατό του. Τον εγνώριζε καλά από τα παιδικά του χρόνια κι επίστευε ότι δεν είναι σωστό να κρύβει τα θεία χαρίσματά του, ότι έχει χρέος να τα διακηρύσσει. Συνέταξε λοιπόν το συναξάρι του, εφιλοπόνησε εγκώμια και συνέθεσε ύμνους σ’ αυτόν. Ο εορτασμός συνεχίστηκε απρόσκοπτα μερικά έτη, αλλ’ έπειτα άρχισε η αντίδρασις. Το έναυσμα γι’ αυτήν Έδωσε ο Στέφανος, μητροπολίτης Νικομηδείας, ένας αξιόλογος ιεράρχης με σοβαρή μόρφωση και σημαντικές ικανότητες, αλλά δεμένος σφικτά με μια συμπεριφορά που συνδύαζε κοσμική συμβατικότητα με παραδοσιακή αυστηρότητα. Δεν ήταν διατεθειμένος ν’ ανεχθεί νεωτερισμούς σαν αυτόν που ήθελε να εισαγάγει ο Συμεών.
Το θέμα που τους εχώριζε δεν ήταν τόσο ασήμαντο όσο φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Δεν επρόκειτο για την καθιέρωση της μνήμης ενός επί πλέον αγίου, αλλά περί μιας θεμελιώδους αρχής της χριστιανικής πίστεως· αν δηλαδή το Άγιο Πνεύμα ενεργεί στην Εκκλησία και σήμερα, όπως άλλοτε, ή έπαυσε η ενέργεια του· αν η πνευματική τελείωσις είναι κατάστασις που μπορεί να την κατακτήσουν και σήμερα οι πιστοί, όπως άλλοτε, ή είναι μια παρωχημένη υπόθεσις.
Ένας άλλος Συμεών, ο Μεταφραστής, λίγες δεκαετίες ενωρίτερα είχε διασκευάσει επί το λογιώτερο και ευσεβέστερο τους βίους αγίων και τους είχε εκδώσει στην μνημειώδη συλλογή του, το “Μηνολόγιο”. Παρατηρώνταν υψηλός βαθμός σεβασμού προς τους αγίους αυτήν την εποχή· αλλά οι άγιοι ήσαν όλοι παλαιοί. Η γενική εντύπωσις ήταν τότε ότι η αγιότης είναι προνόμιο των παλαιών εποχών και δεν μπορεί να αναδειχθούν τώρα νέοι άγιοι. Και αυτήν την γνώμη εκπροσωπούσε ο Στέφανος Νικομηδείας. … Το κήρυγμα του Συμεών είναι ότι η τελειότης μπορεί να αποκτηθεί σε κάθε εποχή και ότι η αγιότης είναι προνόμιο όλων των εποχών και όλων των ανθρώπων· διότι το Πνεύμα ενεργεί και σήμερα. … Είναι αξιοσημείωτη η επιμονή του Συμεών στην προσπάθεια ανανεώσεως της λειτουργικής ζωής …” (Περιοδικό ΣΥΝΑΞΗ, “Άγιος Συμεών ο Θεολόγος του φωτός”, Π. Κ. Χρήστου, σελ. 9 και 12).
Η σύγκρουση κράτησε περίπου 6 χρόνια και τελείωσε στις 3 Ιανουαρίου 1009 με την εξορία του αγίου Συμεών. Τον εγκατέλειψαν μόνο χειμωνιάτικα χωρίς να του δώσουν ούτε τα αναγκαία για την διατροφή του. Ο σύγκελος έπεισε τον Πατριάρχη να δώσει εντολή να γίνουν έρευνες στο μοναστήρι με την ελπίδα ότι θα εύρισκε μεγάλα χρηματικά ποσά. ["Νεκρός": οι διεφθαρμένοι άνθρωποι όλο στα λεφτά έχουν το μυαλό τους!!! Ο Θεός να τους αναπαύσει.]

Οι άνθρωποι του μπήκαν στο μοναστήρι του αγίου Μάμαντος, σπάζοντας τα πάντα και αρπάζοντας τα βιβλία και τα ρούχα του αγίου, χωρίς να βρουν κανένα θησαυρό. Τελικά ο άγιος Συμεών ανακλήθηκε από την εξορία και βρήκε στην Κωνσταντινούπολη το πλήθος των θαυμαστών του. Ο Πατριάρχης τον δέχθηκε με τιμή. Με την πατριαρχική διαιτησία τελείωσε γύρω στα 1010-1011 η σύγκρουση με τον σύγκελλο Στέφανο.
Το μίσος κατά της διδασκαλίας του Συμεών ήταν μεγάλο. Η αντίθετη παράταξη είχε τις απόψεις της, που τις θεωρούσε παραδοσιακές και ρεαλιστικές. Η θέση τους ήταν ότι η εποχή τους ήταν εντελώς διαφορετική από την εποχή των Αποστόλων και πως ήταν αδύνατο να μιμηθούνε τότε την αγιότητα τους· αυτός που διδάσκει κάτι τέτοιο ή αλαζόνας είναι ή τρελός. Για τον άγιο Συμεών όμως αυτές οι ιδέες ήταν μια σοβαρή παραμόρφωση του Ευαγγελίου και αγωνιζόταν να αποκαταστήσει την αυθεντική ευαγγελική ζωή που είχε ατονήσει. Πρώτα πρέπει κανείς να δει τον Θεό και μετά να μιλάει γι’ Αυτόν.

Εγκαταστάθηκε οριστικά πια στον τόπο της εξορίας του, εκούσια αυτή τη φορά
και ολοκλήρωσε την επισκευή του μοναστηριού της αγίας Μαρίνας. Η φήμη του ως χαρισματούχου, ως ανθρώπου προικισμένου με προφητικά χαρίσματα που έκανε θαύματα, εξαπλώνεται όλο και πιο πολύ και τραβά κοντά του πλήθος ανθρώπων.
Παρά την προχωρημένη ηλικία του, πήγε να ξαναδεί την πατρίδα του και το πατρικό του σπίτι. Τελικά αρρωσταίνει. “Η δε νόσος ρύσις ην της γαστρός την ουσίαν κενούσα και τον σύνδεσμον των συνδραμόντων στοιχείων εις έκαστον απολύουσα. Έκειτο ουν ο μακάριος εφ’ ικανάς τας ημέρας τη νόσω κρατηθείς και την δύναμιν υπετέμνετο, τας σάρκας ετήκετο και του δεσμού παρελύετο”. Έμεινε εντελώς παράλυτος και τον γυρνούσαν στο κρεβάτι με κάποια “μηχανή”. “Μόλις μετά μηχανής τινος ένθεν και εκείθεν σαλεύοντες επάνω της κλίνης εστρέφομεν υπό της αρρωστίας κατεργασθέντα …”. Τον είδαν όμως μια μέρα τέσσερεις και πλέον πήχεις πάνω από το έδαφος του κελλιού του να υπερίπταται και να προσεύχεται μέσα σε “ανεκλάλητο” φως.
Μετά από δεκατρία χρόνια ζωής στην εξορία ο άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος κοιμήθηκε στις 12 Μαρτίου του 1021 ή του 1036 (κατά τον Π.Κ.Χρήστου). Όπως μας διηγείται ο βιογράφος του είχε προβλέψει την ημερομηνία του θανάτου του και τη μεταφορά των λειψάνων του, που έγινε μετά 30 χρόνια.

ΣΥΜΕΩΝ ο ΝΕΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ
Πώς και πυρ υπάρχεις βλύζον,
πώς και ύδωρ είς δροσίζον,
πώς και καίεις και γλυκαίνεις,
πώς φθοράν εξαφανίζεις;

Πώς θεούς ποιείς ανθρώπους,
πώς το σκότος φως εργάζη,
πώς ανάγεις εκ του άδου,
πώς θνητούς εξαφθαρτίζεις;

Πώς προς φως το σκότος έλκεις,
πώς την νύκτα περιδράσση,
πώς καρδίαν περιλάμπεις,
πώς με όλον μεταβάλλεις;

Πώς ενούσαι τοις ανθρώποις,
πώς υιούς Θεού εργάζη,
πώς εκκαίεις σου τω πόθω,
πώς τιτρώσκεις άνευ ξίφους;

Ποιήματα του αγίου σε νεοελληνική μετάφραση δες εδώ.


το βρήκαμε εδώ

Πέμπτη, 28 Οκτωβρίου 2010

Άγνωστες μαρτυρίες για τις εμφανίσεις της Παναγίας στα βουνά της Πίνδου στον πόλεμο του 1940.



του πρωτοπρεσβυτέρου π .Δημητρίου Αθανασίου

Εμφανίσεις και θαύματα της Παναγίας σημειώθηκαν σε πολλές περιοχές του ελλαδικού χώρου κατά τη διάρκεια του πολέμου, αλλά στην πρώτη γραμμή του πολέμου, στα ελληνοαλβανικά σύνορα και την Πίνδο, η Παναγία ήταν η προστάτιδα και οδηγός των στρατιωτών. Οι στρατιώτες την έβλεπαν με τα μάτια της πίστης τους να τους εμψυχώνει και να τους «σκεπάζει», καθώς πολεμούσαν στα χιονισμένα βουνά της Πίνδου και της Αλβανίας.

Ενδεικτική είναι η μαρτυρία της Β. Μπούρη σύμφωνα με την οποία ο θείος της, Σπυρίδων Χουλιάρας, που πολέμησε στα ελληνοαλβανικά σύνορα, μέχρι το τέλος της ζωής του συνήθιζε να αφηγείται το εξής θαύμα της Παναγίας: ενώ οι στρατιώτες πολεμούσαν κάτω από πραγματικά αντίξοες συνθήκες, εμφανίστηκε μπροστά τους η Παναγία που ως προστάτιδα τους «σκέπασε» με το πέπλο της και σαν οδηγός τους οδήγησε μπροστά στον εχθρό, έτοιμους να τον αντιμετωπίσουν.

Το θαύμα αυτό επιβεβαιώνεται και από άλλους στρατιώτες που πολέμησαν στα βουνά της Πίνδου. Κατά μήκος όλου του μετώπου έβλεπαν το ίδιο όραμα: τις νύχτες μια γυναικεία μορφή βάδιζε ψηλόλιγνη, με την καλύπτρα της ριγμένη από το κεφάλι στους ώμους. Ήταν η Παναγία, η υπέρμαχος στρατηγός των Ελλήνων.

Ο Τάσος Ρηγόπουλος, πολεμιστής του 1940 γράφει από το μέτωπο:

«Σου γράφω από μία αετοφωλιά, τετρακόσια μέτρα ψηλότερη από την κορυφή της Πάρνηθας. Η φύση τριγύρω είναι πάλλευκη. Σκοπός μου […]είναι να σου μεταδώσω αυτό που έζησα, αυτό που είδα με τα μάτια μου και που φοβάμαι μήπως, ακούγοντάς το από άλλους, δεν το πιστέψεις. Λίγες στιγμές πριν ορμήσουμε για τα οχυρά της Μόροβας, είδαμε σε απόσταση περίπου δεκατριών μέτρων μια ψηλή μαυροφόρα να στέκει ακίνητη. Ο σκοπός φώναξε: «τις ει;». Μιλιά δεν ακούστηκε. Φώναξε ξανά θυμωμένος. Τότε, σαν να μας πέρασε όλους ηλεκτρικό ρεύμα, ψιθυρίσαμε: «η Παναγία!». Εκείνη όρμησε εμπρός σα να είχε φτερά αετού. Εμείς από πίσω της. Συνεχώς αισθανόμασταν να μας μεταγγίζει αντρειοσύνη.

Ολόκληρη εβδομάδα παλέψαμε σκληρά για να καταλάβουμε τα οχυρά Ιβάν-Μόροβας. […] Εκείνη ορμούσε πάντα μπροστά. Και όταν πια νικητές ροβολούσαμε προς την ανυπεράσπιστη Κορυτσά, τότε η Υπερμάχος έγινε ατμός, νέφος απαλό και απλά χάθηκε» .

Ένα θαύμα έζησαν και οι στρατιώτες του 51ου τάγματος στην κορυφογραμμή Ροντένη.

Από τις 22 Ιανουαρίου και κάθε βράδυ στις εννέα και είκοσι ακριβώς, το βαρύ πυροβολικό των αντιπάλων άρχιζε βολή εναντίον του τάγματος. Ο εκνευρισμός και οι απώλειες ήταν πολλές. Οι τολμηροί ανιχνευτές δεν μπορούσαν να εντοπίσουν τα εχθρικά πυροβόλα, προφανώς γιατί κάθε βράδυ οι αντίπαλοι τα μετακινούσαν. Η κατάσταση ήταν πιεστική. Ένα βράδυ του Φεβρουαρίου ακουστήκανε πάλι τα εχθρικά κανόνια.

«Παναγιά μου, βοήθησέ μας, σώσε μας», φώναξε εντελώς αυθόρμητα ο ταγματάρχης Πετράκης. Αμέσως στο βάθος πρόβαλε ένα φωτεινό σύννεφο και σιγά-σιγά δημιουργήθηκε κάτι σαν φωτοστέφανο και εμφανίστηκε η μορφή της Παναγίας, η οποία άρχισε να γέρνει προς τη γη και στάθηκε σε ένα φαράγγι. Όλοι στο τάγμα μόλις είδαν το θαύμα, ρίγησαν.

«Θαύμα!»,φώναξαν και έκαναν το σταυρό τους. Αμέσως στάλθηκε μήνυμα στην ελληνική πυροβολαρχία, τα ελληνικά κανόνια βρόντηξαν και λίγο μετά τα αντίπαλα σίγησαν. Οι οβίδες των Ελλήνων είχαν πετύχει τον απόλυτο στόχο .

«Η πίστη κατά την διάρκεια του πολέμου, το σίγουρο είναι ότι βοηθάει τον δοκιμαζόμενο στρατιώτη. Και η εικόνα της προστάτιδας του φέρνει ελπίδα και αισιοδοξία. … οι Αρτινοί στο μέτωπο μπροστά στην εικόνα της Παναγιάς δεν φοβόνταν ούτε όλμους, ούτε τις εχθρικές σφαίρες…» .

Ο ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης ζωγράφισε πάνω στο καπάκι ενός κιβωτίου ρέγγας τη Παναγία της Νίκης, η οποία απέκτησε τη φήμη ότι είναι θαυματουργή.

«Σε έξαλλη θρησκευτική έκσταση απαιτούσαν (ενν. οι έλληνες στρατιώτες από την Άρτα) η θαυματουργή εικόνα να μείνει ένα βράδυ τουλάχιστον στην κατασκήνωση τους. Άκουγες φωνές από παντού. Όλοι οι στρατιώτες φωνάζανε: «Η Παρθένα, η Παρθένα. Να την αφήσετε μια βραδιά». Εκείνη την ώρα βάρεσε συναγερμός […] πέσαμε μπρούμυτα σύμφωνα με τις διαταγές που είχαμε. Κανένας Αρτινός δεν έκανε το ίδιο. «Βρε συνάδελφε», μου είπε ένας, «βαστάς την Παρθένα και φοβάσαι»;» .

Χαρακτηριστικό είναι, επίσης, το γεγονός ότι οι ταυτότητες των στρατιωτών έφεραν, δίπλα ακριβώς από τα στοιχεία τους, μια εικόνα της Παναγίας. Και λίγο πριν απo την επίθεση έκαναν το σταυρό τους, αναφωνούσαν τρεις φορές «Παναγία μου!» και ύστερα ξεκινούσαν.

Μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, αναγνωρίστηκε η σπουδαιότητα των θαυματουργών επεμβάσεων της Παναγίας. Για το λόγο αυτό η γιορτή της Αγίας Σκέπης, που είχε καθιερωθεί από το 626, όταν με τη θαυματουργή της επέμβαση έσωσε την Κωνσταντινούπολη από τους Αβάρους, να γιορτάζεται προς τιμήν της Παναγίας την 1η Οκτωβρίου, μεταφέρθηκε από το 1952 στις 28 Οκτωβρίου για να ενθυμούνται όλοι τη θαυματουργή βοήθειά της στη δυσκολότερη, ίσως, περίοδο του ελληνικού έθνους.

Απόσπασμα από την εργασία¨Ἡ τιμή της Θεοτόκου στην Ήπειρο¨


το βρήκαμε εδώ

Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2010

Ο Μεταξάς και οι πορτοφολάδες της ιστορίας



Ο Μεταξάς με τον Άγγλο υποπτέραρχο.

Είναι να γελά κανείς με τους πορτοφολάδες της Ιστορίας. Σε κάθε μεγάλο ιστορικό γεγονός σπεύδουν, σαν κοράκια, να τραβήξουν από την ιστορία, τσάμπα, την αφρόκρεμα των γεγονότων.
Πρώτοι και καλύτεροι οι πατριδοκάπηλοι απατεώνες και οι καθεστωτικοί σφετεριστές της ιστορίας: οι πολιτικοί έμποροι κάθε απόχρωσης και παντός καιρού.
Την ίδια καθεστωτική, σφετεριστική δημαγωγία ζούμε, σήμερα και κάθε χρόνο, για την 28η Οκτωβρίου και το ηρωικό, αντιστασιακό έπος του ελληνικού λαού.
Αχαλίνωτος, δημαγωγικός σφετερισμός του «ΟΧΙ», ιδιαίτερα αποκρουστικός από την ακροδεξιά ρητορική: από τους «γόνους» των αποτρόπαιων δικτατορικών καθεστώτων, από τους υμνητές του Μεταξά, του Βασιλιά, των χουντικών και των λογής-λογής δικτατορικών καθεστώτων.


Οι ιδεολογικοί υμνητές και τα πολιτικά τέκνα των πιο αποτρόπαιων μορφών εξουσίας του κεφαλαίου, σπεύδουν σήμερα, σαν κοινοί «κλεφτοκοτάδες» να «κλέψουν» την αφρόκρεμα του «ΟΧΙ» που βροντοφάναξε ο ελληνικός λαός στο φασισμό: Στην αποτρόπαια αυτή γκριμάτσα της καπιταλιστικής εξουσίας που θαυμάζουν και υμνολογούν…

Εδώ ζούμε κάτω από τη στυγνή φασιστική δικτατορία των υπερθικών και αυτοί νοσταλγούν και υμνολογούν τις παρωχημένες «εθνικές» φόρμες της μεταξικής δικτατορίας: Το ιστορικά ξεπερασμένο δηλαδή ισοδύναμο της σημερινής νεοταξικής δικτατορίας.


ΟΙ ακροδεξιοί» κάθε κοπής και απόχρωσης φωνάζουν «ζήτω ο μεγάλος ηγέτης Μεταξάς», «έναν τέτοιο χρειαζόμαστε σήμερα».

ΟΙ άμοιροι είναι τόσο τυφλωμένοι που δεν αντιλαμβάνονται ότι Μεταξάδες έχουμε και σήμερα στη υπερεθνική, νεοταξική τους μορφή!!!

Τα «ακροδεξιά» υπολείμματα πιστεύουν αφελώς ότι ήρθε η ώρα να «ξεπλυθούν» και να «συντηρηθούν» με τέτοιες υμνολογικές δημαγωγίες προς τους «εθνικούς» δικτάτορες του καπιταλισμού.

Αυτή πάντα ήταν η πολιτική κάθε πατριδοκάπηλου:
ο δημαγωγικός σφετερισμός, ο οποίος κυριολεκτικά αναποδογυρίζει τα πράγματα, ισοπεδώνει την ιστορία και εμφανίζει τους πατριδοκάπηλους σαν αγωνιστές των «εθνικών πεπρωμένων»…

Το πατριδοκάπηλο τέχνασμα της μεταξικής υμνολογίας είναι διπλά δόλιο:

α). Ηρωποιεί το ΟΧΙ του Μεταξά, παρασιωπώντας ολοκληρωτικά και δόλια το ΟΧΙ του ελληνικού λαού στο φασισμό.

β).
Χρησιμοποιεί αφηρημένα τις έννοιας «πατριώτης» και «Έλληνας». Έτσι με αυτή τη δόλια γενίκευση συγκαλύπτονται οι αμαρτίες των «εθνικών» δικτατόρων και των δωσίλογων «πατριωτών».


Αυτοί που έχουν, σήμερα, σαν ίνδαλμα το δικτάτορα, κερδοσκοπούν αγρίως πάνω στο «ΟΧΙ» του Μεταξά, για να συγκαλύψουν και αποκρύψουν τα εξής ουσιώδη:

α). Ο Μεταξάς, ως ο στυγνός, δικτατορικός εκφραστής του μεγάλου κεφαλαίου ήταν δεμένος με τον αγγλικό ιμπεριαλισμό. Το ελληνικό κεφάλαιο και η Ελλάδα ήταν αγγλικό φέουδο ΤΟΤΕ. Συνεπώς ο Μεταξάς, ως ο εκφραστής του κεφαλαίου, ήταν με το συνασπισμό του αγγλικού ιμπεριαλισμού και το «ΟΧΙ» του ήταν υπαγορευμένο από αυτή τη θέση.

Παρασιωπάτε, λοιπόν, δολίως, ότι τα συμφέροντά του οικονομικού, συνακόλουθα και πολιτικού κατεστημένου της Ελλάδας, ήταν συνυφασμένα μ' αυτά του αγγλικού ιμπεριαλισμού, ενάντια στο γερμανοϊταλικό ιμπεριαλιστικό συνασπισμό, στο μεταξύ τους οξύτατο ανταγωνισμό, που οδήγησε στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο ίδιος ο Μεταξάς στα ημερολόγια του γράφει ότι τα συμφέροντα της χώρας είναι στο πλευρό των θαλασσίων δυνάμεων (Αγγλία , Γαλλία).

Αποκρύπτεται, παντελώς, ότι το δικτατορικό καθεστώς του Μεταξά, παρά την ιδεολογική του συγγένεια, ιδιαίτερα με το γερμανικό ναζισμό, ουδέποτε τόλμησε να αμφισβητήσει τη διαπλοκή της άρχουσας τάξης με τον αγγλικό ιμπεριαλισμό.

β). Επίσης αποκρύπτεται εντελώς ότι το «ΟΧΙ», του Μεταξά ήταν εξαναγκαστικός μονόδρομος και από μια άλλη πλευρά.

Δεν ήταν μόνο το ελληνικό κεφάλαιο υπέρ του «ΟΧΙ», αλλά σύσσωμος και ο ελληνικός λαός. Ο Μεταξάς δεν είχε ΚΑΜΙΑ άλλη επιλογή.


Το να παρασιωπούμε αυτούς τους παράγοντες και να λέμε ότι ο Μεταξάς είπε το «ΟΧΙ», εξαπατούμε τον κόσμο και ηρωποιούμε ένα δικτάτορα «πιόνι» του αγγλικού ιμπεριαλισμού.

Οι αφαιρέσεις καλύπτουν τις αμαρτίες

Όταν δεν προσδιορίζεις συγκεκριμένα τις έννοιες «πατριώτης» και «Έλληνας» καταλήγεις στην απάτη και σε πολιτικά εκτρώματα, συνακόλουθα συγχωρείς τους προδότες και τους πατριδοκάπηλους.

Πατριώτης δεν μπορεί να είναι ΠΟΤΕ ο υπηρέτης των ξένων ιμπεριαλιστικών συμφερόντων.

Γι’ αυτό το κεφάλαιο εξ ορισμού δεν έχει πατρίδα και δεν είναι «πατριωτικό». Απλώς εκμεταλλεύεται τα πατριωτικά αισθήματα για τα συμφέροντά του και τα προδίδει, ανά πάσα στιγμή, όταν προστάζουν τα συμφέροντά του.

Το ελληνικό κεφάλαιο και οι πολιτικοί του υπηρέτες, ιδιαίτερα οι δικτάτορες, δεν υπήρξαν ΠΟΤΕ πατριώτες. Τα συμφέροντα των ξένων ιμπεριαλιστών υπηρετούσαν. Η ελληνική ιστορία είναι διδακτική…


Το να αποκαλούμε, συνεπώς, «πατριώτες» τους κεφαλαιοκράτες, μεταπράτες του διεθνούς ιμπεριαλισμού, τα πολιτικά τους φερέφωνα και τους «λακέδες» τους, σημαίνει ότι είμαστε απολογητές τους και «όργανά» τους.

Με ένα σκοπό: Να διαστρεβλώνουμε και να αλλοιώνουμε την έννοια του πατριωτισμού…


Τέλος τι σημαίνει «Έλληνας»;

Έλληνες ήταν και οι γερμανοτσολιάδες και οι δωσίλογοι της κατοχής.

Έλληνες είναι και οι οικονομικοί μας άρχοντες, και οι πολιτικοί τους που ξεπουλάνε την Ελλάδα στο πλανητικό κεφάλαιο.

Από μόνη της η λέξη «Έλληνας» δεν λέει ΑΠΟΛΥΤΩΣ τίποτα. Είναι μια φρασούλα για να εξαπατά και να εξισώνει το λύκο με το αρνί, το θύμα με το θύτη, τους αγωνιστές με τους προδότες…

Και αυτό η ιστορία το έχει αποδείξει πολλές φορές. Και στο έπος του 1940 ήταν οι αγωνιστές «Έλληνες» που κρατήσανε το βάρος της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ (Έλληνες με χρώμα) και οι δωσίλογοι «Έλληνες» που συνεργάστηκαν με τους κατακτητές (και αυτοί με συγκεκριμένο χρώμα) και οι «ουδέτεροι», «Έλληνες» που συνεργαζόντουσαν με τους Άγγλους για να έρθουν να τρυγήσουν τους καρπούς των αγωνιστών «Ελλήνων». Και αυτοί με συγκεκριμένο ιδεολογικό και πολιτικό χρώμα.

Μιλάμε γενικά για «Έλληνες» και «Πατριώτες» για να συγκαλύψουμε το βρώμικο ρόλο και το χρώμα κάποιων «Ελλήνων» σφετεριστών του πατριωτισμού και των αγώνων του ελληνικού λαού.

Να γιατί οι αφαιρέσεις είναι δόλια τεχνάσματα απάτης που καλύπτουν τις αμαρτίες…


Θα συνεχίσουμε με τη μυθολογία γύρω από το δικτάτορα.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΕΔΩ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=5060

Τρίτη, 26 Οκτωβρίου 2010

Εγκώμιο του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά στον Άγιο Δημήτριο τον Μυροβλύτη

Αρχιμ. Εφραίμ Ξηροποταμηνού

«Εμοί δε λίαν ετιμήθησαν οι φίλοι σου ο Θεός, λίαν εκραταιώθησαν αι αρχαί αυτών».

Με αυτόν τον στίχον του Δαβίδ αρχίζει ο εν Αγίοις Πατήρ ημών Γρηγόριος ο Παλαμάς το εγκώμιό του στον Μυροβλύτη άγιο, που σαν Μεγαλομάρτυς ανήκει και αυτός στις «αρχές», δηλαδή στην ηγεσία των Αγίων και Φίλων του Θεού.

«Εγώ με πολλή τιμή περιβάλλω τους φίλους σου, Θεέ μου, μεγάλη εξουσία και παρρησία έχουν εκείνοι που προεξάρχουν μεταξύ τους», θα λέγαμε κι εμείς σήμερα, δίνοντας όμως στα ίδια αυτά λόγια του Προφητάνακτος πολύ πιο ευρύ περιεχόμενο. Διότι για μάς Φίλοι του Θεού είναι και οι δύο Άγιοι, και ο εγκωμιάζων και ο εγκωμιαζόμενος, αλλά ακόμη και οι φίλοι των Φίλων του Θεού, ο φιλάγιος και Παναγιώτατος Ποιμενάρχης κύριος Παντελεήμων με το ευλαβές του ποίμνιο, που με τον θείο ζήλο τους για την τιμή και τον έπαινο των όντως μεγάλων Αγίων της Αποστολικής Μητροπόλεως δεν παύουν από του να επισύρουν άθελα επάνω τους τον δίκαιο έπαινο και την αγάπη της στρατευόμενης αλλά και της θριαμβευούσης Εκκλησίας του Χριστού.

Ο λόγος του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, τον οποίο πρέπει σήμερα να παρουσιάσουμε ανταποκρινόμενοι σε τιμητική πρόσκληση του Παναγιωτάτου, πρέπει, σύμφωνα με εσωτερικά τεκμήρια, να εκφωνήθηκε από τον Άγιο σε ένα από τα έτη της αρχιερατείας του στη Θεσσαλονίκη, κατά την ημέρα της εορτής του Αγίου Δημητρίου και μάλιστα μετά το Ευαγγέλιο της πανηγυρικής Θείας Λειτουργίας μέσα στον πάνσεπτο τούτο ναό, και αποτελεί άριστο δείγμα του εορταστικού εγκωμιαστικού λόγου, στο οποίο ανήκει.

«Ο μεν πόθος μάς παρακινεί να μιλήσουμε ανάλογα με τη δύναμή μας, και η περίσταση απαιτεί τον επίκαιρο λόγο, και το οφειλόμενο χρέος βιάζοντας μας δεν μάς αφήνει να θαυμάσουμε άνευ λόγων το υπέρ λόγον μεγαλείο του Μάρτυρος», λέγει κάπου στην αρχή του λόγου του ο Άγιος.

Η μακρά παράδοσις του εορτασμού της μνήμης του Αγίου Δημητρίου στην Θεσσαλονίκη φαίνεται ότι είχε δημιουργήσει ένα ιδιαίτερο τυπικό, το οποίο εγνώριζε καλά ο Άγιος Γρηγόριος, μια και είχε ζήσει αρκετό διάστημα σ’ αυτήν, ακόμη και πριν αρχιερατεύσει. Αυτό το τυπικό φαίνεται ότι καθόριζε το περιεχόμενο της ομιλίας του, και αυτό τον κάνει να αισθάνεται λίγο περιορισμένος.

Θα ήθελε ίσως, παίρνοντας μόνον αφορμή από τον Μάρτυρα, να επιμείνει σε πνευματικά θέματα, όμως είναι υποχρεωμένος να αναφέρει, όπως κάθε χρόνο, τα απαραίτητα, μα πασίγνωστα πια μαρτυρολογικά στοιχεία, πράγμα που τον κάνει να σκεφθεί λίγο και την δυνατότητα της σιωπής.

Τελικά όμως, όπως φαίνεται στην συνέχεια, καταφέρνει να τα συγκεράσει όλα, και αγιολογία και ηθική διδασκαλία και θεολογία και ρητορεία και ερμηνευτική, σε έναν αριστοτεχνικό εγκωμιαστικό λόγο, απόλυτα ισορροπημένο και απαλλαγμένο από το πολύ σύνηθες σε τέτοια έργα στοιχείο της υπερβολής.

Θα ήταν μάταιο, νομίζουμε, μέσα στα πλαίσια μιας σύντομης ομιλίας να επιχειρήσουμε να παρουσιάσουμε έστω και εν περιλήψει ολόκληρο τον ειρμό και το περιεχόμενο του λόγου. Όσο για λογοτεχνική ανάλυση και αξιολόγηση, που οπωσδήποτε ξεφεύγει τις δυνατότητες μας, αρκούμεθα να εκφράσουμε ευλαβικά το θαυμασμό μας για τα «κάλλη του φθέγματος» του θείου Γρηγορίου του Παλαμά που του προσετέθησαν από τη θεία Πρόνοια, για να διατυπώσει επάξια «τα βάθη του Πνεύματος» που «εξεζήτησε» και αυτός, όπως ακριβώς και ο συνώνυμος του Θεολόγος. Ας μάς επιτραπεί λοιπόν να μεταφέρουμε κατ’ εκλογήν ορισμένες μόνο από τις βασικές τοποθετήσεις του λόγου παρατρέχοντας τα πάμπολλα ευρήματα και τούς βιβλικούς παραλληλισμούς, που ίσως μόνο μια δόκιμη μετάφραση θα μπορούσε να αποδώσει.

Ήδη εκ προοιμίων, αλλά και πολύ συχνά στη μετέπειτα ροή του λόγου, ο Άγιος Γρηγόριος επιμένει στα πολλαπλά χαρίσματα της αγιότητος του Δημητρίου. Η μετά ευχαριστίας αποστέρηση της κατά κόσμον ευτυχίας και δόξης τον κατατάσσουν μεταξύ των δικαίων, με τους οποίους όμως συγκρινόμενος —και μάλιστα με τον Ιώβ— βρίσκεται πολύ ανώτερος. Αξιώθηκε και προφητικής χάριτος, όπως φαίνεται από τους λόγους του προς το Νέστορα, που ευλαβικά μάς διέσωσε η παράδοση: «Και τον Λυαίον νικήσεις και υπέρ Χριστού μαρτυρήσεις». Η προ του μαρτυρίου Ιεραποστολική του δράσις στη Θεσσαλονίκη από την επίσημη μάλιστα θέση του υπάτου, αλλά και η μετά θάνατον δια των θαυμάτων του Αγίου μεταστροφή ολοκλήρου της πόλεως στο Χριστιανισμό είναι μάρτυρες της αποστολικής χάριτος και αξίας που του εδόθη. Η παρθενία του και η άμεμπτη προ του μαρτυρίου ζωή του τον κατατάσσουν αυτοδικαίως και στις τάξεις των όσιων. Η «σπουδή της σοφίας» και «η περί λόγους παιδεία», που τον κοσμούσαν σαν ανώτατο αξιωματούχο του κράτους, του δίδουν το χρίσμα του διδασκάλου. Μάλιστα στον «ωρατίωνα», τον κοντό εκείνο αγορευτικό μανδύα που φορούσαν στους ώμους οι Ρωμαίοι αξιωματούχοι, και στον υπατικό δακτύλιο του, που μετά το μαρτύριό του άρχισαν να θαυματουργούν στα χέρια του Λούπου, ο Γρηγόριος δεν κρύβει πώς βλέπει κάποιο συμβολισμό της «μυστικώς δεδομένης διδασκαλικής αξίας και προεδρίας». Μόνη η ορατή Ιεροσύνη του λείπει φαίνεται να υπονοεί η φράση: «…μόνος ή πάνυ μετ’ ολίγων τα πάντα τελεί». Ιδιαίτερα στο θέμα της παρθενίας του Αγίου Δημητρίου επανέρχεται πολλές φορές ο παρθένος και μοναχός Παλαμάς, το ειδικό όμως αυτό θέμα έχει έξαντλήσει ολόκληρο συνέδριο που διοργανώθηκε μέσα στον Ιερό τούτο χώρο.

Με τη σειρά μας θα λέγαμε πως η συνάντηση αυτή όλων των γνωρισμάτων της αγιότητος σε ένα και το αυτό πρόσωπο είναι χαρακτηριστικό όλων των άλλων Αγίων της Εκκλησίας μας. Και για να μην πάμε πολύ μακριά, ο βίος του ίδιου του μεγάλου Παλαμά, τον αποδεικνύει όχι μόνον όσιο και διδάσκαλο και Ιεράρχη, αλλά και προφήτη και απόστολο και μάρτυρα τη προαιρέσει. επαληθεύεται και πάλι το ότι μόνον ένας μεγάλος μπορεί να καταλάβει και παινέσει επάξια έναν μεγάλο.

Ένα άλλο κεντρικό σημείο του λόγου είναι ο παραλληλισμός του Αγίου Δημητρίου με τον Χριστό, η επισήμανση δηλαδή στο πρόσωπο του Μεγαλομάρτυρος ενός «τύπου Χριστού μετά Χριστόν», αν είναι δυνατόν να λεχθεί κάτι τέτοιο. Το στοιχείο αυτό δεν είναι κάτι καινούριο. Βέβαια για κάθε άγιο ισχύει το του Αποστόλου Παύλου: «Ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός». Στον Άγιο Δημήτριο όμως όλα τα βιογραφικά στοιχεία με αφορμή και αφετηρία τη λόγχευση της πλευράς συντείνουν σε μία όχι μόνο μυστική, αλλά και εξωτερική εξεικόνιση του Χριστού στο πρόσωπό του: Το νεανικό της ηλικίας, η παρθενία, η διδασκαλική δράση που επιστεγάζεται από το εκούσιο μαρτύριο, η τετρωμένη πλευρά που γίνεται πηγή μύρου και ιάσεων, ο εξιλαστικός χαρακτήρας που παίρνει το μαρτύριο του Αγίου υπέρ μιας ολοκλήρου πόλεως είναι στοιχεία που πολύ νωρίς επεσημάνθησαν και ίσως πήραν τις ανάλογες λατρευτικές προεκτάσεις, ενώ μεταγενέστερα επί του αγίου Συμεών αποκρυσταλλώνονται πλέον λειτουργικά και υμνογραφικά σε ακολουθίες και ύμνους σαν αυτούς που ακούγονται ιδιαίτερα κατά τους όρθρους όλης αυτής της εβδομάδος μέσα στον εφέστιο τούτο του Μεγαλομάρτυρος .

Ειδικά, ο Άγιος Γρηγόριος, εκτός από την εφαρμογή ορισμένων χριστολογικών χωρίων και τύπων της Παλαιάς Διαθήκης που κάνει στον Άγιο Δημήτριο, αναφερόμενος και στην πολλαπλή λόγχευση της πλευράς του, την θεωρεί αναπλήρωση των «υστερημάτων των θλίψεων του Χριστού» κατά τον Απόστολο Παύλο, η οποία γίνεται από τους Αγίους υπέρ του Σώματος Του που είναι η Εκκλησία.

«Τελειωθείς εν ολίγω επλήρωσε χρόνους μακρούς». Τα ελάχιστα βιογραφικά στοιχεία του μάρτυρος και το σύντομο μαρτύριό του θέτουν πάντοτε σε δοκιμασία την φιλοπράγμονα διάθεση των περί τα συναξαριακά ενασχολούμενων ευλαβών, όπως ακριβώς και εκείνου του Αγιορείτη ασκητή Βιταλίου, που αναφέρεται στις διηγήσεις των θαυμάτων του Αγίου. Να η απορία του, όπως την συνοψίζει ο αφηγητής του θαύματος Σταυράκιος: «Αφού τόσο σύντομος ήταν ο μαρτυρικός αγώνας του και ακαριαίο το μαρτύριό του και μόνη η πλευρά του επλήγη, τι ήταν αυτό που του προεξένησε την τόση αφθονία των μύρων;» Υπάρχουν πολλοί μάρτυρες που και περισσότερα και δριμύτερα και πιο μακροχρόνια βάσανα υπέμειναν και παρθένοι ήσαν και ίσως να ετελειώθησαν και με λόγχευση της πλευράς κατά μίμησιν του Χριστού. Τι είναι εκείνο που ανέδειξε μεγαλομάρτυρα και οικουμενικό θαυματουργό τον Δημήτριο;

«Επί τω Δημητρίω ακραιφνώς τα πάντα συνέδραμον» σπεύδει να απαντήσει ο ρητορικότατος Σταυράκιος, προτού διηγηθεί το σχετικό θαύμα που έπεισε τελικά στην πράξη τον Βιτάλιο. Στο σημείο αυτό ο θείος Γρηγόριος αισθάνεται ότι έχει να πει περισσότερα. Και εδώ μόνος αυτός μπορεί να καταλάβει και να ερμηνεύσει τον Μάρτυρα βάσει της δικής του εμπειρίας. Να λοιπόν πώς εξηγεί αυτός εκείνο το «ακραιφνώς» του Σταυρακίου: «Γιατί ούτε στο νου του, λέγει, δεν καταδέχθηκε ποτέ να βάλει (ο Άγιος) κάτι από τα μη θεοσεβή, ούτε ξεκίνησε να κάνει καμιά πράξη όχι θεάρεστη. Αλλά αφού φύλαξε αμίαντη στον εαυτό του τη Θεία Χάρη του κατά Χριστόν βαπτίσματος, είχε πάντοτε το θέλημά του σύμφωνο με τον νόμο του Κυρίου». Και λίγο πιο κάτω: «(Ο Δημήτριος) ήταν ωραίος, όχι μόνον κατά τον έξω αισθητό άνθρωπο, αλλά πολύ περισσότερο κατά τον εσωτερικό και αόρατο, τον οποίο βλέποντας ο καρδιογνώστης Θεός τόσο αιχμαλωτίσθηκε από το νοερό κάλλος του, ώστε να ευδοκήσει να σκηνώσει μέσα σ’ αυτόν και να αποτελέσει ένα πνεύμα με αυτόν, και ξεκινώντας από εκεί να τον κάνει ολόκληρο θείο».

Ο Δημήτριος δηλαδή είχε φθάσει διά της νήψεως ήδη και προ του μαρτυρίου στην τελειότητα και στη θέωση και έτσι, κατά την ανεξερεύνητη βουλή του Θεού, δε χρειαζόταν παρά ένα σύντομο μαρτύριο, με το οποίο σαν άλλος πνευματικός στάχυς θα θεριζόταν, για να συναχθεί στις ουράνιες αποθήκες. Τα φοβερά βασανιστήρια από τα όποια έπρεπε να περάσουν άλλοι μάρτυρες υποβασταζόμενοι από την Χάρη του Θεού, για να δοκιμασθεί έτσι και να ατσαλωθεί η προαίρεσή τους, δεν χρειαζόταν στον Δημήτριο, γιατί αυτός, όπως λέγει ο θείος Παλαμάς «πριν ή γνώναι το κακόν, έξελέξατο το αγαθόν». Με την νηπτική εργασία, η οποία ήταν θεοδίδακτος, είχε καταστεί τόσο τέλειος κατά την προαίρεση, ώστε ο πειράζων, μη βλέποντας καμμιά πιθανότητα επιτυχίας, μετά τον πρώτο ανιχνευτικό πειρασμό του σκορπιού, δεν τόλμησε να επιστρέψει από φόβο μήπως πολλαπλασιάσει τους στεφάνους του Μάρτυρος.

Όλα αυτά βέβαια δεν αναφέρονται επί λέξει στο εγκώμιο και ας μάς συγχωρήσει ο Άγιος Γρηγόριος! Πιστεύουμε όμως πως διερμηνεύουμε εκείνα στα οποία αυτός δεν μπόρεσε να επεκταθεί περιορισμένος από την περίσταση και «σχήμα του λόγου», όπως λέγει. Στον περίφημο όμως δεύτερο λόγο του στα Εισόδια, που συνέγραψε μέσα στο οικείο περιβάλλον της ησυχίας του Αγίου Όρους, μάς δίνει ένα άλλο πιο εκτεταμένο παράδειγμα αυτού του είδους της «Νηπτικής ερμηνείας».

Εξηγεί δηλαδή ο μύστης της Θεοτόκου Γρηγόριος ότι εκείνο που έκανε την Παρθένο άξια να γίνει Μητέρα του Θεού ήταν η τελειότητα της προαιρέσεως της, στην οποία έφθασε διά της νήψεως και της Ιεράς ησυχίας στο διάστημα της παραμονής της μέσα στον Ναό.

«Πολιά δε έστιν φρόνησις άνθρώποις και ηλικία γήρως βίος άκηλίδωτος». Ένα πολύ χαρακτηριστικό γνώρισμα της αγιότητος του Δημητρίου, το οποίο φαίνεται να υπογραμμίζει ιδιαίτερα ο Άγιος Γρηγόριος, είναι το νεαρόν της ηλικίας του. Τον ονομάζει «νεανίαν απαλόν», «νέον έτι κομιδή» και «στεφανίτην έκ ου». Το γεροντικό του φρόνημα όμως τον έκανε διδάσκαλο και εμψυχωτή όχι μόνον του Νέστορος, του οποίου την νεότητα και ο ίδιος ο Μαξιμιανός λυπήθηκε αλλά και πάντων των «εύσεβεΐν αίρουμένων», οι οποίοι ασχέτως ηλικίας κατέφευγαν στην υπόγεια εκείνη στοά, όπου δίδασκε ο Μάρτυς και η οποία γι’αυτό τον λόγο, όπως υποστηρίζει ο Άγιος, έδωσε το όνομα «Καταφυγή» στον ναό της Θεοτόκου που αργότερα κτίστηκε επάνω της.

«Αγαθόν ανδρί όταν άρη τον ζυγόν αυτού εκ νεότητος αυτού». Απόδειξη ο Δημήτριος, ο Νέστωρ, ο ίδιος ο Παλαμάς. Η νεότητα έχει λαμπρά παραδείγματα προς μίμηση. Οι μεγαλύτεροι ας μην σπεύδουμε πάντοτε να προδικάζουμε το νεανικό ενθουσιασμό. Χρειάζονται ισχυρά αντίδοτα, για να καταπολεμηθεί η σημερινή γενική δηλητηρίαση. Η αγιότητα, η θυσία, το μαρτύριο είναι τα μόνα ικανά να μεταμορφώσουν τον κόσμο. Η Εκκλησία θεμελιώθηκε με το αίμα του Χριστού πάνω στους τάφους και τα λείψανα των Μαρτύρων. Χωρίς θυσία, αδύνατη η αλλαγή και η μεταμόρφωσις.

Αλλά ας επανέλθουμε στα λόγια του Παλαμά: «Μου έρχεται, λέγει, να πω για τον Δημήτριο εκείνο που λέγει ο θείος Παύλος για τον Χριστό: Αποδεικνύει την αγάπη του σ’ εμάς ο Μέγας Δημήτριος με το ότι ενώ ήμασταν ακόμη ασεβείς, αυτός «κατά καιρόν υπέρ ασεβών απέθανε» , κατά χάριν βέβαια και μίμησιν του Δεσπότου του. Και ολόκληρη η πόλις αύτη «κατηλλάγημεν τω Θεώ διά του θανάτου αυτού»6.

Και συνεχίζει αντιδιαστέλλοντας την πρώην ειδωλολατρική και ασεβή Θεσσαλονίκη με το περίφημο κέντρο της Βυζαντινής ευσέβειας που αυτός γνώριζε, τους μεγάλους και περικαλλείς ναούς του, την πολυθρύλητη ευλάβεια των κατοίκων του, τα μύρα και τα θαύματα του Άγιου Δημητρίου που σαν ποταμός πλημμύριζαν την οικουμένη.

Ιερή νοσταλγία καταλαμβάνει την κάθε ευλαβική ψυχή διαβάζοντας αυτές τις γραμμές του θείου Γρηγορίου. Άδειες σήμερα οι μαρμάρινες μυροδόχες λεκάνες στην κρύπτη του μαρτυρίου του…

Τα θραυσμένα πήλινα «κουτρούβια» του μύρου, αρχαιολογικά ευρήματα μέσα στις βιτρίνες…

Αποξενωμένος από την θεία λατρεία ο αρχικός χώρος του μαρτυρίου και του τάφου του… Ισχνή η ακοή των θαυμάτων του… Αναμφίβολα, πολλούς Δημητρίους χρειάζεται σήμερα η Θεσσαλονίκη, για να την «καταλλάξουν» πάλι με τον Θεό. Ένα νέο είδος ειδωλολατρίας την καταδυναστεύει.

Τι φταίει; Ας μάς επιτραπεί λίγη ακόμη αγιολογική φιλοπραγμοσύνη. Γιατί στην Αίγινα, στα νησιά του Ιονίου και άλλου διαλαλούνται καθημερινά τόσα θαύματα; Σε τι υστερεί ο δικός μας άγιος; Η αίτια πρέπει να βρίσκεται σε μας. Εκείνος έκανε και συνεχίζει να κάνει ό,τι υπαγορεύει η αγάπη της θείας ψυχής του διά της υπέρ των Θεσσαλονικέων ικεσίας του προς Θεόν. Εκείνος επέτυχε να του δοθεί η άδεια να επιστρέψει στους συμπατριώτες του. Μοναχικός μάς περιμένει ώρες ατελείωτες κάθε μέρα στη λάρνακά του να έλθουμε να του εκμυστηρευθούμε ευλαβικά τους πόνους και τα αιτήματά μας. Ο σεπτός ποιμενάρχης κάνει κι αυτός το χρέος του. Ακολουθώντας την προτροπή που κάνει στο τέλος του λόγου του ο εν αγίοις προκάτοχός του Γρηγόριος και μιμούμενος τον επίσης προκάτοχό του Άγιο Συμεών «πολυπλασιάζει» την πανηγύρι στον Μεγαλομάρτυρα και προσπαθεί με κάθε μέσο να ενισχύσει την ευλάβεια του ποιμνίου του προς αυτόν. Σε μάς απομένει να τον ακολουθήσουμε.

Και διά να καταλήξουμε την ομιλία μας πάλι με τους λόγους του Αγίου Γρηγορίου, ας παρακαλέσουμε να αξιωθούμε, με την προς Θεόν Ικεσία και πρεσβεία του αγίου ένδοξου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου, και «της ατελεύτητου των σωζομένων πανηγύρεως εν ουρανοίς, ης γένοιτο πάντας ημάς επιτυχείν χάριτι και φιλανθρωπία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ω πρέπει δόξα, κράτος, τιμή και προσκύνησις συν τώ ανάρχω αυτού Πατρί και τω Παναγίω Πνεύματι νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».

ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ

ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΙΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΞΗΡΟΠΟΤΑΜΟΥ

ΤΕΥΧΟΣ 5

Σεπτέμβριος – Οκτωβριος 1989

1. Ομιλία εκφωνηθείσα στον Ι. Ναό του Αγίου Δημητρίου στην Θεσσαλονίκη στις 23-10-1984

2. Μετάφρασις της ομιλίας στυής έχουν πρόσφατα δημοσιευθή στα βιβλία:

Π. Χρήστου, Γρηγορίου του Παλαμά, Άπαντα τα έργα, τ. 11, σ. 163 κ. εξ., Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας 79, Θεσσαλονίκη 1986.

Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, Λόγοι: α) Εις τα Εισόδια της Θεοτόκου β) Εις τον Άγιον Δημήτριον. Έκδοσις Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Αθανασίου, Άγιον Όρος 1987, σ. 55 κ.εξ. (“…μεταγλωτισθείς εις το απλούν υπό ανωνύμου”).

3. Βλ. Ι. Φουντούλη, “Μεγάλη Εβδομάς” του Αγίου Δημητρίου, Κείμενα Λειτουργικής 17, Θεσσαλονίκη 1979

4. βλ. Ιωακείμ ‘Ιβηρίτου, Ιωάννου Σταυρακίου, Λόγος είς τα θαύματα του Αγίου Δημητρίου, Μαχεδονιχά τ. 1, θεσσαλονίκη 1940, σ. 351 κ. εξ.

5. πρβλ. Ρωμ. ε’ 6

6. πρβλ. Ρωμ. ε’ 10

Πέμπτη, 21 Οκτωβρίου 2010

Mια ανοιχτή επιστολή


ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ, π. ΙΓΝΑΤΙΟ ΑΠΟ ΟΜΑΔΑ ΝΕΩΝ




Σεβασμιώτατε την ευχή σας,

Είμαστε μια ομάδα νέων της Ι.Μ. Δημητριάδος, από διάφορες ενορίες του πολεοδομικού συγκροτήματος του Βόλου και προσφάτως λάβαμε την απόφαση να σας αποστείλλουμε τούτη την επιστολή με πολύ πόνο και μετά από μια έντονη περίοδο προσευχητικής αγωνίας, εις τρόπον ώστε να λάβουμε ενεργή θέση σε επίκαιρα ζητήματα τα οποία μας απασχολήσαν στις συζητήσεις μας τον τελευταίο καιρό, και εις τα οποία εσείς προσωπικά μετείχατε ουσιαστικώς με το αξίωμα του Επισκόπου της περιοχής μας.

Αποφασίσαμε λοιπόν εμείς «το ανώνυμο πλήρωμα» της Τοπικής Εκκλησίας διά πρώτη –και ελπίζουμε τελευταία- φορά να τοποθετηθούμε ΕΠΩΝΥΜΩΣ, πάνω σε θέματα τα οποία μας προβλημάτισαν (επιεικής ο χαρακτηρισμός) και τα οποία θα περιγράψουμε όσο το δυνατόν πιο σύντομα γίνεται, και κατόπιν θα σας παρουσιάσουμε τα πορίσματα των αναλύσεών μας πάνω σ’ αυτούς τους νεανικούς (και όχι μόνο) προβληματισμούς.

Όπως θα αντιλαμβάνεστε Σεβασμιώτατε, εμείς οι νέοι έχουμε μία άριστη σχέση με την τεχνολογία και καθώς ζούμε στην απόλυτη εποχή της «κοινωνίας της πληροφορίας και των εικόνων», δεν θα μπορούσαν να μας ξεφύγουν κάποιες από τις δραστηριότητές σας, οι οποίες διεξάγονται –εν πολλοίς- εν κρυπτώ, τουλάχιστον όσον αφορά την πλατιά μάζα του χριστεπώνυμου πληρώματος της Αγιωτάτης ημών Τοπικής Εκκλησίας.

Τούτη η ένοχη μυστικοπάθεια από μέρους σας εκτιμούμε ότι ήρθε η ώρα να τελειώσει, και ευελπιστούμε εσείς ο ίδιος πρώτος να αντιστρέψετε αυτή την προβληματική εικόνα. Τα ζητήματα λοιπόν που μας απασχόλησαν είναι καθαρά εκκλησιαστικά-θεολογικά, πολύ γνωστά σε εσάς, άγνωστα όμως για τους περισσότερους, και είναι τηλεγραφικά τα εξής:

α) το μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία και ο τρόπος (ή η μέθοδος) που πρέπει αυτό να διδάσκεται,

β) η λειτουργική ανανέωση (ή αναγέννηση) και γ) η λεγομένη «μεταπατερική θεολογία».
Α) Μάθημα των θρησκευτικών

Ήμασταν από καιρό Σεβασμιώτατε γνώστες των εκσυγχρονιστικών σας απόψεων γύρω από διάφορα θέματα που ταλανίζουν την Εκκλησία κυρίως τα τελευταία έτη. Έτσι καθόλου δεν μας σόκαρε, αν και είσαστε επικεφαλής της Συνοδικής Επιτροπής σε θέματα Παιδείας, η διαρκής και αταλάντευτη θέση σας, ότι το μάθημα των θρησκευτικών θα πρέπει να απευθύνεται σ’ όλους τους μαθητές ανεξαρτήτως προέλευσης, ταυτότητας, πεποιθήσεων κτλ. (βλ.http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=1757), συντασσόμενος ουσιαστικά με τις «προοδευτικές» θέσεις του (αντιχριστιανικού) Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, όπως αυτές εκφράζονται δια στόματος του καθηγητού Σταύρου Γιαγκαζόγλου, Σύμβουλου του Π.Ι. , και εκ των βασικών διαμορφωτών τούτης της αποδομητικής θέσης , πως δηλ. το μάθημα πλέον δεν θα πρέπει να είναι ομολογιακό-κατηχητικό, αλλά ανοιχτό, πλουραλιστικό και έχοντας ξεκάθαρα μορφωτικό-γνωσιολογικό περιεχόμενο να είναι υποχρεωτικό για όλους τους μαθητές, ανεξαρτήτως ομολογίας ή θρησκεύματος κτλ. (βλ. http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=1455).

Εκείνο όμως που κάπως μας εξέπληξε ήταν η καταλυτική στήριξή σας, στη διασπαστική κίνηση που επιχείρησαν οι «μονδέρνοι» ευρω-θεολόγοι με τους οποίους συναναστρέφεστε, και αναφερόμαστε ασφαλώς στους περί τους 40 θεολόγους του «ΚΑΙΡΟΥ», μιας νέας ομάδος, που έχει σκοπό ξεκάθαρο να παρακάμψει το επί δεκαετίες επίσημο όργανο των θεολόγων, την Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων (ΠΕΘ), και να προωθήσει με την αμέριστη συμπαράσταση και αρωγή της Συνόδου, δια μέσου υμών και της επισήμου θεσμικής σας θέσεως, όλα τα αντίχριστα και αθεολόγητα σχέδια του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, τα οποία κάνουν λόγο για θρησκειολογικό μάθημα των θρησκευτικών, ή για αφαίρεση των χριστιανικών συμβόλων από τις σχολικές αίθουσες (όπως έχει προτείνει επανειλημμένως ο «πολύς» κ. Γιαγκαζόγλου), ή η κατάργηση του αγιασμού στην έναρξη του σχολικού έτους και άλλα πολλά «χαριτωμένα». Και βέβαια όλοι αυτοί οι «αλχημιστές» της θεολογικής επιστήμης στεγάζονται συχνά-πυκνά, ως επίσημοι προσκεκλημένοι σας, στην περιβόητη «Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών» Βόλου, η οποία έχει χαρακτηριστεί πανελλαδικώς από όλες τις τάξεις των πιστών ως προπύργιον του Οικουμενισμού αλλά και του ψευτοπροοδευτισμού!

Όμως ειλικρινά Σεβασμιώτατε, έχετε αναρωτηθεί πως αισθανόμαστε με αυτές τις απαράδεκτες θέσεις σας, όλοι εμείς και ιδιαίτερα όσοι εξ ημών έχουμε μικρά παιδιά, τα οποία στέλνουμε στο σχολείο με την ελπίδα να μάθουν, έστω στοιχειωδώς τη σήμερον ημέρα «του Θεού τα γράμματα»;

Διότι Σεβασμιώτατε μοιάζει, εκτός από τις «τόπ κλάς» δημόσιές σας σχέσεις, να μην σας απασχολούν οι προβληματισμοί των Χριστιανών γονέων, και ειδικά σε μια περίοδο που τα πάντα καταρρέουν. Εν ολίγοις δίνεται προς τα έξω την εικόνα, πως «οι καιροί έχουν παρέλθει», κι ότι σκοπός της Εκκλησίας πλέον δεν είναι να μεταπλάσει τον κόσμο, αλλά να μεταπλαστεί η ίδια από εκείνον. Προτιμάτε τη φτηνή λύση, το μάθημα των θρησκευτικών να μην προσβάλει τη μειοψηφία του πληθυσμού, υπακούοντας στα νεοεποχίτικα κελεύσματα του Υπουργείου (πάλαι ποτέ εθνικής και νύν νεοταξικής) Παιδείας, υποθηκεύοντας και καταδικάζοντας το μέλλον των ίδιων των παιδιών μας. Χρυσώνεται μάλιστα και το χάπι, αναφέροντας πως κατ’ αυτόν τον τρόπο θα μπορούσε το μάθημα να παραμείνει υποχρεωτικό. Μα, αν είναι έτσι Σεβασμιώτατε, τότε εμείς οι Ορθόδοξοι προτιμούμε το μάθημα να παραμείνει προαιρετικό, καθότι πλέον εμείς θα επιλέγουμε να μην παρακολουθούν το μάθημα τα παιδιά μας, αφ’ ης στιγμής που αυτό θα έχει απωλέσει τον ομολογιακό-κατηχητικό του χαρακτήρα.

Γιατί Σεβασμιώτατε, θα πρέπει η Ορθόδοξη Ελλάδα να υποτάσσεται διαρκώς στις παράλογες απαιτήσεις της μειοψηφίας, ή μιας γνωστής ομάδος γενίτσαρων που χρηματοδοτούνται δια μέσου των ποικιλόνυμων ΜΚΟ από διάφορα εξωθεσμικά κέντρα και να μην επικρατεί η αρχή της πλειοψηφίας, ως συμβαίνει σε όλες τις υπόλοιπες δημοκρατίες του πλανήτη;

Και γιατί να μην μεττέχουν της ελληνικής παιδείας και παράδοσης όσοι φιλοξενούνται στη χώρα μας, όπως θα γινόταν σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου; Αντί η Εκκλησία να δεί την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στον ελλαδικό χώρο ως ευκαιρία για νέα ιεραποστολή, προτιμά να συντάσσεται με τις νεοεποχίτικες σκοτεινές δυνάμεις που μιλούν για «ανοχή στην πολυπολιτισμικότητα», «σεβασμό στη διαφορετικότητα» και άλλα νεοταξικά φαιδρά. Όμως όπως αναφέρει και ο μεγάλος Παιδαγωγός της Εκκλησίας μας, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος «την ευθύνη για το γεγονός ότι ο κόσμος δεν γνωρίζει τον Χριστό, δεν την έχουν αυτοί που είναι εκτός Εκκλησίας, αλλά αυτοί που ισχυρίζονται ότι είναι εντός». Έσεις Σεβασμιώτατε, είσθε σε θέση τελικά να συναισθανθείτε τη δική σας ευθύνη ενώπιον του Θεού;

Β) Λειτουργική ανανέωση (ή αναγέννηση)
Πρόσφατα Σεβασμιώτατε, στον χαιρετισμό που απευθύνατε εις την έναρξη του Λειτουργικού Συμποσίου που διοργάνωσε η Μητρόπολή μας, ξεδιπλώσατε για μία ακόμη φορά τις νεωτεριστικές σας απόψεις σχετικά με τον τρόπο που θα πρέπει στο μέλλον να τελείται η Θεία Λειτουργία.

Αφού χαρακτηρίσατε το βυζαντινό τυπικό ...βαρύ (!!) , εν συνεχεία προτείνατε τον χρονικό περιορισμό της Θ.Λ. στη μία ώρα (!!), αλλά και τη χρονική μετάθεση αυτής από το πρωί στο εσπέρας, θεωρώντας ότι οι πρωινές ακολουθίες αποτελούν εμπόδιο στους νέους για να προσέλθουν στην Εκκλησία (βλ.http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=3508).

Μάλλον Σεβασμιώτατε, βρίσκεστε πολύ μακριά από την ψυχολογία των νέων ανθρώπων για να διατυπώνετε τόσο αφελείς απόψεις. Εμείς οι νέοι που εκκλησιαζόμαστε τακτικά ποτέ δεν ενοχληθήκαμε για τα ανωτέρω. Αλλά είμαστε σε θέση να σας διαβεβαιώσουμε πως ούτε και η πλειοψηφία των νέων που δεν εκκλησιάζεται, νοιάστηκε ποτέ για τέτοιου είδους θέματα. Να είστε δέ σίγουρος, πως κι αν ακόμα μεταθέσετε τη Θ.Λ. κατά τις απογευματινές ώρες, ουδείς εξ όσων δεν εκκλησιάζονται, πρόκειται να θυσιάσει τον απογευματινό του καφέ, για να ...κατακλύσει τους Ιερούς Ναούς της πόλεως. Απλούστατα, διότι τα αίτια της αποχής της νεολαίας από τα εκκλησιαστικά δρώμενα, δεν είναι τόσο ρηχά, όσο εσείς θέλετε (;) να πιστεύετε.

Με εκπτώσεις όπως οι ανωτέρω, αλλά και όπως η περιβόητη μετάφραση των λειτουργικών κειμένων, ποσώς ασχολείται η άθρησκη σημερινή νεολαία. Αντί να αναδείξετε Σεβασμιώτατε το μεγάλο όπλο της Ορθοδόξου Πίστεως, ήτοι τον αστείρευτο πλούτο της Παραδόσεως, εσείς προσπαθείτε να αντιπαρατάξετε στο κοσμικό «φάστ φούντ» της σύγχρονης ζωής, όχι μια άλλη πρόταση ζωής που θα «τραβήξει» τους νέους από το υπαρξιακό αδιέξοδο στο οποίο ήδη βρίσκονται, αλλά ένα εκκλησιαστικό «φάστ φούντ», εμπνευσμένο προφανώς από την πλήρως αποχριστιανοποιημένη και άρα αιρετική Δύση. Οι νέοι σήμερα αδιαφορούν για την Εκκλησία ακριβώς για αυτόν τον λόγο: διότι βλέπουν μια Εκκλησία να συμπλέει με τον Κόσμο και –το χειρότερο- με τα συμφέροντα αυτού. Άρα βλέπει η νεολαία μια Εκκλησία που δεν του προσφέρει κάτι το διαφορετικό και γι’ αυτό του είναι παγερά αδιάφορη.

Είναι επίσης γνωστό Σεβασμιώτατε, πως είσθε ένας εκ των θερμότερων υποστηρικτών της λεγομένης «λειτουργικής ανανέωσης», δηλαδή υπέρ της μεταφράσεως λειτουργικών κειμένων και ευχών από το πρωτότυπο στην δημοτική.

Και το αποδεικνύετε μάλιστα στην πράξη, καθότι έχετε καθιερώσει σε ορισμένες περιπτώσεις να διαβάζονται, ακόμη και από εσάς τον ίδιο ευχές του γάμου π.χ. στην δημοτική, παραβιάζοντας σχετική οδηγία της Ιεράς Συνόδου, η οποία απαγορεύει την μετάφραση οποιασδήποτε λειτουργικής ή άλλης πράξεως. Σας το λέμε λοιπόν ρητά και κατηγορηματικά, προτού ακόμη προχωρήσουμε σε περαιτέρω ανάλυση για το θέμα, πως αν συνεχίσετε να αναγινώσκετε εσείς ή άλλος ιερεύς της Μητροπόλεως, ευχές ή λειτουργικά κείμενα στην δημοτική, θα αποχωρούμε ευθύς αμέσως από τους Ναούς, εις ένδειξιν διαμαρτυρίας.

Το θέμα δεν είναι τόσο η παραβίαση μιας αποφάσεως (την από 14/4/2010 ) της Συνόδου (που ασφαλώς και είναι θέμα), αλλά βαθύτερο, καθότι με την κίνησή σας αυτή αμφισβητείτε το σύνολο της λειτουργικής παραδόσεως, με το ευτελές επιχείρημα, πως οι νέοι δεν κατανοούν τη Θ.Λ. κτλ.

Στο σημείο αυτό Σεβασμιώτατε όμως θα πρέπει να μας εξηγήσετε, πως αντιλαμβάνεστε τη συμμετοχή των πιστών στη Θ.Λ.: είναι μέθεξη (=επικοινωνία καρδιακή με το Θεό) ή λογική κατανόηση; Διότι αν ισχύει το πρώτο τότε οι μεταφράσεις είναι παντελώς περιττές.

Αν ισχύει το δεύτερο, τότε οδηγούμαστε σε έναν φιλοσοφικό χριστιανισμό, στηριγμένο στον ορθό λόγο και τη νοησαρχία, ο οποίος ικανοποιεί μερικώς την ανθρώπινη περιέργεια, δίνοντας -το πολύ- απαντήσεις σε διάφορα θέματα καθημερινότητας ή διατυπώνοντας κανόνες «καλής» συμπεριφοράς (ηθικισμός, καθηκοντολογία), και άρα ανατρέπεται εκ βάθρων όλη η Ορθόδοξη Θεολογία, όπως αυτή εκφράστηκε από τον κορυφαίο Θεολόγο της δευτέρας χιλιετίας, Άγιο Γρηγόριο Παλαμά, και η οποία σε αδρές γραμμές έχει τη βάση της στην νοερά προσευχή και την άσκηση, που οδηγούν στην κάθαρση απ’ τα πάθη, και εν τέλει στο κατά Χάριν φωτισμό που αναβιβάζει στην ανώτερη βαθμίδα τελειώσεως, τη Θεοπτία.

Μια λογική προσέγγιση συνιστά έλλειμα αληθινής Ορθόδοξης Θεολογίας, καθότι όπως αναφέρει και ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος, αυτού του είδους η θεολογία είναι καθαρά επιφανειακή, και στηρίζεται στην πρακτική ωφελιμότητα. Φυσικά λοιπόν, και δεν ισχυεί αυτή η θεωρία της λογικής κατανόησης, καθότι οι Ορθόδοξοι θεολογούν «αλιευτικώς» και όχι «αριστοτελικώς», όπως σημειώνει με έμφαση ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Ο Θεός, Σεβασμιώτατε, δεν ανακαλύπτεται με την λογική, αν κατανοούμε ή όχι διανοητικά τα κείμενα, αλλά ο Θεός αποκαλύπτεται σε κάθε ταπεινή και καλοπροαίρετη ψυχή και εν συνεχεία η λογική διατυπώνει, κατά το δυνατόν, αυτή την Αποκάλυψη.

Είμαστε λοιπόν πέρα για πέρα αρνητικοί σε όλες αυτές τις επιπόλαιες ενέργειές σας, επιπρόσθετα διότι και όλοι οι σύγχρονοι Άγιοι του καιρού μας, ήσαν και εκείνοι σφόδρα αντίθετοι με τις λειτουργικές μεταφράσεις.

Ο γέροντας Παϊσιος, ο γέροντας Πορφύριος, ο γέροντας Σωφρόνιος, ο π. Ιάκωβος Τσαλίκης, ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος κ.α., ουδέποτε συναίνεσαν σε τούτο το εγχείρημα, και αυτό διότι εγνώριζαν καλύτερα από όλους μας ως Θεόπτες που ήσαν, ότι η γλώσσα που χρησιμοποιεί επί τόσους αιώνες η Εκκλησία μας στη Λατρεία είναι η καλύτερη για να αποδώσει τα λειτουργικά κείμενα λόγω της ιεροπρέπειας, της ακρίβειας και της λογικότητός της. Όπως εξηγεί πολύ ωραία ο καθηγητής-φιλόλογος Φώτης Σχοινάς, «η όποια μετάφραση θα προδώσει δραματικά τη νοηματική εμβέλεια του πρωτοτύπου και θα δυσχεράνει σε μεγάλο βαθμό τη διανοητική κατανόησή της, αντί να τη διευκολύνει.

Οι λόγοι είναι πολλοί: η δημοτική υστερεί σε εκφραστικές δυνατότητες σε σχέση με τον αρχαίο ελληνικό λόγο. Αδυνατεί επίσης να αποδώσει με την ίδια νοηματική πυκνότητα τις μετοχές και τα απαρέμφατα, όπως και τις λεπτές εννοιολογικές αποχρώσεις των εμπρόθετων προσδιορισμών». Αυτό έχει ως άμεσο κίνδυνο την πιθανή κακοποίηση και παρερμηνεία των δογματικών εκφράσεων και άρα την εμφάνιση νέων αιρέσεων. Παρόμοια είναι και η θέσις του πασίγνωστου καθηγητού γλωσσολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, κ. Γεωργίου Μπαμπινιώτη, πως δηλαδή η Θ.Λ. πρέπει να τελείται στην γλώσσα του πρωτοτύπου, «...γιατί οι λέξεις στο πέρασμα από τη μια γλώσσα στην άλλη γλώσσα χάνουν σε σημαντικό βαθμό το σημασιολογικό τους περιεχόμενο και το βιωματικό τους φορτίο, στοιχεία απαραίτητα στον μυστηριακό χαρακτήρα της Θ.Λ.».
Ποιός ο λόγος λοιπόν Σεβασμιώτατε που επιμένετε τόσο; Γιατί συντάσεστε σε τέτοια κρίσιμα ζητήματα με τις δυνάμεις του αφελληνισμού, οι οποίες κάθε μορφή υγιούς αντίστασης την χαρακτηρίζουν ως εθνικισμό και ρατσισμό;

Ισχυρίζεστε με αρκετή δόση λαϊκισμού, κατά την ταπεινή μας γνώμη, ότι «αν ερχόταν σήμερα ο Χριστός θα μιλούσε την γλώσσα των νέων» (βλ.http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=2230).

Δηλαδή; Μήπως θα μιλούσε στην «αργκό», ή τα περίφημα «γκρικλις» (greeklish); Αστεία πράγματα!

Πρώτα απ’ όλα ο Χριστός είναι διαρκώς παρών, Σεβασμιώτατε, και είναι Εκείνος που μέσα απ’ την ανθρώπινη ιστορία επέλεξε σε ποιά γλώσσα θα γραφεί το Ευαγγέλιο, και αυτή δεν ήσαν άλλη από την Ελληνική γλώσσα. Έτσι κατ’ αυτόν τον τρόπο, το πιο τέλειο βιβλίο γράφτηκε, κατά παραχώρηση Θεού στην πιο τέλεια γλώσσα που εμπνεύστηκε η ανθρωπίνη διάνοια. Ετούτη τη γλώσσα, εμείς οι Νεοέλληνες δεν έχουμε δικαίωμα να την ξεριζώσουμε και να την πετάξουμε, απλούστατα διότι είναι η πολύτιμη κληρονομιά μας, είναι η δική μας γλώσσα! Εμείς δεν είμαστε ούτε Σλάβοι, ούτε κάποιο άλλο γένος. Πώς είναι λοιπόν δυνατόν να μεταφράσουμε την ίδια μας τη γλώσσα Σεβασμιώτατε; Εδώ οι περισσότεροι εκ των νέων ανθρώπων, και μάλιστα από την παιδική τους ηλικία, μυσταγωγούνται σε ξενόγλωσσα ακούσματα, χωρίς να κατανοούν ούτε τους στίχους, όπως επισημαίνει λίαν ευστόχως σε ποιμαντορική ανακοίνωσή του, επί του θέματος, ο Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ (βλ. http://www.romfea.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=4764:2010-04-16-08-13-48&catid=25:2009-12-18-08-37-46). Μήπως αυτό σας λέει κάτι

Σεβασμιώτατε, «για την γλώσσα που (δήθεν) δεν κατανοούν οι νέοι μας;».
Διότι αποδεικνύεται περίτρανα, πως οι νέοι αυτό που «γουστάρουν» να ακούσουν, θα το ακούσουν με τις ώρες κι ας μην καταλαβαίνουν «γρί». Αν πάντως πάλι ενδιαφέρεστε τόσο πολύ να κατανοούμε (και με τη λογική) τα ιερά κείμενα, η λύση δεν είναι να καταργήσετε την πρωτότυπη λειτουργική γλώσσα (πονάει χέρι-κόψει χέρι), αλλά θα μπορούσατε κάλλιστα ως Μητρόπολη να οργανώσετε τμήματα φροντιστηριακού τύπου σε διάφορες ενορίες, στις οποίες θα διδάσκετε στη νεολαία η γλώσσα του Ευαγγελίου, θα μπορούσαν να επανασυσταθούν με λίγα λόγια σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς που διάγουμε κάτι σαν «κρυφά σχολειά», όπως έκαναν κατά την Τουρκοκρατία και οι Άγιοι Κολλυβάδες Πατέρες, όταν και τότε κινδύνευε να ξεριζωθεί η γλώσσα. Επιπλέον μία ακόμη λύση στο πρόβλημα όπως επισημαίνει σε πρόσφατη συνεντευξή του γύρω από το θέμα , ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμος, είναι και το κήρυγμα (βλ. http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=2272). Γι’ αυτό το λόγο υπάρχει το κήρυγμα. Για να εξηγεί ο ποιμήν τα υψηλά θεολογικά νοήματα που τυχόν δεν γίνονται κατανοητά και να κατηχεί γενικότερα το χριστιανικό ποίμνιο.

Ο Χριστός λοιπόν δεν χρειάζεται ανανέωση Σεβασμιώτατε, αλλά μάλλον οι Χριστιανοί (κλήρος και λαός) χρειάζεται να αναγεννηθούν και να αφήσουν κατά μέρος την (ψευτο)προοδευτικότητα που οδηγεί στην κατεδαφιστικότητα. Η Παράδοση δεν πάλιωσε, οι Χριστιανοί μαράζωσαν. Όπως άλλωστε διερωτούνταν και ο σπουδαίος γέροντας του καιρού μας, ο μακαριστός π. Αθανάσιος Μυτηληναίος, «είναι δυνατόν να αμφισβητηθεί ένας θησαυρός; Είναι δυνατόν ένας θησαυρός να θεωρηθεί πολύς και βαρύς; Είναι δυνατόν να ισχυριστεί κανείς πως ένας θησαυρός πάλιωσε;».

Γ) «Μεταπατερική» θεολογία
Οι δυσάρεστες όμως εκπλήξεις από μέρους σας δεν σταματούν εδώ Σεβασμιώτατε, καθότι την πιο μεγάλη πίκρα, μας την προσφέρατε στις αρχές αυτού του καλοκαιριού, σε μια περίοδο που τα βλέμματα των περισσοτέρων Ορθοδόξων ήταν στραμμένα εις την Κύπρο και στον Πάπα που αλώνιζε στο μαρτυρικό νησί, όταν και φιλοξενήσατε στο «καμάρι» σας, στην «Ακαδημία», τετραήμερο συνέδριο με θέμα «νεοπατερική σύνθεση ή μεταπατερική θεολογία;». Ένα συνέδριο που Πανορθοδόξως ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων και στο οποίο μόνο τυχαίο δεν ήταν το γεγονός ότι εξέλειπαν παντελώς παραδοσιακές φωνές, αλλ’ αντιθέτως συμμετείχαν κυριολεκτικά οι «πυρηνικές» κεφαλές της Παναιρέσεως του Οικουμενισμού (όπως χαρακτήρισε την οικουμενική κίνηση ο προσφάτως ανακηρυχθέντας Άγιος από τη Σερβική Εκκλησία, π. Ιουστίνος Πόποβιτς) που εκπροσωπούν την Ορθοδοξία σε διάφορα διαχριστιανικά και διαθρησκειακά φόρουμ και εκδηλώσεις.

Από τον «πολύ» Μητροπολίτη Περγάμου, κ. Ιωάννη Ζηζιούλα (τακτικό θαμώνα της «Ακαδημίας»), ο οποίος συντονίζει «πανορθοδόξως» την οικουμενιστική ορχήστρα, ως τον Νο2 της Ρωσικής Εκκλησίας και «υπουργό εξωτερικών» του νέου Πατριάχη Μόσχας Κυρίλλου , τον Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ, Ιλαρίωνα (που υπήρξε ο μεγάλος απόντας του συνεδρίου, και του οποίου η εισήγηση απλά αναγνώσθηκε).

Οι δέ εισηγήσεις των εκλεκτών σας προσκεκλημένων, άφησαν άφωνους όσους παρακολουθούσαν διαδυκτιακά το συνέδριο, και ως είθισται σε αυτές τις περιπτώσεις, κατά τα νεοταξικά ειωθότα, διατυπώνονταν «πονηρά», είτε με τη μορφή (καταφατικών) ερωτήσεων, είτε με τη μορφή «απλών προτάσεων».

Έτσι λοιπόν γίναμε μάρτυρες εισηγήσεων του στίλ «προς μια ορθόδοξη θεολογία των θρησκειών» (!!) κάποιου π. Εμμανουήλ Κλάψη (βλ. http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=2570), αναπτύσσοντας το κλασσικό πλεόν εις τους οικουμενιστικούς κύκλους δίλημμα, «εάν η σωτηριώδης χάρις του Θεού περιορίζεται μόνο εντός των κανονικών ορίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ή (σσ. άκουσον-άκουσον) εκτείνεται σε ...διαφορετικό βαθμό και πρότυπο σε άλλες χριστιανικές εκκλησίες, σε κοινότητες άλλων ...ζωντανών πίστεων, σε αγνωστικιστές, ή ακόμη και σε άθεους(!!!)».

Ή της εισηγήσεως του Pavel L. Gravrilyuk με θέμα «ο χριστιανικός ελληνισμός του Φλωρόφσκυ. Μια κριτική αξιολόγηση» (βλ. http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=2549), όπου ο ομιλητής κατέληξε στο πρωτοφανές συμπέρασμα (το οποίο και αμέσως υιοθετήθηκε και έγινε παντιέρα των Οικουμενιστών) ότι: «...η εξιδανίκευση από τον Φλωρόφσκυ του Χριστιανικού Ελληνισμού φαίνεται να έχει ευνοήσει την εμφάνιση, αυτού που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί, ως “πατερικός φονταμενταλισμός”, “εκκλησιαστική θριαμβολογία”, μια στάση πνευματικής υπεροχής έναντι του “άλλου” της Δύσης, ένας πνευματικός απομονωτισμός, και μια ελληνοκεντρικότητα που αγγίζει την ειδωλολατρεία...» (!!!). Σε άλλη εισήγηση η κα Ελένη Κασσελούρη - Χατζηβασιλειάδη (βλ. http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=2563) ανέπτυξε ένα ακόμη προσφιλές θέμα του Π.Σ.Ε. (παγκοσμίου συμβουλίου των «εκκλησιών», ή πιο σωστά των αιρέσεων) με τίτλο: «η φεμινιστική θεολογία και η συναφειακότητα της: πρόκληση ή ευκαιρία για την ορθόδοξη θεολογία;». Εδώ ήρθε να στηρίξει την ομιλήτρια με τη δική του εισήγηση, το «δεξί σας χέρι» Σεβασμιώτατε, ο περισπούδαστος δρ. Θεολογίας, Παντελής Καλαϊτζίδης, υπεύθυνος και συντονιστής της «Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών», καθώς επίσης πασίγνωστος στο πλήρωμα της Τοπικής μας Εκκλησίας, για τις «εξτρεμιστικές» του θεολογικές απόψεις και θέσεις. Μια εκ των οποίων υπήρξε και η εισήγηση που έκανε στο ανωτέρω συνέδριο με τίτλο: «προς μια μεταπατερική θεολογία;» (βλ. http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=2570).

Σ’ αυτήν λοιπόν εισηγείται ο κ. Καλαϊτζίδης τα εξής: «η “επιστροφή στους Πατέρες”... είχε όμως και ορισμένες αρνητικές συνέπειες όπως την έξαρση του αντιθετικού άξονα Ανατολή-Δύση και την καλλιέργεια αντιδυτικού, αντιοικουμενικού πνεύματος...». Και λίγο παρακάτω: «...τα πεδία που καλείται να προσεγγίσει η συζήτηση για μια μετα-πατερική ορθόδοξη θεολογία: ...αυταρχικό πατριαρχικό προνεωτερικό πρότυπο, σχέση του με την πατερική θεολογία, απουσία κάθε έννοιας θρησκευτικού πλουραλισμού και ετερότητας. Επανεξέταση του ζεύγους καθολικότητα-αίρεση, εν σχέσει προς τα ζεύγη ετερότητα-αίρεση, διαφορά-ενότητα. Ανοχή και καταδίωξη των “αιρετικών” στα πατερικά κείμενα και στη σημερινή πολιτισμική συνθήκη». Για να καταλήξει τον «πανηγυρικό» του με μια μετωπική σύγκρουση με τους Άγιους Πατέρες, η οποία κατά την ταπεινή μας γνώμη, αποτελεί κυριολεκτικά αυτό που εννοούσε ο Κύριος όταν ομιλούσε για «βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος»: «...τα πεδία που καλείται να προσεγγίσει η συζήτηση για μια μετα-πατερική ορθόδοξη θεολογία ...(σσ. διαβάστε να φρίξετε) ατελής ανθρωπολογία των Πατέρων: προβληματικές ανθρωπολογικές απόψεις της πατερικής θεολογίας π.χ. για την γυναίκα ....διάχυτος αντιφεμινισμός της Εκκλησίας και της πατερικής θεολογίας...».

Τί να πρωτοσχολιάσει κανείς; Κι αυτό είναι μόνο ένα μικρό δείγμα που επιλέξαμε, αφήνοντας εκτός αρκετές παρόμοιες εισηγήσεις. Το μόνο που μπορούμε να εκφράσουμε έπειτα από αυτό το συνέδριο είναι, αυτό που λέγαμε στις μεταξύ μας συζητήσεις, πως αν είχαμε στόχο και τη δύναμη να προκαλέσουμε δολιοφθορά στην Ορθόδοξη Θεολογία και Πίστη, ακριβώς ένα τέτοιο συνέδριο θα διοργανώναμε!

Εμείς Σεβασμιώτατε, μπορεί να μην είμαστε θεολόγοι, ούτε δόκτορες και ινστρούχτορες νεοταξικών ιδρυμάτων, μπορεί να είμαστε οι «κύριοι τίποτε», τα «μωρά αυτού του κόσμου», οι πιο αμαρτωλοί όλων, όμως εμείς ποτέ δεν θα διανοούμασταν να αμφισβητήσουμε τους «καθημερινούς μας ευεργέτες», τους Αγίους Πατέρες, οι οποίοι όχι μόνο αγάπησαν παθολογικά το συνάνθρωπό τους την εποχή κατά την οποία έζησαν, αλλά εξακολουθούν, δια των αδιαλέιπτων πρεσβειών τους στον Κύριο, να μας δείχνουν την αγάπη τους, και είναι αυτοί που με επικεφαλής την Παναγία συγκρατούν (προσώρας) την οργή Του, σ’ αυτή την πρωτοφανή εποχή αποστασίας στην οποία ζούμε.

Είναι δυνατόν Σεβασμιώτατε, να δέχεστε και να διοργανώνετε τέτοιου είδους συνέδρια; Πραγματικά, παρ’ όλο που έχουν περάσει κάποιοι μήνες από τότε, ακόμη δεν μπορούμε να το χωνέψουμε. Θέματα κεφαλαιώδη, δόγματα-θεμέλια της Πίστεως, που εδώ και 2000 χρόνια κανείς Άγιος της Εκκλησίας μας δεν τα ανακίνησε και δεν τα αμφισβήτησε, έρχεστε εσείς και οι ομοϊδεάτες σας και προτείνετε να τα ξηλώσουμε.

Δεν σας περνά καθόλου από το μυαλό Σεβασμιώτατε, το γεγονός πως όσοι στο παρελθόν επιχείρησαν ανάλογες πρακτικές, στο τέλος καταδικάστηκαν στη συνείδηση της Εκκλησίας μας ως αιρετικοί;

Εμείς οι Ορθόδοξοι γνωρίζουμε εδώ και δύο χιλιετίες, πως ακολουθούμε κατά πόδας το Χριστό, τους Αγίους Αποστόλους και έπειτα τους Αγίους Πατέρες. Αποτελεί δόγμα αναντίρρητον στην Ορθοδοξία πως είμαστε «επόμενοι τοις Αγίοις Πατράσι»΄ «επόμενοι», δηλαδή συντασσόμαστε πίσω από αυτούς, δεν πάμε ούτε δίπλα τους, ούτε φυσικά μπροστά τους, ως εισηγήθηκε η πλειοψηφία των «ορθοδόξων» ομιλητών του συνεδρίου σας, ήτοι «την υπέρβαση των Πατέρων».
Πώς είναι δυνατόν επίσης, να αναρρωτιέστε και να θέτετε τάχα το θέμα σε επιστημονικούς προβληματισμούς, αν δύνανται να σωθούν όσοι βρίσκονται εκτός των ορίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας» φτάνοντας στην παράκρουση να συμπεριλαμβάνετε σε όλους αυτούς ακόμη και αγνωστικιστές (σσ. μασόνους;) ή και τους ...άθεους;! Τη στιγμή που ο Απόστολος Πέτρος τόνισε με έμφαση πως «...ούκ έστιν εν άλλω ουδενί η σωτηρία΄ ουδέ γάρ όνομα έστι έτερον υπό τον ουρανόν το δεδομένον εν ανθρώποις εν ω δει σωθήναι ημάς» (Πραξ. δ΄ 13).

Ο ίδιος ο Χριστός επισήμανε κατ’ απόλυτον τρόπο ότι «ΕΓΩ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή ΄ ΟΥΔΕΙΣ έρχεται προς τον πατέρα εί μη δι’ εμού» (Ιω. ιδ΄ 6). Αλλά πάλι Σεβασμιώτατε, μήπως το Ευαγγέλιο και γενικώς ο λόγος του Θεού μεταβάλλεται από εποχή σε εποχή, όπως αφήνουν ξεκάθαρα να εννοηθεί από τις εισηγήσεις τους οι περισσότεροι εκ των καθηγητάδων-καλεσμένων σας;

Μήπως επειδή αλλάζει ο κόσμος αντιλήψεις, πρέπει να αλλάξει και η Εκκλησία;
Να αμνηστεύσουμε την αίρεση, όπως πρότεινε ουσιαστικώς ο στενός σας συνεργάτης, κ. Καλαϊτζίδης, δια τον οποίον υποπτευόμεθα, πως παίζει τον ρόλο του «λαγού» της Μητροπόλεως;

Να είμεθα, λέει ενωμένοι και ας είμαστε διαφορετικοί... Τί ωραίος και βολικός στοχασμός ε; Ξέρετε Σεβασμιώτατε, αυτή ακριβώς είναι και η αντίληψη του σύγχρονου κοσμικού πνεύματος και συναντάται επί παραδείγματι σε πολλά μοντέρνα αντρόγυνα, τα οποία αν και παντρεμένα (με Ορθόδοξο γάμο δηλαδή, για να ξεκαθαρίσουμε ...τα αυτονόητα), ζούν «φιλελεύθερα», στο πνεύμα του «κάνε τη ζωή σου, κι εγώ τη ζωή μου». Ενωμένοι στη διαφορετικότητά μας. Γιατί όχι; Άλλωστε ο Απόστολος Παύλος μας προειδοποίησε: «έσται γάρ καιρός ότε της υγιαινούσης διδασκαλίας ούκ ανέξονται, αλλά κατά τας επιθυμίας τας ιδίας εαυτοίς επισωρεύσουσι διδασκάλους κνηθόμενοι την ακοήν, και από μεν της αληθείας την ακοήν αποστρέψουσιν, επί δέ τους μύθους εκτραπήσονται» (Β΄ Τιμ. δ΄ 3-4). Τέλος όσο για τα περί «πατερικού φονταμενταλισμού» και για την περίφημη «φεμινιστική θεολογία», έχουμε να κάνουμε δυο σχόλια. Για το μεν πρώτο, ότι δεν μας εκπλήσσει καθόλου η ανωτέρω ατάκα που εμπνεύστηκαν και υιοθέτησαν οι οικουμενιστικοί κύκλοι, καθότι όπως και στους υπολοίπους τομείς της παγκοσμιοποιήσεως, ήτοι την πολιτική και την οικονομία, έτσι και στο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον του θρησκευτικού οικουμενισμού, τα γνήσια επιχειρήματα δίδουν τη θέση τους στο νεοταξικό φρασεολόγιο, το οποίο χαρακτηρίζεται από λέξεις-ατάκες-συνθήματα, κενά περιεχομένου. Έτσι για παράδειγμα, σήμερα οι πατριώτες «σταμπάρονται» ως εθνικιστές, οι επαναστάτες (όπως οι ήρωες του ’21, ή τα παλλικάρια της ΕΟΚΑ) ως τρομοκράτες, και ο Ορθόδοξος πιστός λαός στη βάση των Αγίων Πατέρων ως φονταμενταλιστές ή «συντηρητικό ρεύμα» (όπως ο ίδιος δηλώσατε σε γνωστή εφημερίδα των Αθηνών-βλ. http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=3687).

Για τη «φεμινιστική θεολογία» και ειδικά για την κυρία που έκανε εισήγηση πάνω στο θέμα, έχουμε απλώς να υποθέσουμε ότι μάλλον η ίδια θεολογικά βρέθηκε σε ανώτερο επίπεδο κι απ’ την ίδια την Παναγία, για να θέτει τέτοιου είδους ζητήματα. Αυτό λοιπόν που δεν «κατανόησε» ποτέ η, στερούμενη από πτυχία, τίτλους και «ντοκτορά», Υπεραγία Θεοτόκος, η οποία πορεύθηκε την Αγιωτάτη επίγεια ζωή της σιωπούσα, εν ασκήσει και εν υπακοή, ιδού το αντιλήφθηκε η κα Κασσελούρη-Χατζηβασιλειάδη (η οποία ασφαλώς δεν είναι η μόνη που ανακινεί παρόμοια ζητήματα).


ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΩΣΗ-ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Σεβασμιώτατε, Με την παρούσα επιστολή δεν έχουμε στόχο να έρθουμε σε ρήξη μαζί σας. Όμως πρέπει να συνειδητοποιήσετε πως δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση στη Μητρόπολή μας. Λέτε συνεχώς πως θέλετε να κάνετε τους νέους να πλησιάσουν στην Εκκλησία. Γιατί δεν το πράττετε με τον παραδοσιακό τρόπο; Γιατί να δίνετε την εντύπωση πως υποτάσσεστε σε νεοταξικά κέντρα για να κερδίζει η Εκκλησία «ούτε τα ψιχία» απ’ αυτές τις συνεργασίες; Γιατί να οδηγείτε την Εκκλησία σε δοκιμασίες και περιπέτειες; Ξεχνάτε το «πάντα μοι εξέστιν, αλλ’ ού πάντα συμφέρει» (Α΄ Κορ. στ΄ 12); Θα πρέπει να γνωρίζετε ότι σε χώρους βαρυσήμαντους για την Ορθοδοξία (π.χ. το Άγιον Όρος) σχολιάζεστε με ιδιαίτερα μελανά και καυστικά σχόλια ως προς την (μέχρι στιγμής) δράση σας. Και ειλικρινά πολλοί εξ ημών που επισκεπτόμαστε τέτοιους χώρους, ντρεπόμαστε να δηλώσουμε σε ποια Μητρόπολη ανήκουμε. Η δέ «Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών» έχει πανελλαδικώς αναγνωριστεί, όπως προαναφέραμε, ως νεοεποχίτικο άντρο και ως νεοταξικό σχεδιαστήριο, το οποίον έχει αναλάβει εργολαβικώς να «εκτελέσει εν ψυχρώ» την Ορθόδοξη και Αμώμητη Πίστη μας. Σείς βέβαια, την αποκαλείτε «εργαστήρι θεολογίας και όχι εκκλησιαστικό άμβωνα» (βλ. http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=3687), δικαιολογώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τη λειτουργία της «Ακαδημίας». Έτσι όμως, με τη μέθοδο αυτή, η οποία ομοιάζει με ένα θρησκευτικό «think tank» (=δεξαμενή σκέψης), εισάγετε εις τον Ορθόδοξο χώρο ένα είδος «νεοβαρλααμισμού». Κι αυτό διότι η ανωτέρω θέση σας, συμπίπτει πλήρως με τους φιλοσοφικούς στοχασμούς και την ερευνητική (δια του ορθολογισμού) μανία του αιρετικού, εκ της δύσεως, Βαρλαάμ του Καλαβρού, αφού ουσιαστικώς παραδέχεστε και εσείς, πως στο συγκεκριμένο «εργαστήριο», τοποθετείτε την θεολογία των Αγίων Πατέρων εις το μικροσκόπιον της έρευνας, αμφισβητώντας την ως ατελή και ανεπαρκή να διακονήσει τον σύγχρονο άνθρωπο. Κατά συνέπεια και επιπροσθέτως δέ, λησμονείτε με τον πλέον τραγικό τρόπο το χωρίον της Αγίας Γραφής που αναφέρει ότι, «ούκ έρχεται η βασιλεία του Θεού μετά παρατηρήσεως» (Λουκ. ιζ΄ 20). Επομένως ως νέοι άνθρωποι που είμαστε, βλέποντας και συνειδητοποιώντας γύρω μας πως «το μυστήριον της ανομίας ήδη ενεργείται» (Β΄ Θεσ. β΄ 7), σας παρακαλούμε υϊκώς να εισακούσετε την κραυγή αγωνίας που σας απευθύνουμε και να αγωνιστείτε για το καλό της Ορθοδοξίας μας και των παιδιών μας. Σας παρακαλούμε να μη ξαναπάρετε μέρος σε συνελεύσεις και εκδηλώσεις του Π.Σ.Ε., ούτε σε εκδηλώσεις με τους Παπικούς, όπως προσφάτως στο Bose της Ιταλίας, ούτε σε καμιά άλλη οικουμενιστική δραστηριότητα. Θα επιθυμούσαμε επίσης να μεταβάλλετε τις απόψεις σας πάνω στα ζητήματα που θίξαμε και να πάψετε να διοργανώνετε συμπόσια και συνέδρια που τορπιλίζουν κυριολεκτικά την ενότητα του Σώματος της Αγιωτάτης ημών Ορθοδοξίας. Περιμένουμε να ανταποκριθείτε λοιπόν ως οφείλετε, στις ήδη εκφρασθείσες ανησυχίες μας, οι οποίες γνωρίζουμε πως εκφράζουν κι άλλους πιστούς της Μητροπόλεώς μας, και οι οποίοι ως σήμερα δεν είχαν την δυνατότητα να εκφραστούν, και να αποδείξετε στην πράξη πως είστε στη θέση του «επί σκοπόν» διαφυλάττοντας την ποίμνη και τα πρόβατα από τους αιμοσταγείς λύκους της Νέας Εποχής. Σε διαφορετική περίπτωση και εφ’ όσον συνεχιστει αυτή η κατάσταση θα αναγκαστούμε να βρεθούμε απέναντί σας και σε πρώτη φάση θα συνεχίσουμε να ενημερώνουμε τον κόσμο της Τοπικής μας Εκκλησίας, όχι με πνεύμα φανατισμού, αλλά με πνεύμα αγάπης, μιας αγάπης όπως την δίδαξε ο Χριστός μας, στερεωμένης στην Αλήθεια της Πίστεως και όχι στην υποκρισία του διαστροφικού ΠΣΕύδους και της νεοταξικής απάτης. Μετά ταύτα συνεχίζουμε εμείς οι ελάχιστοι και ανάξιοι τον προσευχητικό μας Κανόνα, όπως η υμετέρα προσωπικότητα αξιοποιήσει τα αναμφισβήτητα τάλαντά της προς όφελος και όχι εις βάρος της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας. Με τον προσήκοντα σεβασμό Ασπαζόμεθα την δεξιά σας
Οι κάτωθι υπογράψαντες:
ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ Δημήτριος
ΔΙΑΝΗΣ Δημήτριος
ΓΙΑΤΣΟΣ Κωνσταντίνος
ΘΑΝΟΠΟΥΛΟΣ Χρήστος
ΚΑΝΑΡΑΣ Απόστολος
ΚΑΡΜΙΡΗΣ Χαράλαμπος
ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ Αλέξιος
ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ Ιωάννης
ΜΑΡΚΑΣ Ιωάννης
ΜΠΟΥΓΕΛΗΣ Γεράσιμος
ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Κωνσταντίνος
ΤΣΙΑΡΑΣ Παναγιώτης-Αλέξανδρος
ΧΑΜΟΝΙΚΟΛΑΟΥ Αθανάσιος

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ:
- Μακαριώτατον Αρχιεπίσκοπον κ. Ιερώνυμο και λοιπούς Αρχιερείς της Εκκλησίας της Ελλάδος.
- Ιερές Μονές της Ι. Μ. Δημητριάδος
- Ιερούς Ναούς πολεοδομικού συγκροτήματος (Βόλου-Ν. Ιωνίας)
- Γ.Ε.Χ.Α. παράρτημα Βόλου
- Τοπικό Τύπο
- Εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος», περιοδικό «Θεοδρομία», περιοδικό «Παρακαταθήκη»

το βρήκαμε εδώ

Τετάρτη, 20 Οκτωβρίου 2010

ΣΜΕΜΑΝ—ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ



Με το έργο του αυτό ο σεβαστός Σμέμαν μάχεται με πάθος τον κληρικαλισμό και είναι στα αλήθεια μοναδικός στη διαμαρτυρία του για την ιεροποίηση της Λειτουργίας. Η οποία σύμφωνα με τα λόγια του, εμειώθη στις μέρες μας σε Λατρεία. Υπερασπίζεται με πάθος τη συνεχή μετάληψη των πιστών, σαν συμμετοχή στο πλήρωμα της Εκκλησίας, η οποία χάθηκε αφήνοντας στη θέση της την εξουσία των κληρικών στην Θεία Ευχαριστία μέσω της εξομολογήσεως. Χάθηκε δηλ. λόγω βαθμιαίας έκλειψης του Μυστηρίου της Μετανοίας.

Η επίσημη εξήγηση, κατα τους λόγους του, είναι η αναξιότης της πλειοψηφίας των λαϊκών να προσέρχονται συχνά στο ποτήριο και επομένως η αναγκαιότης να υπάρξουν για αυτούς κάποιες συμπληρωματικές απαιτήσεις και εγγυήσεις. Οι λαϊκοι ζούν στον κόσμο σε συνεχή επαφή με την ρυπαρότητα του, την αναλήθεια, την αμαρτωλότητα, το ψέμα του και επωμένος χρειάζονται ιδιαίτερη κάθαρση, ιδιαίτερη προετοιμασία, ιδιαίτερη προσπάθεια Μετανοίας, πράγμα που οδηγεί στην απομάκρυνση των κληρικών απο τους λαϊκούς, πράγμα που οδηγεί την ίδια την Εκκλησία σε μια τερατώδη κατάκριση. Ο Σμέμαν ερμηνεύει αυτή την έκπτωση σαν ευσεβιστική, επειδή προέρχεται απο την συναίσθηση της αμαρτωλότητος, απο σεβασμό στο ιερό και αποστροφή του βέβηλου. Ένα φαινόμενο το οποίο είναι η ουσία του Φαρισαϊσμού και της θρησκείας. Για αυτό και ενώνεται σήμερα η Εκκλησία με όλες τις θρησκείες επειδή λόγω του κληρικαλισμού έπαψε να είναι η Εκκλησία. Διότι ο Κύριος ανέτρεψε ακριβώς όλα τα δεδομένα της θρησκείας με το μυστήριο της μετανοίας. Διότι τώρα πια σώζει ακριβώς η συναίσθηση της αμαρτωλότητος, ενώνει, δέν διαιρεί όπως το επιθυμεί ο εωσφόρος. Η μετάνοια ενώνει με τον Κύριο.

Ακόμη και στην Βυζαντινή Εκκλησία υπήρχαν οι σωτήριες διδασκαλίες, όπως του Χρυσοστόμου : υπάρχουν όμως περιπτώσεις κατα τις οποίες ο ιερέας δέν διακρίνεται απο τον υφιστάμενο, π.χ. όταν πρέπει να μεταλάβουν των Αγίων Μυστηρίων.... επειδή σε όλους προσφέρεται ένα Σώμα και ένα Ποτήριο.... και εμείς χωρίς διάκριση ασπαζόμαστε ο ένας τον άλλον. Η μείωση της Εκκλησίας στην ιεροποίηση και στον Κληρικαλισμό φαίνεται ακόμη και στην εξέλιξη του ναού και της διαρρύθμισής του, που όλο και περισσότερο τονίζει τον διαχωρισμό των λαϊκών απο τον κλήρο. Πάλι όμως ο ίδιος ο Χρυσόστομος έλεγε: « Ελθών ο Χριστός και της πόλεως έξω παθών, πάσαν την γήν εκάθηρε, πάντα τόπον ευκτήριον ειργάσατο. Βούλει μαθείν πώς πάσα η Γή ναός εγένετο και πώς πάς τόπος ευκτήριος κατέστη;» και όμως αυτό το πνεύμα χάθηκε νωρίς απο την Εκκλησία.

Όσων αφορά την συνεχή συμμετοχή των πιστών στην Θεία Ευχαριστία είναι αποκαλυπτικές και αποδεικτικές οι ίδιες οι ευχές, οι οποίες απο την αρχή της Αναφοράς, δηλ. της λειτουργίας των πιστών, και μέχρι το τέλος της, δέν βρίσκουμε ούτε μία μνεία για συμμετοχή σε αυτή δύο κατηγοριών προσευχομένων: των κοινωνούντων και των μή-κοινωνούντων των Αγίων Μυστηρίων.

Μόνον μετά την περάτωση της ευχής της μεσιτείας: πάντας ημάς πρόσδεξαι είς την Βασιλείαν Σου, .... υπάρχει η ευχή και η Ικεσία για ατομικό καθαρμό καθενός από μας: Ίνα εν καθαρή τω μαρτυρίω της συνειδήσεως ημών...και υποδεξάμενοι αυτά αξίως,... Ναι, ο Θεός ημών και μηδένα ημών ένοχον ποιήσης των φρικτών Σου τούτων και επουρανίων μυστηρίων... αλλά δός ημίν, μέχρι της εσχάτης ημών πνοής, αξίως υποδέχεσθαι την μερίδα των αγιασμάτων Σου, είς εφόδιον ζωής αιωνίου, είς απολογίαν ευπρόσδεκτον, την επί τού φοβερού βήματος του Χριστού Σου...

Είναι ακριβώς το πνεύμα του Απ. Παύλου ο οποίος στην (Ά Κορ 11, 16-32) Επιστολή του γράφει: «Οσάκις αν εσθίητε τον άρτον τούτον και το ποτήριον τούτο πίνητε, τον θάνατον του Κυρίου καταγγέλλετε, άχρις ου άν έλθη. Ώστε ος αν εσθίη τον άρτον τούτον η πίνη το ποτήριον του Κύριου αναξίως, ένοχος έσται του σώματος και του αίματος του Κυρίου. Δοκιμαζέτω δε άνθρωπος εαυτόν, και ούτος εκ του άρτου εσθιέτω και εκ του ποτηριού πινέτω ο γάρ εσθίων και πίνων αναξίως, κρίμα εαυτώ εσθίει και πίνει, μή διακρίνων το σώμα του Κυρίου «Εί γάρ εαυτούς διακρίνομεν, ούκ αν εκρινόμεθα, κρινόμενοι δέ υπο του Κυρίου παιδευόμεθα ίνα μη σύν τω κόσμω κατακριθώμεν»

Βλέπουμε λοιπόν πώς το κοινό δυναμώνει το ατομικό και το ατομικό δέν είναι δυνατό χωρίς το κοινό, στον πρώιμο Χριστιανισμό. Αλλά ο Απ.Παύλος δέν προτείνει ποτέ ούτε στους αναξίους εκλογή. Εσείς οι άξιοι μετέχετε, εσείς οι ανάξιοι απέχετε. Μια εκλογή η οποία οδήγησε σιγά σιγά στην αποχή σχεδόν την πλειοψηφία των μελών της Εκκλησίας και στην απώλεια της αίσθησης και κατανόησης της Ευχαριστίας σαν κοινής πράξης, σαν λειτουργίας. Αλλά και η ίδια η αίσθηση της αποχής εξέπνευσε, μεταβλήθηκε σε πειθαρχική εντολή (Τέσσερις φορές το χρόνο) με υποχρεωτική την εξομολόγηση, σαν ιδιότυπο εισιτήριο για τη Θ.Κοινωνία.

Αυτή είναι η φοβερή καταγγελία του Σμέμαν και είναι πέρα για πέρα αληθινή. Όπως μας είχε βεβαιώσει και ο κύριος Πατρώνος. Για αυτό το λόγο η σύγχρονη Ορθοδοξία δέν είναι πλέον Χριστιανική. Και δέν πρέπει να μας εκπλήσσει ο Μεσσηνίας ο οποίος αποδέχεται τόσο ήρεμα την διαίρεση της Εκκλησίας. Αφου είναι ήδη διαιρεμένη μέσα στον ίδιο τον ναό.

Ο αγαπητός Σμεμαν όμως προτείνει λύσεις. Οι οποίες ίσως είναι χειρότερες απο το πρόβλημα και προκαλούν φοβερές παρενέργειες όπως π.χ. την ευχαριστιακή Εκκλησιολογία του Ζηζιούλα.

Λέει λοιπόν: μετά την ομολογία πίστεως λέει ο Ιερεύς : Στώμεν καλώς, στώμεν μετα φόβου, πρόσχωμεν την Αγίαν αναφοράν εν ειρήνη προσφέρειν.

Στώμεν καλώς. Καλόν.... « Και είπεν ο Θεός, ότι καλόν». Πού βρίσκουμε όμως το ίδιο το βίωμα, την άμεση γνώση του αρχέγονου, του άφθαρτου καλού; Εκεί που αντήχησε σαν ανθρώπινη απάντηση στο θεϊκό καλόν « Κύριε, καλόν εστίν ημάς ώδε είναι» (Ματθ. 17,4). Με αυτή την απάντηση, εκεί στο όρος της Μεταμορφώσεως, επιβεβαιώθηκε για πάντα, στους αιώνες, η αποδοχή απο τον άνθρωπο του θεϊκού "καλόν", σαν δικής του ζωής, σαν δικού του προορισμού. Και με αυτό το όραμα, με αυτή την γνώση, με αυτό το βίωμα ζεί η Εκκλησία σε όλο της το βάθος. Κέντρο αυτού του βιώματος και συγχρόνως πηγή και παρουσία του, δώρο και πραγμάτωση του είναι η Θεία Λειτουργία, η συνεχής ανύψωση και αναφορά της Εκκλησίας στον ουρανό, στον θρόνο της δόξας, στο ανέσπερο φώς, και στη χαρά της βασιλείας του Θεού «ενώ στέκεσαι στο ναό, βρίσκεσαι στον ουρανό υπερβατικά».

Συγκλονιστική ερμηνεία, από τήν οποία η μετάλλαξη τής λειτουργίας καί τού επισκόπου, από μέρους τού Ζηζιούλα, σέ έκφραση τής Δόξας τού Κυρίου καί όχι πλέον τής θυσίας Του, απέχει ελάχιστα. Όπως επίσης καί η σωτηρία τού κόσμου σάν σκοπού καί σάν αποστολή τής εκκλησίας, εφόσον ταυτίζεται τό κοσμικό καλόν μέ τήν αποκάλυψη τής θεότητος στό Θαβώρ. Παρεπιπτόντως χάνεται καί η πτώση, εκτός από τήν καινή δημιουργία. Καί να υπενθυμίσουμε επίσης πώς μετά τό Θαβώρ καί παρότι το Θαβώρ, όλοι οι μαθητές τού Κυρίου πλήν ενός, τόν πρόδωσαν.

Άς δούμε όμως σ’αυτό τό σημείο τί λέει η παράδοσίς μας, καί συγκεκριμένα ο Ν.Καβάσιλας ο οποίος ερμήνευσε τήν Θ.Λειτουργία καί έσωσε τουλάχιστον τήν νοημοσύνη μας.

Λέει : απαγγέλεται λοιπόν η ομολογία, τό Σύμβολον τής Πίστεως καί έπειτα ο ιερεύς λέει : «Στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου». Άς μείνουμε σταθεροί σε αυτή τήν ομολογία, άς μήν κλονισθούμε από παραπλανητικούς λόγους αιρετικών. Άς μείνουμε σταθεροί μέ φόβο, διότι είναι πολύς ο κίνδυνος γι αυτούς πού δέχθηκαν στήν ψυχή κάποια αμφιβολία γι αυτήν τήν πίστη.

Αυτές είναι οι εκκλησιολογικές εξελίξεις τής νεωτερικότητος. Θά επανέλθουμε.

Αμέθυστος

το βρήκαμε εδώ

Παρασκευή, 15 Οκτωβρίου 2010

Το άγιο Πνεύμα στην Ορθόδοξη και την Παπική παράδοση

Α΄. Το Filioque δημιούργησε μία άβυσσο μεταξύ Ορθοδοξίας και Παπισμού.

Γράφει ο αείμνηστος αρχιμ. Σπυρίδων Μπιλάλης στο έργο του «Η αίρεσις του Filioque» τομ.1ος, σ. 15 και εξής ότι το δόγμα της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος έχει άμεση σχέση με την θεολογία της Αγίας Τριάδος. Συνεπώς η αίρεση του Filioque, επειδή διαστρέφει την κατ’ εξοχή θεολογία περί Αγίας Τριάδος, δεν είναι μία απλή δογματική διαφορά αλλά άβυσσος μεταξύ Ορθοδοξίας και Παπισμού. Όπως παρατηρεί ο Vladimir Lossky «Ολόκληρη η τριαδολογία κρέμεται από το θέμα της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος».

Οι Λατίνοι πρόσθεσαν στο «Πιστεύω», στο σημείο που λέγει ότι το Πνεύμα εκπορεύεται από τον Πατέρα, την φράση «και εκ του Υιού», λατινιστί Filioque, διαστρέφοντας έτσι την τριαδολογία των Οικουμενικών Συνόδων της αδιαίρετης Εκκλησίας. Η διδασκαλία του Filioque έχει την αρχή της σε αρχαίους Λατίνους πατέρες του 4ου και 5ου αιώνα, θεσπίσθηκε επίσημα σε συνόδους του Τολέδου (547 και 589), το 767 στο Φραγκικό Κράτος, και το 1014 υιοθετήθηκε επίσημα από όλον τον Παπισμό. Έτσι έχουμε διαφορετική ομολογία πίστεως στο βάπτισμα και την θεία λειτουργία.

Πως λοιπόν θα έχουμε «την ενότητα της πίστεως και την κοινωνία του Αγίου Πνεύματος, όταν οι Λατίνοι συνεχίζουν να διατηρούν την προσθήκη αυτή στο «Πιστεύω». Μια προσθήκη αυθαίρετη, αδικαιολόγητη, θεολογικά ανακριβής και βλαβερή. Διασπά την Παράδοση των Οικουμενικών Συνόδων, δημιουργεί σύγχυση στα διακριτικά χαρακτηριστικά των προσώπων της Αγίας Τριάδος και οδηγεί τους ανθρώπους να αποπροσωποποιήσουν και να υποβιβάσουν το Άγιο Πνεύμα. Προσθέτει στο Θεό κάτι που δεν είναι ουσιαστικό, ούτε φυσικό, εφ’ όσον εξαιρείται το Πνεύμα, ούτε υποστατικό, εφ’ όσον είναι κάτι το κοινό με στον Πατέρα και τον Υιό. Πως λοιπόν θα γίνει πραγματικότητα το «εις Κύριος, μία πίστις, εν βάπτισμα (Εφεσ. 4,5) και πως «το Filiouqe δεν είναι κώλυμα για την ένωση» όπως είπε ο πατριάρχης Αθηναγόρας (Ορθόδοξος Τύπος, 10-6-1970, σελ. 5);

Β΄. Το Tριαδικό του Θεού και οι σχέσεις των προσώπων της Αγίας Τριάδος.

Για να μιλήσει κανείς για την εκπόρευση του Πνεύματος από ορθοδόξου απόψεως όπως και για την αίρεση του Filiouqe, πρέπει πρώτα να παρουσιάσει τις βιβλικές και πατερικές θέσεις για τις ενδοτριαδικές (εσωτερική ζωή θεότητας) και εξωτριαδικές (εν χρόνω δράσεις και αποστολές στην κοσμική ιστορία) σχέσεις των θείων προσώπων.

Ο Θεός όπως μας αποκαλύπτει η αγία Γραφή και αναλύουν οι Πατέρες είναι Τριαδικός. Είναι μία ουσία αλλά τρία πρόσωπα ή υποστάσεις. Αυτό είναι ένα μυστήριο ακατανόητο στο νου μας. Πως ο Θεός είναι ένας και συγχρόνως τρία πρόσωπα. Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, όταν μιλά για την Αγία Τριάδα, λέγει νήστεψε, εξομολογήσου, προσευχήσου, κοινώνησε για να σε φωτίσει ο Θεός, όσο γίνεται, να κατανοήσεις το μυστήριο του Τριαδικού Θεού.

Επίσης η Γραφή μας αποκαλύπτει ότι τα πρόσωπα της Αγίας Τριάδος έχουν σχέσεις μεταξύ τους στην εσωτερική ζωή της θεότητας· ο Πατήρ γεννά τον Υιό και εκπορεύει το Πνεύμα το Άγιο. Όταν λέμε γεννά τον Υιό και εκπορεύει το Πνεύμα οι λέξεις γέννηση και εκπόρευση πρέπει ν’ αποφορτισθούν από κάθε ανθρώπινη σημασία και προσέγγιση. Δεν πρέπει να προσπαθούμε να τις κατανοήσουμε με όσα συμβαίνουν σε μας. Οι σχέσεις των προσώπων της Αγίας Τριάδος δεν είναι ανάλογες με αυτές που ισχύουν στους ανθρώπους. Ο Πατήρ είναι αγέννητος, πάντα πατέρας και ποτέ υιός, ενώ οι άνθρωποι γεννηθήκανε και πριν γίνουν πατέρες υπήρξαν υιοί. Στους ανθρώπους υπάρχει πάντοτε διαφορά ηλικίας μεταξύ πατέρα και υιού. Στον Θεό όμως δεν συμβαίνουν αυτά. Ο Πατήρ συνεχώς και αχρόνως γεννά τον Υιό και εκπορεύει το Πνεύμα το Άγιο. Ανέκαθεν και αχρόνως και αϊδίως ο Υιός και το Πνεύμα συνυπάρχουν με τον Πατέρα.

Η πατρότητα, η γέννηση και η εκπόρευση είναι τρόποι υπάρξεως των υποστάσεων ή των προσώπων στον Τριαδικό Θεό. Αν συγχέουμε τις ιδιότητες των υποστάσεων, όπως συμβαίνει με το Filioque, περιπίπτουμε στην αίρεση του Σαβελλιανισμού, κατά την οποία ο Θεός ενεργεί άλλοτε ως Πατήρ, άλλοτε ως Υιός και άλλοτε ως Πνεύμα. Λέγει ο Γρηγόριος Νύσσης «Πάντα όσα έχει ο Πατήρ, του Υιού έστι πλην της αιτίας· πάντα δε όσα του Υιού και του Πνεύματος πλην της υιότητος (Λόγος 34,10·P.G. 36,252 Α). Το πρόσωπο του Πατρός και όχι η φύση είναι η αρχή και η πηγή των άλλων δύο προσώπων κατά τους πατέρες της Ανατολής. Οι βιβλικές εκφράσεις «Πνεύμα Θεού» και «Πνεύμα Υιού» φανερώνουν την ενότητα της ουσίας της Τριάδος. Η φράση του «Πιστεύω» «Πνεύμα… το εκ του Πατρός εκπορευόμενον» αποκαλύπτει την διάκριση των υποστάσεων. Η φράση « ‘εκπορεύεται’ εκ του Πατρός δι’ Υιού», την οποίαν υιοθέτησαν πολλοί πατέρες, για την Ορθόδοξη Ανατολή δεν σημαίνει αιτία, αλλά είναι σύνδεσμος εσωτερικής αλληλεξαρτήσεως και ενότητας δια τις εξωτερικές δράσεις και αποστολές της Τριαδικού Θεού στον κόσμο.

Γ΄. Η εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος.

Η αγία Γραφή όπως μας αποκαλύπτει ότι ο Πατήρ γεννά τον Υιό, έτσι μας αποκαλύπτει και ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται από τον Πατέρα. «Όταν δε έλθη ο παράκλητος ον εγώ πέμψω υμίν παρά του πατρός, το Πνεύμα της αληθείας ό παρά του πατρός εκπορεύεται, εκείνος μαρτυρήσει περί εμού· (Ιω. 15,26). Αν η γέννηση του Υιού δεν πρέπει να νοείται ανθρώπινα, η εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος παραμένει εντελώς ακατάληπτος. Η εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος συμβαίνει συνεχώς και αχρόνως όπως και η γέννηση του Υιού. Πάντως στην Γραφή είναι ξεκάθαρο ότι η εκπόρευση δεν συγχέεται με τη γέννηση. Διότι αν συνέβαινε αυτό θα υπήρχαν στην θεότητα δίδυμα αδέλφια.

Ούτε εκπορεύεται εκ του Υιού το Άγιο Πνεύμα όπως δέχονται οι παπικοί. Ξεκάθαρα στο χωρίο που αναφέραμε λέγεται ότι ο Χριστός πέμπει τον Παράκλητον. Και τον πέμπει παρακαλώντας τον Πατέρα να τον δώσει (Ιω. 14,16). Άλλο εκπόρευση και άλλο πέμψη. Η εκπόρευση είναι άχρονη καθ’ υπόσταση ύπαρξη του Αγίου Πνεύματος. Η πέμψη είναι χορηγία των χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος εν χρόνω, δηλαδή μετά την ανάληψη του Χριστού. Όταν λέμε κατά την Πεντηκοστή κατέβηκε το Πνεύμα, δεν εννοούμε ότι προηγουμένως δεν υπήρχε, αλλά ότι τώρα δόθηκε η δυνατότητα στον άνθρωπο να οικειωθεί τις δωρεές του.

Σε κάθε εξωτερική της ενέργεια η Αγία Τριάδα παρουσιάζεται αδιαίρετη και ομοούσια. Εμφανίζει κοινή δράση, ενέργεια και αλληλεξάρτηση. Υιός και Πνεύμα αποστέλλουν αμοιβαία αλλήλους, όπως και ο Πατέρας αποστέλλει αυτούς.

Όπως ο Χριστός πέμπει το Πνεύμα έτσι και το Πνεύμα πέμπει τον Χριστό στον κόσμο και στο δημόσιο κήρυγμά του. «…και νυν Κύριος απέστειλέ με και το Πνεύμα αυτού» (Ησ. 48,16). «Πνεύμα Κυρίου επ’ εμέ, ου είνεκεν έχρισέ με· ευαγγελίσασθαι πτωχοίς απέσταλκέ με, ιάσασθαι τους συντετριμμένους την καρδίαν, κηρύξαι αιχμαλώτοις άφεσιν και τυφλοίς ανάβλεψιν, αποστείλαι τεθραυσμένους εν αφέσει, κηρύξαι ενιαυτόν Κυρίου δεκτόν» Ησ. 6,1 και Λκ. 4,18-19). Το Πνεύμα είναι αυτό που πραγματοποίησε την ενσάρκωση του Χριστού (Λκ. 1,35), τον έχρισε επίσημα στη βάπτιση (πρβλ. τον τίτλο Χριστός ή Μεσσίας), τον οδήγησε στην έρημο ν’ ασκηθεί και να παλέψει με τον σατανά (Μαρκ. 1,12), τον έστειλε κατά την μεταμόρφωση στην «έξοδό» του, δηλαδή στη θυσία του και στο θάνατό του (Λκ. 9,31).

Και μετά την Πεντηκοστή, ενώ αποστέλλεται από τον Υιό, Εκείνο είναι που θα φέρει το κήρυγμα του Χριστού σ’ όλο τον κόσμο και κείνο είναι που θα μεταβάλλει τον άρτο και οίνο σε Σώμα και Αίμα Χριστού καθιστώντας τον Χριστό μυστηριακά πάντοτε μαζί μας. Αν ο σκοπός της ενσάρκωσης είναι η αποστολή του Αγίου Πνεύματος κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, ο σκοπός της Πεντηκοστής είναι η συνέχιση της ενσάρκωσης του Χριστού μέσα στην Εκκλησία κατά τον καθαγιασμό των τιμίων δώρων στην Θεία Ευχαριστία όπως προαναφέραμε.

Ας ευχαριστήσουμε και ας δοξολογήσουμε τον Τριαδικό Θεό, διότι μέσα στην Ορθοδοξία διαφυλάχτηκε η ορθή θεολογία περί Αγίας Τριάδος.

ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΠ. ΒΑΔΡΑΧΑΝΗΣ

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ



Ακούστε ΡΑΔΙΟ ΦΛΟΓΑ ( κάντε κλίκ στην εικόνα)