Τρίτη, 28 Σεπτεμβρίου 2010

Περί μεταφράσεων των λειτουργικών κειμένων


Αγιορείτες Ιερομόναχοι

Τον τελευταίο καιρό γίνεται πολύ λόγος για το θέμα των μεταφράσεων των λειτουρ­γικών κειμένων της Εκκλησίας σε γλώσσα περισσότερο προσιτή στον σημερινό κόσμο. Στο μικρό αυτό άρθρο εξετάζεται κατά πό­σον μια ενδεχόμενη μετάφραση των λειτουρ­γικών κειμένων θα βοηθήση ή θα βλάψη, και αν επομένως είναι σκόπιμη ή και θεμιτή η προσπάθεια αυτή.

Ακούγεται συχνά η άποψη ότι οι σημε­ρινοί νέοι αδυνατούν να συμμετάσχουν στη λατρεία της Εκκλησίας μας και αιτία είναι η λειτουργική γλώσσα. Δεν υπάρχει βέβαια καμμία αμφιβολία ότι οι σημερινοί νέοι, δε­χόμενοι τη σύγχρονη «εκπαίδευση της αμά­θειας», είναι γλωσσικά υπανάπτυκτοι και αποκομμένοι από τις ιστορικές ρίζες τους. Χωρίς να εξετάζουμε εδώ τα αίτια της θλιβερής αυτής πραγματικότητας, συμφωνούμε κατ’ αρχήν ότι θα πρέπη να τους βοηθή­σουμε όσο μπορούμε, ώστε να κατανοούν και αυτοί τα λειτουργικά κείμενα και να συμμετέχουν στην θεία Λατρεία.

Θεωρούμε όμως ότι είναι μεγάλο λάθος η "λύση" της μεταγλωττίσεως των ιερών κειμένων. Διότι, όπως έχει αποδειχθή, «η όποια μετάφραση θα προδώση δραματικά τη νοηματική εμβέλεια του πρωτοτύπου και θα δυσχεράνη σε μεγάλο βαθμό την δια­νοητική κατανόησή της αντί να την διευκολύνη». Οι λόγοι είναι πολλοί: Η δημο­τική υστερεί σε εκφραστικές δυνατότητες σε σχέση με τον αρχαίο ελληνικό λόγο. Αδυ­νατεί επίσης να αποδώση με την ίδια νοη­ματική πυκνότητα τις μετοχές και τα απα­ρέμφατα όπως και τις λεπτές εννοιολογικές αποχρώσεις των εμπρόθετων προσδιορισμών (Βλ. Φώτης Σχοινάς, Λειτουργική Γλώσσα, σελ. 43-5).

Το κυριώτερο όμως είναι η απόδοση των δογματικών εκφράσεων. Πώς είναι δυνατόν να μεταφραστούν οι όροι ουσία, φύση, υπό­σταση, πρόσωπον, ενέργεια κλπ. χωρίς τον κίνδυνο της αιρετικής αποκλίσεως; Οι άγι­οι Πατέρες, που υπέστησαν διωγμούς και μαρτύρια για να κρατήσουν ανόθευτη την πίστη, διατύπωσαν τους όρους αυτούς με θείο φωτισμό. Και θα προσπαθήσουμε εμείς να επαναδιατυπώσουμε την πίστη με άλλους όρους πιο "σύγχρονους"; Ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης επισημαίνει τον κίνδυνο της γλωσσικής αλλαγής στους δογματικούς ό­ρους: «Επί του θείου δόγματος ουκέτι ομοί­ως ακίνδυνος ή διάφορος χρήσις των ονομά­των. Ου γαρ μικρόν ενταύθα το παρά μι­κρόν» (ΡG 45, 120C). Δεν είναι δύσκολο να φαντασθούμε πόσες αιρέσεις μπορούν να παρεισφρύσουν μέσα στα πλήρως μεταφρα­σμένα λειτουργικά κείμενα, τις οποίες κα­νείς δεν θα είναι εύκολο να αντιληφθή. Ο απλός πιστός μάλιστα, δεν θα είναι πλέον σε θέση να διακρίνη ανάμεσα σε έναν με­ταφρασμένο ύμνο του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, σε έναν νεοσύνθετο (διότι θα υπάρξουν και τέτοιοι), και στα προτεσταν­τικά τραγούδια (που κυκλοφορούν ανωνύμως).

Αν, πάλι, πρόκειται να αφήσουμε τους θεολογικούς όρους ανέπαφους (όπως δια­τείνονται κάποιοι συντηρητικότεροι), το αποτέλεσμα της επεμβάσεως θα είναι ο ψι­λός κλιτικός εκδημοτικισμός τους και η συ­ντακτική απλοποίηση της προτάσεως. Δηλα­δή, χωρίς να βοηθούμε ουσιαστικά στην κα­τανόηση του κειμένου, εξοστρακίζουμε από τη λειτουργική χρήση την αποστολική και πατερική γλώσσα, με όλες τις βαρύτατες συ­νέπειες που αυτό συνεπάγεται.

Αντί, λοιπόν, να προσπαθούμε να "δι­ευκολύνουμε" τους νέους, κατεβάζοντας το υψηλό γλωσσικό επίπεδο της Λατρείας, είναι προτιμότερο να τους βοηθήσουμε ώστε με ελάχιστο κόπο να μπορούν να κατανοούν τη γλώσσα του πρωτοτύπου, αναβαθμίζο­ντας έτσι και το γλωσσικό τους επίπεδο. Όσοι αισθάνονται δυσκολία στη γλωσσική κατανόηση της Θείας Λειτουργίας -η οποία θεωρείται και είναι το κέντρο της ζωής μας- ας αφιερώσουν λίγο χρόνο ιδιωτικά στη με­λέτη της, δηλαδή τη μετάφραση και ερμη­νεία της, και ας παραμείνη η τέλεσή της στους Ναούς ως έχει, στην παραδεδομένη γλωσσική μορφή.

Το Ελληνόπουλο, πέρα από τη γνώση της νεοελληνικής, θα πρέπη να εξοικειωθή στην κατανόηση (όχι βέβαια στην πλήρη εκμάθηση) και παλαιοτέρων μορφών της ενιαίας ελληνικής γλώσσας. Είναι απαράδε­κτο, να μην είναι σε θέση να κατανοήση, και ως εκ τούτου να αποστρέφεται, το Ευαγγέ­λιο, τον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, τον Παπαδιαμάντη, κλπ. Τούτο πρέπει να μας προβληματίζη όλους, και να αποτελή μέρι­μνα της πολιτείας αλλά και της Εκκλησίας.

Εδώ θα θέλαμε να επισημάνουμε πολύ επιγραμματικά: α) ότι η λειτουργική γλώσ­σα δεν είναι η καθ’ αυτό αρχαία ελληνική γλώσσα αλλά απλούστερη μορφή της, πλη­σιέστερη στη νεοελληνική, και β) ότι για την κατανόησή της δεν χρειάζονται σπουδές φιλολογίας. Αρκεί ο συχνός εκκλησιασμός με λίγο ενδιαφέρον και προσοχή. Η συ­νεχώς επαναλαμβανόμενη μορφή της, μά­λιστα, είναι ένα επιπλέον στοιχείο που δι­ευκολύνει την κατανόησή της.

Η εξοικείωση με τη λειτουργική γλώσ­σα (όπως και με κάθε αντικείμενο μαθήσε­ως) απαιτεί τη συνεχή τριβή με αυτήν. Όπως έχει λεχθή πολύ σωστά, ο αραιός εκκλη­σιασμός δεν οφείλεται στο "ακατανόητον" της λειτουργικής γλώσσας, αλλά αντίστρο­φα: δεν κατανοούμε τη λειτουργική γλώσ­σα επειδή δεν εκκλησιαζόμαστε. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια, και μάταια προσπαθούμε να θεραπεύσουμε ένα κακό με λανθασμένη διάγνωση και με ακόμη πιο λανθασμένη θε­ραπεία. Θα ελκύσουμε τους εκτός Εκκλησίας νέους, όταν τους πλησιάσουμε με πραγ­ματική αγάπη, και όχι όταν αλλοιώσουμε την γλώσσα της θείας Λατρείας. Κάτι τέ­τοιο προσπάθησε να κάνη και η Αγγλικα­νική εκκλησία και πέτυχε ακριβώς το αντί­θετο (Βλ. Γέροντος Σωφρονίου, Οψόμεθα τον Θεόν, σελ. 375).

Όσο γιά τους εκκλησιαζόμενους πιστούς, αρκεί το εμπνευσμένο κήρυγμα του Ιερέως στην θεία Λειτουργία. Διότι όταν ο άνθρω­πος πιστεύει και έχει ζήλο και καλή διάθε­ση, ακόμη και αγράμματος να είναι, ο Θεός θα τον φωτίση και θα τον οδηγήση στην βίωση της θείας Λατρείας, κάτι πολύ ανώτερο από την απλή κατανόησή της. Οι παπ­πούδες μας -άνθρωποι κατά κανόνα ολι­γογράμματοι- ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκαν για την λειτουργική γλώσσα. Αισθάνονταν μάλιστα ως ζωτική ανάγκη τον συχνό εκκλη­σιασμό. Τί ήταν αυτό που τους τραβούσε στην Εκκλησία, εφ’ όσον δεν "καταλάβαιναν" τα περισσότερα από τα εκεί λεγόμενα;

Αξίζει να προσέξη κανείς το Κολλυβαδικό κίνημα, που ουσιαστικά υπήρξε ένα κίνημα πνευματικής και λειτουργικής ανα­γεννήσεως. Η εποχή της Τουρκοκρατίας ήταν, γλωσσικά τουλάχιστον, σε χειρότερη κατάσταση από τη σημερινή, αφού ο χρι­στιανικός λαός ήταν τελείως απαίδευτος. Οι Κολλυβάδες Πατέρες όμως, που εργά­στηκαν σε τόσο αντίξοες συνθήκες, ποτέ δεν έθεσαν θέμα απλοποιήσεως της λειτουρ­γικής γλώσσας. Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιο­ρείτης, μέγας Πατήρ της Εκκλησίας και δι­δάσκαλος του Γένους, αν και μετέφρασε αγί­ους Πατέρες, ποτέ δεν μετέφρασε λειτουρ­γικά κείμενα- μόνο τα ερμήνευσε. Ανάλο­γη υπήρξε και η δράση όλων των Κολλυβάδων Πατέρων και του αγίου Κοσμά του Αιτωλού, ο οποίος επέμενε τόσο πολύ στην ίδρυση σχολείων.

Το φωτεινό παράδειγμα των αγίων Πα­τέρων μας καθοδηγεί απλανώς στο σκοτά­δι της σημερινής εποχής, όπου τα πάντα κρίνονται και κοσκινίζονται από την τε­τράγωνη λογική του μεταπτωτικού ανθρώ­που. Μας διδάσκει ότι, η κατανόηση των λειτουργικών κειμένων δεν είναι ζήτημα γλωσσικής απλοποιήσεως, αλλά ερμηνευτι­κής εμβαθύνσεως, συνειδητής ευλάβειας και θείου φωτισμού.


* * *


Οι σύγχρονοι Έλληνες είμαστε φορείς μακραίωνης παραδόσεως και έχουμε με­γάλη ευθύνη να την διατηρήσουμε. Και μό­νο για την γλώσσα μας, θα πρέπη να θεω­ρούμε το γεγονός ότι γεννηθήκαμε Έλληνες ως μία μεγάλη δωρεά του Θεού, και αυτό δεν αποτελεί καθόλου σωβινισμό. Απλώς αναγνωρίζουμε τις θείες δωρεές και συνει­δητοποιούμε την ευθύνη μας. Δεν είναι κα­θόλου τυχαίο, όπως ισχυρίζονται μερικοί, ότι το Ευαγγέλιο γράφτηκε στην Ελληνική γλώσσα. Γράφει σχετικά ο π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ: «Υπήρχε τόσο λίγη "συμπτωματικότητα" στην "εκλογή" της ελλη­νικής γλώσσας όση υπήρχε στο γεγονός ότι η σωτηρία εκ των Ιουδαίων εστίν (Ιωάν. δ', 22)... Η Εκκλησία στον καθορισμό των δογμάτων εξέφρασε την αποκάλυψη με τη γλώσσα της ελληνικής φιλοσοφίας» (Δημιουργία και Απολύτρωση, σ. 35-6). Είναι φανερό ότι η γλώσσα που χρησιμοποιεί η Εκκλησία μας επί τόσους αιώνες στην Λα­τρεία είναι η καλύτερη για να αποδώση τα λειτουργικά κείμενα, λόγω της ιεροπρεπείας, της ακριβείας και της λογικότητός της (θέματα που η ανάλυσή τους ξεφεύγει από τα όρια του μικρού αυτού άρθρου).

Οι μεταφράσεις στις ξένες γλώσσες είναι απαραίτητο φυσικά να γίνουν, παρόλη την αναπόφευκτη φθορά και πτώχευση που επέρχεται. Και στις περιπτώσεις όμως αυτές, ο μεταφραστής θα πρέπη να μην αρκήται στην κατά το δυνατόν τελειότερη ανθρώ­πινη γνώση, αλλά να εμφορήται από το ίδιο Αγιο Πνεύμα που είχαν οι Πατέρες οι οποίοι συνέγραψαν τις θείες Λειτουργίες, ώστε να μην αδικήση το κείμενο και τους πιστούς. Όσο για την μεταγλώττιση στη νέα ελλη­νική (που σημειωτέον είναι πολύ πλησιέ­στερη στη λειτουργική γλώσσα απ' ό,τι οι σλαβικές γλώσσες στα αρχαία σλαβονικά), θεωρούμε ότι είναι όχι μόνο περιττή αλλά και πολύ επιζήμια.

Έχει αποδειχθή ότι οι Πατέρες του Δ' αιώνος, οι οποίοι και συνέγραψαν τις ιερές Λειτουργίες που τελούμε μέχρι σήμερα, δεν χρησιμοποίησαν τη δημώδη γλώσσα του καιρού τους αλλά επέλεξαν συνειδητά, τό­σο για την κηρυγματική όσο και (πολύ πε­ρισσότερο) για τη λειτουργική γλώσσα, την αρχαιότροπη γλωσσική έκφραση. Ο λόγος, για τον οποίο οι άγιοι Πατέρες έκαναν αυτή την επιλογή, δεν ήταν τόσο η ανωτερότη­τα της γλωσσικής αυτής εκφράσεως (διότι και η τότε ομιλούμενη δεν είχε χάσει όπως η νεοελληνική το απαρέμφατο και τη με­τοχή, και συνεπώς διατηρούσε την ακρί­βεια, λιτότητα και σαφήνειά της). Πιστεύ­ουμε πως ο κυριώτερος λόγος είναι ότι ήθε­λαν να προσδώσουν μια ιεροπρέπεια στα λειτουργικά κείμενα με έναν γλωσσικό τύ­πο που δεν εχρησιμοποιείτο για τις υποθέ­σεις της απλής καθημερινότητας. Και αυτό είναι κάτι που θα πρέπη να λάβουν σοβαρά υπ' όψιν τους οι σημερινοί οπαδοί της μεταγλωττίσεως, αν δεν θέλουν να δημιουρ­γούν ανεπιθύμητους συνειρμούς στους πι­στούς, και να τους προξενούν διάσπαση και ευθυμία μέσα στον ιερό Ναό! Κατά την έκφραση του Γέροντος Σωφρονίου, θα γεννώνται «εν τη ψυχή και τω νοϊ των πα­ρευρισκομένων αντιδράσεις κατωτέρου επι­πέδου» (Οψόμεθα τον Θεόν, σελ. 376).


* * *


Εάν η σημερινή τάση μεταγλωττίσεως και απλοποιήσεως των πάντων υπήρχε στα χρόνια των μεγάλων Πατέρων της Εκκλη­σίας, μπορούμε βάσιμα να υποθέσουμε, από όσα προαναφέρθηκαν, ότι θα είχε καταδικασθή. Ο ιερός Χρυσόστομος ίσως θα επα­ναλάμβανε: «Ουδέ σοφίας ανθρωπίνης δείται η θεία Γραφή προς την κατανόησιν των γεγραμμένων, αλλά της του Πνεύματος αποκαλύψεως» (ΡG 53, 175). Το άγιο Πνεύμα όμως δεν λείπει ποτέ από την Εκκλησία του Χριστού. Έτσι, και οι σύγχρονοι θεοφόροι Πατέρες και φωτισμένοι Γέροντες έχουν εκφρασθή ήδη για το θέμα αυτό.

Ο μακαριστός Γέροντας Σωφρόνιος, στο γνωστό κεφάλαιο «Περί της λειτουργικής γλώσσης» του βιβλίου του Οψόμεθα τον Θεόν, αναιρεί με κατηγορηματικό τρόπο τους «άτοπους ισχυρισμούς περί του δήθεν ακατανοήτου» της λειτουργικής ελληνικής γλώσσας, και καλεί να μείνουμε πιστοί σ’ αυτήν. Λέγει μεταξύ άλλων ο Ρώσος(!) αυτός Πατήρ: «Η Λειτουργία, ως το κορυφαίον μέσον αναφοράς του ανθρώπου προς τον Θεόν, είναι φυσικόν να έχη ως εκφραστικόν όργανον την κατά το δυνατόν τελειοτέραν γλώσσαν (ενν. την αρχαία ελληνική)... Η επί τοσούτον χρόνον χρησιμοποιηθείσα και καθαγιασθείσα γλώσσα της θείας Λει­τουργίας... είναι αδύνατον να αντικατασταθή άνευ ουσιώδους βλάβης αυτής ταύ­της της λατρείας».

Ο μακαριστός Γέροντας Παΐσιος ήταν και αυτός σαφώς αντίθετος με τη σημερινή "λειτουργική αναγέννηση". Έλεγε ότι με τις μεταφράσεις των λειτουργικών κειμέ­νων θα αποκοπή ο λαός μας από τη γλώσ­σα της Αγίας Γραφής και των Πατέρων, και ότι είναι αδύνατον να αποδοθούν πλή­ρως οι όροι και οι έννοιες των κειμένων αυτών στη δημοτική, πολύ περισσότερο από μη άγιους. Αναφέρουμε ενδεικτικά ότι, όταν το 1982 επρόκειτο να κυκλοφορήση το βιβλίο του Ιερομονάχου Γρηγορίου Η Θεία Λειτουργία, Σχόλια, ο Γέροντας δεν επέ­τρεψε να τυπωθή παράλληλα και η ετοι­μασμένη μετάφραση της θείας Λειτουργίας, ως απλό ερμηνευτικό βοήθημα, διότι αυτή, έλεγε, «μπορεί κάποτε να χρησιμοποιηθή ως αφορμή για μεταφράσεις στα λειτουρ­γικά κείμενα»! Τί θα έλεγε άραγε αν ζούσε σήμερα;

Ο μακαριστός Γέροντας Πορφύριος, ενώ ήταν τελειόφοιτος μόλις Α' Δημοτικού, χά­ρη στον ζήλο και την αγάπη του για τα λει­τουργικά κείμενα, έμαθε ανάγνωση και θεο­λογία από την Αγία Γραφή (της οποίας πολλά κεφάλαια είχε αποστηθίσει), την Πα­ρακλητική και τα Μηναία. Έφτασε να γίνη δοχείο της χάριτος του Θεού, και να ξεπεράση στη σοφία πολλούς θεολόγους και επιστήμονες. Συνιστούσε την προσεκτική και διαρκή μελέτη των αγιογραφικών και υμνολογικών κειμένων, την χρήση του λε­ξικού και τη σύγκριση με άλλα τροπάρια, για την ανεύρεση της έννοιας μιας άγνωστης λέξης. Και βέβαια, παρ’ όλη την ευρύ­τητα του πνεύματός του, ποτέ δεν μίλησε για ανάγκη μεταφράσεως των λειτουργικών κειμένων.

Πολύ σωστά έχει παρατηρηθή ότι «η λει­τουργική αναγέννηση είναι απότοκος της πνευματικής αναγεννήσεως του πιστού και καθόλου υπόθεση Συνεδρίων, Σεμιναρίων και Επιτροπών. Τελεσιουργείται στο ένδον της καρδίας του πιστού κατόπιν πνευματι­κού μόχθου και εσωτερικών στεναγμών, συνεπικουρούσης βεβαίως απαραιτήτως και της θείας Χάριτος». Στην θεία Λειτουργία «"κατανοούμε", με την πατερική σημασιο­λογική εκδοχή της λέξεως, τόσο όσο μας επιτρέπει η καθόλου πνευματική κατάστα­σή μας. Επομένως το καιρίως ζητούμενο για τη λειτουργική αναγέννηση είναι η δια της μετανοίας και τηρήσεως των εντολών του Χριστού προσωπική μας αναγέννηση» (Σχοινάς, ένθ' αν., σ. 47 και 110). Και η ποιμαντική προσπάθεια της Εκκλησίας σε αυτή την αναγέννηση των πιστών θα πρέπη κυρίως να στοχεύη.

* * *

Συνοψίζοντας, θεωρούμε ότι το θέμα της μεταγλωττίσεως των κειμένων στην θεία Λατρεία είναι πολύ σοβαρό, διότι, εκτός από τη σύγχυση και την απώλεια της ιεροπρέπειας που προξενείται, θραύεται ορι­στικά η μακραίωνη συνέχεια της λειτουρ­γικής γλώσσας, με τεράστιες αρνητικές συ­νέπειες. Και είναι εντυπωσιακό ότι το όλο κίνημα "λειτουργικής αναγέννησης" δεν ξεκινά από τον απλό λαό (για χάρη του οποί­ου υποτίθεται ότι γίνεται), αλλά από κά­ποιους καθηγητές, ιερείς και επισκόπους. Μπορούν λοιπόν οι άνθρωποι αυτοί να στε­ρούν το δικαίωμα από το εκκλησίασμα να δοξολογήση, να ευχαριστήση και να ικετεύση τον Τριαδικό Θεό, με τις ίδιες λέξεις που χρησιμοποίησαν όλοι οι θεοφόροι Πα­τέρες μας; Πολύ φοβούμαστε ότι θα οδηγήσουν με τον τρόπο αυτό σε διχασμό το εκκλησιαστικό πλήρωμα.

Ο απλός λαός στην πλειονότητά του δεν επιθυμεί τις μεταφράσεις, έστω και αν δεν είναι σε θέση να καταλάβη καλά τα λει­τουργικά κείμενα. Είναι χαρακτηριστικό ότι η εγκύκλιος της Αρχιεπισκοπής, που ώριζε να διαβάζεται το Ευαγγέλιο και με­ταφρασμένο στην θεία Λειτουργία, δεν στά­θηκε δυνατόν να εφαρμοσθή λόγω της αντι­δράσεως του κόσμου.


Ένα άλλο πρακτικό ζήτημα, στο οποίο ίσως δεν έχει δοθή η απαιτούμενη προσο­χή, είναι ότι, άπαξ και ανοίξη η θύρα για τις μεταφραστικές προσπάθειες, θα αρχίση αμέσως και ο ανταγωνισμός και διχασμός μεταξύ των επιδόξων μεταφραστών. Ήδη σε μία Μητρόπολη είναι γνωστό ότι κυ­κλοφορούν δύο μεταφράσεις της Θείας Λει­τουργίας, με πολλές και μεγάλες διαφορές μεταξύ τους. Αλλά ακόμη και μία μετά­φραση να επικρατούσε σε όλο τον ελληνικό χώρο -πράγμα αδύνατον-, μετά από παρέ­λευση μιας δεκαετίας περίπου θα εθεωρείτο πλέον ξεπερασμένη, σύμφωνα με τα κριτή­ρια των οπαδών της μεταγλώττισης, λόγω της εξέλιξης της γλώσσας. Και είναι απρό­βλεπτες όλες οι συνέπειες της απώλειας της καθιερωμένης λειτουργικής γλώσσας, την οποία θέλει να επιφέρη ο ου κατ’ επίγνωσιν μεταρρυθμιστικός ζήλος.

Με αφορμή την αναφορά των δύο ανω­τέρω μεταφράσεων της Θείας Λειτουργίας, αναφέρουμε με πολλή λύπη μας, ότι σ' αυτές (καθώς και σε άλλες μεταφράσεις λειτουρ­γικών και αγιογραφικών κειμένων της ίδιας Μητροπόλεως) υπάρχουν δυστυχώς πολλά και σοβαρότατα λάθη. Η υπόδειξή τους ξε­φεύγει από τα όρια του παρόντος άρθρου. Θεωρούμε όμως ότι το σοβαρότερο λάθος είναι αυτή η όλη τάση για μεταγλώττιση των ιερών κειμένων (διότι τα επί μέρους γραμματικά, συντακτικά, τυπογραφικά, πα­ρανοήσεως, ή και θεολογικά, λάθη μπορεί κάποτε να διορθωθούν).

Το θλιβερότερο όμως στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι οι εν λόγω μεταφρά­σεις επιβάλλονται να τελούνται από τους Ιερείς της Μητροπόλεως. Και βέβαια δεν ρωτήθηκε καθόλου το πλήρωμα των πιστών. Δικαιολογημένα λοιπόν τίθεται το ερώτη­μα: Για ένα τόσο σοβαρό θέμα δεν θα έπρε­πε πρώτα να πάρη απόφαση η Εκκλησία συνοδικώς (αν όχι Πανορθόδοξη Σύνοδος, τουλάχιστον το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ή έστω η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος); Μπορεί ο καθένας που θεωρεί ακατανόητη και ξεπερασμένη τη λειτουρ­γική γλώσσα να συντάσση μία μετάφραση και να την εκδίδη; Οπωσδήποτε αυτό είναι θέμα που υπερβαίνει τα στενά όρια μιας Μητροπόλεως και αφορά όλους τους Ορθοδόξους Έλληνες.

Στην ιστορία της Ελλαδικής Εκκλησίας παρουσιάστηκαν ανάλογα φαινόμενα, το 1834 (όταν η Βιβλική Εταιρεία εξέδωσε την Αγία Γραφή σε μετάφραση του Νεοφύτου Βάμβα) και το 1901 (τα λεγόμενα Ευαγγε­λικά). Και στις δύο περιπτώσεις η Ιερά Σύ­νοδος απέρριψε τις μεταφράσεις. Η σχετική απόφαση πέρασε στο ελληνικό Σύν­ταγμα του 1911 (άρθρο 2, παραγρ. 2) και τροποποιήθηκε στην αναθεώρηση του Συ­ντάγματος το 1976 ως εξής: «Το κείμενο της Αγίας Γραφής τηρείται αναλλοίωτο. Η επί­σημη μετάφραση σε άλλο γλωσσικό τύπο απαγορεύεται χωρίς την έγκριση της αυτο­κέφαλης Εκκλησίας της Ελλάδος και της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας στην Κωνσταντινούπολη» (άρθρο 3, παραγρ. 3). Τί περισσότερο χρειάζεται για να πεισθούν για την έλλειψη νομιμότητος όσοι προβαί­νουν σε αυθαίρετες μεταφράσεις (όχι μόνο της Αγίας Γραφής αλλά και της θείας Λει­τουργίας και των άλλων ιερών κειμένων), τις εκδίδουν και, το χειρότερο, τις επιβάλλουν;

Με πόνο ψυχής παρακαλούμε την Ιερά Σύνοδο να λάβη κάποια απόφαση που θα θέση τέρμα στην εκκλησιαστική αυτή αναρ­χία και θα πάρη μία ξεκάθαρη θέση στην ολοένα αυξανόμενη τάση μεταγλωττίσεως των λειτουργικών κειμένων. Ας αποσυρθή κάθε είδους μετάφραση από την θεία Λα­τρεία, και ας χρησιμοποιηθή μόνο ως ερμηνευτικό βοήθημα στο κήρυγμα και την κατήχη­ση. Η εγκατάλειψη της λειτουργικής γλώσ­σας, με την οποία προσευχήθηκαν όλοι οι άγιοι Πατέρες μας, στην θεία Λατρεία -όπου είναι η τελευταία περιοχή ζωντανής χρήσεώς της- θα σημάνη την οριστική αποκο­πή των συγχρόνων Ελλήνων από τις ρίζες της παραδόσεώς μας, με τεράστιες αρνητι­κές συνέπειες. Η ευθύνη όλων μας είναι με­γάλη.

Υπογράφουν οι κατωτέρω Αγιορείτες Ιερομόναχοι με τις συνοδείες τους:

Ιερομόναχος Γρηγόριος, Ιερόν Κελλίον Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, Καρυές

Ιερομόναχος Αρσένιος, Ιερόν Κελλίον Γενεσίου της Θεοτόκου «Παναγούδα», Καρυές

Ιερομόναχος Ευθύμιος, Ιερά Καλύβη Αναστάσεως του Κυρίου, Καψάλα

το βρήκαμε εδώ

Δευτέρα, 27 Σεπτεμβρίου 2010

ΟΙ ΑΙΤΙΕΣ ΤΗΣ ΚΑΚΟΔΑΙΜΟΝΙΑΣ ΜΑΣ


Με μεγάλη του έκπληξη ο σημερινός Χριστιανός, όπως και ο σημερινός Έλληνας, βλέπει την Εκκλησία να χάνεται στην εκκοσμίκευση και στην αίρεση. Βλέπει τον ίδιο ανίκανο να πράξει οτιδήποτε, ανίκανο και να μιλήσει, ανίκανο να κατανοήσει τις εξελίξεις, όπως και ο Έλληνας. Ο οποίος χάνει την πατρίδα χωρίς δυνατότητα αντιστάσεως. Χάνει την ουσία του, που είναι η δυνατότητα του για γείωση, για θεραπεία της ψυχής από το φανταστικό, σκλαβωμένος από τις σειρήνες των διανοουμένων, οι οποίοι τον πιέζουν να εγκαταλείψει την φύση για να φτιάξει προσωπικότητα. Μόνον η φύση όμως θεραπεύεται, η προσωπικότης αντιθέτως ζει με την ασθένεια και μόνον. Είναι η ασθένεια.

Η αλήθεια λοιπόν είναι πώς η νεοελληνική Εκκλησία δεν είναι η παραδοσιακή Ορθόδοξη Εκκλησία. Αυτή χάθηκε αμετάκλητα στα γεγονότα που συνέβησαν στο Άγιον Όρος το 1754 και τα οποία κατέληξαν στον αφορισμό και την εξορία των Κολλυβάδων. Δηλ. τον αφορισμό του ησυχασμού, την ουσία της πίστεως μας. Σαν αντίδραση ο Άγιος Νικόδημος συνέταξε το 1782, την Φιλοκαλία, σαν μια ύστατη προσπάθεια σωτηρίας της πίστεως μας. Παρόλα αυτά οι νικητές «Ορθόδοξοι», αποτελούν την σύγχρονη Εκκλησία. Ανούσια, άπιστη, αμετανόητη. Καταφύγιο καλών παιδιών, δειλών και φοβισμένων. Κατάντησε σήμερα ο πιο εύκολος και σύντομος δρόμος για την ΕΞΟΥΣΙΑ. Πολύ πιο εύκολος από τον δρόμο της πολιτικής.


Ένας επικίνδυνος αντίπαλος της αλήθειας, ο Ράμφος, πιστεύει πώς η φιλοκαλία αποτελεί έργο καταστατικής σημασίας για τον νεότερο Ελληνισμό, πώς συγκροτήθηκε για να πολεμήσει τον Διαφωτισμό, και πώς κυριαρχεί στο ασυνείδητο όλων των Ελλήνων. ΠΛΑΝΗ ΦΑΙΔΡΑ. Η φιλοκαλία και ο ησυχασμός είναι ξεχασμένα από τους πάντες. Αντιθέτως η άγνοιά τους ευθύνεται για την παθητικότητα των Ελλήνων. Όπως απεδείχθη πολύ πριν τον Ράμφο, με το ημερολογιακό. Αντί να επιστρέψουν στον ησυχασμό, προσκολλήθηκαν στο ημερολόγιο, βαθαίνοντας ακόμη περισσότερο την νέκρωση της Εκκλησίας.


Ματαίως φωνάζει ο άγιος Νικόδημος στην εισαγωγή του : «Ελάτε όλοι οι ορθόδοξοι, λαϊκοί και μοναχοί, όσοι τρέχετε να βρείτε τη βασιλεία του Θεού, που υπάρχει μέσα σας, και τον θησαυρό που είναι στον αγρό της καρδιάς σας, δηλαδή τον γλυκύ Ιησού Χριστό.... αφού πρώτα ενωθείτε με τον εαυτό σας και δια του εαυτού σας με τον Θεό, σύμφωνα με την παράκληση του Κυρίου Ιησού προς τον Πατέρα, που είπε «Ίνα ώσιν έν, ώς ημείς έν εσμέν». Και έτσι ενωμένοι με τον Θεό και τελείως αλλοιωμένοι από την ενέργεια και την έκσταση του Θείου έρωτα, θεωθείτε στο πιο υψηλό επίπεδο, με νοερή αίσθηση και αδίστακτη βεβαιότητα, επανερχόμενοι στον πρώτο σκοπό του Θεού-που ήταν η θέωση του ανθρώπου- να δοξάζετε τον Πατέρα τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, τη μία θεαρχικότατη θεότητα, στην οποία πρέπει κάθε δόξα, τιμή και προσκύνηση στους αιώνες των αιώνων»


Μόνον αυτή η παράγραφος, άγνωστη εντελώς στους Έλληνες Χριστιανούς, σβήνει απολύτως και τον ερμηνευτικό μόχθο του Ράμφου και την προσπάθεια ενώσεως των Εκκλησιών από τον σύγχρονο άπιστο Κληρικαλισμό που «ακολουθεί το θέλημα του Θεού».


Μπορούμε να συγκρίνουμε τώρα την κατα γράμμα ανόητη ερμηνεία του Ζηζιούλα, του κεντρικού σημείου με το οποίο δικαιολογεί τις πρωτοβουλίες του,
Ίνα ώσιν έν, ώς ημείς έν εσμέν, με την παραδοσιακή Ορθόδοξη ερμηνεία που μας δίνει ο Άγιος Νικόδημος.

Παρουσιάζουμε λοιπόν την ιστορία των Κολλυβάδων, γραμμένη από τον ΚΑΛΟΜΟΙΡΟ, άγνωστη παντελώς σε όλους μας, για να κατανοήσουμε τις αιτίες της κακοδαιμονίας μας.
(κλίκ εδώ)




το βρηκαμε εδώ

Σάββατο, 25 Σεπτεμβρίου 2010

Ομοιοπαθητική και Αγιορείτες

ΠΩΣ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΘΗΚΑΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΚΑΙ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΑΝ
ΤΗΝ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ;
ΕΙΧΑΝ ΓΝΩΣΗ ΤΩΝ ΦΑΡΜΑΚΩΝ;
ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΔΥΝΑΜΟΠΟΙΗΣΗ;

Απόσπασμα ομιλίας του π.Κων/νου Στρατηγόπουλου στο πλαίσιο της Σχολής Γονέων – Ανοιχτό Πανεπιστήμιο Κατερίνης, με θέμα: Εναλλακτικές Μέθοδοι Θεραπείας


το βρήκαμε εδώ

Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2010

Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης



Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης (2) , Συνεντεύξεις μὲ τὸν π. Συμεών Cossec καὶ τὴν Ἀδερφή Θεοδώρα.
Ένα υπόδειγμα της σύγχρονης μοναστικής ζωής.
Μοναστήρι ΑΓΙΟΥ ΣΙΛΟΥΑΝΟΥ SAINT-MARS DE- LOQUENAY
LE MANS ( από εκπομπή της Ορθόδοξης Εκκλησίας στο Βέλγιο)
Συνεντεύξεις με τον Αρχιμανδρίτη Συμεών Cossec και την Αδερφή Θεοδώρα.

Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης
Γεννήθηκε το 1866 στο χωριό Σόβοκ της επαρχίας Λεμπεντιάσκ της Ρωσίας και το κοσμικό του όνομα ήταν Συμεών Ιβάνοβιτς Αντόνωφ. Στη Ρωσία έκανε το επάγγελμα του ξυλουργού. Στο Άγιον Όρος ήλθε το 1892 (στη Μονή του Αγίου Παντελεήμονος) και αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στην άσκηση και την προσευχή.
Το 1905 βγήκε για λίγο από το Άγιον Όρος και επισκέφθηκε τα μοναστήρια της πατρίδας του. Το 1911 έγινε μεγαλόσχημος και στολίστηκε με πολλές άγιες αρετές και γέμισε όλος από θείο φως. Απεβίωσε στις 24 Σεπτεμβρίου 1938 και αναγνωρίστηκε ως άγιος πρόσφατα.

Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 24 Σεπτεμβρίου
Απολυτίκιο
Χριστόν διδάσκαλον εν οδώ ταπεινώσεως προσευξάμενος έλαβες, μαρτυρούντος του Πνεύματος, εν ση καρδία την λύτρωσιν, διά τούτο ασκήσεως ανεδείχθης συ οδηγός, ως φωτός θείου έμπλεως. Όσιε πάτερ Σιλουανέ, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ σωθήναι τας ψυχάς ημών.
το βρήκαμε εδώ

Τρίτη, 21 Σεπτεμβρίου 2010

Ιεροκατάκριση;


Να προσέχετε, αδελφοί μου, οι κοσμικοί και μη κατηγορήτε τους παπάδες σας, να μη τους υβρίζετε και να μη τους παραμελήτε, διότι βάνετε φωτιά και καίεσθε · διότι οι παπάδες είναι ανώτεροι και από τους Αγγέλους και από τους βασιλείς. Εγώ, αδελφοί μου, η γνώμη μου έτσι με λέγει να κάμω. Εάν απαντώ ένα παπά και ένα βασιλέα, με φαίνεται εύλογον τον παπά να βάλω να καθήση υψηλότερα από τον βασιλέα · και εάν απαντήσω ένα παπά και έναν άγγελον, πρώτα θα χαιρετήσω τον παπά και έπειτα τον άγγελον. Διότι, αδελφοί μου, είναι ανώτερος και από την αγίαν Τράπεζαν, ανώτερος και από το άγιον Ποτήριον · διότι το άγιον Ποτήριον είναι άψυχον, μα ο ιερεύς μεταλαμβάνει τα Άχραντα Μυστήρια καθ’ εκάστην ημέραν, το τίμιον σώμα και αίμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και Θεού. Εγώ, αδελφοί μου, δεν έχω καμμίαν κατηγορίαν να κάμω των παπάδων, διότι είναι παπάδες και έχουν τον Χριστόν οπού τους παιδεύει και ότι σφάλμα κάμουν οι παπάδες, έχει ο Χριστός μας ράβδον σιδηράν δι’ αυτούς.

ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ

περισσότερα εδώ

Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2010

Ταφόπλακα στα όνειρα των πλιατσικολόγων της ιστορίας...Σκοπιανών!


Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΜΑΡΤΗΣ -Πρώην Υπουργός

Ταφόπλακα στα όνειρα των Σκοπιανών ότι είναι Μακεδόνες, απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αποτελούν δύο βιβλία, ένα Ντοκιμαντέρ και άλλες μαρτυρίες.
Η μετονομασία από τους Τίτο και Στάλιν τον Αύγουστο του 1944 της Γιουγκοσλαβικής περιφερείας ΒΑΡΝΤΑΡΣΚΑ σε ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, οδήγησε στην φαντασίωση των σημερινών κατοίκων της ΠΓΔΜ, ότι αυτοί είναι οι Μακεδόνες και κυρίως ότι είναι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Όπως ο Χίτλερ για να εδραιώσει το Ναζισμό διακήρυσσε ότι οι Γερμανοί ανήκαν στην Αρία φυλή, έτσι και ο Τίτο, προς έλεγχο του Αιγαίου και για να στηρίξει τα επεκτατικά σχέδια της Σοβιετικής Ενώσεως, μετονόμασε την ΒΑΡΝΤΑΡΣΚΑ σε Μακεδονία, προς απόσπαση της Μακεδονίας από την..Ελλάδα.

Το Αγγλικό περιοδικό ECONOMIST στο τεύχος της 28ης Αυγούστου 2010 έχει φωτογραφία προκλητικού όχι μόνο γιά τους Έλληνες, αλλά και κάθε σοβαρό άνθρωπο, Αγάλματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ύψους οκταορόφου πολυκατοικίας, όπως εγράφη, το οποίο θα τοποθετηθεί σε κεντρική πλατεία των Σκοπίων και ήδη ετοιμάζεται η βάση του.
Στο περιοδικό αναφέρεται ότι Σκοπιανοί διερωτώνται και μάλλον ειρωνεύονται τα μεγαλεπίβολα σχέδια του Πρωθυπουργού τους. Τα δύο βιβλία στα οποία Αξιωματούχοι των Σκοπίων δηλώνουν ότι οι κάτοικοι της ΠΓΔΜ δεν είναι Μακεδόνες ούτε απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αλλά Σλάβοι, είναι:

α) Το βιβλίο «ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ» του πρώτου Προέδρου της ΠΓΔΜ κ. Κίρο Γκλιγκόρωφ,
β) Το βιβλίο «Η ΕΠΤΑΧΡΟΝΗ ΣΥΜΒΙΩΣΗ» του ε.τ. Πρέσβυ κ. Ευάγγελου Κωφού και του Καθηγητή Βλασίδη. Σ’ αυτά προστίθεται το πρόσφατο ντοκιμαντέρ του κ. Φώτη Κωνσταντινίδη, που τεκμηριώνει την Ελληνικότητα των Μακεδόνων, με τίτλο «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ - Ο ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΑΣΙΑ».

Στο ντοκιμαντέρ αυτό, ιστορικοί διεθνώς αναγνωρισμένοι και αρχαιολόγοι οι οποίοι έκαναν ανασκαφές στις χώρες που κατέκτησε ο Μέγας Αλέξανδρος και διέδωσε τον Ελληνικό πολιτισμό, εμφανίζουν μνημεία, Ελληνικές επιγραφές και νομίσματα με Ελληνικά γράμματα. Ο κ. Κίρο Γκλιγκόρωφ που είχε δηλώσει πολλές φορές: «Δεν διεκδικούμε τον Μέγα Αλέξανδρο», στο βιβλίο του «ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ» (σελ. 259) αναφέρει, ότι στην δεξίωση που έγινε στη Νέα Υόρκη την επομένη της αναγνωρίσεως ως ανεξαρτήτου Κράτους της ΠΓΔΜ, μια ομάδα νέων από την Αυστραλία του είπαν: «Εσείς μιλήσατε, αλλά δεν είπατε το σημαντικότερο. Δεν είπατε ότι εμείς είμαστε απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Αυτό μπορεί να ερμηνευτεί ότι αρνηθήκαμε την καταγωγή μας, τους προγόνους μας».

«Δυσκολεύτηκα να βρω απάντηση αμέσως (συνεχίζει ο Γκλιγκόρωφ στο βιβλίο του) και τελικά τους είπα: «Ξέρετε, σέβομαι τις σκέψεις και τις πεποιθήσεις σας. Είναι δικαίωμα σας. Αλλά σύμφωνα με την ιστοριογραφία στον Μακεδονικό λαό επικρατεί η γνώμη ότι είμαστε Σλάβοι. Έχουμε έλθει στα Βαλκάνια τον 6ο και 7ο αιώνα έχουμε εγκατασταθεί στα εδάφη που ονομάζονται Μακεδονία. Δεν γνωρίζω το κατά πόσο στις φλέβες μας συνεχίζει να ρέει κάποια σταγόνα αίματος των αρχαίων Μακεδόνων!».

Ο κ. Κίρο Γκλιγκόρωφ σε συνέντευξη του σε δημοσιογράφο της Θεσσαλονίκης είπε:
«Σοβαροί ιστορικοί γελούν με όσα συμβαίνουν στην πατρίδα μου. Διερωτώμαι: Οι ιστορικοί τι θα λέγουν για τους κατοίκους της ΠΓΔΜ, οι οποίοι ως Σλάβοι ήλθαν στη Βαλκανική τον 6ο αιώνα μ.Χ. Θα λένε ότι είναι Μακεδόνες, απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου;».
Στο βιβλίο «Η ΕΠΤΑΧΡΟΝΗ ΣΥΜΒΙΩΣΗ του ε.τ. Πρέσβυ κ. Ευάγγελου Κωφού και του Καθηγητή Βλασίδη (σελ. 300, υποσημείωση 201) αναφέρεται ότι ο πρώην Δήμαρχος των Σκοπίων, ο Υπουργός Παιδείας της ΠΓΔΜ κ. Αλιζάνη (κακώς ανεγράφη Υπουργός Εξωτερικών) και ο Αρχισυντάκτης εφημερίδας των Σκοπίων δήλωσαν ότι: «Κάνουμε αγώνα να πείσουμε τα παιδιά μας, ότι δεν έχουν καμία σχέση με τους αρχαίους Μακεδόνες, αλλά δεν μας πιστεύουν διότι αυτά διδάχτηκαν» Στα σχολικά βιβλία της FYROM περιλαμβάνονται δύο χάρτες α) χάρτης της Μακεδονίας με υπότιτλο ότι «Δεν υπήρξε παρουσία Ελλήνων στη Μακεδονία», πράγμα που διαψεύδεται από τον Απόστολο Παύλο ο οποίος συνάντησε στη Θεσσαλονίκη και Βέροια Έλληνες και πλήθος Ελληνίδων που πίστεψαν και β) χάρτη με σύνορα της Ελλάδος τον Όλυμπο, που διαψεύδεται από το γεγονός ότι το Άγιον Όρος, ο υπερχιλιετής φάρος του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας ανήκει στην Ελλάδα.

Με τους ανωτέρω δύο χάρτες και με την επί δεκαετηρίδες προπαγάνδα ενός Μονοκομματικού καθεστώτος (του Κομμουνιστικού) παραπλανήθηκαν γενεές Σκοπιανών ότι είναι Μακεδόνες απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Επίσης σημαντικές διεθνείς προσωπικότητες, όπως σε πολλά κείμενα μου αναλύω, αναγνώρισαν την Μακεδονία Ελληνική και τους Μακεδόνες Έλληνες, όπως π.χ.:
- Ο Stettinious, Υπουργός Εξωτερικών της Κυβερνήσεως Ρούζβελτ.
- Ο Κίσσιγκερ, Υπουργός Εξωτερικών των Κυβερνήσεων Ρίτσαρντ Νίξον και Τζέραλντ Φορντ.
- Ο Αμερικανός Πρόεδρος Τρούμαν. - Ο διάσημος Αμερικανός Δημοσιογράφος Σούλτσμπεργκερ.
- Ο Γάλλος Πρόεδρος Φρανσουά Μιττεράν .
- Το Ινστιτούτο Εξωτερικών Υποθέσεων της Σουηδίας και το Πανεπιστήμιο Lund με υπογραφή του διακεκριμένου συγγραφέως Staffan Stolpe το 1995.
- Οι Υπουργοί Πολιτισμού Καναδά και Αυστραλίας Ο Ζέλεφ, ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας, σε επίσημη επίσκεψη στη Σουηδία, απάντησε σε ερώτηση δημοσιογράφου για το λεγόμενο «Μακεδονικό Έθνος»: «Είναι δημιούργημα μεταπολεμικό της Κομιντέρν και έγκλημα του Τιτοϊσμού και Σταλινισμού».

Το 1980 ήρθαν 5 Πρεσβευτές της ΟΥΝΕΣΚΟ από το Βελιγράδι που είχε το Συνέδριο για να επισκεφτούν τη Βεργίνα. Μετά την επίσκεψη ο συνοδεύων τους Πρεσβευτές εκπρόσωπος του Υπουργείου Μακεδονίας – Θράκης τους παρέθεσε γεύμα στη Βέροια.
Κατά τη διάρκεια του γεύματος οι τέσσερις Πρεσβευτές αναφέρονταν στα χρυσά που είδαν στη Βεργίνα. Ο Ολλανδός Πρέσβης, που ήταν στην ΟΥΝΕΣΚΟ 15 χρόνια, τους είπε: «Καλά αυτά που λέτε. Αλλά εγώ είδα επιγραφές στην Ελληνική και ξεκαθάρισα το θέμα της Μακεδονίας».

Η Μακεδονία ως Ελληνική και οι Μακεδόνες ως Έλληνες ιστορικά υπάρχουν από τον 8ο αιώνα π.Χ., γι’ αυτό όταν το 1912 απελευθερώθηκε η Μακεδονία μετά από 5 αιώνες Τουρκικής σκλαβιάς, δημιουργήθηκε η «Γενική Διοίκηση Μακεδονίας» και ουδείς έφερε αντίρρηση. Είναι δυνατόν επίσης εκπρόσωποι της ΠΓΔΜ να προβάλλουν ότι ο σερβικός στρατός κατέλαβε τμήμα της Βορείου Μακεδονίας. Αλλά δεν υπάρχει προηγούμενο όταν στρατός καταλάβει τμήμα άλλης χώρας, να πάρει το όνομα της χώρας αυτής. Οι Τούρκοι το 1922 κατέλαβαν την Ιωνία. Το κράτος τους δεν το ονόμασαν Ιωνία, ούτε τους Τούρκους Ίωνες. Ο αείμνηστος Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, ο Μακεδών Κων/νος Καραμανλής, σε επιστολή του ανέφερε ότι: «Ούτε ιστορικά ούτε εθνολογικά δικαιούται να ονομάζεται Μακεδονία». Με δεδομένο συνεπώς ότι οι Μακεδόνες ήταν Έλληνες και οι κάτοικοι της ΠΓΔΜ είναι Σλάβοι, είναι αδιανόητη σύνθετη ονομασία του κράτους αυτού να περιέχει τη λέξη «Μακεδονία», όπως αποφάσισε και το Συμβούλιο Κορυφής της Λισσαβώνας.

Οι Κυβερνήσεις που αναγνώρισαν την ΠΓΔΜ ως Μακεδονία και τους κατοίκους της ως Μακεδόνες, ας ρωτήσουν τους ιστορικούς για να πληροφορηθούν ότι:
- Ο Γεωγράφος της Αρχαιότητας Στράβων γράφει: «Ελλάς ούν εστί η Μακεδονία».
- Η Παλαιά Διαθήκη αναφέρει ότι: «Ο Έλλην Βασιλεύς θα νικήσει τον Πέρση Βασιλέα».
- Οι Μακκαβαίοι αρχίζουν: «Ο Αλέξανδρος ο Μακεδών ο υιός του Φιλίππου ενίκησε τον Δαρείο».
- Ο Απόστολος Παύλος επισκέφθηκε τις πόλεις της Μακεδονίας Φιλίππους, Θεσσαλονίκη και Βέροια που είχαν προ Χριστού τα αυτά Ελληνικά ονόματα. Μίλησε στα Ελληνικά και έγραψε επιστολές προς Θεσσαλονικείς και Φιλιππησίους στην Ελληνική.
- 340 Καθηγητές Αμερικανικών και άλλων Πανεπιστημίων έγραψαν γράμμα προς τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ομπάμα και του ζητούν να ανακαλέσει την απόφαση του Μπους, που ονόμασε την ΠΓΔΜ ως «Μακεδονία», αγνοώντας την πάγια πολιτική των ΗΠΑ και τα ιστορικά στοιχεία για το θέμα αυτό. Δυστυχώς ανιστόρητοι, αφελείς και ύποπτοι σύμβουλοι τον παρέσυραν και εκθέτουν τον Αμερικανικό λαό.
Όλα τα παραπάνω αποδεικνύουν με αδιάψευστο τρόπο την Ελληνική ταυτότητα της Μακεδονίας και των Μακεδόνων και καθιστούν κάθε απόπειρα ιστορικής διαστρεβλώσεως μάταιη, αν όχι φαιδρή.

το βρήκαμε εδώ

Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2010

Χένρυ Κίσινγκερ: 16 χρόνια μετά...βγαίνει σωστός..

Το 1997, στο περιοδικο Νέμεσις δημοσιεύτηκε μια υποτιθέμενη δήλωση που ο Κίσινγκερ έκανε το 1994 σε μια συνάντηση υψηλά ισταμένων σε ένα ξενοδοχείο της Ουάσινγκτον. Η πηγή της ήταν άρθρο της Turkish Daily News. Η διαβόητη δήλωση ήταν:

"Ο λαός των Γκρεκών είναι αναρχικός και δύσκολος να τιθασευθή. Γι' αυτό πρέπει να τον χτυπήσουμε βαθιά στις πολιτιστικές του ρίζες. Τότε ίσως αναγκασθή να συμμορφωθή. Εννοώ να πλήξουμε τη γλώσσα του, την θρησκεία του, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε την δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, ώστε να μην μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή την.. νευραλγική περιοχή στρατηγικής σημασίας για μας."

Το απόσπασμα αυτό παρότι δημοσιεύτηκε και στον Οικονομικό Ταχυδρόμο και στην Αυριανή, αμφισβητήθηκε. Ο Γιάννης Μαρίνος του Οικονομικού Ταχυδρόμου επικοινώνησε με τον Κίσσινγκερ, ο οποίος έστειλε επιστολή διάψευσης
(Αλίμονο τι άλλο μπορούσε να κάμει λέμε εμείς;) στο περιοδικό καθώς και στην Turkish Daily News. Η διάψευση δημοσιεύθηκε στα Πολιτικά Θέματα

Σκεφτείτε τώρα όλα αυτα με βάση την σημερινή κατάσταση.

Χτυπούν την γλώσσα: Εδώ και χρόνια έχει εισβάλει η αμερικάνικη γλώσσα στην δική μας.
ok-bye-hello κλπ.

Χτυπούν τον Ελληνισμό: Ο ρυθμός των μεταναστών αυξήθηκε τα τελευταία χρόνια με αποτέλεσμα σε μερικές περιοχές να μιλάμε για μειονότητες Ελλήνων.

Χτυπούν την θρησκεία : Μουσουλμάνοι Βουλευτές-Δήμαρχοι

Ιστορία-Έθιμα: Αλήθεια..πόσοι στολίζουν καράβι τα Χριστούγεννα?
Τι ακριβώς συμβαίνει με τα αγάλματα του Παρθενώνα?

Για σκεφτείτε και άλλα....


Αξίζει να διαβάσετε τι λέει για το συγκεκριμένο θέμα ο π Γεώργιος Μεταλληνός

φαίνεται, ότι ο π.Μεταλληνός έχει ακούσει και την ομιλία αυτούσια, στα αγγλικά, όπως έχει δηλώσει κι αλλού...

φιλοξενούμενος στην εκπομπή του Αντώνη Ζησιμάτου «Με Αποψη» στις 30 Ιουνίου 2003. Ο πατήρ Μεταλληνός είπε.....
«Εσπούδαζα στην Γερμανία οταν ο Kissinger έδωσε αυτήν την ομιλία. Ητανε 1974 και άκουγα την ελληνική εκπομπή του μακαρίτη Παύλου Μπακογιάννη απο το Μόναχο. Η ομιλία γινότανε στα αγγλικά που ακούγονταν στο βάθος και με ελληνική μεταγλώτισση. Μιλάω (πατήρ Μεταλληνός) αγγλικά και μπορώ να σας πώ με απόλυτη βεβαιότητα ότι ο Kissinger έκανε αυτές τις δηλώσεις γιατί τον άκουσα να τις κάνει».......

Εν τω μεταξύ, μια που μιλάμε περί συνομωσιών και συμπαιγνιών, είναι γεγονός, ότι ο π.Μεταλληνός -και να το μάθουν ορισμένοι αυτό- έχει πει, ότι ο ΊΔΙΟΣ το 1974 άκουσε από τον Παύλο Μπακογιάννη στο ραδιόφωνο -όταν ήταν στην Γερμανία- , ότι ο Κίσσινγκερ είπε τον γνωστό αυτό λόγο. Ιδού τι δήλωσε πρόσφατα σε κάποια (εθνικιστική) εφημερίδα που του ζήτησε συνέντευξι:
Από το 1974 έχω ακούσει την φράση του Κίσσινγκερ!

Λένε πολλοί ότι η περιφημη φράση του Χένρυ Κίσσινγκερ για την ανάγκη να πληγεί ο Ελληνισμός στις πολιτιστικές του ρίζες είναι εφεύρημα των Ελλήνων Εθνικιστών, ότι ουδέποτε ελέχθη, ότι ο ίδιος ο Κίσσινγκερ την έχει διαψεύσει και άλλα τέτοια. Εσείς τι πιστεύετε;

Στις αρχές Σεπτεμβρίου 1974, λίγους μήνες μετά την Μεταπολίτευση, ήμουν στην Γερμανία και όπως κάθε βράδυ 8.20 με 9 μ.μ. άκουγα το ραδιοφωνικό πρόγραμμα του Μονάχου για τους Έλληνες. Το πρόγραμμα αυτό (που δεν είχε καμμία σχέση με την Ντόϋτσε Βέλλε) το διήυθυνε ο μακαρίτης Παύλος Μπακογιάννης. Ακουσα λοιπόν, ότι "χθες ο κ. Κίσσινγκερ στο Εμποροβιομηχανικό επιμελητήριο της Νέας Υόρκης είπε αυτά κι αυτά"!

Από το 1974 στο Μόναχο έχω ακούσει την φράση του Κίσσινγκερ, που κάποιοι σήμερα αμφισβητούν
Κι ήσαν ακριβώς οι λέξεις που περιλαμβάνονται στην πασίγνωστη σήμερα ως φράση του Κισσινγκερ;


Δυστυχώς δεν μπόρεσα να μαγνητοφωνήσω εκείνη την είδηση. Την ακούσαμε, όμως, μαζί με την παπαδιά μου, δεν ήμουν μόνος για να πει κανείς ότι είχα παραισθήσεις. Τρίβαμε τα αυτιά μας και λέγαμε: Είναι δυνατόν να μιλούν έτσι απροκάλυπτα για την Ελλάδα και την πορεία της; Όταν επροπηλακίσθη ο καθηγητής ο Χρήστος ο Γιανναράς, διότι τόλμησε να το γράψει στην "Καθημερινή", θυμήθηκα τι είχα ακούσει τον Σεπτέμβριο του 1974 στο Μόναχο από τον Παύλο τον Μπακογιάννη…

_________________

Τετάρτη, 15 Σεπτεμβρίου 2010

Τὸ Σταυρουδάκι

Τὸ Σταυρουδάκι, μιὰ ἀληθινή ἱστορία, Ἕνα πολύτιμο σταυρουδάκι ποὺ εἶχε μεγάλη σημασία.
Δείτε την ιστορία ενός Έλληνα χριστιανού καθηγητή Μετσόβειου Πολυτεχνείου του Χάρη Εφραιμίδη που θέλησε κατόπιν προτροπής της θείας του να γυρίσει μετά από πολλά χρόνια στην Τουρκία και να πάρει την περιουσία χρυσαφικά και κυρίως ένα πολύτιμο σταυρουδάκι που είχε μεγάλη σημασία για εκείνη.Δείτε τι έγινε καθώς έφτασε στο σπίτι...


το βρήκαμε εδώ

Τρίτη, 14 Σεπτεμβρίου 2010

Ο ΛΑΟΣ ΑΠΑΙΤΕΙ, Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ Ν΄ ΑΚΟΥΣΤΕΙ

Δεν υπάρχει καθολικότερο και εντονότερο αίτημα του λαού μας σήμερα, μεγαλύτερο από αυτό που αναγράφεται ως επικεφαλίδα, δηλαδή, το αίτημα να ακουστεί η φωνή της Εκκλησίας.

Μεμονωμένα λόγια, σωστά και επίκαιρα λέγονται κατά καιρούς από κάποιους ιερωμένους. Σχολιασμοί στα τεκταινόμενα και κριτική στην «οικονομική κρίση» διατυπώνονται που και που. Λόγος όμως δυνατός και καθαρός, που θα βάζει τα πράγματα στη θέση τους, θα ορθοτομεί τον λόγον της αληθείας, θα προβάλλει σε όλα τα θέματα την ορθοδοξία, στην πίστη και στο ήθος του λαού, θα δίνει απάντηση στις συκοφαντίες και στις αθεϊστικές θεωρίες, θα στηρίζει τις βομβαρδισμένες ελληνορθόδοξες οικογένειες στην Παράδοση του Γένους μας, θα μαζεύει τα νιάτα από τους δρόμους των εξαρτήσεων, θα κατακεραυνώνει τη χυδαία και διεστραμμένη ελληνική τηλεόραση, θα ξεσκεπάζει τα σχέδια των εκκλησιομάχων, θα βλέπει μπροστά, στο μέλλον, θα χαλυβδώνει το πατριωτικό φρόνημα και θα ανοίγει δρόμους πίστεως και προκοπής…αυτός ο λόγος σήμερα απουσιάζει.

Ακούγεται κάποιες φορές μεταξύ ευσεβών και ορθοδόξων χριστιανών το αίτημα και η επιθυμία να είχε η Επίσημη Ελλαδική Εκκλησία δικό της τηλεοπτικό δίαυλο, που να φτάνει παντού και να βλέπεται από παντού. Έστω να κυκλοφορούσαν συχνότερα και δυναμικότερα τα φυλλάδια «Προς τον Λαό». Αυτό ακριβώς το γεγονός, αυτού του είδους οι ευγενικές παρατηρήσεις των απλών ανθρώπων, φανερώνουν ότι έχει παγιωθεί στην εκκλησιαστική συνείδηση η διαπίστωση, ότι δε μιλάμε και ότι χρειάζεται κάτι να λέμε, για να μη καταντήσουμε Εκκλησία αφώνων και ατόλμων ανθρώπων.

Δεν υπάρχει περίοδος του Εκκλησιαστικού μας βίου κατά την οποία να μην υπήρχε παρέμβαση της Εκκλησίας. Παρέμβαση με λόγο και έργο. Τα προβλήματα του λαού, των παιδιών της Εκκλησίας, είτε αυτά προέρχονται από αιρετικούς και απίστους, είτε από ομοδόξους άρχοντες και εξουσιαστές, που κάνουν κατάχρηση της εξουσίας τους, είτε μία κοινωνική τάξη δημιουργεί προβλήματα σε κάποια άλλη και την σκανδαλίζει και την ωθεί με τον τρόπο της σε αντιχριστιανική συμπεριφορά και πρακτικές αντίθετες με το Ευαγγέλιο, όλα αυτά ποτέ δεν άφησαν ψυχρή και αδιάφορη την επίσημη και διοικούσα Εκκλησία. Σε όποια χρονική στιγμή του παρελθόντος και αν κοιτάξουμε θα δούμε μεγάλες εκκλησιαστικές μορφές και σε αξίωμα και σε πνευματικότητα να παίρνουν θέση και να τα βάζουν , όχι βεβαίως χωρίς κόστος, με βασιλείς και αυτοκράτορες. Αυτό εξάλλου είπε και ο Κύριος Ιησούς Χριστός στον Παύλο όταν τον κάλεσε στο αποστολικό αξίωμα. Του είπε ότι πρόκειται «να βαστάσει το όνομα Του ενώπιον εθνών και βασιλέων και να κηρύξει μετάνοια και άφεση αμαρτιών στο λαό». Ας μη μιλήσουμε, γιατί δε θα τελειώσουμε ποτέ, για Μέγα Βασίλειο και Τρείς Ιεράρχες, άγιο Αμβρόσιο Μεδιολάνων, Μ. Αθανάσιο…

Δηλαδή που θα στηριχτεί ο λαός, αν δεν ακούσει τη φωνή της μάνας του. Έρχονται τώρα τόσα νομοθετήματα, καταργούνται ιδανικά και αξίες, φακελλώνονται άνθρωποι και χάνουν το θεόσδοτο δώρο της ελευθερίας τους, συρρικώνεται η πατρίδα και στα άγια χώματά της οργιάζουν οι μειονότητες και οι προπαγάνδες..

Ο Μ. Βασίλειος χαρακτηρίζει τον ηγούμενο «στήριγμα της Πατρίδος» και σε κρίσιμες εθνικά εποχές η Εκκλησία έσωσε το γένος και ολόκληρα κομμάτια του Ελληνισμού, όπως την Μακεδονία, επί παραδείγματι. Σήμερα τι κάνουμε; Καλή είναι η συναλληλία με το κράτος και η αγαστή συνεργασία και συμπόρευση, όχι όμως να γίνει συμβιβασμός και αφομοίωση σε βάρος της εκκλησιαστικής κοινότητος και να χάσει η Εκκλησία τη φωνή της και την αξιοπρέπειά της.

Δυστυχώς επικράτησε κάποια χρόνια η άποψη της εκκλησιαστικής αφωνίας. Δόθηκε το βάρος στην εσωτερικότητα και νηπτικότητα. Καλά και άγια αυτά. Πάντοτε η Εκκλησία μας είχε αποκλειστικά προσευχόμενα και ερημιτικά μέλη, αλλά ήταν η εξαίρεση. Ο κοινός και μετρημένος ποιμαντικός δρόμος, η βασιλική οδός του Σταυρού μέσα στον κόσμο, που βάδιζε ανέκαθεν η Εκκλησία του Χριστού επί της γης, ήταν αυτή αύτη η οδός του Κυρίου και των αποστόλων που αναζητούσαν το απολωλός με το οδοιπορικό ραβδί του ιεραποστόλου και κήρυτταν «ευκαίρως ακαίρως» τον λόγον νουθετώντας πάντα άνθρωπον.

Ο ίδιος ο Κύριος δεν είπε στον Παύλο που δίσταζε να πάει στην Κόρινθο «λάλει και μη σιωπήσης»; Ή μήπως ο Διδάσκαλος Κύριος έπιασε μια κορυφή και προσευχόταν χωρίς να λέει σε κανέναν τίποτα; Αντίθετα περιερχόταν κώμεις, πόλεις, σπίτια και χωριά και φανέρωνε την αλήθεια της πίστεως στον διψασμένο κόσμο. «Εις τούτο γάρ ελήλυθα», γι αυτό ήλθε, το είπε και στον Πιλάτο.

Το να ομιλεί η Εκκλησία δεν είναι πολυτέλεια, αλλά είναι η αποστολή της. Δεν είναι ο ιερός κλήρος μόνο για τα πανηγύρια, τις αρτοκλασίες, τις ορκωμοσίες και τις δοξολογίες. Δεν μπορεί να είναι απλά ένα διακοσμητικό και συμπληρωματικό στοιχείο στην κοσμική και πολιτειακή διαδικασία. Έχει αποστολή η Εκκλησία ναι μεν να αγιάζει τον Λαό με τη χάρη των Μυστηρίων, αλλά πρωτίστως με την αλήθεια του Ευαγγελίου. «Πως θα πιστεύσουν, αν δεν ακούσουν; Πως θα ακούσουν, αν δεν κηρύξουν οι κήρυκες; Και πως θα κηρύξουν, αν δεν αποσταλούν στο κήρυγμα προς τους εγγύς και προς τους μακράν;» Αυτό είναι το καθήκον της ιερωσύνης όλων των βαθμίδων.

Δεν είναι απλά τα πράγματα. Το ράσο είναι βαρύ και είναι ματωμένο. Η αλήθεια είναι μεγάλη φωτιά. Κοστίζει πρώτα σ΄ αυτόν που τη λέγει. Δεν μπορεί η Εκκλησία του Χριστού η Ορθόδοξη, δηλαδή, «ο Χριστός μεθ΄ημών παρατεινόμενος εις τους αιώνας» να σιωπά και μάλιστα σήμερα που μιλούν όλοι στη λεγόμενη δημοκρατική κοινωνία! Ζούμε στη δικτατορία των ΜΜΕ, χάνονται ψυχές «υπέρ ων Χριστός απέθανε» και να μη μπορεί η Κιβωτός της Σωτηρίας να χτυπήσει την καμπάνα της αληθείας και να μαζέψει τα σκορπισμένα και σε ιδεολογική σύγχυση ευρισκόμενα από τις εκπομπές και τα τηλεοπτικά κουτσομπολιά, τα αποπροσανατολισμένα, τέκνα της!

Δυστυχώς αυτή η νοοτροπία μετακυλίεται και στους Χριστιανούς οι οποίοι απογοητευμένοι από την αφωνία των ηγετών τους βαδίζουν κι αυτοί στην καθημερινό βίο τους την οδό της ήσσονος προσπαθείας. «Εγώ θα σώσω τον κόσμο;», λένε. «Εδώ δεν μιλάνε οι μεγάλοι…». Έτσι συμπαρασύρονται στην πλάνη της αδράνειας και την ίδια στιγμή που οι χριστιανοί έχουν καταθέσει τα όπλα τα πνευματικά, οι «υιοί του σκότους του αιώνος τούτου» περνάνε αβασάνιστα και ανεμπόδιστα τα όποια ολέθρια σχέδιά τους. Έτσι φτάσαμε στο μακάβριο φαινόμενο σήμερα να ακούγονται μόνο οι παραφυσικοί της τηλεοράσεως και οι αναρχικοί της ισοπέδωσης και η εθνοσώτειρα Εκκλησία που είναι λουσμένη στα αίματα των θυσιών της και μαζί μ΄ αυτή οι χριστιανοί, που έχουν την αλήθεια, να ζούν στη σιγή και να μη τολμούν να αρθρώσουν λέξη.

Από αυτή λοιπόν την ολέθρια έλλειψη παρεμβατικότητος φτάσαμε ακόμη πιο κάτω στην έλλειψη ομολογίας και στην απουσία ιεραποστολής. Πέρασε λοιπόν στην πλειονότητα των ορθοδόξων η αίσθηση της αυτάρκειας μέσα στη δυστυχία και στην πείνα του θείου λόγου. Βαλτώσαμε. Απλά αναπνέουμε. Δεν επικοινωνούμε με το περιβάλλον μας. Είμαστε σε φυτική κατάσταση. Σε κώμα διαρκείας. Τελικά θα μας αποσυνδέσουν και θα μας αποσωληνώσουν. Αυτό περιμένουν πάνω από το κεφάλι μας πολλοί. Το τέλος μας. Την κλινική διαπίστωση της καταλήξεώς μας. Το θάνατό μας. Δεν είναι κρίμα όμως να αυτοκαταργηθούμε και να αυτοκτονήσουμε, τη στιγμή που ο πνευματικός μας πατέρας απόστολος Παύλος διακηρύττει: «αλλοίμονό μου, αν δεν κηρύττω το Ευαγγέλιο. Δεν ντρέπομαι το Ευαγγέλιο. Ο Χριστός με έστειλε να κηρύττω και αυτή είναι η απολογία μου σ΄αυτούς που με ρωτάνε και με ανακρίνουν. Ο λόγος του Θεού <ου δέδεται>, δεν έχει και δεν μπορεί να δεθεί».

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν όλοι, από το μετερίζι του ο καθένας, να ομολογούμε και να διαδίδουμε την πίστη μας. Να ενημερώνουμε τους αγνοούντες και απληροφόρητους, τους αμαθείς και αστήρικτους. Να διορθώνουμε τους παραπληροφορημένους και με αγάπη να ελέγχουμε τους προκατειλημμένους. «Όταν δεν μιλάει κάποιος, τον θάβουν ζωντανό».

Δεν είναι ο λόγος και ο αγώνας «περί χρημάτων, αλλά περί αρετής και ελευθερίας». Έχουμε πόλεμο και δεν το έχουμε καταλάβει. Πόλεμο λάσπης σε βάρος της Πίστεως. Προπαγάνδα απιστίας και αναρχίας. Τη στιγμή που τα πρώην αθεϊστικά καθεστώτα έχουν γίνει σκόνη και φτερό στον άνεμο και οι κοινωνίες οργανωμένα και θεσμικά επιστρέφουν στην πίστη και εγκολπώνονται την Εκκλησία, υψώνουν ξανά τον Σταυρό και ευγνωμονούν την Πίστη του Εσταυρωμένου για τις θυσίες και την προσφορά της στον κόσμο, εδώ στην κοιτίδα της Ορθοδοξίας, στην Ορθόδοξη Ελλάδα, ξαναγυρίζουμε στα φαντάσματα του παρελθόντος και ερωτοτροπούμε με θανάσιμες αλλαγές στους τομείς της πίστεως, της παιδείας, της νομοθεσίας. Ξένοι άνθρωποι, αλλά και δικοί μας ερχόμενοι από το πουθενά, με σαφή κρίση ταυτότητος, έρχονται να επιβάλλουν στο καθημαγμένο σώμα της Μητέρας Πατρίδας, κρυφά και ύπουλα, με μυστικές αδιαφανείς συμφωνίες και διεργασίες, ότι ανελεύθερο και άπιστο έχει σκεφθεί ποτέ νούς σε βάρος της Ελλάδος. Δεν πρέπει να τους αφήσουμε. «Είναι ώρα να ξυπνήσουμε και να σαλπίσουμε: Φύλακες Γρηγορείτε, Ορθόδοξοι ΄Ελληνες Γρηγορείτε».


το βρήκαμε εδώ

Δευτέρα, 13 Σεπτεμβρίου 2010

Ποῦ τοποθετήθηκε ὁ Τίμιος Σταυρός;, Ὁδοιπορικό στὴν Ἁγία Γῆ.Ένα αφιέρωμα στα Πανάγια προσκυνήματα και στον τόπο που βρήκε η Αγία Ελένη το Τίμιο Ξύλο

Η Αφήγηση είναι από τον Λυκούργο Μαρκούδη και η μουσική από τον Ηλία Σμαάν.
Μια προσπάθεια γνωριμίας με την ευλογημένη και αγιασμένη Γη όπου διαδραματίστηκαν τα
γεγονότα της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης.



το βρήκαμε εδώ

Η εμφάνιση του γ.Παΐσιου, ο πόλεμος και τα μακαρόνια!


Όσο αστείος και αν ακούγεται σαν τίτλος, δεν παύει να κρύβει τη μιζέρια και την αθλιότητα κάποιων οι οποίοι αρέσκονται να εφευρίσκουν «προφήτες», «χαρισματικούς» και «θαύματα». Ποιος συνειδητός Ορθόδοξος χριστιανός θα μπορούσε ποτέ να παίξει με τόσο μεγάλα μεγέθη; Παΐσιος-Πόλεμος- Κατοχή- Πείνα. Ποιος άθλιος νους κατασκεύασε στο όνομα του αγίου γέροντα, παραχριστιανικές ιστορίες που θα ζήλευαν και οι «εσχατολόγοι» προφητολάγνοι προτεστάντες;. Ποια συνείδηση επέτρεψε την εκφορά τέτοιου ανόητου λόγου, σε εκατομμύρια κουρασμένους Έλληνες Ορθοδόξους; Η ιστορία γνωστή και κάνει τον κύκλο στο διαδίκτυο εδώ και μερικές εβδομάδες… Εμφανίστηκε ο γ.Παΐσιος και είπε σε 2 μοναχούς να πουν σε όλο τον κόσμο πως σε 2 μήνες θα γίνει πόλεμος και να τρέξουν να αγοράσουν μακαρόνια γιατί θα πέσει πείνα, κλπ κλπ. Τι άλλο θα ακούσουμε δλδ; Μετά το Τραχώνι και τον πόλεμο του 2008 ήρθαμε στο κρίσιμο 2μηνο το οποίο κανείς δεν ξέρει και πότε λήγει! Και το τραγικότερο κάποιοι αναπαύουν τη συνείδησή τους στην ‘εσχατιά’ της καταστροφολογίας…

Η ιστορία αυτή είναι ψεύτικη. Ας το βάλουν καλά στο μυαλό τους οι καταστροφολόγοι πως η Ορθοδοξία δεν θα σωθεί με στοκάρισμα μακαρονιών και λαδιού αλλά με τα ματωμένα γόνατα και τα πρησμένα από το κλάμα μάτια. Τα μακαρόνια δεν θα σώσουν κανένα αδελφοί κι αν επιτρέψει ο Κύριος κατοχή και πείνα αυτά δεν θα είναι χειρότερα από την πνευματική κατάπτωση του νεοέλληνα τα τελευταία χρόνια.


το βρήκαμε εδώ

Παρασκευή, 10 Σεπτεμβρίου 2010

ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΣΙΝΑΪΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ


http://4.bp.blogspot.com/_ALiPFHNwteE/TEjGQ5lXQ5I/AAAAAAAAAcE/gkDzRSXNTAQ/s1600/498x318.jpg

Ερώτησις. Ο Απόστολος Παύλος λέει ότι οι εξουσίες του κόσμου έχουν ταχθεί από τον Θεό. Πρέπει λοιπόν να δεχθούμε ότι κάθε άρχοντας ή βασιλεύς ή επίσκοπος προχειρίζεται στο αξίωμα αυτό από τον Θεό:

Απόκρισης: Ο Θεός λέει στον Νόμο: «Θα σας δώσω άρχοντας σύμφωνα με τις καρδιές σας» .Είναι λοιπόν φανερό ότι οι μεν άρχοντες και οι βασιλείς που είναι άξιοι αυτής της τιμής προχειρίζονται στο αξίωμα αυτό από τον Θεό. Οι άλλοι πάλι που είναι ανάξιοι προχειρίζονται κατά παραχώρηση ή και βούληση του Θεού σε ανάξιο λαό εξ' αιτίας αυτής της αναξιότητας των. Και άκουσε σχετικά μερικές διηγήσεις.

Όταν είχε γίνει βασιλεύς ο Φωκάς ο τύραννος και άρχισε εκείνες τις αιματοχυσίες με τον Βονόσο τον δήμιο, υπήρχε κάποιος μοναχός στην Κωνσταντινούπολη, άγιος άνθρωπος, που έχοντας πολλή παρρησία προς τον Θεό, σαν να δικαζόταν με τον Θεό και έλεγε με απλότητα: «Κύριε, γιατί έκανες τέτοιον βασιλέα;».

Και τότε, αφού το έλεγε αυτό για αρκετές ημέρες, του ήλθε φωνή εκ Θεού που έλεγε. «Διότι δεν βρήκα άλλον χειρότερο».

Υπήρχε και κάποια άλλη πόλη στην περιοχή της Θηβαϊδος που ήταν γεμάτη παρανομία, της οποίας οι πολίτες διέπρατταν πολλά μιαρά και άτοπα πράγματα.

Σ' αυτήν λοιπόν κάποιος άνθρωπος του ιπποδρόμου διεφθαρμένος στο έπαρκον απόκτησε ξαφνικά κάποια ψευδοκατάνυξη και πήγε και κουρεύτηκε μοναχός και ντύθηκε το μοναχικό σχήμα.

Αλλ' όμως καθόλου δεν σταμάτησε τις πονηρές πράξεις του.

Συνέβη λοιπόν να πεθάνει ο επίσκοπος της πόλης αυτής. Τότε παρουσιάσθηκε σε κάποιον άγιο άνθρωπο άγγελος Κυρίου και του λέει: «Πήγαινε και προετοίμασε την πόλη, για να χειροτονήσουν επίσκοπο τον πρώην άνθρωπο του ιπποδρόμου».

Πήγε λοιπόν αυτός και έκανε ότι του παρηγγέλθη. Αφού λοιπόν χειροτονήθηκε ο προαναφερθείς πρώην ή μάλλον έτι φαυλόβιος, άρχισε με τον νού του να φαντάζεται ότι κάτι είναι και να υψηλοφρονεί.

Τότε του παρουσιάσθηκε άγγελος Κυρίου και του λέει: «Γιατί υψηλοφρονείς, άθλιε; Σου λέω αλήθεια ότι δεν έγινες επίσκοπος, επειδή ήσουν άξιος για ιεροσύνη, αλλά γιατί αυτής της πόλεως τέτοιος επίσκοπος της άξιζε».

Γι' αυτό λοιπόν, αν ποτέ δεις κάποιον ανάξιο και πονηρό βασιλέα ή άρχοντα ή επίσκοπο, μην απορήσεις, μήτε να κατηγορήσεις την πρόνοια του Θεού.

Αλλά μάλλον μάθε άπ' αυτό και πίστευε ότι παραδιδόμεθα σε τέτοιους τυράννους εξ αιτίας των ανομιών μας, κι όμως πάλι δεν αφήνουμε τα κακά μας έργα.

Τετάρτη, 8 Σεπτεμβρίου 2010

Ο σκηνοθέτης Pavel Lungin μιλάει για την ταινία του «Ο Τσάρος»

-Απ’όλη την περίοδο της ηγεμονίας του Ιβάν του Τρομερού,επικεντρώνεστε σ’ένα μόνο επεισόδιο:τη σύγκρουσή του με τον μητροπολίτη Μόσχας Φίλιππο…

-Αυτή η σύγκρουση είναι εμβληματική για τον Ιβάν .Στην προσπάθειά του να περιβάλλει την εξουσία του με θρησκευτική χροιά,αυτός ο ιεράρχης στέκονταν εμπόδιο.Ζούσε ένα αποκαλυπτικό όνειρο πεπεισμένος ότι πλησιάζει το τέλος του κόσμου,ενώ ο Φίλιππος ενσάρκωνε την απόλυτη αλήθεια,μια θρησκευτική αλήθεια η οποία τον έπνιγε και συναγωνιζόνταν την αλήθεια που αυτός ήθελε να επιβάλλει.Πίστευε ότι η δύναμή του έρχονταν από το Θεό και ότι δε χρειαζόνταν να υπογράψει κάποιο συμβόλαιο με τους υπηκόους του.Αυτό που ήθελε ήταν η λατρεία.Αν η σοδειά ήταν φτωχή ή αν χανόνταν κάποιος πόλεμος,πάντα θεωρούσε υπεύθυνο τον λαό επειδή δεν αγαπούσε αρκετά τον ηγεμόνα του.Και αυτή η έλλειψη αγάπης έφερνε την τιμωρία.Για τον τσάρο όλοι ήταν ενοχοι,όλοι ήταν προδότες και λίγο τον ένοιαζε να τιμωρηθούν οι αληθινοί ένοχοι.Συγκεκριμένα μπορούσε να βασανίσει ή αποκεφαλίσει τον πρώτο τυχόντα.Ο μητροπολίτης Φίλιππος αντιτάχθηκε σ’αυτή την ιδέα της τυφλής λατρείας στην εξουσία και από εκείνη τη στιγμή έπρεπε να εξαφανιστεί πάση θυσιά.Ο Φίλιππος ενσαρκώνει εκείνες τις υπάρξεις ,που στις πιο δύσκολες εποχές ειναι έτοιμοι να θυσιάσουν τη ζωή τους.

Ο Μητροπολίτης εμφανίζεται ως ένας άνθρωπος ανοιχτόμυαλος με το βλέμμα στο μέλλον
Είναι ένας άνθρωπος της Αναγέννησης..Ανακάλυψα ότι δεν ήταν μόνο μηχανικός αλλά εφευρέτης και αρχιτέκτονας.Ο Ιβάν ο Τρομερός έμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του ένας άνθρωπος του Μεσαίωνα,ο οποίος αρνιόνταν κάθε πολιτική,πολιτιστική και αισθητική αλλαγή…Εξαιτίας του η Ρωσία έχασε την Αναγέννηση

-Ο τσάρος που περιγράφετε εμφανίζεται ταυτόχρονα ως ένας ειδωλολάτρης βασιλιάς και ένας χριστιανός ηγεμόνας.

Για εμένα ήταν ένας αιρετικός.Είχε απομακρυνθεί από την ορθόδοξη πίστη.Τα μέλη της προσωπικής του φρουράς ήταν ντυμένα με μοναχικά ενδύματα.Είχε φτιάξει μια παράξενη εκκλησία στο παλάτι του και λειτουργούσε από τις 12 το βράδυ έως στις 5 το πρωί,έχοντας γύρω του την φρουρά του

-Πως δέχτηκαν την ταινία σας στη Ρωσία;
-Οι ‘’πατριώτες’’,οι οποίοι είναι μια ετερογενής ομάδα από κομμουνιστές,μοναρχικούς και εθνικιστές της άκρας δεξιάς, το περιφρόνησαν και διαδήλωσαν για να μην προβληθεί η ταινία.Η Ρωσία είναι μια χώρα που ζει με μύθους.Οι άνθρωποι δε θέλουν να παραδεχθούν ποιος πραγματικά ήταν ο Ιβάν ο Τρομερός.Αυτάς δημιούργησε τον τυπικό ρωσικό μύθο ότι η εξουσία είναι αμείλικτη,σκληρή και ότι εργαζεται για το καλό του λαού.
Ο δεύτερος μύθος είναι αυτός που θέλει τη Ρωσιά παντοτε περικυκλωμένη από εχθρικές χώρες που συναγωνίζονται ποιος θα εξαφανίσει πρώτος τη χώρα.Για το μέσο Ρώσο ,ένας ευρωπαίος κυβερνήτης ή ένας Αμερικάνος το μόνο που σκέφτονται είναι ένα πράγμα:πώς να κάνουν κακοστη Ρωσία.Μην προσπαθήσετε να τους πείσετε για το αντίθετο…
Δύναμη με θεική χροιά κόντρα στη θρησκευτική δύναμη,παρανοικό ντελίριο κόντρα στη θρησκευτική πίστη…μια δυνατή μονομαχία την οποία ενσαρκώνουν δυο πολύ καλοί ηθοποιοί, ο Πιότρ Μαμόνωφ και ο ‘Ολεγκ Γιανκόφσκι




ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ Ο βίος του Αγίου Φιλίππου μητροπολίτου Μόσχας


ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ




το βρήκαμε εδώ

Δευτέρα, 6 Σεπτεμβρίου 2010

"Το θεολογικό έργο του π. Ιωάννου Ρωμανίδη"

Κατά καιρούς, ιδίως τελευταία, ασκείται μια κριτική στο θεολογικό έργο του μακαριστού καθηγητού π. Ιωάννου Ρωμανίδη και διατυπώνονται διάφορες απόψεις για τις θεολογικές θέσεις του πάνω σε θεολογικά και πνευματικά ζητήματα. Το περίεργο είναι ότι ασκείται κριτική μετά την κοίμησή του, χωρίς να μπορή ο ίδιος να απαντήση σε ερμηνείες που δίνονται για το θεολογικό του έργο.

Επίσης, κρίνεται από ανθρώπους οι οποίοι δεν τον γνώρισαν προσωπικά η μελέτησαν αποσπασματικά το έργο του, χωρίς να το εντάξουν στην ολότητά του. Είναι φανερόν ότι όλοι αυτοί αντιλαμβάνονται μερικές θεολογικές θέσεις του μέσα από τις δικές τους προϋποθέσεις και τις παρερμηνεύουν. Πιθανόν να κρίνουν το έργο ενός μεγάλου θεολόγου, για να γίνουν και αυτοί «μεγάλοι».

Μητροπολίτης Ναυπάκτου π. Ιερόθεος

Είχα την εξαιρετική τιμή να τον γνωρίσω μετά την συνταξιοδότησή του από το Πανεπιστήμιο, κυρίως κατά την παραμονή του στην Αθήνα, και να ομιλούμε σχεδόν καθημερινώς για διάφορα εκκλησιαστικά και θεολογικά ζητήματα. Επίσης, μου απέστελνε κείμενά του και μου ανέλυε, δια του τηλεφώνου, περισσότερο τις απόψεις του.

Το ίδιο έκανε και με τον καθηγητή π. Γεώργιο Μεταλληνό και τον θεολόγο κ. Αθανάσιο Σακαρέλλο. Πέρα από αυτό, με αίτησή του μου ζήτησε να τον εγγράψω στους ιερατικούς καταλόγους της Ιεράς Μητροπόλεώς μου, χωρίς, βέβαια, να λαμβάνη μισθό, αλλά γιατί ήθελε να έχη κάποια εκκλησιαστική «στέγη», πράγμα που έγινε μετά την έκδοση του Απολυτηρίου του από την Ιερά Αρχιεπισκοπή Αμερικής, όπως το είχα ζητήσει. Επομένως, είμαι ο τελευταίος Επίσκοπός του.

Έτσι γνώρισα, όσο είναι δυνατόν, την προσωπικότητά του και τις θεολογικές θέσεις του. Με εντυπωσίασε κάποια φορά ο π. Ιωάννης, όταν τον επισκέφθηκα στον θάλαμο εντατικής θεραπείας στο νοσοκομείο.

Ήταν διασωληνωμένος και τον ρώτησα για την υγεία του. Εκείνος δεν έδωσε καμμία σημασία, αλλά άρχισε να μου ομιλή για εκκλησιαστικά και θεολογικά θέματα. Αυτό έδειχνε το πόσο μεγάλη σημασία έδινε στην θεολογία της Εκκλησίας και παραθεωρούσε τα σχετικά με την υγεία του, ακόμη και τον θάνατό του. Η θεολογία ήταν όλη η ζωή του και η αναπνοή του.

Στα όσα κατά καιρούς έχω γράψει και όσα θα δημοσιευθούν αργότερα για τον π. Ιωάννη Ρωμανίδη, θα ήθελα εδώ να σημειώσω τις δύο «φάσεις» της θεολογικής του αναπτύξεως, αν μπορή κανείς να ομιλήση για φάσεις μιας τέτοιας διαδικασίας.

Πρόκειται για την πρώτη περίοδο της θεολογικής του παραγωγής, που έχει επίκεντρο την διατριβή του με τίτλο Το Προπατορικό Αμάρτημα, και την δεύτερη περίοδο που έχει επίκεντρο την νηπτική-ησυχαστική διδασκαλία των Αποστόλων, ιδιαιτέρως του Αποστόλου Παύλου. Φυσικά, όπως γίνεται αντιληπτό δεν θα με απασχολήση στο κείμενο αυτό η άποψή του για την ιστορία, αλλά κυρίως για την θεολογία, αν και ο ίδιος και τα δύο αυτά τα θεωρούσε αλληλένδετα.

1. «Το Προπατορικό Αμάρτημα»

Η ενασχόλησή του με το θέμα αυτό είχε αφετηρία το περιβάλλον στο οποίο βρέθηκε στην Αμερική και η αναζήτηση της θεολογίας της Εκκλησίας πάνω στην δημιουργία του κόσμου και την πτώση του ανθρώπου.

Είναι γνωστόν ότι ο π. Ιωάννης μεγάλωσε στην Αμερική από την βρεφική του ηλικία, σπούδασε σε Παπικά και Προτεσταντικά Κέντρα Σπουδών και γνώρισε πολύ καλά την θεολογία τους, όπως του Θωμά του Ακινάτη και των βασικών Προτεσταντών θεολόγων.

Οι Προτεστάντες αρνούνταν την πατερική παράδοση και μελετούσαν μόνον την Αγία Γραφή, οι δε Παπικοί θεολόγοι στηρίζονταν στον Θωμά τον Ακινάτη –ο οποίος ερμήνευε τον Αυγουστίνο– αλλά και σε άλλους σχολαστικούς θεολόγους. Αυτή η αντίθεση μεταξύ των δύο Χριστιανικών παραδόσεων (Παπισμού-Προτεσταντισμού) έκανε τον π. Ιωάννη Ρωμανίδη να ενδιατρίψη περισσότερο στους λεγομένους Αποστολικούς Πατέρες, δηλαδή τους Πατέρες εκείνους οι οποίοι ήταν διάδοχοι των αγίων Αποστόλων και προηγήθηκαν των μεγάλων Πατέρων του 4ου αιώνος.

Επρόκειτο για μια εφυέστατη κίνηση, διότι με τον τρόπο αυτό διέγνωσε ότι οι Αποστολικοί Πατέρες είναι ο κρίκος που συνέδεε τους Αποστόλους με τους μετέπειτα Μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας και αυτός ο κρίκος παρέμεινε άθραυστος. Δια των Αποστολικών Πατέρων μεταφέρθηκε η διδασκαλία των αγίων Αποστόλων στις μετέπειτα γενιές.

Όταν κάνουμε λόγο για Αποστολικούς Πατέρες, εννοούμε τον άγιο Κλήμη Ρώμης, τους συγγραφείς των έργων: Ποιμήν του Ερμά και Η επιστολή Βαρνάβα, τον άγιο Ιγνάτιο Θεοφόρο, τον άγιο Πολύκαρπο Σμύρνης, τον Παπία Ιεραπόλεως. Με αυτούς συνδέεται και ο άγιος Ειρηναίος Λυώνος και ο Ιππόλυτος Ρώμης.

Μελέτησε, επομένως, όλους τους Αποστολικούς Πατέρες μέσα στο «πνεύμα» της διδασκαλίας των Αγίων Αποστόλων, σε αντιβολή αφ' ενός μεν με τους ορθοδόξους Πατέρες αφ' ετέρου δε με τoύς δυτικούς σχολαστικούς και μεταρρυθμιστές θεολόγους. Η όλη πορεία της θεολογικής σκέψεώς του φαίνεται στον υπότιτλο της διατριβής του με θέμα το Προπατορικό Αμάρτημα.

Σε ένα ιδιόχειρο τετράδιο, που έχω στην κατοχή μου και προέρχεται από την εποχή της προετοιμασίας του θέματος, πριν καταγράψει τις θεολογικές του θέσεις στην γνωστή διατριβή του, ο τίτλος και ο υπότιτλος του έργου έχουν καθορισθή ως εξής: «Το Προπατορικόν αμάρτημα, ήτοι αι κοσμολογικαί και ανθρωπολογικαί προϋποθέσεις αυτού εν τη αρχαία Εκκλησία συγκρινόμενοι προς προϋποθέσεις τινας της μεταγενεστέρας ελληνικής πατερικής θεολογίας και της δυτικής σχολαστικής θεολογίας, κυρίως του Αυγουστίνου, Ανσέλμου και Ακινάτου».

Πρόκειται για την πρώτη σύλληψη του θέματος αυτού. Στο τετράδιο αυτό υπάρχουν χωρία από την Καινή Διαθήκη, τα οποία είχε συγκεντρώσει κατά θέματα, προφανώς διαβάζοντας ολόκληρη την Καινή Διαθήκη μέσα από την προοπτική του θέματός του, καθώς επίσης και πατερικά κείμενα από τους Αποστολικούς Πατέρες και τους Πατέρας του 4ου αιώνος, ήτοι του Μ. Αθανασίου, του Μ. Βασιλείου, του αγίου Γρηγορίου Νύσσης, του αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου και άλλων Πατέρων, όπως και του αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου, του αγίου Μαξίμου του Ομολογητού, κλπ.

Στην δακτυλογραφημένη διατριβή του, που περιήλθε στην κατοχή μου και στην οποία παρατηρούνται ιδιόχειρες διορθώσεις φράσεων και παρεμβάσεις με προσθήκες στο κείμενο, σημειώσεις κλπ., – προφανώς είναι το κείμενο της πρώτης καταγραφής– ο τίτλος και ο υπότιλος του έργου του έχουν καθορισθή από τον ίδιο ως εξής: Με την γραφομηχανή σημειώνεται: «Το Προπατορικόν αμάρτημα, ήτοι αι κοσμολογικαί και ανθρωπολογικαί προϋποθέσεις Αυτού από των χρόνων της Καινής Διαθήκης μέχρι του Αγίου Ειρηναίου». Σε ιδιόχειρη σημείωσή του τροποποιεί τον τίτλο του έργου: «Συμβολαί εις την διδασκαλίαν περί Προπατορικού Αμαρτήματος, ήτοι Αι προϋποθέσεις αυτής εν τη μέχρι του Αγίου Ειρηναίου Αρχαία Εκκλησία εν αντιβολή προς την Ορθόδοξον και Δυτικήν μέχρι Θωμά του Ακινάτου Θεολογίαν».

Στο τελικό κείμενο το οποίο εκδόθηκε από τις εκδόσεις Πουρναρά ο τίτλος και ο υπότιτλος της διατριβής του έχουν προσδιορισθή ως ακολούθως: «Το Προπατορικόν Αμάρτημα, ήτοι Συμβολαί εις την έρευναν των προϋποθέσεων της διδασκαλίας περί Προπατορικού Αμαρτήματος εν τη μέχρι του Αγίου Ειρηναίου Αρχαία Εκκλησία, εν αντιβολή προς την καθόλου κατεύθυνσιν της Ορθοδόξου και της Δυτικής μέχρι Θωμά του Ακινάτου Θεολογίας».

Από την κατά καιρούς διαμόρφωση του υπότιτλου του έργου του από τον ίδιο τον συγγραφέα φαίνεται καθαρά αφ' ενός μεν η προσπάθειά του να εκφράση κατά τον καλύτερο τρόπο την διαφορά της διδασκαλίας των Πατέρων της Εκκλησίας από τις απόψεις των σχολαστικών θεολόγων στο θέμα του προπατορικού αμαρτήματος, αφ' ετέρου δε ότι στηρίζεται πάντοτε στην Καινή Διαθήκη, στους Αποστολικούς Πατέρες μέχρι τον άγιο Ειρηναίο, που είναι η πηγή της θεολογικής σκέψεώς του.

Έτσι, αυτή η πρώτη φάση της ερευνητικής προσπάθειας του π. Ιωάννου Ρωμανίδη κινείται μέσα στα κείμενα τόσο της Αγίας Γραφής όσο και των Πατέρων της Εκκλησίας σε αντιβολή με τα κείμενα του Αυγουστίνου και των Σχολαστικών Θεολόγων. Η έρευνα αυτή δείχνει έναν σοβαρό ερευνητή επιστήμονα που ενδιαφέρεται στην φάση αυτή να αναζητήση το «πνεύμα» της σκέψεως των Πατέρων της Εκκλησίας, και, κατά την γνώμη μου, να φανή ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η «ιστορική Εκκλησία», η οποία διαφύλαξε την αποστολική παράδοση, όπως πέρασε αυθεντικά από τους Αποστόλους στους μετέπειτα Πατέρες, δια μέσου των Αποστολικών Πατέρων, ενώ οι Λατίνοι και οι Προτεστάντες όχι μόνον την παρερμήνευσαν, αλλά και την αλλοίωσαν σημαντικά.

2. Η νηπτική-ησυχαστική διδασκαλία του

Μετά την βασική αυτή έρευνα ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης προχώρησε βαθύτερα το θέμα, που συνδέεται με τις κοσμολογικές και ανθρωπολογικές προϋποθέσεις του προπατορικού αμαρτήματος, για να δη τις συνέπειες της πτώσεως του ανθρώπου, που είναι ο σκοτασμός του νου και η απομάκρυνση του ανθρώπου από το Φως του Θεού, καθώς προχώρησε και στον τρόπο με τον οποίο επανέρχεται ο άνθρωπος στον Θεό και αποκτά κοινωνία και μέθεξη μαζί Του, δηλαδή πως από την κάθαρση οδηγείται στον φωτισμό και την θέωση. Σε αυτήν την δεύτερη φάση της δημιουργικής του εργασίας βοηθήθηκε σημαντικά από την ερμηνεία των χωρίων της Καινής Διαθήκης, ιδιαιτέρως την ερμηνεία της διδασκαλίας του Αποστόλου Παύλου.

Ήδη από την μελέτη του θέματος «το Προπατορικό Αμάρτημα», όπως φαίνεται σε ιδιόχειρο τετράδιο που έχω στην διάθεσή μου, είχε συγκεντρώσει όλα τα καινοδιαθηκικά χωρία τα οποία αναφέρονται στον διάβολο, στην δημιουργική ενέργεια του Θεού, στην αμαρτία του ανθρώπου, στον πνευματικό θάνατο, στην «καρδίαν ως νου» και στην «καρδίαν ως κατοικίαν Θεού», στο «πνεύμα της ζωής», στο «πνεύμα του ανθρώπου», στην «δικαιοσύνη του Θεού», στην «σωτηρίαν εκ θανάτου και φθοράς», στο «ένστικτον της αυτοσυντηρήσεως», στην κατά Χριστό σταύρωση κλπ.

Δηλαδή, απ' ο,τι αντιλαμβάνεται κανείς, μελετώντας την συλλογή αυτών των χωρίων, κυρίως του Αποστόλου Παύλου, ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης συνέλεξε όλα τα χωρία της Καινής Διαθήκης, στα οποία γίνεται λόγος για την νηπτική-ησυχαστική ζωή του ανθρώπου, ως προϋπόθεση σωτηρίας.

Η εργασία αυτή είναι η υποδομή της σκέψεώς του για την ανάδειξη της νηπτικής-ησυχαστικής παραδόσεως, ως ζωής των Προφητών, των Αποστόλων και των Πατέρων.

Αυτή η μελέτη της Καινής Διαθήκης μέσα από την ησυχαστική παράδοση τον βοήθησε αργότερα αποτελεσματικά στις συζητήσεις που είχε με τους Προτεστάντες, ως αντιπρόσωπος της Εκκλησίας της Ελλάδος στους διαλόγους μαζί τους.

Πολλές φορές μου έλεγε ότι οι Προτεστάντες αρνούνται την διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας, δεν μπορούν να κατανοήσουν τα περί προσώπου, υποστάσεως, ουσίας, ενεργείας στον Θεό, και τα οποία θεωρούν ότι είναι επίδραση της ελληνικής φιλοσοφίας, με την οποία αλλοιώθηκε η αποστολική παράδοση.

Μάλιστα μου έλεγε ότι ο μεγάλος Προτεστάντης θεολόγος Χάρνακ υποστήριζε την άποψη ότι η Ορθοδοξία είναι μία ειδωλολατρική μορφή του Χριστιανισμού. Έτσι, οι Προτεστάντες στους διαλόγους, όταν άκουαν τους ορθοδόξους θεολόγους να ομιλούν με όρους της ελληνικής φιλοσοφίας, δυσανασχετούσαν, δεν καταλάβαιναν τίποτε και απέρριπταν όλη αυτήν την διδασκαλία.

Επομένως, δεν ήταν εύκολο να ομιλήση ένας ορθόδοξος θεολόγος με τους Προτεστάντες με όρους της πατερικής θεολογίας, επειδή δεν τους καταλάβαιναν.

Αυτό έκανε τον π. Ιωάννη Ρωμανίδη να χρησιμοποιή κατά κόρο στους διαλόγους που είχε με τους Προτεστάντες, υπέρ των ορθοδόξων απόψεων, χωρία της Καινής Διαθήκης, ιδιαιτέρως δε χωρία του Αποστόλου Παύλου, και τους έφερνε σε δύσκολη θέση.

Επίσης, συζητώνας με Εβραίους ανέπτυσσε χωρία της Παλαιάς Διαθήκης περί της αποκαλύψεως του ασάρκου Λόγου, του Μεγάλης Βουλής Αγγέλου, του Γιαχβέ, έχοντας ο ίδιος υπ' όψη του την πατερική παράδοση, πράγμα το οποίο τους δημιουργούσε έκπληξη.

Βεβαίως, ο π. Ιωάννης Ρωμαίδης όταν χρησιμοποιούσε και ερμήνευε χωρία του Αποστόλου Παύλου, δεν έκανε αυθαίρετες ερμηνείες, αλλά είχε υπ' όψη του την διδασκαλία των Αποστολικών Πατέρων και των μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας, χωρίς να αναφέρη, συνήθως, τα συγκεκριμένα πατερικά χωρία.

Δηλαδή, γνώριζε το «πνεύμα» των αγίων Πατέρων, αλλά χρησιμοποιούσε περισσότερο χωρία των Αγίων Αποστόλων και, επομένως, χρησιμοποιούσε και την αποστολική ορολογία πάνω σε θέματα της πνευματικής ζωής, όπως για την καρδιά, τον νου, τον δοξασμό, την τελείωση κλπ.

Επειδή γνώρισα προσωπικά τον ίδιο και επειδή μελέτησα επισταμένως τα κείμενά του και, κυρίως, μυήθηκα στον προφορικό λόγο του, θεωρώ ότι την ερμηνεία της Καινής Διαθήκης, ιδιαιτέρως του Αποστόλου Παύλου, δεν την έκανε αυθαίρετα, αλλά την έκανε με βάση δύο σημαντικά ερμηνευτικά κλειδιά, δύο δηλαδή ουσιαστικές παραδόσεις.

Η μία παράδοση-ερμηνευτικό κλειδί ήταν η διδασκαλία του αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου, τον οποίο γνώριζε πολύ καλά, είχε μελετήσει όλη την διδασκαλία του από πρωτότυπα κείμενα και συσχέτιζε την διδασκαλία του με την διδασκαλία του Αποστόλου Παύλου.

Έχω μελετήσει επισταμένως –και έχω αποδελτιώσει– όλα τα έργα του αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου και έχω αντιληφθή αυτόν τον σύνδεσμο μεταξύ αυτού και της διδασκαλίας του π. Ιωάννου.

Πολλές φορές το έλεγε φανερά, άλλες φορές απλώς φαινόταν αυτή η συσχέτιση. Κάποτε θα προσπαθήσω να κάνω αυτό το έργο, δηλαδή να συνδέσω την ερμηνεία που κάνει ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης των αποστολικών χωρίων με βάση την διδασκαλία του αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου.

Η δεύτερη παράδοση-ερμηνευτικό κλειδί, με την οποία μελετούσε τις επιστολές του Αποστόλου Παύλου, ήταν η ζωντανή παράδοση την οποία συνάντησε σε ησυχαστές Πατέρες του Αγίου Όρους, και εκτός αυτού, με τους οποίους συζητούσε τα περί καθάρσεως της καρδίας, του φωτισμού του νοός, δηλαδή την νοερά προσευχή, και την θεωρία, ήτοι την θέα του ακτίστου Φωτός.

Επίσης, τον εντυπωσίασε το βιβλίο Οι περιπέτειες ενός προσκυνητού, τα κείμενα του οσίου Σιλουανού του Αθωνίτου και, βεβαίως, τα έργα των Πατέρων της Φιλοκαλίας.

Έτσι, η νηπτική-ησυχαστική διδασκαλία του π. Ιωάννου Ρωμανίδη συνδέεται αναπόσπαστα με την διδασκαλία του Αποστόλου Παύλου, του αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου και της πείρας των συγχρόνων ησυχαστών που γνώρισε εμμέσως η αμέσως.

Κατά την γνώμη μου σε αυτά πρέπει να προστεθή και η δική του προσωπική πείρα, αλλά δεν γνωρίζω σε τι βαθμό είχε φθάσει. Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορεί κανείς να επιμένη σε μερικά θέματα, εάν δεν έχει προσωπική πείρα.

Κάποιος μακαριστός, έμπειρος Πνευματικός Πατέρας μου είπε ότι του έκανε εντύπωση αυτή η επιμονή του π. Ιωάννου σε μερικά ζητήματα και γι' αυτό πρόσεχε και εκείνος αυτά τα σημεία.

Σε αυτά πρέπει να προσθέσουμε και την διδασκαλία του αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτη, που την διέκρινε από την Νεοπλατωνική παράδοση με δυνατά επιχειρήματα, την διδασκαλία του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, της οποίας ήταν μελετητής και εγκρατής γνώστης και την οποία θεωρούσε ως την πεμπτουσία της ησυχαστικής παραδόσεως της Εκκλησίας, και την διδασκαλία των Καππαδοκών Πατέρων, για τους οποίους εκαυχάτο, ως καταγόμενος και ο ίδιος από την Καππαδοκία.

Η εμμονή του στην νηπτική-ησυχαστική παράδοση συνδέεται με το ότι αυτή είναι η ζωή των Προφητών, Αποστόλων και Αγίων, όπως ανευρίσκεται στην Αγία Γραφή και σε όλη την εκκλησιαστική Παράδοση (ιεροί Κανόνες, υμνογραφία, πατερικά κείμενα, φιλοκαλία) και αναδείχθηκε έντονα στην συζήτηση που έγινε μεταξύ του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά και του Βαρλαάμ, κατ' αρχάς, και στην συνέχεια μεταξύ του αγίου Γρηγορίου και του Ακινδύνου και του Γρηγορά.

Ο π. Ιωάννης έδωσε μεγάλη σημασία και βαρύτητα στην νηπτική παράδοση, γιατί εκεί εντοπίζεται, εκτός από τα δόγματα, η διαφορά της Ορθοδόξου Παραδόσεως με την παράδοση των Φραγκολατίνων και των Προτεσταντών. Μάλιστα αυτό το εντόπισε στους όρους «analogia entis» (αναλογία του όντος) και «analogia fidei» (αναλογία της πίστεως) που συνίστανται σε διαφορετικούς τρόπους βιώσεως της αποκαλύψεως του Θεού.

Η analogia entis αναφέρεται στο ότι υπάρχει αναλογία μεταξύ ακτίστου και κτιστού, ότι ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο από τα αρχέτυπα είδη και η σωτηρία του ανθρώπου είναι η επιστροφή της ψυχής στον αγέννητο κόσμο των ιδεών. Πρόκειται για την κλασσική μεταφυσική, από την οποία επηρεάσθηκε η θεολογία των Φραγκολατίνων.

Έτσι, σύμφωνα με την θεωρία αυτή, μπορεί κανείς να γνωρίση την ουσία του Θεού, εάν γνωρίση την ουσία των κτιστών όντων, χρησιμοποιώντας την ανθρώπινη λογική. Αυτήν την παράδοση εξέφραζε ο Βαρλαάμ, γι' αυτό και ο άγιος Γρηγόριος αντέδρασε σε αυτήν την λεγομένη «στοχαστική αναλογία».

Η analogia fidei αναφέρεται στην σχέση του ανθρώπου με τον Θεό δια της πίστεως, όπως αποκαλύπτεται στην Αγία Γραφή. Η παράδοση αυτή κάνει λόγο για το ότι η αποκάλυψη του Θεού δεν δίνεται δια της φιλοσοφίας, αλλά δια της Αγίας Γραφής, η οποία είναι ο λόγος του Θεού. Έτσι, μελετώντας κανείς την Αγία Γραφή, γνωρίζει τον Θεό και έρχεται σε επικοινωνία μαζί Του, διότι η αποκάλυψη του Θεού έχει κατατεθή μέσα στην Αγία Γραφή.

Ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης ισχυριζόταν ότι αυτές οι δύο παραδόσεις, (analogia entis - analogia fidei) χαρακτηρίζουν τον δυτικό Χριστιανισμό και είναι ξένες προς την διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία διδάσκει ότι για να συναντήση κανείς τον Θεό στηρίζεται στην προσωπική μέθεξη της ακτίστου καθαρτικής, φωτιστικής και θεοποιού ενεργείας του Θεού, που βιώνεται μέσα στην Εκκλησία με τα Μυστήρια και την άσκηση. Η άσκηση είναι η νηπτική-ησυχαστκή παράδοση που είναι η προϋπόθεση των δογμάτων και ο δρόμος για την συνάντηση του ανθρώπου με τον Θεό.

Έτσι, η θεογνωσία δεν συνδέεται με την φιλοσοφία, ούτε απλώς με την ανάγνωση της Αγίας Γραφής, η οποία είναι σημαντική, διότι καταγράφει την εμπειρία της θεώσεως, αλλά συνδέεται με την βίωση της νηπτικής-ησυχαστικής παραδόσεως και την όλη εκκλησιαστική ζωή.

Αυτήν την νηπτική-παράδοση ο π. Ιωάννης την χαρακτήριζε ως θεραπεία, έναν όρο που τον συναντάμε σε όλη την βιβλικοπατερική παράδοση, διότι με την κάθαρση και τον φωτισμό ο άνθρωπος φθάνει στην θέωση, την κοινωνία με τον Θεό δια της θεραπείας του ανθρώπου.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς παρουσιάζει ως πρότυπο ησυχαστού την Παναγία που έζησε στα Άγια των Αγίων και χρησιμοποίησε την μέθοδο «της καθ' ησυχίαν αγωγής». Γι' αυτό, όπως γράφει, όταν ο άνθρωπος φθάση στην θέα του Θεού, τότε αυτή «μόνη δείγμα της ως αληθώς ευεκτούσης ψυχής».

Έτσι, «θεωρία εστι της υγιαινούσης καρπός οίόν τι τέλος ούσα και είδος θεουργού». Συνεπώς, θεοποιείται ο άνθρωπος, όχι δια «της των ορωμένων στοχαστικής αναλογίας», αλλά δια της αγωγής της ησυχίας, με την οποία θεραπεύεται.

Η εκκλησιαστική αυτή παράδοση ήταν η βάση της θεολογίας του π. Ιωάννου Ρωμανίδη και ήταν πρακτική συνέπεια της θεολογικής του έρευνας για το Προπατορικό Αμάρτημα.

Γι' αυτό ισχυριζόταν ότι αν κανείς δεν καταλάβη καλά την απόκλιση του analogia entis και analogia fidei από την θεολογία των Προφητών, των Αποστόλων και των Πατέρων, δεν μπορεί να αντιληφθή τις αιρέσεις του Δυτικού Χριστιανισμού, αλλά και την αξία της νηπτικής-ησυχαστικής παραδόσεως της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

3. Η προσφορά του π. Ιωάννου

Οι δύο φάσεις αυτής της θεολογικής αναπτύξεώς του (το Προπατορικό Αμάρτημα – νηπτική παράδοση της Εκκλησίας) δεν είναι ανεξάρτητες μεταξύ τους, αλλά συνδέονται πολύ στενά, αφού η δεύτερη, η νηπτική-ησυχαστική παράδοση είναι συνέχεια της πρώτης για το προπατορικό αμάρτημα.

Μερικοί ισχυρίζονται ότι ο π. Ιωάννης ξεκίνησε ως ένας εξαιρετικός φέρελπις θεολόγος, με σημαντική προσφορά στην θεολογία, αλλά στην συνέχεια έχασε τον δρόμο του και δεν βοήθησε στην θεολογική αναγέννηση του τόπου. Νομίζω ότι όσοι ερμηνεύουν με αυτόν τον τρόπο τον π. Ιωάννη τον αδικούν, όπως επίσης το ίδιο κάνουν όσοι του προσδίδουν επηρεασμό είτε από Προτεστάντες είτε από Ωριγενιστές.

Ο π. Ιωάννης ήταν ένας ευφυής άνθρωπος, είχε ερευνητικό πνεύμα, ήταν σταθερός στην Ορθόδοξη Παράδοση και εξέφραζε την αυθεντική εμπειρία της Εκκλησίας.

Γνώριζε, βεβαίως, όλα τα θεολογικά ρεύματα της εποχής του και έδινε τον αυθεντικό λόγο. Κάποιες λεκτικές εκφράσεις δεν μπορούν να τον χαρακτηρίσουν ότι δήθεν επηρεάσθηκε από άλλα ρεύματα. Άλλωστε, ο Μ. Βασίλειος και ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος μελέτησαν τον Ωριγένη, έκαναν συλλογή μερικών χωρίων του και αποτέλεσαν την λεγόμενη Φιλοκαλία –όχι αυτήν που απαρτίσθηκε αργότερα από τους αγίους Μακάριο Νοταρά και Νικόδημο Αγιορείτη– χωρίς να τους θεωρούμε ωριγενιστές.

Ως άνθρωπος και ο π. Ιωάννης θα έκανε μερικά λάθη στην ζωή του, όπως και στην έκφραση και την ερμηνεία της θεολογίας του, αλλά υπήρξε ένας μεγάλος θεολόγος και δάσκαλος που βοήθησε πολύ στην αναγέννηση της ησυχαστικής παραδόσεως στις ημέρες μας και δεν είναι δυνατόν να αγνοηθή η να παρερμηνευθή από ανθρώπους οι οποίοι χρησμοποιούν μερικές φράσεις του επιλεκτικά, χωρίς να τις κατανοούν και χωρίς να αντιλαμβάνωνται το όλο «πνεύμα» της διδασκαλίας του.

Ένας μεγάλος δάσκαλος ερμηνεύεται μόνον από έναν μεγάλο μαθητή η αναγνώστη και όχι από επιπόλαιους ανθρώπους που εκφράζουν ασυνειδήτως κάποιες άλλες νοοτροπίες που τους διακρίνουν.

Θεωρώ πολύ σημαντική την μαρτυρία και ομολογία του π. Γεωργίου Μεταλληνού, κορυφαίου θεολόγου της εποχής μας, ευφυούς και χαρισματούχου ανθρώπου και ακάματου ερευνητή, σύμφωνα με την οποία όταν για πρώτη φορά το έτος 1973, που ήταν μεταπτυχιακός σπουδαστής στην Κολωνία της τότε Δυτικής Γερμανίας, έπεσε στα χέρια του η πολυγραφημένη δογματική του π. Ιωάννου Ρωμανίδη, την θεώρησε «ως δώρο της Χάριτος του Θεού» και γράφει: «Παραμέρισα αμέσως όλα τα γερμανικά-παπικά και προτεσταντικά εγχειρίδια και συστηματικά θεολογικά έργα (αρκετά είχα καταγίνει σ' αυτά!) και άρχισα αδηφάγα να μελετώ την όντως πατερική Δογματική του ελληνοαμερικανού Κληρικού-Καθηγητή, τον οποίον δεν είχα ακόμη την ευλογία να γνωρίσω».

Και πιο κάτω γράφει ότι μετά την μελέτη του έργου αυτού «διεπίστωσα ότι ο άγνωστός μου π. Ρωμανίδης είχε γίνει ο ουσιαστικότερος δάσκαλός μου στην δογματική θεολογία, αλλά και στην εκκλησιαστική ιστορία... ώστε να μπορώ να λέγομαι και να νιώθω μαθητής του και να χαίρω ιδιαίτερα, όταν "κατηγορούμαι" ότι φέρω αισθητά την επίδρασή του».

Και στον επικήδειο λόγο του σημειώνει εμφαντικά: «Θεωρώντας το θεολογικό του έργο διδακτικό, συγγραφικό και αγωνιστικό, αναγκαζόμεθα εκ των πραγμάτων να κάνουμε λόγο για εποχή προ και μετά τον Ρωμανίδη. Διότι έφερε αληθινή τομή και ρήξη με το σχολαστικό παρελθόν μας, που λειτουργούσε ως βαβυλώνειος αιχμαλωσία της θεολογίας μας».

Όπως προανέφερα, ο π. Γεώργιος Μεταλληνός είναι κορυφαίος διδάσκαλος της θεολογίας, υψηλής στάθμης ερευνητής και επιστήμων, Κληρικός με ορθόδοξα κριτήρια και, κυρίως, γνήσιος και αυθεντικός άνθρωπος, χωρίς εσωτερικά συμπλέγματα, γι' αυτό και δεν φθονεί, αλλά αναγνωρίζει το έργο των πρωτοπόρων στην θεολογία, όπως το πρόσωπο του π. Ιωάννου.

Οπότε, και η ομολογία-μαρτυρία του, κατά την γνώμη μου, είναι σημαντική και έχει βαρύνουσα σημασία και, επομένως, δεν μπορεί να αγνοηθή.

Τελικά, όποιος θέλει να δη την διδασκαλία του π. Ιωάννη Ρωμανίδη, πρέπει να εντοπίση αυτές τις δύο φάσεις της διδασκαλίας του, ήτοι την συγγραφή του βιβλίου του για το Προπατορικό Αμάρτημα, που στηριζόταν βασικά στους Αποστόλους και τους Αποστολικούς Πατέρες, αλλά και τα όσα έγραψε και έλεγε για την νηπτική-ησυχαστική παράδοση, την οποία ερμήνευε μέσα από την διδασκαλία των επιστολών του Αποστόλου Παύλου σε συσχετισμό πάντα με την διδασκαλία του αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου, του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά και των ησυχαστών Πατέρων που ο ίδιος γνώρισε, όπως και των Καππαδοκών Πατέρων.

Η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού. Και όπως κάθε σώμα κρατά την τροφή που χρειάζεται για να τραφούν τα μέλη του και τα άλλα τα απορρίπτει, έτσι και η Εκκλησία, ως Θεανθρώπινο Σώμα, δια μέσου των αιώνων διαφυλάσσει την αυθεντική διδασκαλία και απορρίπτει όλες τις δηλητηριώδεις και δύσπεπτες τροφές, που στηρίζονται στον στοχασμό και την «θεολογική» φαντασία.

Θεωρώ ότι η Εκκλησία θα κρατήση το «πνεύμα» της διδασκαλίας του π. Ιωάννου Ρωμανίδη, ακριβώς γιατί αυτό συντονίζεται στην Αποστολική και Πατερική Παράδοση, είναι το βαθύτερο «πνεύμα» της ορθοδόξου διδασκαλίας, που οδηγεί τον άνθρωπο στην θέωση και την σωτηρία.

Η διδασκαλία του π. Ιωάννου Ρωμανίδη δεν είναι «σεσοφισμένοι μύθοι» (Β Πέ­τρ. α , 16), αλλά είναι η οδός που οδηγεί στο όρος Θαβώρ και η εμπειρία της αποκαλύψεως του Χριστού, γι' αυτό και είναι αυθεντική και αναπαύει την ψυχή του ανθρώπου.


το βρήκαμε εδώ

Ακούστε ΡΑΔΙΟ ΦΛΟΓΑ ( κάντε κλίκ στην εικόνα)