Τρίτη, 31 Αυγούστου 2010

Άνω των 10.000 Ορθοδόξων Χριστιανών είπαν το ύστατο χαίρε στον π. Αυγουστίνο Καντιώτη. Φωτογραφία-αφιέρωση στο ΔΟΛ(ιο) Ελευθεροτυπιστάν !

Μέσα σε αναστάσιμη χαρμολύπη πλειάδα Αρχιερέων, εκατοντάδες ιερείς, μοναχοί και μοναχές, και χιλιάδες Ορθόδοξοι Χριστιανοί από όλη την Ελλάδα συνόδευσαν το σκήνωμα του π. Αυγουστίνου στη τελευταία του κατοικία, στη Ι.Μονή Αγίου Αυγουστίνου Ίππωνος ( μεγάλου Πατέρα της Εκκλησίας μας ). Στη φωτογραφία, ο απέριττος τάφος του πάμφωχου π. Αυγουστίνου, αφιερωμένη στο Λαμπρακιστάν και Ελευθεροτυπιστάν, που στήριζαν εδώ και δεκαετίες κυβερνήσεις που ρούφηξαν το μεδούλι, τα λεφτά, τις συντάξεις,τις αποταμιεύσεις, το μέλλον του Ελληνικού λαού ( με το αζημίωτο πάντα)!


Μετά τους χιλιάδες πιστούς που προσκύνησαν τιμητικά το σκήνωμα του π. Αυγουστίνου Καντιώτη, όλο το Σαββατοκύριακο, ΣΗΜΕΡΑ Δευτέρα πάνω από 10.000 Ορθόδοξοι πιστοί, Επίσκοποι, ιερείς , μοναχοί και λαϊκοί ( παρά το εργάσιμο της ημέρας για τους γειτονικούς νομούς ) προσέρχονταν κατά κύματα και γέμισαν ασφυκτικά το Μητροπολιτικό ναό του Αγίου Παντελεήμονα και τους γύρω δρόμους, τα μπαλκόνια σπιτιών και πολυκατοικιών, για να αποδώσουν τιμή στο πνευματικό τους πατέρα και να προσευχηθούν για την ανάπαυση της ψυχής του.

Οι κάμερες του τηλεοπτικού καναλιού 4Ε δεν ήταν δυνατόν να καλύψουν την έκταση αυτού του πλήθους Ορθοδόξων πιστών που είχε παραταχθεί , υπομονετικά, στους γύρω από το ναό δρόμους, που είχε συναχθεί ακόμα και σε ναούς της Μητρόπολης Φλώρινας ( ναός Αγίας Παρασκευής ) από όπου θα περνούσε η λιτανεία μέχρι το μοναστήρι, τελευταίο κατοικητήριο του σώματος του π. Αυγουστίνου.

Και έξω, από το μοναστήρι, πέρα από τους εκατοντάδες πιστούς που περίμεναν την πομπή,υπήρχαν δεκάδες Ρομά από το γειτονικό συνοικισμό των Νεοφωτίστων, που έβλεπαν τον άνθρωπο που τους βάπτισε ομαδικά να περνά σιωπηλός, αλλά φωτόλουστος το ΦΩΣ της Αναστάσεως.


Ένα ζεστό χειροκρότημα συνόδευε τον π. Αυγουστίνο από όπου περνούσε στα σοκάκια της Φλώρινας, μύχιες προσευχές, ροδοπέταλα στον άνθρωπο, στον Πνευματικό πατέρα, που έκανε γνωστή τη Φλώρινα και την Εορδαία στο Πανελλήνιο, που σκορπούσε ρίγη συγκίνησης με τα φλογερά του κηρύγματά, στους Έλληνες ,εντός και εκτός Ελλάδας.

Πέθανε πάμφωχος και ασκητικός, για να δώσει- και τώρα- ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΘΗΜΑ στη σύγχρονη Ελλάδα, σήμερα που ένας ολόκληρος λαός είναι αγανακτισμένος ενάντια σε ανθρώπους ( πολιτικούς ,εκδότες και λοιπούς ) που πλούτισαν ( νόμιμα ή παράνομα ) και οδήγησαν τη χώρα και τα ταμεία και τα οικονομικά του κράτους σε αυτό το θλιβερό επίπεδο.


Στις κηδείες των “μεγάλων” και των “τρανών” ( πολιτικών ή εκδοτών ) απουσιάζει ή θα απουσιάζει ο απλός λαός, που νοιώθει ΠΡΟΔΩΜΕΝΟΣ. Ελάχιστοι τους θυμούνται, ελάχιστοι τους τιμούν, ελάχιστοι τους αποδίδουν μεταθανάτιες τιμές, πλην συγγενών και λίγων φίλων, παρόλο που χειραγωγούσαν το λαό ή αποθεώνονταν από πλήθη, όταν ήταν εν ζωή. Μετά το θάνατο, ήρθε το τέλος, η λησμονιά.

Κι άλλο βίντεο από το μπλογκ tromaktiko ( αναδημοσίευση από μπλογκ Εν Αιγείρα και FlashTV ) :

Αντιθέτως , οι άσημοι και πάμφωχοι μητροπολίτες και μοναχοί της Εκκλησίας μας κάνουν τον τάφο τους κέντρο Ανάστασης και προσευχής και τιμητικής προσκύνησης και ΕΛΠΙΔΑΣ και άντλησης θάρρους για τις “μάχες” της ζωής, πνευματικές και υλικές :

- όπως έγινε με τον π. Παΐσιο, στο μοναστήρι της Σουρωτής Θεσσαλονίκης

- όπως έγινε με τον μακαριστό Μητροπολίτη Κονίτσης π. Σεβαστιανό, στο μοναστήρι της Παναγίας Μολυβδοσκεπάστου, στα σύνορα

- όπως έγινε με τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών

( και αναφέρω τρία μόνο παραδείγματα από προσωπική εμπειρία, ενώ υπάρχουν δεκάδες άλλα, στο Άγιον Όρος και σε μοναστήρια όλης της Ελλάδας )

- έτσι θα γίνει τώρα και με τον μακαριστό Μητροπολίτη Φλωρίνης π. Αυγουστίνο,στο μοναστήρι Αγίου Αυγουστίνου επισκόπου Ιππώνος ( το όνομα του οποίου έφερε ο π. Αυγουστίνος Καντιώτης), στη Φλώρινα.

Ας έχουμε την ευχή του.

Η Ελλάδα, η Μακεδονία, η Φλώρινα και η Πτολεμαίδα, το Αμύνταιο και οι Πρέσπες,η Κοζάνη και τα Γρεβενά, το ύψωμα 1020, αποχαιρέτησαν έναν άξιο Επίσκοπο που τίμησε το αξίωμα που του εμπιστεύτηκε το Άγιο Πνεύμα. Άγιος ! Αθάνατος ! Αιωνία η μνήμη του!

Τελειώνουμε την ΕΚΚΛΗΣΗ του Πρωτοσυγγέλου της Ιεράς Μητρόπολης Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας π. Ιουστίνου Μπαρδάκα ( που είναι και δική μας ΕΥΧΗ και ΕΠΙΘΥΜΙΑ και ΠΡΟΣΕΥΧΗ ) προς όλα τα πνευματικά τέκνα του π. Αυγουστίνου να ΟΜΟΝΟΗΣΟΥΝ και ΕΝΩΜΕΝΟΙ και ΑΛΛΗΛΟΣΥΓΧΩΡΕΜΕΝΟΙ, μπροστά στο κοιμηθέντα Πνευματικό τους Πατέρα, να συνεχίσουν με ΑΓΑΠΗ και ΕΛΠΙΔΑ τον αγώνα του για την Ελλάδα και την Ορθοδοξία.


Και θέλουμε να πιστεύουμε ότι σήμερα ήταν μια τέτοια ημέρα ΧΑΡΜΟΛΥΠΗΣ και ΕΝΟΤΗΤΑΣ και ΚΑΤΑΛΛΑΓΗΣ και ΑΛΛΗΛΟΣΥΓΧΩΡΕΣΗΣ.Το χρωστούν και στον π. Αυγουστίνο και στην Εκκλησία ( που τους έχει ΟΛΟΥΣ ΑΝΑΓΚΗ στα δύσκολα χρόνια που έρχονται ) και ο λαός του Θεού που υποφέρει πνευματικά,αλλά δοκιμάζεται και οικονομικά.

Πρέπει ΟΛΟΙ μας να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Επίσκοποι, ιερείς, μοναστήρια και αδελφότητες, απλοί πιστοί, πρέπει να δούμε τα “σημεία των καιρών” και να δώσουμε ΕΛΠΙΔΑ και Χριστό Εσταυρωμένο και Αναστημένο σε μια κοινωνία που βουλιάζει και χάνεται στα βαλτόνερα.

Οι φωτογραφίες είναι από την ΡΟΜΦΑΙΑ και από το ΚΑΝΑΛΙ 4Ε ( Ρωμέικο Οδοιπορικό ) όπου μπορείτε να δείτε και άλλες φωτογραφίες, καθώς και βίντεο από την εξόδιο ακολουθία από το μπλογκ taxalia.

Στη Βασιλεία των Ουρανών ο π. Αυγουστίνος Καντιώτης ! Καλή Ανάσταση ! Ζητούμεν ΕΛΕΥΘΕΡΑΝ και ΖΩΣΑΝ Εκκλησίαν, έλεγες … ( Η εξόδιος ακολουθία στο κανάλι 4Ε )

Μακαριώτατοι , Σεβασμιώτατοι, ΜΙΛΗΣΤΕ, βγείτε στο ΛΑΟ! Η Ελλάδα χάνει τα παιδιά της !

2η ανοιχτή επιστολή προς τους Επισκόπους και ιερείς της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας.


το βρήκαμε εδώ

Εμπειρίες ενός ταπεινού λευίτη

Ο παπα-Δημήτρης Γκαγκαστάθης (1902 -1975), ένας απλοϊκός και άγιος κληρικός του αιώνα μας, όταν λειτουργούσε είχε θείες θεωρίες και εμπειρίες.

Διηγείται ο ίδιος:

“Κάποτε, στη μεγάλη είσοδο, κι ενώ πλησίαζα στην ωραία πύλη, είδα αριστερά μου ένα όμορφο παιδάκι, που χάθηκε σαν σκιά. Συγχρόνως ακούστηκε κρότος από το καντήλι της Παναγίας, που άρχισε να κουνιέται μέχρι το τέλος της λειτουργίας. Σε μια νυχτερινή λειτουργία μου στο ναό των Ταξιαρχών, είδα την ώρα της δοξολογίας το ίδιο εκείνο παιδάκι να στέκεται μπροστά στην προσκομιδή, και να εξαφανίζεται πάλι σαν καπνός”.

“Ανήμερα του Αγίου Πνεύματος λειτούργησα στην ιερά μονή Αγίας Τριάδος Μετεώρων. Τι ευλογία Θεού! Εκείνη η λειτουργία θα μου μείνει αλησμόνητη. Στη μεγάλη είσοδο κατέβηκε από αριστερά μια γυναίκα, από δεξιά ένας άνδρας μ’ ένα μικρό παιδί, ενώ πλήθος από άλλα παιδάκια ακολουθούσαν τα τίμια Δώρα”.

“Κάτι ανάλογο συνέβη στις 8 Αυγούστου 1954. Στις 5 το πρωί ξεκίνησα για το χωριό Αρδάνι. Περπατούσα κι έψαλλα κατανυκτικούς ύμνους για να ευχαριστήσω τον Κύριο και τη Θεοτόκο. Φτάνοντας στην εκκλησία του χωριού, άρχισα τον Όρθρο, και στη συνέχεια μπήκα στη θεία λειτουργία με πνευματική ευφροσύνη και αγαλλίαση. Συνέβη τότε το εξής θαυμαστό: Όσα παιδιά από 12 ετών και κάτω βρίσκονταν στο ναό, έβλεπαν στο ιερό δύο μεγάλες σκάλες, πάνω στις οποίες ανέβαιναν και κατέβαιναν παιδάκια λουσμένα στο φως. Όταν διάβαζα το Ευαγγέλιο, γέμισε από παιδάκια η αγία τράπεζα. Την ώρα της μεγάλης εισόδου η νεωκόρος είδε να κατεβαίνει από την αριστερή σκάλα μια γυναίκα κι από τη δεξιά ένας άνδρας με ένα μικρό παιδί, ενώ πλήθος παιδάκια ακολουθούσαν τη μεταφορά των τιμίων Δώρων”.

Μερικές φορές ο παπα-Δημήτρης, την ώρα της θείας λειτουργίας, είχε ενοχλήσεις από τους δαίμονες:

“Κάποτε”, διηγείται, “ενώ λειτουργούσα, ακούω έξω θορύβους. Βγαίνω, και τι να δω! Οι σατανάδες χτίζανε πολυκατοικία. Άλλος κρατούσε μυστρί, άλλος φτυάρι… Τους σταύρωσα, κι όλα εξαφανίστηκαν.

Άλλοτε, ενώ λειτουργούσα τη νύχτα, μπήκαν στην εκκλησία κι άρχισαν ν’ αναποδογυρίζουν τις καρέκλες. Ο αρχηγός τους μάλιστα μπήκε στο ιερό, έκλεισε το παραθυράκι και μ’ έπιασε απ’ το λαιμό να με πνίξει. Επικαλέστηκα τους αγίους Ταξιάρχες, κι αμέσως χάθηκαν.

Οι δαίμονες, με παραχώρηση Θεού, μπαίνουν μέσα στην εκκλησία και βάζουν λογισμούς στους πιστούς. Μόλις όμως πουν οι ψάλτες το χερουβικό και βγει ο ιερέας για τη μεγάλη είσοδο, αμέσως φεύγουν”.

Το Δεκέμβριο του 1968, ενώ λειτουργούσε ο παπα-Δημήτρης, ανάμεσα στο εκκλησίασμα ήταν κι ένα κορίτσι 14 ετών, που το βασάνιζε ο σατανάς. Την ώρα του χερουβικού έβγαλε ξαφνικά μια τρομερή κραυγή κι έπεσε κάτω σαν νεκρό. Οι πιστοί ανησύχησαν. Σε λίγα λεπτά όμως το σήκωσαν σε καλή κατάσταση, σωφρονισμένο. Στο τέλος μάλιστα της θείας λειτουργίας έγινε Παράκληση, και το κορίτσι έφυγε από την εκκλησία πολύ διαφορετικό.

Κάθε φορά που ο παπα-Δημήτρης λειτουργούσε στο ναό του χωριού του, τους Αγίους Ταξιάρχες, η αγία τράπεζα ευωδίαζε. Αυτό συνέβαινε μερικές φορές και σε άλλους ναούς. Η ευωδιά παρουσιαζόταν κυρίως μετά τη μεγάλη είσοδο, όταν τοποθετούσε τα άχραντα Μυστήρια πάνω στην αγία τράπεζα. Άλλοτε παρουσιαζόταν την ώρα της επικλήσεως του Αγίου Πνεύματος, στο «Τα σα εκ των σων…».

Συχνά έβαζε βαμβάκι κάτω από το αντιμήνσιο πριν αρχίσει η θεία λειτουργία, και τελειώνοντας, το βαμβάκι μυροβολούσε. Το γεγονός αυτό το μαρτυρούν πολλοί, που συγκλονίστηκαν και τονώθηκαν στην πίστη. Το άρωμα της αγίας τράπεζας δυνάμωνε το λειτουργό και τον ανακούφιζε. Κάποτε έβγαινε τόσο άφθονο, ώστε δυσκολευόταν ν’ αναπνεύσει. Μια φορά μάλιστα η ευωδία έβγαινε σαν ένας μικρός στύλος καπνοί και πλημμύρισε όλη την εκκλησία.

Όταν ο παπα-Δημήτρης ζήτησε και τη γνώμη του π. Φιλόθεου Ζερβάκου, εκείνος απάντησε:

“Δεν πρέπει ν’ αμφιβάλλουμε ότι πρόκειται για ένα παράδοξο θαύμα. Το πιό βέβαιο είναι πως η ευωδία προέρχεται από τη θυσία του Ιησού Χριστού, που σαν Αμνός σφαγιάζεται πάνω στην αγία τράπεζα για τις αμαρτίες μας. Πιθανόν όμως να προέρχεται και από τα άγια λείψανα που βρίσκονται κάτω από την αγία τράπεζα ή και από τα εγκαίνια”.

Παπα-Δημήτρης Γκαγκαστάθης, Εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη

Σάββατο, 28 Αυγούστου 2010

Ο "ΕΚΔΗΜΟΚΡΑΤΙΣΜΟΣ" ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ:Απολογισμός «εκδημοκρατισμού»



Tου Xρήστου Γιανναρά

Μετά τη δικτατορία των ετών 1967-1974, ο τομέας του κρατικού και κοινωνικού βίου που γνώρισε τον πληρέστερο «εκδημοκρατισμό» ήταν σίγουρα η παιδεία:

Καταργήθηκε η ομοιόμορφη ενδυμασία των μαθητών και κάθε περιορισμός στο είδος της κόμμωσης, στη χρήση καλλυντικών, στο αξιοπερίεργο της εμφάνισης.

Αναπτύχθηκε ελεύθερα ο συνδικαλισμός των μαθητών, το λεγόμενο «μαθητικό κίνημα», με εντυπωσιακές επιδόσεις σε απεργίες, καταλήψεις, αποκλεισμούς οδών, απευθείας διάλογο των μαθητών με τους υπουργούς Παιδείας.

Απαγορεύτηκε να διορθώνονται τα λάθη στα γραπτά των μαθητών και μάλιστα με κόκκινο μελάνι («κάτω τα αιματοβαμμένα γραπτά»!) ώστε να μην πληγώνονται συναισθηματικά τα παιδιά.

Διευκολύνθηκε με ποικίλους τρόπους η προαγωγή των μαθητών από τάξη σε τάξη, αποσυνδέθηκε από τις επιδόσεις στα μαθήματα ή τις απουσίες, ώστε να μην απειλούνται τα παιδιά από πλέγματα μειονεξίας και ενοχών.

Για τους ίδιους λόγους καταργήθηκαν και τα σχολεία αριστούχων, υποβιβάστηκε ο ρόλος της βαθμολογίας, η αξιολόγηση των επιδόσεων.

Καταργήθηκε το πολυτονικό σύστημα γραφής, για να διευκολύνονται τα παιδιά στην ορθογραφία.

Απαλείφθηκε από τα σχολικά βιβλία κάθε ενδεχόμενο να παγιδευτεί ο ψυχισμός των παιδιών και το φρόνημά τους στον εθνικισμό, στη θρησκευτικότητα, στην προγονολατρία, στον ιδεαλιστικό εξωραϊσμό της Ιστορίας, σε παραδόσεις πολιτιστικής μονοτροπίας.

Ο εκδημοκρατισμός επεκτάθηκε αποφασιστικά και στον χώρο των εκπαιδευτικών: Καταργήθηκε ο θεσμός του Επιθεωρητή, αντικαταστάθηκε με «Σχολικούς Συμβούλους», που τη βοήθειά τους στο σχολικό έργο μόνο προαιρετικά ζητούν οι εκπαιδευτικοί. Δάσκαλοι και καθηγητές απαλλάχθηκαν από το ενδεχόμενο να κρίνονται και να αξιολογούνται για την απόδοση και την προσφορά τους, την κατάρτιση και την εργατικότητά τους, την ποιότητα και το ήθος τους.

Γι’ αυτό απαλείφθηκε και κάθε ιεραρχική διαβάθμιση των εκπαιδευτικών: ο διευθυντής του δημοτικού, ο γυμνασιάρχης, ο λυκειάρχης εξέπεσαν σε τίτλους προσωρινής διοικητικής ευθύνης που την αναλαμβάνει όποιος θέλει, αφού υποβάλει σχετική αίτηση στο υπουργείο. Σε ποια τάξη και ποιο μάθημα θα διδάξει κάθε εκπαιδευτικός αποφασίζεται συλλογικά, κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει την ικανότητα κανενός για οτιδήποτε. Με την ίδια λογική μοιράζονται οι εκπαιδευτικοί μεταξύ τους και τα «ιδιαίτερα» μαθήματα.

Υστερα από είκοσι οχτώ (28) χρόνια συνεπέστατης εφαρμογής του «εκδημοκρατισμού» της παιδείας, μήπως θα έπρεπε να τολμηθεί μια (ακομμάτιστη, αμερόληπτη, απροσωπόληπτη, απροκατάληπτη, αδέκαστη) αξιολογική κρίση της επιτυχίας του «οράματος»; Με καταμέτρηση αντικειμενικών μεγεθών: Ικανότητα ανάγνωσης και γραφής των αποφοίτων κάθε σχολικής βαθμίδας, αριθμός λέξεων που συγκροτούν τη γλωσσική τους εκφραστική, κριτική ικανότητα, συνθετική ικανότητα, ικανότητα αφομοιωτικής απομνημόνευσης, δημιουργικής φαντασίας, λογικής συνέπειας, επιδόσεις στον βανδαλισμό σχολικών κτιρίων.

Η αξιολογική αποτίμηση θα μπορούσε να προκύψει από μια σοβαρή δημοσκοπική έρευνα. Θα αναλάμβανε το κόστος και την οργάνωση μια έγκυρη εφημερίδα;

το βρήκαμε εδώ

Παρασκευή, 27 Αυγούστου 2010

Εἰς τάς ἀπαρχάς τῆς ἡμέρας



Τοῦ π. Σαράντη Σαράντου

Ἐφημερίου τοῦ Ἱ.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἀμαρουσίου

Εἰς τάς «ἀπαρχάς»[1] τῆς ἡμέρας, στίς 5, ἤ στίς 6, ἤ στίς 7 π.μ., ἄς ἀφιερώνουμε λίγο χρόνο στήν προσευχή. Ἄς προμηθευθοῦμε ἀπό ἕνα ὀρθόδοξο μοναστήρι ἕνα κομβοσχοίνι τῶν ἑκατό ἤ τρια κοσίων κόμβων. Κρατώντας κάθε κόμβο λέμε ἁπλά καί ταπεινά τήν εὐχή τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με» λένε ὡς πρώτη πρωϊνή προσευχή στόν προσωπικό τους κανόνα οἱ μοναχοί καί οἱ μοναχές της Ἁγίας Ὀρθοδοξίας μας, πιστεύοντας ὅτι αὐτή εἶναι ἡ ἄμεση καί ἀπαραίτητη ἀναφορά κάθε πιστοῦ πρός τόν ἀρχηγό τῆς πίστεώς μας, τόν Χριστό…

Κάθε κόμβος τοῦ ἱεροῦ κομβοσχοινίου εἶναι πλεγμένος μέ ἐννέα σταυρούς. Λέγοντας τήν εὐχή «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με» καί κρατώντας ἕκαστο κόμβο μέ τούς ἐννέα πλεκτούς σταυρούς δηλώνουμε στόν Κύριο τήν ἀγάπη μας καί τή δοξολογία μας γιατί μᾶς ἔχει πλάσει «κατ’ εἰκόνα Του καί καθ’ ὁμοίωσιν», γιά νά ζοῦμε αἰωνίως καί μακαρίως μετ’ Αὐτοῦ, σύν πᾶσι τοῖς Ἁγίοις. Τόν εὐχαριστοῦμε γιά τίς ἄπειρες εὐεργεσίες πού ἀκατάπαυστα μᾶς χαρίζει, γιά τίς δοκιμασίες μέσα στίς ὁποῖες ἀενάως μᾶς ἐκπαιδεύει, ὅπως οἱ καλοί προπονητές τούς ἀθλητές τους. Ἄλλωστε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος θά μποροῦσε νά ἀποφύγει μαρτύριο, Σταυρό καί θάνατο. Θά μποροῦσε νά ἐπιβάλει στανικά τό δικό Του τρόπο ζωῆς, ἀπόλυ τα ὑποτεταγμένο στό θέλημά Του.

Τό θέλημά Του ὅμως, τό σύμ φω νο μέ τοῦ Θεοῦ Πατέρα καί τοῦ Παναγίου Πνεύματος ἦταν ὄχι ἡ ἐπι βολή, ἀλλά ἡ διά τῆς δικῆς Του θυσιαστικῆς προσφορᾶς ἀπολύ τρωση, σωτηρία καί θεανθρωποποίηση τοῦ δαιμονοποιημένου ἀν θρωπίνου γένους. Μέ τό «ἐλέησον» Τόν παρακαλοῦμε γιά ὅ,τι ἔχουμε ἀνάγκη. Μέ τό «ἐλέησον» Τοῦ δίνουμε τό δικαίωμα, πού ἔτσι καί ἀλλιῶς τό ἔχει ὡς τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος, νά ἐκπληρώνει τά αἰτήματά μας, νά τά τροποποιεῖ πρός τό συμφέρον μας ἤ καί νά τά ἀκυρώνει, ὅταν εἶναι πρός ἀπώλειά μας, πρός βλάβην μας. Πληροῦται ἡ ψυχή μας ἀπό τήν ἄκτιστη Χάρη τοῦ Κυρίου μας καί τήν ἀγάπη τοῦ Πατρός καί τήν Κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἀρχίζει ἔτσι ἡ ἡμέρα μας χαρισματικά, χωρίς τεμπελιά, χωρίς μελαγχολία, χωρίς κατάθλιψη, χωρίς ἄτακτους, κακούς λογισμούς. Διαθέτουμε ἔτσι περισσότερες ἀντοχές, καλή διάθεση, διάκριση πρός πάντας καί πρός πάντα.

Λέγοντας τήν εὐχή τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ μέ τό «με» ἐννοοῦμε τόν ἑαυτό μας, τούς ἄμεσους συγγενεῖς μας ἤ καί τούς πιό μακρινούς, ὅσους αἰσθανόμαστε ἰδιαίτερη ὑποχρέωση νά προσευχηθοῦμε καί ὅλο τό ἔθνος μας, πού διέρχεται «κρίση».

Ἡ εὐχή ἀναφερόμενη στόν Κύριο μέ ἄκρα ταπείνωση καί καλωσύνη μεγαλόθυμη μπορεῖ νά θαυματουργήσει. Μπορεῖ νά ἀπομακρύνει ἄπειρους ἐρχόμενους κινδύνους πραγματικούς ἤ ὑποθετικούς ἤ σκόπιμα κατασκευασμένους.

Τά media καθημερινά μᾶς πανικοβάλλουν μέ τίς χειρότερες εἰδήσεις καί τίς πιό δυσοίωνες προοπτικές. Πολλά σενάρια ἀκούγονται. Μέχρι καί ὅτι ὁλόκληρα κομμάτια τῆς πατρίδας μας θά πουληθοῦν ὡς λύτρα γιά τό ὑπέρογκο χρέος πού ἄφησαν οἱ κατά καιρούς καλοί κυβερνῆτες μας.

Ἀπό τίς σκοτεινές δυνάμεις πάντως τῆς Νέας Ἐποχῆς πολεμεῖται ἀπηνῶς ἡ χώρα μας μέ στόχο νά ἀλλάξουν τά πάντα στήν πατρίδα μας. Πρέπει νά δεχθοῦμε ὁπωσδήποτε τή νέα τάξη πραγμάτων, ἠθῶν καί ἐθίμων, γλώσσας, παραδόσεως καί παραδόσεων, συμβόλων, ἱστορίας, μά κυρίως ὀρθοδόξου πίστεως. Καί τό χειρότερο ἴσως θά εἶναι ὄχι ἡ πεῖνα, μέ τήν ὁποία μᾶς φοβερίζουν ἀκαταύπαστα οἱ πληρωμένοι δημοσιογράφοι, ἀλλά ἡ ἐπιβολή τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη καί ἴσως τό ἐπάρατο σφράγισμα ἤ κατά τήν ἱερά Ἀποκάλυψη, τό χάραγμα.

Πολλές φορές ἡ μικρή πατρίδα μας ὑπέστη κατοχές καί φοβε ρούς κινδύνους. Πάντοτε μέ τή βοήθεια τοῦ Κυρίου ξεπεράσαμε, γλυτώσαμε, σωθήκαμε, συνεχίσαμε τήν ὑπερτρισχιλιετή φωτιστική ἀνά τήν οἰκουμένη πορεία μας.

Ἡ εὐχή τοῦ Χριστοῦ πάντως ἀσφαλῶς καί πάλι θά θαυματουργήσει. Ἤδη πρό Χριστοῦ οἱ Ρωμαῖοι καλοπροαίρετα εἶχαν ὁμολογήσει: Ἐμεῖς κατακτήσαμε τούς Ἕλληνες ἐδαφικά, αὐτοί ὅμως μᾶς κατέκτησαν πολιτισμικά, μέσῳ τοῦ μοναδικοῦ καί ἀκμαίου πολιτισμοῦ τους. Τώρα πού ἀκόμα καί στήν πιό μακρινή γωνιά τῆς πατρίδας μας, σέ καθημερινή συχνότητα, τελεσιουργεῖται τό πρῶτο θαῦμα τῆς θείας Εὐχαριστίας, ὅπου τρανώνεται ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ ἀνάμεσά μας, τά πράγματα θά πᾶνε χειρότερα;

Ἐξ ἄλλου τετρακόσια χρόνια τουρκικῆς σκλαβιᾶς κατάφεραν νά ἀλλοτριώσουν τόν Ἑλληνικό πολιτισμό καί τήν ὀρθόδοξη πίστη; Χιλιάδες νεομαρτύρων ἐπιβεβαιώνουν τήν πανσθενουργό δύναμη τῆς θείας Χάριτος πού στερειώνει τό Ἔθνος μας νά μήν ἐξαφα νί ζε ται, παρά τή βούληση καί τή δράση τῶν ἀντιχρίστων.

Κατάφεραν οἱ Βαυαροί κλείνοντας πολλά ὀρθόδοξα μονα στήρια καί ἀποσχηματίζοντας ἐκβιαστικά μοναχούς καί μοναχές νά ξερριζώσουν τήν Ὀρθόδοξη πίστη καί νά ἑδραιώσουν τή βάρβαρη Βαυαρική; Μολονότι οἱ Βαυαροί ἐπέβαλαν κυβερνητικό ἐπίτροπο μέ ἔντονη παρουσία στήν ἱερά Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, κατάφεραν νά προτεσταντίσουν τήν ἱερά Σύνοδο καί κατ’ ἐπέ κταση τό χριστεπώνυμο πλήρωμα διά τῶν δραστηρίων μισθωμένων μισσιοναρίων τους;

Ὁ Στρατηγός Μακρυγιάννης ἀνησυχοῦσε μέν γιά τή μανία τοῦ εὐρωπαϊκοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ πού εἶχε καταλάβει τούς Βαυα­ρούς συνάρχοντες. Εἶχε ὅμως βαθειά ἐμπιστοσύνη στίς ρίζες τῆς ὀρθοδόξου πίστεως τίς χωμένες μέσα στίς τάξεις καί τίς ψυχές τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ μας. Ἔλεγε ὁ Μακρυγιάννης: Οἱ καϋμένοι οἱ καπουτσίνοι (Δυτικοί ἱεραπόστολοι) οἱ καλοζωϊσμένοι, καλοπλη ρωμένοι δέν καταλαβαίνουν τόν Ἑλληνορθόδοξο πολιτισμό μας. Ἔχουν βαλθεῖ νά μᾶς ἐκσυγχρονίσουν καί νά μᾶς ἐκπολιτίσουν, γκρεμίζοντας τή δική μας Θεανθρώπινη μυστική Παράδοση.

Παρόμοια ἦταν ἡ κατάσταση τοῦ Ἔθνους μας καί ἐπί Ἁγίου Νεκταρίου. Ὅλες οἱ συκοφαντίες καί οἱ διωγμοί πού ἀντιμετώπισε ὁ Ἅγιος σ’ ὅλα τά ἐπίπεδα τῆς ποιμαντικῆς του σταδιοδρομίας δέν ἦταν καθόλου ἄσχετοι μέ τό ψευδοουμανιστικό ἐκσυγχρονιστικό πνεῦμα τῶν ντόπιων καί ἀλλοδαπῶν εὐρωπαϊστῶν, πού δέν ζοῦσαν τήν ὁλοζώντανη Παράδοσή μας.

Παρά ταῦτα ἡ ἀκακία τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, ἡ καθαρή ἑλληνορθόδοξη παιδεία Του, ἡ βαθειά μυστική ἁγιοπνευματική ἐν ἄκρᾳ ταπεινώσει ζωή Του καί ἡ χριστοδιακριτικότατη ποιμαντική δράση Του ἔφεραν πολλούς καί ἀγλαότατους καρπούς στό ἔθνος μας. Εἶναι πολύ ἐνθαρρυντικά, μά καί πολύ ἀληθινά τά λόγια Του γιά τήν πορεία τοῦ ἑλληνικοῦ Ἔθνους μας ἀνά τήν Οἰκουμένη, ἀνά τούς αἰῶνες:

«Ὁ Ἕλλην ἐγεννήθη κατά θείαν πρόνοιαν διδάσκαλος τῆς ἀνθρωπότητος· τοῦτο τό ἔργον ἐκληρώθη αὐτῷ· αὕτη ἦν ἡ ἀποστολή αὐτοῦ· αὕτη ἡ κλῆσις αὐτοῦ ἐν τοῖς ἔθνεσιν· μαρτύριον ἡ ἐθνική αὐτοῦ ἱστορία· μαρτύριον ἡ φιλοσοφία αὐτοῦ· μαρτύριον ἡ κλίσις αὐτοῦ· μαρτύριον αἱ εὐγενεῖς αὐτοῦ διαθέσεις· μαρτύριον ἡ παγκόσμιος ἱστορία· μαρτύριον ἡ μακροβιότης αὐτοῦ, ἐξ ἧς δυνάμεθα ἀδιστάκτως νά συμπεράνωμεν καί τήν αἰωνιότητα αὐτοῦ, διά τό αἰώνιον ἔργον τοῦ Χριστιανισμοῦ μεθ’ οὗ συνεδέθη ὁ Ἑλληνισμός διότι ἐνῷ ὅλα τά ἔθνη τά ἐμφανισθέντα ἐπί τῆς παγκοσμίου σκηνῆς ἦλθον καί παρῆλθον, μόνον τό Ἑλληνικόν ἔμεινε ὡς πρόσωπον δρῶν ἐπί τῆς παγκοσμίου σκηνῆς καθ’ ὅλους τούς αἰώνας· καί τοῦτο, διότι ἡ ἀνθρωπότης δεῖται αἰωνίων διδασκάλων· μαρτύριον τέλος ἡ ἐκλογή αὐτοῦ μεταξύ τῶν ἐθνῶν ὑπό τῆς θείας προνοίας, ὅπως ἐμπιστευθῆ αὐτῷ, τήν ἱεράν παρακαταθήκην τήν ἁγίαν πίστιν, τήν θρησκείαν τῆς ἀποκαλύψεως καί τό θεῖον ἔργον τῆς ἀποστολῆς αὐτῆς, τό αἰώνιον ἔργον τῆς σωτηρίας διά τῆς διαπλάσεως ἁπάσης τῆς ἀνθρωπότητος κατά τάς ἀρχάς τῆς ἀποκαλυφθείσης θρησκείας…

Ἐν τῇ ἱστορίᾳ τοῦ Χριστιανισμοῦ ἀπό τῆς πρώτης σελίδος αὐτῆς ἀναφαίνεται ἡ τῆς Ἑλληνικῆς φυλῆς ἐν τῷ Χριστιανισμῷ δρᾶσις καί ἡ κλῆσις αὐτῆς, ἵνα ἀναλάβῃ τό μέγα τῆς ἀποστολῆς τοῦ χριστιανισμοῦ ἔργον. Οἱ θεῖοι τοῦ Σωτῆρος λόγοι «νῦν ἐδοξάσθη ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου», ὅτε ἀνηγγέλθη αὐτῷ, ὅτι Ἕλληνες ἤθελον ἰδεῖν Αὐτόν, ἐνεῖχον βαθεῖαν ἔννοιαν· ἡ ρῆσις ἦν προφητεία, πρόρ­ρησις τῶν μελλόντων· οἱ ἐκεῖ ἐμφανισθέντες Ἕλληνες ἦσαν οἱ ἀντιπρόσωποι ὅλου τοῦ Ἑλληνικοῦ ἔθνους· ἐν τῇ παρουσίᾳ αὐτῶν διεῖδεν ὁ θεάνθρωπος Ἰησοῦς τό ἔθνος ἐκεῖνο, εἰς ὅ ἔμελλε νά παραδώσῃ τήν ἱεράν παρακαταθήκην, ἵνα διαφυλαχθῇ τῇ ἀνθρωπότητι. Ἐν τῇ ἐπιζητήσει αὐτῶν διέγνω τήν προθυμίαν τῆς ἀποδοχῆς τῆς ἑαυτοῦ διδασκαλίας, διεῖδε τήν ἑαυτοῦ δόξαν, τήν ἐκ τῆς πίστεως τῶν ἐθνῶν, καί ἀνεγνώρισε τό ἔθνος, ὅπερ πρός τόν σκοπόν τοῦτον προώριστο ἀπό καταβολῆς κόσμου.

Τό Ἑλληνικόν ἔθνος ἀληθῶς πρός τόν σκοπόν τοῦτον ἐκλήθη ἀπό καταβολῆς κόσμου καί πρός τοῦτον μαρτυρεῖται διαπεπλασμένον· ὁ Θεός ἐν τῇ θείᾳ αὐτοῦ προνοίᾳ διέπλασεν αὐτό ὀφθαλμόν τοῦ σώματος τοῦ συγκροτουμένου ὑφ’ ἁπάσης τῆς ἀνθρωπότητος».

Εἶναι τέτοιοι οἱ καιροί μας πού ὅλοι μας κληρικοί, μοναχοί καί λαϊκοί χρειαζόμαστε λεπτή, θεανθρώπινη, ἁγία διάκριση.

Ὁ Γέροντας Πορφύριος ἔλεγε ὅτι στή ζωή μας – καί τήν ἐν Χριστῷ πνευματική – ἰσχύει ἡ ἀρχή τῶν συγκοινωνούντων δοχείων. Ὅσοι πιό πολλοί χριστιανοί διακρίνονται γιά τήν ἀκακία τους, τήν ἀθωότητά τους, τήν καλωσύνη τους, τήν ἁγία ἀγάπη τους, τόσο καί οἱ ἄλλοι διαποτίζονται μέ τά παραπάνω πνευματικά ἀγαθά.

Ὅταν τά παραπάνω ἀγαθά παροπλίζονται καί ἐγκλωβίζονται ἀπό τήν «ἱερή ἀγανάκτηση» π.χ. πρός τούς «κακούς» ταγούς μας, βάσει αὐτῆς τῆς ἀρχῆς τῶν συγκοινωνούντων δοχείων, δέν μεταβιβάζονται καί σ’ αὐτούς (τούς ταγούς), πνευματικά ἐν Χριστῷ ἀγαθά, ἀλλά ἀγανάκτηση, ὀργή, ἀντιπάθεια, σφοδρή κατάκριση, μαυρίλα, ἀδιέξοδο.

Ἐδῶ πού ἔχουμε φθάσει ὅλοι μας, ὑποφέροντας ἀπό τήν παροῦσα πνευματική δυστοκία, ἀπό τήν ἠθική μόλυνση τοῦ «πνευματικοῦ» περιβάλλοντος, ἄς καταθέσουμε ταπεινά τό μικρό, ταπεινό ὀβολό τῆς χήρας ψυχῆς μας, τήν εὐχή τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐκκινώντας ἀπό τάς ἀπαρχάς ἑκάστης ἡμέρας, ζητώντας τό ἄπειρο ἔλεος τοῦ Χριστοῦ μας, τήν προσωπική ἐν Χριστῷ σωτηρία μας καί τήν ἀνόρθωση ὅλης τῆς κοινωνίας μας, τοῦ ἔθνους μας, γιατί ὄχι καί τῆς παγκόσμιας κοινότητας, μέ βάση καί μέ εὐλογία τίς παρήγορες – ὄχι βεβαίως φροῦδες – προβλέψεις τοῦ Ἁγίου τοῦ αἰώνα μας, τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου.

Μαρούσι, 10 Αὐγούστου 2010

[1] Ἡ χρήση τοῦ ὅρου «ἀπαρχές» ἐκτός ἀπό τήν αὐτονόητη ἀναφορά στίς πρῶτες στιγμές τῆς ἡμέρας, παραπέμπει στήν τηρούμενη παράδοση τῆς Ἐκκλησίας – μέ παλαιοδιαθηκικές κατα βολές – σύμφωνα μέ τήν ὁποία οἱ εὐλαβεῖς χριστιανοί αὐθόρμητα φυλάσσουν στήν ἄκρη γιά προσφορά πρός τόν Κύριο τούς πρώτους καί καλύτερους καρπούς τῆς συγκομιδῆς τους, ἔτσι ὥστε νά εἶναι εὐλογημένα τά ἀγαθά τους καί ἡ ζωή τους ὁλόκληρη.

το βρήκαμε εδώ

Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010

ΚΑΛΑ ΥΛΙΚΑ ΑΛΛΑ ΧΤΥΠΗΜΕΝΑ.



Της Χριστίνας Σιδέρη

Κάποτε ζώντας στη Κρήτη και περιδιαβαίνοντας τα χωριά της, συνάντησα ένα πολύ γέρο Κρητικό, ο οποίος είχε πολεμήσει στη Μάχη της Κρήτης. Προσπαθώντας να μου σκιαγραφήσει το χαρακτήρα των Ελλήνων μου είπε ότι «οι Έλληνες μοιάζουν με τη στραπατσάδα. Είναι από καλά υλικά αλλά είναι χτυπημένοι…» Τον κοιτούσα άλαλη και απορημένη….. Ακόμα και σήμερα μου έρχονται στο μυαλό τα λόγια του… Τι εννοείς παππού του είπα, τι θα πει, «οι Έλληνες είναι χτυπημένοι;» «Ίντα κοπελιά, απορείς;», μου αποκρίθηκε. «Ετσά και να το πάρεις, έχεις δίκιο….». Μου γύρισε την πλάτη και συνέχισε να πίνει τις ρακές του. Στάθηκα πολύ ώρα, μη ξέροντας αν έπρεπε να ξαναρωτήσω και στο τέλος έφυγα με ένα χαμόγελο. Υλικό αυτής της «στραπατσάδας» ήμουνα και εγώ, άρα έπρεπε να ψάξω μέσα μου να βρω τη λύση του γρίφου.

Χρόνια ολόκληρα συλλογίζομαι αυτή τη φράση, έχοντας βρει αρκετές εξηγήσεις που πραγματικά περιγράφουν τους Έλληνες. «Χτυπημένοι» από τη μοίρα, να είναι ένας αντάρτης λαός, αναγκασμένος να υποτάσσεται στα πάθη του αλλά ποτέ σε κατακτητή. «Χτυπημένοι» ίσως να μπορεί να μεταφραστεί σε κουζουλοί, που επιτυγχάνουν εκεί που οι άλλοι δε θα τολμούσαν ποτέ. «Χτυπημένοι» από εχθρούς που ποτέ δε μπόρεσαν να τιθασεύσουν το μίσος τους για τον υπερήφανο λαό, που πάντα την τελευταία στιγμή, σήκωνε κεφάλι και αρνιόταν το ζυγό. «Χτυπημένοι» από συμμάχους που πάντα έβαζαν μπροστά το λαό των ανυπότακτων για να «καθαρίσουν» εκεί που αυτοί δε τολμούσαν. «Χτυπημένοι» από τα πάθη που πάντα γονάτιζαν το γένος αλλά και πάντα την πιο καίρια στιγμή ξεσήκωναν τα πλήθη για λευτεριά.

«Χτυπημένοι» από την ανίατη αρρώστια του εγωισμού και του ανταγωνισμού που επιτρέπει να μπαίνουν στο περιθώριο οι άξιοι από τους ανάξιους. «Χτυπημένοι» από την εμπάθεια προς τον καλύτερο από εμάς γιατί πρέπει να τον κατεβάσουμε στο επίπεδο μας, αντί να ανέβουμε εμείς στο δικό του. «Χτυπημένοι» από την ίδια μας την οργή γιατί πάντα οι άλλοι μας αδικούν αλλά ποτέ δε μάθαμε τη λέξη αυτογνωσία. «Χτυπημένοι» από την άγνοια μας για την ιστορία, γι αυτό και με μαθηματική ακρίβεια επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη. «Χτυπημένοι» από μεγάλα λόγια και πλαστές υποσχέσεις γιατί ποτέ δεν εκτιμήσαμε την αλήθεια των λόγων και την αξιοσύνη των πράξεων. «Χτυπημένοι» από την ίδια τη ζωή γιατί αντί να την πάρουμε στα χέρια μας και να την τιθασεύσουμε τη παραδώσαμε αμαχητί στους άλλους για να την ορίζουν.

Τι θαυμαστός λαός αλήθεια, αυτός των Ελλήνων!!! Πάντα δύο ταχυτήτων… Ήρωες και προδότες μεγαλώνουν μαζί! Στην ίδια γενιά, παιδιά θυσιάζονται για τη σημαία και συνάμα κάποιοι άλλοι την καίνε και τη κουρελιάζουν. Άλλοι μουδιάζουν και δακρύζουν με το άκουσμα του Εθνικού Ύμνου και άλλοι σαλεύουν βαριεστημένα. Κάποιοι φωνάζουν, ότι θα τους βρουν νεκρούς για την Ελλάδα και κάποιοι άλλοι αποφασίζουν να γίνουν ελληνόφωνοι ευρωπαίοι. Κάποιοι χύνουν το αίμα τους για τα ιδανικά και κάποιοι άλλοι για τα λεφτά. Μερικοί, θεωρούν προνόμιο και τιμή να γεννηθούν Έλληνες και κάποιοι άλλοι, προδίδουν αυτή τη τιμή για τις ψήφους. Κάποιοι αρνούνται να υποταχθούν και μπαίνουν στις φυλακές και κάποιοι άλλοι ξεπουλιούνται στα μεγάλα συμφέροντα που θέλουν την Ελλάδα υπόδουλη σε αφεντικά.

Πως αντέχει αλήθεια αυτός ο λαός μέσα σε τόσο σχιζοειδή παροξυσμό. Πώς ταλαντεύεται ανάμεσα στο ηθικό και το εφικτό; Πως μεγαλώνει μέσα στην έξαρση και την απαξίωση; Πως ανδρώνεται μέσα στην οδύνη και τη καταισχύνη; Πως πορεύεται μέσα στην ψυχική ανάταση και τον κλαυθμό;
Πως αντέχει μέσα στο όνειρο και το σύστημα
Πως γεννιέται μέσα σε Σπαρτιάτες και Ιούδες;
Πως ξαποσταίνει μέσα σε αυγές και δειλινά;
Πως ατενίζει ουράνια τόξα και χωματερές;
Πως θυσιάζει ζωές και στιγμές;
Πως ξεσηκώνει τους Θεούς και τους δαιμόνους;
Πως ορκίζεται σε ιερά και ανίερα; Πως ζει με τιμή και ταπείνωση.
Πως ονειρεύεται για δόξα και παράδοξα; Πως βολεύεται με τα τίμια και τα ιταμά;
Πως ανατριχιάζει με ιδανικά και αντί του ιδανικού;
Πως ζει με πολλά λόγια και λίγες γνώσεις;

Πως ψηφίζει ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ και ΠΡΟΔΟΤΕΣ;

Πέμπτη, 19 Αυγούστου 2010

ΑΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΟ ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ




Tου Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αντινόης π. Παντελεήμονος

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αντινόης π. Παντελεήμων, εφησυχάζων Μητροπολίτης του Ελλη­νορθόδοξου Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πά­σης Αφρικής ευρισκόμενος στη Γερμανία είχε την ευκαιρία να συναντηθεί και να κατηχήσει πολλούς Γερμανούς και μία μουσουλμάνα (το όνομα της οποί­ας δεν αναφέρεται για ευνόητους λόγους), «διαλεγόμενος τα περί της Βασιλείας του Θεού». Όλοι εξέ­φρασαν την επιθυμία να βαπτισθούν με τον κανο­νικό τρόπο, σύμφωνα με την Ορθόδοξο Παράδοση, δηλ. με την τριπλή κατάδυση και ανάδυση εντός κα­θαγιασμένου ύδατος και όχι μόνον με απλό μύρωμα.

Ο Σεβασμιώτατος Αντινόης διεκήρυξε ευθαρσώς ότι: «Το βάπτισμα όλων των αιρε­τικών ουδέποτε και κάτω από καμία περίπτωση δεν αναγνωρίζεται ως κανονικό, αλλά αποτελεί «αλογία» και όχι «ευλογία», εφ’ όσον δεν μεταδίδεται καμμία Θεία Χά­ρις σ' αυτούς, αλλ' ούτε έχουν το Πνεύμα το Άγιο, διότι ο θεός της Αληθείας δεν μπο­ρεί να επαναπαύεται εκεί όπου βασιλεύει το ψέμα. Και έτσι, αντί να καθαρίζονται από τα αμαρτήματα τους, μολύνονται ακό­μα περισσότερο. Γι’ αυτό τον λόγο, οφεί­λουν όλοι οι Ορθόδοξοι Κληρικοί, Επί­σκοποι και Ιερείς, να ορθοτομούν τον λόγον της Αληθείας, να τηρούν ανόθευτες τις ιερές Παραδόσεις και να ακολουθούν πι­στά τις διατάξεις της Ορθοδόξου Εκκλη­σίας [...]

Το να δέχεται κανείς τους αιρετι­κούς Προτεστάντες με μόνον το Άγιο Μύ­ρο δεν αποδεικνύει ειλικρινή αγάπη, αλλά άγνοια εκ μέρους των δικών μας κληρικών της Ορθοδόξου Θεολογίας και έλλειψη Ορθοδόξου εκκλησιαστικού φρονήματος, που δεν βοηθά τον πλανημένο να επιστρέ­ψει στο Κανονικό Σώμα του Χριστού, που είναι μόνον η Ορθόδοξος Εκκλησία, αλλά τον οδηγεί ακόμα περισσότερο σε απόμα­κρα και ολέθρια συμπεράσματα περί της Πίστεως [...]

Γιατί αυτοί που αναγνωρίζουν το βάπτισμα των αιρετικών δεν αναγνωρί­ζουν και τα υπόλοιπα μυστήρια τους;
Για­τί δεν κοινωνούν από το δικό τους ποτήριο;
Τι τους εμποδίζει να συλλειτουργήσουν μ' αυτούς που δεν έχουν ιεροσύνη;
Γιατί δεν αναγνωρίζουν τον γάμο των Ρωμαιοκαθολικών ή Προτεσταντών, αλλά απαιτούν να γίνεται ο Ορθόδοξος;
Μήπως θέλουν να αναγνωρίσουμε την περιτομή των Εβραίων και Μουσουλμάνων, γιατί όλοι οι άνθρωποι είναι, δήθεν, παιδιά του Θεού;
Η από­φαση της Συνόδου των Ορθοδόξων !!Μη­τροπολιτών Γερμανίας, που δημοσιεύθηκε στις 28 Απριλίου 2005 (βλέπε το Ορθόδοξο Περιοδικό: St. Andreas-Bote, τευχ. Ιου­νίου 2007, σελ. 18-20, ως και τον Χαιρετι­σμό του Μητροπολίτου Γερμανίας κ.κ. Αυγου­στίνου προς την 10η Σύνοδο της Ευαγγε­λικής Εκκλησίας στη Βρέμη, Νοέμβριο 2008, βλέπε: St. Andreas-Bote, τευχ. Δεκεμβρίου 2008, σελ. 13), δια της οποίας αναγνωρίζεται το βάπτισμα των ετεροδόξων, δηλαδή των αιρετικών Ρωμαιοκαθολικών και Προ­τεσταντών, ΔΕΝ είναι σύμφωνη προς την Ορθόδοξη Πίστη και Παράδοση, αλλά, θα τολμούσα να διακήρυξαν, ότι αποτελεί αβα­σάνιστη παραβίαση και εκβιασμό των Ιερών Κανόνων των Αγίων Οικουμενικών και Το­πικών Συνόδων της Μίας, Αγίας, Καθο­λικής και Αποστολικής Εκκλησίας, δηλα­δή της Μίας ενωμένης παγκόσμιας Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Διότι, κανένα από τα παλαίφατα Ορθόδοξα Πατριαρχεία, Κων­σταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας ή Ιεροσολύμων, ή κανένα από τα νε­ώτερα Πατριαρχεία Μόσχας, Βουλγαρίας, Ρουμανίας, Σερβίας, Γεωργίας, ή καμία από τις Αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες, ή το Άγιον Όρος ή το Θεοβάδιστο Μο­ναστήρι του Σινά,
ΔΕΝ έλαβαν γνώση και δεν θα τολμούσαν να συμφωνήσουν ποτέ με τέτοια παράνομη απόφαση!

Αν οι Ορθόδοξοι Μητροπολίτες της Γερμανίας έσφα­λαν και έλαβαν μία τέτοια άλογη απόφα­ση, ας φροντίσουν δια ειλικρινούς μετα­νοίας να την διορθώσουν το συντομώτερο ώστε επαξίως να λέγεται μέσα στη Θεία Λειτουργία, ότι ορθοτομούν «τον λόγον της Αληθείας» [...] Εμείς οι Ορθόδοξοι οφείλομαι να ορθοτομούμε και να ομολογούμε «τον λόγον της Αληθείας» και να αγαπάμε όλους τους συνανθρώπους μας, άσχετα από τα θρησκευτικά τους πιστεύω, αλλά δεν θυ­σιάζομε την Αλήθεια της Θείας Αποκαλύψεως προς χάρη της ψεύτικης, υποκρι­τικής και συμφεροντολογικής αγάπης. Η υποχώρηση σε θέματα Ορθοδόξου Πίστε­ως, ας μη ξεχνάμε ότι αποτελεί καθαρά προ­δοσία κατά του ιδίου του Κυρίου και Σωτήρος μας Ιησού Χριστού [...] Στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου, αδελφοί μου!

Ας κρα­τήσουμε ανόθευτη την Ορθόδοξό μας Πί­στη, προς χάρη της οποίας οι Άγιοι Πα­τέρες θυσίασαν την ζωή τους. Ας γίνουμε εμείς το παράδειγμα με την χριστιανική μας ζωή, ώστε οι ετερόδοξοι να δουν τα καλά μας έργα και να επιστρέψουν από την οδόν της πλάνης τους».


Από το περιοδικό ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ τεύχος 65

το βρήκαμε εδώ

Τετάρτη, 18 Αυγούστου 2010

'Eνα τοπίο που δεν το χωράει η σκέψη.

ο Ιερός Ναός της Αναστάσεως στην ενορία μας.

Γράφει η Καραμολέγκου Θαλλέλαια

Μέσα σε μία ταραγμένη εποχή, σε μια εποχή κατά την οποία τα οικονομικά αδιέξοδα και οι βιοποριστικές επιτακτικές ανάγκες έχουν αυξηθεί κατακόρυφα, ο κάθε πολίτης αυτής της τότε δοξασμένης χώρας αναζητεί το δικό του επίγειο παράδεισο.

Έτσι και εμείς κουρασμένοι καθώς είμαστε από τη δυστυχία και την αγανάκτηση που επικρατεί γύρω μας, έχουμε βρει ένα τόπο μαγικό να αποφορτίζει την κάθε δύσκολη στιγμή της ζωής μας. Σαν όαση σε μια έρημη πεδιάδα προβάλλει το νησί αυτό, που ουκ ολίγες φορές έχει περάσει από βάσανα. Το δράκο* που φιλοξενεί στο κέντρο του πάντα προσπαθεί να τον φροντίζει, μα αυτός κυριευμένος από πόθους αντιμάχεται και επιτίθεται σε αυτό. Όταν στο πλοίο θα βρεθείς και το πλησιάζεις, τότε τα βουνά του σε καλωσορίζουν και σε εντάσσουν σε μία εξωτική ομορφιά. Εκεί, το δράκο θα κοιτάξεις πρώτα και έπειτα θα πατήσεις στο νησί. Αναδυόμενο από την λάβα και την τέφρα ρίσκαρε σε μία ριψοκίνδυνη δόξα και σε χαιρετά. Έκπληξη θα κυριεύσει την ψυχή σου, βουνά πολλά ορμητικά σαν πάνω σου να πέφτουν θα αισθανθείς, μα μην παρασυρθείς από τις πρώτες σου τις σκέψεις, μη νομίσεις ότι θα σου φέρουν συμφορά, αυτά είναι εκεί για να σε προστατεύουν. Σαν φρούριο στημένο στα ανοιχτά για να φυλάει εσένα, ως κάτοικό του, από τον εχθρό που βρίσκεται κοντά.

Η θέα είναι εκπληκτική από τα πρώτα κιόλας λεπτά που θα σταθείς εμπρός του. Μα είναι κουτό να μείνεις σε τέτοια επιφανειακά, δεν έχει νόημα να ψάχνεις για ομορφιά, όταν το ίδιο θέλει να σου αφηγηθεί μια πλούσια και χαμένη στο βάθος των αιώνων ιστορία. Μείνε εκεί, είναι εμφανές, πως δεν προσφέρει μόνο ομορφιά, αλλά το μοναδικό κατοικήσιμο καθώς είναι νησί με δράκο θα σου προσφέρει σπουδαίες γνώσεις. Χρυσάφι θα σου δώσει, όχι υλικό, για να το πάρεις μαζί σου καθώς φεύγεις, να γίνεις πιο σοφός από παλιά. Με λέξεις που προσηλυτίζουν το άπειρο η ομορφιά του. Σαν να αντικρίζεις μια επίγεια μαγεία, αγναντεύεις τον ήλιο να παλεύει με τον δράκο βγάζοντας χρώματα πολλά. Αυτή η μάχη κάθε μέρα είναι εκεί και εσύ μην έχοντας πολλές γνώσεις απλά θαυμάζεις κάτι που δεν θα βρεις αλλού, ένα τοπίο που δεν το χωράει η σκέψη.

Αυτός ο τόπος κρύβει τα πολλά τα μυστικά και ένα κρυμμένο θησαυρό κρύβει εντός του, μα ποτέ κανείς δε θα βρει το κλειδί. Πάντα μυστήρια η ομορφιά του θα δεσπόζει και θα αποδεικνύει πως υπάρχει επίγειος παράδεισος και πως βρίσκεται εκεί.

Αχ Σαντορίνη το φώς σου θέλω πάντα να αντικρίζω! Διαθέτοντας τις τρείς δυνάμεις της φύσης, φωτιά νερό και γη, κανείς δεν θα σε αντιπαλεύει, η κυρίαρχος θα είσαι στην αιωνιότητα και παράδεισος πραγματικός για αυτούς που σε γνωρίζουν.

Μετά από αυτήν την αξεπέραστη ομορφιά μα πες μου για οικονομική κρίση θα μιλάμε τώρα;

το βρήκαμε εδώ

Τρίτη, 17 Αυγούστου 2010

Η “ιερωσύνη” του Πάπα

http://3.bp.blogspot.com/_GTZYx-0iHHU/TGoo8pYIscI/AAAAAAAAGog/XRQ9EYJKeq4/s1600/pop906.jpg
Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου π. Ιεροθέου

Σε ένα προηγούμενο κείμενό μου έγραφα ότι ο Πάπας και οι Παπικοί δεν έχουν Ιερωσύνη, γιατί με την αιρετική διδασκαλία του Filioque και τόσες άλλες αιρέσεις που δημιούργησαν, απεκόπηκαν από την Εκκλησία του Χριστού καί, επομένως, διεκόπη η αποστολική παράδοση και διαδοχή. Αυτό εξένισε μερικούς που ισχυρίζονται ότι ο Πάπας έχει ιερωσύνη.

Θα ήθελα να κάνω μερικές συμπληρωματικές επεξηγήσεις πάνω στην άποψη αυτή.

Ο Μ. Βασίλειος αντιμετώπισε στην εποχή του διάφορα προβλήματα για το πώς θα δέχεται η Ορθόδοξη Εκκλησία στους κόλπους της τους αιρετικούς. Αφού κάνει την διάκριση μεταξύ αιρέσεως, σχίσματος και παρασυναγωγής, αναφερόμενος στους αιρετικούς που έχουν αποκλίνει, όπως λέγει ο Γεννάδιος Σχολάριος, “κατ’ ευθείαν ή πλαγίως”, “περί τι των άρθρων της πίστεως”, γράφει ότι “οι δε της Εκκλησίας αποστάντες, ουκ έτι έσχον την Χάριν του Αγίου Πνεύματος αφ’ εαυτούς· επέλιπε γαρ η μετάδοσις τω διακοπήναι την ακολουθίαν”. Δηλαδή, όσοι απομακρύνθηκαν από την Εκκλησία, λόγω διαφοράς πίστεως, έχασαν την Χάρη του Αγίου Πνεύματος και δεν μπορούν να την μεταδώσουν, γιατί διακόπηκε η αποστολική διαδοχή. Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης παρατηρεί: “Καθώς έν μέλος κοπή από το σώμα, νεκρούται παρευθύς με το να μη μεταδίδεται πλέον εις αυτό ζωτική δύναμις· τοιουτοτρόπως και αυτοί αφ’ ου μίαν φοράν εσχίσθηκαν παρευθύς και την πνευματικήν χάριν και ενέργειαν του Αγίου Πνεύματος έχασαν, μη μεταδιδομένης ταύτης εις αυτούς δια των αφών και συνδέσμων, ήτοι δια της κατά Πνεύμα ενώσεως”.

Επομένως, εκτός της Ορθοδόξου Εκκλησίας δεν ενεργούν μυστήρια, ούτε υπάρχει ιερωσύνη, ούτε γίνεται αληθής θεία Λειτουργία. Σε αυτό το σημείο στηρίζονται και όλοι οι ιεροί Κανόνες για την απαγόρευση της συμπροσευχής με αιρετικούς.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τηρεί αυτήν την αρχή στην πράξη και αυτό φαίνεται από το εξής απλό γεγονός. Όταν ένας Παπικός “Ιερεύς” ή “Επίσκοπος” θέλει να γίνη Ορθόδοξος, δεν δεχόμαστε την “ιερωσύνη” που είχε, αλλά τον ξαναχειροτονούμε. Ακόμη δε αυτό γίνεται και με τους σχισματικούς, με τους οποίους δεν έχουμε διαφορά στο δόγμα, αλλά διαφορά “σέ κάποια ζητήματα εκκλησιαστικά και ευκολοϊάτρευτα”. Και σε αυτούς η Εκκλησία δεν δέχεται την “ιερωσύνη” τους, όταν έρχονται στην Εκκλησία, αλλά τους ξαναχειροτονεί, όπως έκανε πρόσφατα το Οικουμενικό Πατριαρχείο, επειδή πάσχει η κανονικότητα της Αρχιερωσύνης των “Αρχιερέων” που τους χειροτόνησαν. Αυτό σημαίνει ότι εάν ο Πάπας μετανοήση και θελήση να γίνη Ορθόδοξος, τότε, επανερχόμενος στην Εκκλησία, πρέπει να ξαναχειροτονηθή, αφού κατά τον Αριστηνό “αιρετικός, ο κατά την πίστιν αλλότριος· ο δε κατά τι ιάσιμον ζήτημα, σχισματικός”.

Αυτή είναι η βασική εκκλησιολογική θέση όπως την εκφράζει ο Μ. Βασίλειος και η όλη πρακτική της Εκκλησίας. Εφ’ όσον δεν δεχόμαστε την “ιερωσύνη” των αιρετικών, δεν δεχόμαστε και τα αποτελέσματα που απορρέουν από την “ιερωσύνη” τους. Γι’ αυτόν τον λόγο και ο Πάπας δεν θεωρείται διάδοχος του Αποστόλου Πέτρου, έστω και αν στην σημαία του Βατικανού τίθενται τα κλειδιά της Βασιλείας των Ουρανών, με την παρερμηνεία που δίδουν οι Παπικοί στον σχετικό λόγο του Χριστού (Ματθ. ις', 13-20).


"Εκκλησιαστική Παρέμβαση" Απρίλιος 2001

Κυριακή, 15 Αυγούστου 2010

Άθως, το περιβόλι της Παναγιάς

Ντοκιμαντέρ βιντεοσκοπημένο από το κανάλι της Βουλής των Ελλήνων.

Παραγωγή, Σκηνοθεσία: Γ. Ζερβουλάκος – Β. Σερντάρης
Διάρκεια: 47:44
Έτος παραγωγής: 1981


το βρήκαμε εδώ

Σάββατο, 14 Αυγούστου 2010

Αγίου Γρηγορίου Παλαμά-Λόγος εις την Κοίμησιν της Θεοτόκου

Αν «ο θάνατος των οσίων είναι τίμιος και η μνήμη δικαίου συνοδεύεται από εγκώμια», πόσο μάλλον τη μνήμη της αγίας των αγίων, δια της οποίας επέρχεται όλη η αγιότης στους αγίους, δηλαδή τη μνήμη της αειπάρθενης και Θεομήτορος, πρέπει να την επιτελούμε με τις μεγαλύτερες ευφημίες. Αυτό πράττουμε εορτάζοντας την επέτειο της αγίας κοιμήσεως ή μεταστάσεώς της, που αν και με αυτή είναι λίγο κατώτερη από τους αγγέλους, όμως ξεπέρασε σε ασύγκριτο βαθμό και τους αγγέλους και τους αρχαγγέλους και όλες τις υπερκόσμιες δυνάμεις δια της εγγύτητός της προς τον Θεό και δια των από παλαιά γραμμένων και πραγματοποιημένων σ’ αυτή θαυμασίων.

Ο θάνατός της είναι ζωηφόρος, μεταβαίνοντας σε ουράνια και αθάνατο ζωή, και η μνήμη τούτου είναι χαρμόσυνη εορτή και παγκόσμια πανήγυρις, που όχι μόνο ανανεώνει τη μνήμη των θαυμασίων της Θεομήτορος, αλλά και προσθέτει τη κοινή και παράδοξη συνάθροιση των ιερών Αποστόλων από κάθε μέρος της γης για την πανίερη κηδεία της, με θεολήπτους ύμνους, με τις αγγελικές επιστασίες και χοροστασίες και λειτουργίες γι΄ αυτήν.

Οι Απόστολοι προπέμπουν, ακολουθούν, συμπράττουν, αποκρούουν, αμύνονται και συνεργούν με όλη τη δύναμη μαζί με εκείνους που εγκωμιάζουν το ζωαρχικό και θεοδόχο εκείνο σώμα, το σωστικό φάρμακο του γένους μας, το σεμνολόγημα όλης της κτίσεως.

Ενώ ο ίδιος ο Κύριος Σαβαώθ και Υιός αυτής της αειπάρθενης, είναι αοράτως παρών και αποδίδει στη μητέρα την εξόδιο τιμή. Σε αυτού τα χέρια εναπέθεσε και το θεοφόρο πνεύμα, δια του οποίου έπειτα από λίγο μεταθέτει και το συζυγικό προς εκείνο σώμα σε χώρο αείζωο και ουράνιο. Διότι μόνο αυτή, ευρισκομένη ανάμεσα στο Θεό και σ’ ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, τον μεν Θεό κατέστησε υιόν ανθρώπου, τους δε ανθρώπους έκανε υιούς Θεού, ουρανώσασα τη γη και θεώσασα το γένος. Και μόνο αυτή από όλες τις γυναίκες αναδείχθηκε μητέρα του Θεού εκ φύσεως πάνω από κάθε φύση. Υπήρξε βασίλισσα κάθε εγκοσμίου και υπερκοσμίου κτίσματος.

Τώρα έχοντας και τον ουρανό κατάλληλο κατοικητήριο, ως ταιριαστό της βασίλειο, στον οποίο μετατέθηκε σήμερα από τη γη, στάθηκε και στα δεξιά του παμβασιλέως με διάχρυσο ιματισμό ντυμένη και στολισμένη, όπως λέγει ο προφήτης. (Ψαλμ. 44,11). Διάχρυσο ιματισμό, που σημαίνει στολισμένη με τις παντοειδείς αρετές. Διότι μόνο αυτή κατέχει τώρα μαζί με το θεοδόξαστο σώμα και με τον Υιό, τον ουράνιο χώρο. Δεν μπορούσε πραγματικά γη και τάφος και θάνατος να κρατεί έως το τέλος το ζωαρχικό και θεοδόχο σώμα της και αγαπητό ενδιαίτημα ουρανού και του ουρανού των ουρανών.

Αποδεικτικό για τους μαθητές στοιχείο περί της αναστάσεώς της από τους νεκρούς γίνονται τα σινδόνια και τα εντάφια, που μόνα απέμειναν στο τάφο και βρέθηκαν από εκείνους που ήλθαν να την ζητήσουν, όπως συνέβηκε προηγούμενα με τον Υιό και δεσπότη. Δεν χρειάσθηκε να μείνει και αυτή επίσης για λίγο πάνω στη γη, όπως ο Υιός της και Θεός, γι’ αυτό αναλήφθηκε αμέσως προς τον υπερουράνιο χώρο από τον τάφο.

Με την ανάληψή της η Θεομήτορ συνήψε τα κάτω με τα άνω και περιέλαβε το πάν με τα γύρω της θαυμάσια, ώστε και το ότι είναι ελαττωμένη πολύ λίγο από τους αγγέλους, γευόμενη το θάνατο, αυξάνει τη υπεροχή της σε όλα . Και έτσι είναι η μόνη από όλους τους αιώνες και από όλους τους αρίστους που διαιτάται με το σώμα στον ουρανό μαζί με τον Υιό και Θεό.

Η Θεομήτωρ είναι ο τόπος όλων των χαρίτων και πλήρωμα κάθε καλοκαγαθίας και εικόνα κάθε αγαθού και κάθε χρηστότητος, αφού είναι η μόνη που αξιώθηκε όλα μαζί τα χαρίσματα του Πνεύματος και μάλιστα η μόνη που έλαβε παράδοξα στα σπλάχνα της εκείνον στον οποίο βρίσκονται οι θησαυροί όλων των χαρισμάτων. Τώρα δε με το θάνατό της προχώρησε από εδώ προς την αθανασία και δίκαια μετέστη και είναι συγκάτοικος με τον Υιό στα υπερουράνια σκηνώματα και από εκεί επιστατεί με τις ακοίμητες προς αυτόν πρεσβείες εξιλεώνοντας αυτόν προς όλους μας.

Είναι τόσο πολύ πλησιέστερη από τους πλησιάζοντας το Θεό, όχι μόνο από τους ανθρώπους, αλλά και από αυτές τις αγγελικές ιεραρχίες. «Τα Σεραφίμ στέκονταν γύρω του» (Ησαϊας 6,2) και ο Δαβίδ λέγει: «παρέστη η βασίλισσα στα δεξιά σου». Βλέπετε τη διαφορά της στάσεως; Από αυτή μπορείτε να καταλάβετε και τη διαφορά της, κατά την αξία της τάξεως. Διότι τα Σεραφίμ ήταν γύρω από το Θεό, πλησίον δε στον ίδιο μόνο η βασίλισσα και μάλιστα στα δεξιά του. Όπου κάθισε ο Χριστός στον ουρανό, δηλαδή στα δεξιά της μεγαλωσύνης, εκεί στέκεται και αυτή τώρα που ανέβηκε από τη γη στον ουρανό.

Ποιός δεν γνωρίζει ότι η Παρθενομήτωρ είναι εκείνη η βάτος που ήταν αναμμένη αλλά δεν καταφλεγόταν. (Ψαλμ.44,19) Και αυτή η λαβίδα, που πήρε το Σεραφίμ, τον άνθρακα από το θυσιαστήριο, που συνέλαβε δηλαδή απυρπολήτως το θείο πυρ και κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να έλθει προς το Θεό. Επομένως μόνη αυτή είναι μεθόριο της κτιστής και της άκτιστης φύσεως.

Ποιός θα αγαπούσε το Υιό και Θεό περισσότερο από τη μητέρα, η οποία όχι μόνο μονογενή τον γέννησε, αλλά και μόνη της αυτή χωρίς ανδρική ένωση, ώστε να είναι το φίλτρο διπλάσιο.

Όπως λοιπόν, αφού μόνο δι’ αυτής επεδήμησε προς εμάς, φανερώθηκε και συναναστράφηκε με τους ανθρώπους, ενώ πρίν ήταν αθέατος, έτσι και στον μελλοντικό ατελεύτητο αιώνα κάθε πρόοδος και αποκάλυψη μυστηρίων χωρίς αυτήν θα είναι αδύνατος.

Δια μέσου της Θεομήτορος θα υμνούν το Θεό γιατί αυτή είναι η αιτία, η προστάτης και πρόξενος των αιωνίων. Αυτή είναι θέμα των προφητών, αρχή των Αποστόλων, εδραίωμα των μαρτύρων, κρηπίς των διδασκάλων, η ρίζα των απορρήτων αγαθών, η κορυφή και τελείωση κάθε αγίου.

Ω Παρθένε θεία και τώρα ουρανία, πως να περιγράψω όλα σου τα προσόντα; Πως να σε δοξάσω, το θησαυρό της δόξας; Εσένα και η μνήμη μόνο αγιάζει αυτόν που την χρησιμοποιεί.

Μετάδωσε πλούσια λοιπόν τα χαρίσματά σου στο λαό σου, Δέσποινα, δώσε τη λύση των δεινών μας, μετάτρεψε όλα προς το καλύτερο με τη δύναμή σου, δίδοντας τη χάρη σου για να δοξάζουμε το προαιώνιο Λόγο που σαρκώθηκε από σένα για μας μαζί με τον άναρχο Πατέρα και το ζωοποιό Πνεύμα, τώρα και πάντοτε και στους ατελευτήτους αιώνες. Γένοιτο.


το βρήκαμε εδώ

Τετάρτη, 11 Αυγούστου 2010

Γύρισε τον κόσμο

Η ΕΛΙΞ (πρώην ΠΕΕΠ - Προγράμματα Εθελοντικής Εργασίας για το Περιβάλλον) ιδρύθηκε το 1987 ύστερα από ατομική πρωτοβουλία της κας Ελένης Γαζή, σημερινή πρόεδρος της οργάνωσης. Η συμμετοχή της σε ένα διεθνές πρόγραμμα εθελοντικής εργασίας στην Ισπανία αποτέλεσε κίνητρο για την ίδρυση της οργάνωσης ώστε να δοθεί η δυνατότητα σε περισσότερους ανθρώπους να ζήσουν μια παρόμοια εμπειρία με στόχο την ευρύτερη προώθηση της εθελοντικής προσφοράς.

tn_dadia90-web tn_plicati 2002 02 apostoli-10_20080405160928

Το 2007, η Μη Κυβερνητική Οργάνωση ΕΛΙΞ - Προγράμματα Εθελοντικής Εργασίας συμπλήρωσε 20 χρόνια ενεργής συμμετοχής με δράσεις, σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό. Στις 11 Μαΐου, στα πλαίσια του εορτασμού αυτού, η οργάνωση Προγράμματα Εθελοντικής Εργασίας για το Περιβάλλον - Π.Ε.Ε.Π. απέκτησε το νέο της όνομα, ΕΛΙΞ, καθώς και την καινούρια εταιρική της ταυτότητα Το νέο όνομα και η ανάπτυξη νέων δράσεων αποτελούν μέρος μιας εξέλιξη που διατηρεί ως βασικός στόχος τη συμβολή στην προσωπική ανάπτυξη του ατόμου και την εξέλιξή του ως πολίτη του κόσμου μέσα από την ενεργή συμμετοχή στα κοινά.

Από την ίδρυση της οργάνωσης, το 1987, μέχρι σήμερα διοργανώθηκαν 284 προγράμματα εθελοντικής εργασίαςσε 104 περιοχές της Ελλάδας στα οποία συμμετείχαν 4.665 νέοι από την Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ πάνω απο 1.585 νέοι από την Ελλάδα εργάστηκαν εθελοντικά σε προγράμματα στο εξωτερικό.



Δείτε εδώ τον απολογισμό δράσης της ΕΛΙΞ για την προηγούμενη χρονιά

Εδω δείτε την ιστοσελίδα

Κοίμησις π. Ζωσιμά, μαθητή του μακαρίου Γέροντα Σίμωνα Αρβανίτη

Πληροφορούμενοι την είδηση της κοιμήσεως του ο. Ζωσιμά μαθητή του μακαρίου Γέροντα Σίμωνα Αρβανίτη θα θέλαμε να του αφιερώσουμε ως αντίδωρο ένα απόσπασμα από το συναξάρι για το Γέροντά του (Γέροντα Σίμωνα) γραμμένο από την φιλόλογο Κατερίνα Μπαρδάκα.

Κτίτορας της Μονής του Αγίου Παντελεήμονος Πεντέλης

Ύστερα από επίμονη αναζήτηση χώρου για ίδρυση μοναστηριού ο Γέροντας κατέληξε στο εξωκκλήσι του αγίου Παντελεήμονα στην Πεντέλη, πού ανήκε στην Μονή Πετράκη. Αφού εξασφάλισε την συγκατάθεση του ηγουμένου της Μονής Πετράκη Χαράλαμπου Βασιλόπουλου, άρχισε το κτίσιμο ενός κελλιού, ενός αχυρώνα και ενός φούρνου δίπλα στο υπάρχον εκκλησάκι. Όμως ο διάβολος πολέμησε την ίδυση του μοναστηριού. Φανερώθηκε στον Γέροντα και του είπε ότι θα τον πολεμήσει μέχρι τέλους και δεν θα τον αφήσει να στεριώσει το μοναστήρι. Πράγματι οι βοσκοί της περιοχής απείλησαν τον Γέροντα με τις γκλίτσες τους λέγοντας ότι ο τόπος ήταν δικός τους. Η υπόθεση πήγε στο δικαστήριο όπου ο Γέροντας δικαιώθηκε. Τα πνευματικά παιδιά του Γέροντα βοηθούσαν στο σκάψιμο κατά την θεμελίωση της Μονής. Τα υλικά τα κουβαλούσαν με το γαϊδουράκι από μακριά, αφού δρόμος δεν υπήρχε. Και σαν να μην έφτανε αυτό όταν έσκαβαν φυσούσε πάντα τόσο δυνατά πού έφερνε την σκόνη στα μάτια τους. Παρά τις αντιξοότητες το κελλί , ο φούρνος και ο αχυρώνας τελείωσαν και κτίστηκαν και κελλιά για τους μοναχούς πού θα έρθουν, όπως είπε ο Γέροντας, καθώς και ξενώνας.simon-arvanitis-4

Ο εργολάβος της οικοδομικής δραστηριότητας και συγγενής του Γέροντα, Γιώργος Πανταζής, διηγείται: «Για να κτίσουμε το μοναστήρι είχαμε 50.000 δραχμές. Κάποια στιγμή ήθελα να αφήσω την εργολαβία, γιατί δεν έβρισκα εργάτες. Κανείς δεν ερχόταν να δουλέψει τόσο μακριά. Είδα στον ύπνο μου όμως την αγία Βαρβάρα και μου υποσχέθηκε ότι θα με βοηθήσει εκείνη. Πράγματι το άλλο πρωί μαζεύτηκαν δέκα εργάτες στο σπίτι μου για να δουλέψουν στο μοναστήρι, γιατί είχε πέσει ανεργία στις δουλειές τους». Συνεχίζει ο μαστρο-Γιώργος: « Όταν ρίχναμε την πλάκα και ετοιμάσαμε το μισό αστάρωμα διαπιστώσαμε ότι το νερό τελείωσε. Το παίρναμε από το πηγαδάκι, το οποίο άνοιξε ο Γέροντας σε γούρνα πού έβγαζε ελάχιστο νερό. Εκθέσαμε στον π. Σίμωνα το πρόβλημα και αυτός μάς διαβεβαίωσε ότι αφού φάμε το φαγητό πού είχε ετοιμαστεί θα έρθει νερό. Και ενώ ήταν καλοκαιρία, όσο τρώγαμε έπιασε δυνατή βροχή και χαλάζι και γέμισε με νερό ένας λάκος δυόμισι μέτρα βάθος. Όταν ολοκληρώθηκε και ο ξενώνας είδα πώς ξόδεψα μόνο 49.500 δραχμές. Τα υλικά τα πλήρωνε ο π. Σίμων και στοίχησαν και αυτά 49.500 δραχμές. Είναι θαύμα πώς τόσο μεγάλο έργο κόστισε τόσο λίγο».

Όταν άρχισε να πηγαίνει πολύς κόσμος άνοιξαν χωράφια γύρω από το μοναστήρι και καλλιεργούσαν διάφορα κηπουρικά για την αδελφότητα, αλλά και τους προσκυνητές. Ο Γέροντας ήταν πολύ φιλόξενος και επέμενε να παίρνουν όλοι κάτι για ευλογία. Και η ευλογία πού είχε το μοναστήρι ήταν θαυμαστή. Τα τρόφιμα δεν έλλειψαν ποτέ. Η μεγάλη διάθεση φιλοξενίας του Γέροντα έγινε αιτία να πλησιάσει πολύς κόσμος το μοναστήρι και να σωθούν πολλές ψυχές. Ο Γέροντας ήθελε να τον πλησιάζουν όλοι, να βοηθάει όλους στις δυσκολίες τους και να τους οδηγεί στον δρόμο της σωτηρίας. Ο Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης από την Εύβοια εκτιμούσε πολύ τον π. Σίμωνα και επισκέφθηκε το μοναστήρι να πάρει την ευχή του.

Ο π. Ζωσιμάς, μαθητής του Γέροντα Σίμωνα, αναφέρει σε ένα από τα βιβλία του πού έχει γράψει για τον Γέροντα:

«Πολλές φορές ενώ κοιμόμουν κοντά του για να τον προσέχω, επειδή δεν έβλεπε πλέον, τον άκουγα να μιλάει. Όταν τον ρωτούσα με ποιόν μιλούσε μου έλεγε:

– Νομίζεις ότι κοιμάμαι; Πολύς κόσμος έρχεται όλη την νύχτα.

Και άλλη φορά μια κυρία μου είπε ότι το προηγούμενο βράδυ επικαλέστηκε τον Γέροντα για κάποιο πρόβλημά της και εκείνος μπήκε στο σπίτι της, της έδωσε την λύση και χάθηκε. Εγώ της είπα ότι δεν είναι δυνατόν να συνέβη αυτό, γιατί κλειδώνω το κελλί το βράδυ και κρατάω το κλειδί ώστε να αναγκάζεται ο Γέροντας να με ξυπνάει και να τον συνοδεύω έξω για να μην χτυπήσει, αφού δεν βλέπει. Τότε ο Γέροντας φωνάζει από το κελλί του:

– Ζωσιμά, εσύ πές ό,τι θέλεις. Εγώ το βράδυ φεύγω απ’ εδώ.

Ένα βράδυ, περασμένα μεσάνυχτα, μου φωνάζει να του φέρω το πετραχήλι. Του το πήγα, το φόρεσε όπως ήταν ξαπλωμένος και άρχισε να προσεύχεται πολλή ώρα. Κατά την μία παρά τέταρτο έφτασε αγριεμένος κάποιος γνωστός μας από την Πεντέλη. Ήταν κυριευμένος από θυμό και φώναζε:

– Θα σκοτώσω άνθρωπο απόψε. Θα κάνω έγκλημα.

Και ο Γέροντας τον έβαλε να σκύψει κάτω από το πετραχήλι για να του διαβάσει την ευχή. Μα ο άλλος διαμαρτυρόταν ότι ήθελε να εξομολογηθεί πρώτα. Και ο Γέροντας του αποκάλυψε ότι δεν χρειαζόταν να του πεί τίποτα, γιατί τα έβλεπε όλα από την ώρα πού άρχισε να μαλώνει στο σπίτι του.


το βρήκαμε εδώ

Δευτέρα, 9 Αυγούστου 2010

Κατηγορούνται ως "σχισματικοί" όσοι ελέγχουν τους οικουμενιστές

http://1.bp.blogspot.com/_gBC4hzTKw8c/TF_F4SgSWOI/AAAAAAAAF3E/Iyu6VnaOqB8/s1600/%CE%B3%CE%B9%CE%AD%CF%86%CF%84%CE%B9%CF%84%CF%82+%CE%B2%CE%B1%CF%81%CE%B8%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CF%82.JPG
Οι οικουμενιστές στην προσπάθειά τους να επιβληθούν επί όλων των πιστών και να εμφανιστούν ως γνήσιοι εκφραστές της ορθόδοξης εκκλησιολογίας στρέφονται εναντίον όσων κληρικών και πιστών ελέγχουν τις φιλοπαπικές κινήσεις και τα οικουμενιστικά τους ανοίγματα προσάπτοντας, μεταξύ άλλων, σε αυτούς την κατηγορία ότι δήθεν απεργάζονται σχίσμα εντός της Εκκλησίας.

Ο επίσκοπος Αθανάσιος Γιέφτιτς σε μια «θεολογική πραγματεία» την οποία δημοσίευσε η ιστοσελίδα της Μητροπόλεως Ράσκας και Πριζρένης που τελεί πλέον υπό τη διαχείριση της νέας διοίκησης υπό τον Τοποτηρητή, κατηγορεί ευθέως τον επίσκοπο Αρτέμιο ότι δημιουργεί
«εκκλησιολογικό σχίσμα» και ονομάζει «αιρετική» την ομάδα όσων μοναχών και πιστών τάσσονται στο πλευρό του επισκόπου Αρτεμίου.

Ο π. Ιωάννης Νικόπουλος που μεταφράζει σταδιακά στο ιστολόγιό του την παραπάνω «πραγματεία» του επ. Αθανασίου Γιέφτιτς σε σχόλιο κάτω από τη σχετική δημοσίευση κάνει λόγο
«περί ενός σχίσματος ηδη εν εξελίξει…» εξαιτίας των κινήσεων του επισκόπου Αρτεμίου......

Η μέθοδος των οικουμενιστών γνωστή. Αντί να προσαρμόσουν την δική τους συμπεριφορά στην αγιοπατερική παράδοση αποβάλλοντας τον φιλοπαπισμό, τις συμπροσευχές, το διαθρηκειακό συγκρητισμό και την οικουμενιστική σύγχυση οργανώνουν περαιτέρω προώθηση των οικουμενιστικών τους σχεδίων (ήδη στη Σερβία οργανώνουν την επίσκεψη του Πάπα το 2013) και κατηγορούν ως σχισματικούς όσους αρνούνται να υποταχθούν στα δικά τους προστάγματα.

Δεν μας εκπλήσσει η τακτική των εν Σερβία οικουμενιστών. Παρόμοιες κατηγορίες είχε εξαπολύσει εναντίον των υπογραφόντων την «Ομολογία Πίστεως κατά του Οικουμενισμού» και ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος όταν σε Επιστολή του προς τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, τον Οκτώβριο του 2009 έγραφε:
«Το σπέρμα πάντως του σχίσματος ενυπάρχει εις τα ως άνω εκφράσεις της «Ομολογίας», τούτο δε δέον να εμβάλη πάντας τους ποιμαίνοντας την Εκκλησίαν εις ανησυχίαν».

Και μπορεί βέβαια η Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος να μην έκανε τότε το χατίρι του Πατριάρχη Βαρθολομαίου που εμμέσως ζητούσε μέτρα εναντίον όσων υπέγραψαν την Ομολογία, φαίνεται όμως πως η κατηγορία που εκείνος τότε εξαπέλυσε (περί δήθεν σχισματικών κινήσεων) έγινε σημαία όλων των οικουμενιστών που προσπαθούν με τον τρόπο αυτό να κατασυκοφαντήσουν όσους αρνούνται να υπακούσουν στις οικουμενιστικές τους διαταγές.

Πρέπει όμως να γνωρίζουν οι οικουμενιστές ότι οι ίδιοι είναι υπεύθυνοι για την διατάραξη της ειρήνης εντός της Εκκλησίας, αφού με τις πράξεις και τους λόγους τους οδηγούν στην εύλογη αντίδραση κληρικών και πιστών που διαπιστώνουν ότι καταπατώνται οι Ιεροί Κανόνες, τα της Πίστεως κινδυνεύουν, οι μετά των αιρετικών σχέσεις νοθεύουν την Αληθινή Πίστη.

Όσο για τις εξελίξεις στη Σερβία, είναι σαφές από τους λόγους του επισκόπου Αθανασίου Γιέφτιτς ότι οι οικουμενιστές δεν πρόκειται να σταματήσουν την δίωξη του επισκόπου Αρτεμίου μέχρι να πετύχουν την πλήρη αποκοπή του από κάθε μοναχό και πιστό. Η δράση του επισκόπου Αρτεμίου και η αγάπη του λαού προς εκείνον αποτελεί διαρκή έλεγχο των οικουμενιστικών τους πράξεων και γι’ αυτό μετέρχονται κάθε μέσο για την πλήρη απομόνωσή του.

το βρήκαμε εδώ

Παρασκευή, 6 Αυγούστου 2010

Γέροντος Σωφρονίου: «Λόγος εις την Μεταμόρφωσιν του Κυρίου»

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΘΑΒΩΡΙΟΥ ΦΩΤΟΣ

Και ούτω (με το Βάπτισμα και το Χρίσμα) κατέστημεν σκήνωμα του Θεού του Υψίστου, τα δε σώματα ημών ναός του Αγίου Πνεύματος.

Και ιδού, παρά ταύτα, είμεθα πτωχοί των πνεύματι. Εντός των ορίων της γης υπάρχει ακόρεστος πείνα και άσβεστος δίψα Θεογνωσίας, διότι ο αγών ημών είναι να φθάσωμεν τον Άφθαστον, να ίδωμεν τον Αόρατον, να γνωρίσωμεν τον επέκεινα πάσης γνώσεως. Η ορμή αύτη αυξάνει ακαταπαύστως εις έκαστον άνθρωπον, όταν το Φως της Θεότητος ευδοκήση να καταυγάση αυτόν, έστω και δια τινος αμυδράς προσεγγίσεως Αυτού, διότι τότε εις τους νοερούς ημών οφθαλμούς αποκαλύπτεται εν ποία αβύσσω διαμένομεν. Η όρασις αύτη καταπλήττει όλον τον άνθρωπον, και τότε η ψυχή αυτού δεν γνωρίζει ανάπαυσιν και δεν δύναται να εύρη αυτήν, μέχρις ότου ελευθερωθή πλήρως από του περικρατούντος αυτήν σκότους, μέχρις ότου το Φως τούτο πληθυνθή εν τη ψυχή και ενωθή μετ’ αυτής τοσούτον ώστε Φως και ψυχή να γίνουν έν, προκαταγγέλον την θέωσιν ημών εν τη Θεία δόξη.

Εις τοιαύτας ώρας μαρτυρικής παραμονής εν τοις ορίοις μεταξύ του έλκοντος προς εαυτό Απροσίτου Φωτός της Θεότητος και της απειλητικής αβύσσου του σκότους … ενδυναμωθώμεν δια της κραταιάς ελπίδος εις Εκείνον, Όστις δια της παλάμης Αυτού βαστάζει ακόπως πάσαν την κτίσιν. Ενθυμηθώμεν ότι εν τη ζωή ημών πρέπει να επαναληφθή ομοιοτρόπως παν ό,τι ετελέσθη εν τη ζωή του Υιού του Ανθρώπου, δια να ελευθερωθώμεν από παντός φόβου και ολιγοψυχίας. Η οδός είναι κοινή εις πάντας ημάς κατά τον λόγον Αυτού του Χριστού: «Εγώ ειμι η οδός»· ως εκ τούτου δεν είναι και μοναδική, διότι «ουδείς έρχεται προς τον Πατέρα, ει μη δι’ Εμού».

… εν αληθεία κατέστη όμοιος προς ημάς άνθρωπος και εν τη σαρκί ημών εφανερώσε την Θείαν τελειότητα, υπολιμπάνων Εαυτόν υπογραμμόν δι’ ημάς, τον οποίον πολλοί προφήται και δίκαιοι «επεθύμησαν ιδείν». Τούτο δε οφείλομεν νυν να πραγματοποιήσωμεν ημείς, έκαστος εν τη ζωή αυτού, ώστε δια της ομοιώσεως προς τον Χριστόν, κατά την εικόνα της επιγείου ζωής Αυτού, να καταστώμεν όμοιοι Αυτώ και κατά την εικόνα της Θείας υπάρξεως.

Παρακαλώ υμάς, όπως μη ολιγοψυχήσωμεν ακούοντες τους λόγους της διδαχής ταύτης … αύτη είναι η ορθόδοξος πίστις και η ασάλευτος ελπίς, η οποία δεν θα καταισχυνθή, διότι θεμέλιον αυτής είναι η αψευδής μαρτυρία του Κυρίου. Και εάν νόθος ταπείνωσις θελήση να ονομάση τούτο υπέρμετρον παρρησίαν ή εισέτι και μωρίαν, τότε μνησθώμεν του Αποστόλου Παύλου, όστις αποκόπτων αφ’ ενός μεν την ολιγοψυχίαν, αφ’ ετέρου δε την παράλογον υπερηφανίαν του σαρκικού φρονήματος, λέγει ότι «ευδόκησεν ο Θεός δια της μωρίας του κηρύγματος σώσαι τους πιστεύοντας», απορρίπτων την σύνεσιν των συνετών, και μεταβάλλων εις μωρίαν την σοφίαν του κόσμου τούτου. Καθ’ εκάστην ημέραν η πείρα της ανθρωπότητος δεικνύει σταθερώς εις ημάς ότι οι «σοφοί και συνετοί» του αιώνος τούτου δεν δύνανται να ακολουθήσουν τον Χριστόν ούτε εις το Θαβώρ, ούτε εις τον Γολγοθάν, ούτε εις το όρος των Ελαιών. Ούτως αγαπητοί δεύτε, και δια της δυνάμεως της πίστεως αναβώμεν εις το «όρος Κυρίου», σταθώμεν αοράτως εν τη πόλει του Ζώντος Θεού, και μετάρσιοι τω πνεύματι ίδωμεν την άυλον Θεότητα του Πατρός και του Πνεύματος εν τω Μονογενεί Υιώ απαστράπτουσαν. Αναβώμεν ουχί μετά υπερηφάνου παρρησίας, αλλά μετά φόβου και τρόμου, ως ανάξιοι της αναβάσεως και οράσεως ταύτης, εν τούτοις όμως, μετ’ ελπίδος ότι και «ημίν τοις αμαρτωλοίς», κατά την άμετρον αγαθότητα του Ουρανίου Πατρός, «θα λάμψη το αΐδιον Φως» της Θεότητος, η άστεκτος λάμψις του οποίου έρριψε πρηνείς επί του Θαβώρ τους εκλεκτούς Αποστόλους.

Αλλ’ ημέραν τινά, κατόπιν εκτενούς, κατά την διάρκειαν πολλών μηνών, διαπύρου προσευχής συνοδευομένης υπό βαθείας λύπης δια την αθλιότητα αυτού, το φως τούτο κατέβη ιλαρώς επ’ αυτόν και παρέμεινε μετ’ αυτού τρεις ημέρας. Κατ’ αυτάς τας ημέρας ησθάνετο εαυτόν εναργώς εκτός θανάτου. Η χαρά της εκ νεκρών αναστάσεως επλήρου τότε την ψυχήν αυτού. Εσωτερικώς ωνόμαζε το φως εκείνο «πρωΐαν αναστάσεως», διότι ήτο τούτο ιλαρόν, ως εαρινή πρωΐα. Κατ’ εκείνον τον καιρόν έζη ούτος μεταξύ ανθρώπων, οι οποίοι διήγον τον συνήθη εις πάντας κοπιώδη βίον. Μετά πάροδον ετών εκ του γεγονότος τούτου, ότι ούτος ήτο ήδη μοναχός, και αργότερον λειτουργός, πολλάκις συνέβαινεν η προσευχή αυτού να μεταβάλληται εις θεωρίαν φωτός, ούτως ώστε να μη αισθάνηται τότε ούτε το σώμα αυτού, ούτε τον περιβάλλοντα αυτόν υλικόν κόσμον.

Το φως τούτο φανερούται ως καθαρά άνωθεν ευδοκία. Έρχεται κατ’ αρχήν απροσδοκήτως, ήτοι όταν η ψυχή ουδόλως λογίζηται περί αυτού ότι θα έλθη, ή εισέτι ότι υπάρχει. Άγνωστον έως τότε, φέρει δια της ελεύσεως αυτού, εις την ψυχήν γλυκείαν απορίαν, και κατάπληκτος αύτη αγνοεί εισέτι περί του τις ή τι εφανερώθη εις αυτήν, αλλ’ αισθάνεται εαυτήν κατ’ εκείνην την ώραν ως δέσμιον, όστις εξάγεται εκ του ζοφερού σκότους της φυλακής προς τας απεράντους εκτάσεις, τας φωτιζομένας υπό του ηλίου.

Έλεγεν ωσαύτως ο ανήρ ούτος: «Καίτοι το Θείον Φως μένει πάντοτε κατά την φύσιν αυτού αναλλοίωτον, όμως αι ενέργειαι αυτού, τουτέστιν εκείνο το οποίον γεννά εν τω ανθρώπω, ποικίλλουν. Ενίοτε προσλαμβάνεται ως αίσθησις ιλαράς αγάπης Χριστού· ενίοτε ως συμπαράστασις Θείας Δυνάμεως· άλλοτε ως ανεκλάλητός τις κίνησις της αιωνίου ζωής εντός του ανθρώπου· και άλλοτε πάλιν ως φως συνέσεως ή υπερνοητή νοερά όρασις του Θεού. Άμετρος όμως είναι η αγαθότης του Κυρίου και συμβαίνει ώστε η αγάπη Αυτού να εκχέηται έτι αφθονώτερον. Τότε το Θείον Φως πληροί όλον τον άνθρωπον, ούτως ώστε και αυτός γίνεται όμοιος προς το φως· και τότε εκείνο το οποίον βλέπει, είναι αδύνατον να κληθή άλλως πως, ει μη φως – καίτοι το Φως τούτο κατά την φύσιν αυτού είναι εντελώς διάφορον του φωτός του ορατού ηλίου».

… τοσούτον εξηφάνισε τας παραστάσεις αυτών εκ των παρερχομένων μορφών του κόσμου τούτου, ώστε ούτοι και Αυτόν τον Χριστόν δεν έβλεπον πλέον κατά σάρκα. Εισαχθέντες δια του Αγίου Πνεύματος εις την θεωρίαν της απεριγράπτου Θεότητος του Ιησού Χριστού, ήκουσαν ούτοι κατ’ εκείνην την ώραν της αΰλου και απροσίτου φωνής του Πατρός:

Μεγίστη και υψηλή υπήρξεν η όρασις των Αποστόλων επί του όρους της Μεταμορφώσεως, εν τούτοις, ουχί εισέτι τελεία, διότι τότε δεν ήσαν έτι ικανοί να δεχθούν άπαν το πλήρωμα και την τελειότητα του εμφανισθέντος εις αυτούς Φωτός, … «καθώς ηδύναντο» «καθώς εχώρουν».

Μεγίστη και υψηλή υπήρξεν η όρασις των Αποστόλων, αλλά τότε εισέτι ατελώς αφωμοιώθη υπ’ αυτών και δια τούτο παρέμειναν δυναταί εκείναι αι ταλαντεύσεις, τας οποίας υπέστησαν ούτοι κατά τας ημέρας του Γολγοθά· και μόνον βραδύτερον ο Πέτρος αναφέρεται εις αυτήν ως εις μαρτυρίαν της αληθείας.

Ατελής ήτο εισέτι η όρασις των Αποστόλων επί του Θαβώρ, και εν τούτοις ήτο τοσούτον μεγάλη και γνησία η θεωρία της «υπερουσίου ευπρεπείας» και του «προαιωνίου κεκρυμμένου μυστηρίου», ώστε ούτε η όρασις του Μωϋσέως επί του Σινά, ούτε η ομοία αυτής του Ηλία επί Χωρήβ, έφθασαν το ύψος και την τελειότητα αυτής, την οποίαν παρατηρούμεν εις τους λόγους της εκκλησιαστικής ωδής:

… διαλογιζόμενος εν εαυτώ: «Δεν έχω αυτήν την τύχην». …

Όσω ημείς δεν αξιούμεθα της οράσεως της μεγαλοπρεπούς δόξης της Θεότητος, επί τοσούτον δια της πλέον πιστής εσωτερικής κινήσεως του πνεύματος ημών θα υπάρχη έλεγχος ημών αυτών. Και εάν η ψυχή ημών είναι ανδρεία, τότε θα είπωμεν: Δια τας αδικίας μου εστερήθην του δώρου τούτου, διότι «ο πορευόμενος εν δικαιοσύνη και λαλών ευθείαν οδόν … ούτος οικήσει εν υψηλώ … και τον Βασιλέα μετά δόξης όψεται» (Ησ. λγ’ 15-18}. Παρά ταύτα μη δότε τόπον εις την απόγνωσιν· αντιθέτως ενθαρρύνθητε και εν μετανοία πενθήσατε περί εαυτών. Απορρίψατε τον άδικον λογισμόν, ότι τούτο είναι των εκλεκτών μόνον κλήρος, ο οποίος δύναται να φονεύση εντός ημών την αγίαν ελπίδα. Η αλήθεια, εις την οποίαν είναι αναγκαίον να στερεωθή η καρδία ημών είναι ότι ο Κύριος ουδένα «ερχόμενον προς Αυτόν εκβάλλει έξω» και απορρίπτει (Ιωάν. στ΄ 37}. Πάντες ημείς, άνευ εξαιρέσεως … εκλήθημεν εις την ιδίαν τελειότητα … Ερευνήσατε μετά προσοχής όλην την ακολουθίαν της Εορτής και θα ίδητε μετά ποίας δυνάμεως η Εκκλησία προσκαλεί και πείθει πάντας προς ανάβασιν εις το αψηλάφητον Όρος της νοεράς Θεοπτίας, δεικνύουσα ούτω σαφώς ότι ουχί μόνον κατά την αρχαιότητα, ουχί μόνον εις τους Αποστόλους ηυδόκησεν ο Κύριος να φανερώση την «αυγήν» της Θεότητος Αυτού, αλλά και κατά την διάρκειαν πάντων των αιώνων, έως έτι και των ημερών ημών, δεν έπαυσε και ουδέποτε θα παύση κατά την επαγγελίαν Αυτού να εκχέη την ιδίαν εκείνην δωρεάν επί τους ακολουθήσαντας Αυτόν εξ όλης καρδίας.

Εκτός της νόθου ταπεινώσεως – «τούτο δεν είναι δι’ εμέ» –, εκτός της αδικαιολογήτου απογνώσεως, ήτις γεννάται εκ της ακηδίας και της ηδυπαθείας, φραγμός προς την θεωρίαν του Ακτίστου Φωτός αποβαίνει εισέτι και η τολμηρά έφεσις «όπως ίδωμεν τον Θεόν», και περιπτυχθώμεν Αυτόν δια της σκέψεως ημών, ως να ηθέλομεν να διεισδύσωμεν μετά δυνάμεως εις τα μυστήρια και εις τα έγκατα του Θείου Είναι και να δεσπόσωμεν Αυτού δια του νοός, ως να επρόκειτο περί αντικειμένου της γνώσεως ημών. Είναι δύσκολον να εύρωμεν λέξεις προς χαρακτηρισμόν της πνευματικής ουσίας αυτής της υπερηφάνου αξιώσεως του νοός ημών, αλλ’ είναι σπουδαίον δι’ ημάς να γνωρίσωμεν ότι εις παρομοίας περιπτώσεις συναντώμεν ουχί «φωτεινήν νεφέλην», αλλά γνόφον και σκότος, αποκρύπτοντα τον Θεόν.

Όταν προσηλούμεν τους οφθαλμούς του νοός ημών απ’ ευθείας εις τον Ήλιον του Προαιωνίου Είναι, όπως ίδωμεν Αυτόν καθώς εστι, τότε οι οφθαλμοί ημών καταφλέγονται και αποτυφλούνται υπό του απροσίτου και εκτυφλωτικού Φωτός της Θεότητος, καθ’ όν τρόπον αποτυφλούνται και καταφλέγονται οι φυσικοί ημών οφθαλμοί, όταν γυμνοί, υπό ουδενός προστατευόμενοι, στρέφωνται κατ’ ευθείαν προς τον ήλιον. … «ιστάμενα κύκλω του Θρόνου του Υψίστου τα εξαπτέρυγα Σεραφείμ, δυσί πτέρυξι κατακαλύπτοντα τα πρόσωπα αυτών».

Και γνωριζόμενος και ορώμενος ο Θεός αναλλοιώτως διαμένει υπέρ πάσαν γνώσιν και όρασιν. Η απεριόριστος αύτη υπερβατικότης του Θεού εν τη «μυστική» γλώσση της θεολογίας καλείται «γνόφος». Η Καινή Διαθήκη ουδαμού χρησιμοποιεί δια τον Θεόν την λέξιν «γνόφος». Λέγει εις ημάς ότι «Ο Θεός Φως εστι και σκοτία εν Αυτώ ουκ έστι ουδεμία». Περί της υπερβατικότητος Αυτού και συνεπώς της τελείας «αορασίας», της τελείας «αγνωσίας» Αυτού η Καινή Διαθήκη λέγει τα εξής: «Θεόν ουδείς εώρακε πώποτε» … Ότε ανεφάνησαν οι φιλόσοφοι και οι αιρετικοί, οι υποστηρίζοντες την δυνατότητα πλήρους γνώσεως του Θεού, τότε οι Άγιοι Πατέρες, δια να εκριζώσουν την ασύνετον ταύτην ιδέαν επέστρεψαν εις Παλαιοδιαθηκικάς εικόνας και γλώσσαν:

Ούτω δια να πλήξουν ισχυρότερον την συνείδησιν των ασόφων σοφών, οι Πατέρες προσέφυγον εις την έννοιαν του «γνόφου», δια του οποίου ο Σοφός Νομοθέτης Μωϋσής συνεκράτει τον λαόν αυτού, εισέτι άπειρον της Θεογνωσίας, από της ασυνέτου εξάρσεως της ιδέας του «κατανοήσαι» τον Θεόν· και δια να μη παρεκκλίνουν από της Καινοδιαθηκικής Αποκαλύψεως, οι Πατέρες ωνόμασαν τον γνόφον τούτον «υπέρφωτον».

Η αληθής οδός προς θεωρίαν του Θείου Φωτός διέρχεται δια μέσου του έσω ανθρώπου. Όλη η σκέψις ημών, όλη η δύναμις της επιθυμίας ημών, οφείλουν να κατευθύνωνται μόνον προς το «τηρήσαι την εντολήν του Θεού άσπιλον και ανεπίληπτον» (Α’ Τιμ. στ΄ 14}. Τότε το Θείον Φως, καθώς έδειξεν η πείρα των αιώνων, «πολυμερώς και πολυτρόπως» επισκέπτεται τον άνθρωπον. Και ουδείς δύναται να είπη ποτέ περί των ορίων της ευδοκίας του Θεού προς ημάς, διότι αύτη κείται εν αληθεία πέραν παντός ορίου. Οσονδήποτε και εάν τείνει ο άνθρωπος προς τον Θεόν, οσονδήποτε και εάν φλέγηται υπό της αγάπης προς Αυτόν, και πάλιν αι εκχύσεις του Φωτός θα παραμείνουν πέραν παντός ορίου και αριθμού, διότι δεν υπάρχει τέλος εις αυτάς, και όταν εισέτι το φως υπερβαίνη τας δυνάμεις της φύσεως ημών να υπομείνη την λάμψιν αυτού. Και ο μοναδικός δυνατός λόγος, η μοναδική επικύρωσις, ως προς πάντα ταύτα είναι ότι «ο Θεός Φως εστι, και σκοτία εν Αυτώ ουκ έστι ουδεμία», και ότι «Αυτός οικεί εν απροσίτω Φωτί» και εμφανίζεται πάντοτε εν τω φωτί και ως φως.

«Τι ποιήσω ίνα ζωήν αιώνιον κληρονομήσω»;

Και εδόθη εις εμέ η απάντησις:

Προσεύχου, ως ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, όστις επί έτη εβόα, «Κύριε, φώτισόν μου το σκότος», και εισηκούσθη.

Προσεύχου δια των λόγων της εκκλησιαστικής ωδής, «Λαμψάτω, ώ Φωτοδότα, και εμοί τω αμαρτωλώ το φως Σου το απρόσιτον», και ενδυναμού εν τη πίστει, ενθυμούμενος ότι η Εκκλησία δεν προσεύχεται περί αδυνάτων πραγμάτων.

Εν συνεχεία ο ανήρ εκείνος ως να απέκλειε την δυνατότητα ότι τοιαύτη προσευχή θα παραμείνη άνευ της άνωθεν απαντήσεως, κατέκλεισε τον λόγον αυτού ως εξής:

«Όταν γνωρίση η ψυχή σου τούτο το φως, τότε, όταν συμβή να στερήται τούτου, θα φλέγηται δι’ αυτό και μιμούμενος τον Άγιον Συμεών τον Νέον Θεολόγον θα ζητής αυτό και θα κράζης προς αυτό:

Ελθέ, το φως το αληθινόν.

Ελθέ, η Ζωή η αιώνιος.

Ελθέ, των πεπτωκότων η έγερσις.

Ελθέ, των κειμένων η ανόρθωσις.

Ελθέ, των νεκρών η ανάστασις.

Ελθέ, Πανάγια Βασιλεύ.

Ελθέ, και σκήνωσον εν ημίν,

και μείνον αδιαστάτως εν ημίν,

και αδιαιρέτως Συ μόνος βασίλευε εν ημίν

εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».

Πηγή: Αρχιμ. Σωφρονίου, Άσκησις και θεωρία

Τετάρτη, 4 Αυγούστου 2010

Μὲ τὶ ζεῖ ὁ ἄνθρωπος;

Τολστόϊ Λέων.


Ἡ πείρα μέ δίδαξε, ὅτι ὁ ἄνθρωπος «δέν ζεῖ»· οὔτε, ὅταν «τηράει» τήν δουλειά του· οὔτε, ὅταν «τηράει» τόν ἑαυτό του· ἀλλά, ὅταν «τηράει» τήν ἀγάπη.


Μέ ἄλλα λόγια, ὁ ἄνθρωπος δέν ζεῖ μέ τόν ἑαυτό του· καί γιά τόν ἑαυτό του· ἀλλά μέ τήν ἀγάπη καί γιά τήν ἀγάπη.

* * *
• Μιά μητέρα, ἴσως ποτέ δέν θά καταλάβει, τί θέλουν καί τί ζητοῦν στή ζωή τους τά παιδιά της, ἄν δέν ἔχει ἀγάπη.

• Ἕνας πλούσιος, ποτέ δέν θά καταλάβει, τί εἶναι αὐτό πού τοῦ λείπει, τί εἶναι αὐτό πού τοῦ χρειάζεται, ἄν δέν ἔχει ἀγάπη.

• Καί γενικά κανένας ἄνθρωπος δέν θά μπορέσει ποτέ, νά καταλάβει, ἄν πιό πολύ τοῦ χρειάζονται παπούτσια γερά γιά δουλειά ἤ παπούτσια ἐλαφρά καί μαλακά γιά τόν ἐνταφιασμό του, ἄν δέν ἔχει ἀγάπη.

Καί ἐγώ ζοῦσα, σάν ἄνθρωπος, ὄχι στό μέτρο πού φρόντιζα γιά τόν ἑαυτό μου, ἀλλά στό μέτρο πού ἔδειχνα ἀγάπη στόν περαστικό: π.χ. στή φτωχή γυναίκα· στόν βαθμό πού τήν πονοῦσα καί τήν ἀγαποῦσα.
Ναί. Ἔτσι εἶναι:
Ὁ σοφός τό ξέρει, ὅτι δέν «ζεῖ» στόν βαθμό πού φροντίζει γιά τόν ἑαυτό του, ἀλλά στόν βαθμό πού ἀγαπάει τήν ξένη, τήν περαστική γυναίκα, καί λυπᾶται τά παιδιά της.

Καί γενικά, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι δέν «ζοῦν» στό μέτρο πού κοιτᾶνε τόν ἑαυτό τους, ἀλλά στό μέτρο πού ἔχουν μέσα τους ἀγάπη.

* * *
Παλαιότερα νόμιζα, ὅτι ὁ Θεός δίνει στούς ἀνθρώπους «ζωή» καί θέλει νά τήν «ζήσουν»!
Τώρα τό ἔχω συνειδητοποιήσει, ὅτι ἰσχύει τό ἐντελῶς ἀντίθετο. Ὅτι δηλαδή ὁ Θεός δέν θέλει νά ζεῖ ὁ ἄνθρωπος γιά τόν ἑαυτό του (γι᾿ αὐτό καί δέν μᾶς ἔδειξε, τί χρειάζεται ὁ καθένας γιά τόν ἑαυτό του), ἀλλά θέλει ὁ κάθε ἄνθρωπος νά ζεῖ σέ μιά κοινωνία ἀγάπης· καί γι᾿ αὐτό μᾶς ἔδειξε, τί χρειάζεται νά κάνει ὁ κάθε ἕνας μας, ὅλοι, γιά τόν ἄλλο.

Ἔτσι τώρα, τό ἔχω πιά συνειδητοποιήσει, ὅτι οἱ ἄνθρωποι, ὅταν κοιτᾶνε τόν ἑαυτό τους, φαντάζονται – ναί, ἁπλά τό φαντάζονται - ὅτι ζοῦν. Γιατί στήν πραγματικότητα, ὁ ἄνθρωπος ζεῖ μόνο μέ τήν ἀγάπη.

* * *
Ὅποιος ζεῖ μέ ἀγάπη, ζεῖ μέ τόν Θεό· καί (τότε) ἀφοῦ ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη, μέσα του ζεῖ ὁ Θεός.

Ρεμβασμός Δεκαπενταύγουστου




Στη μνήμη Εκείνου που τον ρέμβασε


Άλαλα τα χείλη των όσων δεν κοπιάσαν
για ν' ακουμπήσουν τα ξαναμμένα κεφάλια τους
στα γόνατά σου τα μητρικά, που καταλύουν το μαύρο πάθος.
Άλαλα τα χείλη των όσων δεν διακρίναν, πως
συντρίβεις με το πόδι σου και συνθλάς την κεφαλή
του πανάρχαιου δράκοντα, που κέρδισε παίζοντας
κι' ύστερα τόχασε το μήλο. Άλαλα τα χείλη
των όσων δεν ποθήσαν το ξαπόσταμα της αρμογής
και την ασφάλεια, το απάγγειασμα της νηνεμίας.

Είσαι ένα λιμανάκι ελληνικού νησιού όλο κατάρτια
περήφανα υψωμένα· φτωχά καΐκια αραγμένα,
φτωχά, αλλά που γνωρίσαν την αντάρα και την τρομάρα,
που φορτωθήκαν μόχθο και μεταφέραν πλούτος.

Είσαι άσπρο ελληνικό ερημοκκλήσι δαρμένο
από την αντηλιά. Γύρω-γύρω αμπέλια, μποστάνια,
καρποφόρες συκιές και κάπου κάπου μοναχική
και κάποια ελιά. Χρυσοφρυγανισμένα τα χορτάρια
αχνίζουνε, άχυρο πια· κι' αντίς γι' αγγέλους, τα τζιτζίκια,
σου κανοναρχούνε το κάθε απομεσήμερο έως αργά
με το δικό τους τρόπο τον Παρακλητικό Κανόνα.

Αναστραμμένο σου θρονί, όλο αυτό το γαλάζιο
ενός απλού ουρανού, που πάλαι γίνηκε το Μέτρο των Δωριέων
και που αναπαύεται στεριωμένος στα χρυσάφια
του ευλογημένου μας πελάγους.

Άλαλα τα χείλη τους - και τι μπορούν ν' αρθρώσουν,
που τη φωνή τους κουκουλώνει η τύρβη μερονυχτίς,
ενώ σειέται απ' τις βουές ο Μέγιστος Ιππόδρομος
και πλημμυράει απ' τα αίματα των Μαρτύρων
κι' απ' τη μανία των Μονομάχων.

Αυτό το αίμα είναι που βοά, αυτό είναι που ρυπαίνει.

Εδώ χρειάζεται η βακτηρία του γίγαντα Ασκητή
του λευκοπώγωνα να επιβληθεί να τους σκορπίσει,
όλους τους ίππους και τους αναβάτες τους.

Εδώ χρειάζεται κοντύλι του Ζωγράφου, στη μοναξιά,
στην προσευχή και στην προσήλωση, με τα ζωογόνα
τα χρώματα τα πρώτα να ξαναγαλουχήσει
το βρέφος-Θεό, να ξαναγράψει τις πληγές της Αγάπης,
να ξαναδροσίσει τη ρίζα τη συμπονετική,
ν' αποδείξει τι απέραντη είναι η αγκαλιά της μητέρας,
να συναθροίσει πάλι εκ περάτων όλους εκείνους,
που με σέβας πολύ θα σταυρώσουν τα χέρια της Κόρης
με συνοδεία των αγγέλων, με ηχητικές αρμονίες
και θα ενεργήσουν όπως αξίζει την ταφή της,
ανοίγοντας το δρόμο για την καθέδρα τ' ουρανού,
όπου η αδιάκοπη Παράκληση. Ενώ τα δέντρα
τα ευσκιόφυλλα στη λιτάνευση, καθώς το Σώμα
περνάει της Βασίλισσας, ριγούντα και φρίττοντα,
θα συγκλίνουν για προσκύνηση σκορπώντας
τη δροσιά τους με το ανέμισμα, ριπίδια της λατρείας,
αναστυλώνοντας όσους μαραίνονται κι' ασθμαίνουν
στις τροπικές τις λαύρες του καλοκαιριού μας,
μισοκαμένες θημωνιές κοντά στο αλώνι,
καπνοί, που διαλύουν
τις αυγουστιάτικες τις αμαρτίες μας.

Τότε μονάχα τ' άλαλα τα χείλη,
ίσως ερθεί στιγμή
και λαλήσουν.

Τάκης Κ. Παπατσώνης


το βρήκαμε εδώ

Ακούστε ΡΑΔΙΟ ΦΛΟΓΑ ( κάντε κλίκ στην εικόνα)