Παρασκευή, 31 Δεκεμβρίου 2010

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΙΣ ΕΟΡΤΕΣ ΤΟΥ ΔΩΔΕΚΑΗΜΕΡΟΥ




του Πρωτ. π. Θωμά Βαμβίνη

Το εορταστικό δωδεκαήμερο που αρχίζει με την εορτή των Χριστουγέννων και κλείνει με τα Θεοφάνεια ή Φώτα μας δείχνει το μεγαλείο της Χριστιανικής πίστης και μάλιστα της Ορθόδοξης. Οι εορτές αυτές γιορτάζονται πραγματικά, μόνο όταν συνδέονται με την ζωή της Εκκλησίας, γιατί έξω από αυτήν δεν μπορεί κανείς να προσεγγίση το πραγματικό νόημά τους. Μένει στην επιφάνεια, στα ευμετάβολα συναισθήματα και αγνοεί το σωτήριο βάθος, από το οποίο αντλεί την ύπαρξη και την ζωή της η Εκκλησία του Χριστού.

Η ενανθρώπηση του Θεού - η μητρόπολη των εορτών - είναι το “ξένον μυστήριον” που μας δίνει την δυνατότητα να γίνουμε μέλη του σώματος του Χριστού. Η Εκκλησία ως σώμα Χριστού υπάρχει, επειδή ο Υιός του Θεού έγινε άνθρωπος.

Η περιτομή που δέχθηκε ο Χριστός υπακούοντας στο νόμο, εκφράζει τον ασκητικό - νόμιμο - αγώνα που είναι απαραίτητος, ώστε να απαλλαγούμε από το “κάλυμμα των παθών” μας. Ο Χριστός υπέμεινε την σαρκική περιτομή, για να μπορούμε εμείς να φθάσουμε στην περιτομή της καρδιάς, δηλαδή στην καθαρότητά της.

Η βάπτιση, τέλος, του Χριστού έφερε στα ύδατα τον αγιασμό και τα μεταποίησε σε “ψυχών καθάρσιον”. Έτσι, με το βάπτισμα της Εκκλησίας, κατά το οποίο αγιάζονται τα νερά της κολυμβήθρας και αποκτούν την “ευλογίαν του Ιορδάνου”, το “απειρόκακο” νήπιο ή ο ορθόδοξα κατηχημένος ενήλικας, δηλαδή αυτός που καθοδηγείται και αγωνίζεται να φθάση στην “περιτομή της καρδιάς” ανακαινίζεται και φωτίζεται. Αυτό γίνεται, γιατί σύμφωνα με τον απόστολο Παύλο, με την “εις Χριστόν” βάπτιση “ενδυόμαστε τον Χριστό”, συνθαπτόμαστε και συνανασταινόμαστε. Γινόμαστε μέλη του σώματός Του, μέλη της Εκκλησίας Του.

Η συναισθηματική προσέγγιση των εορτών αυτών είναι γνώρισμα μιας ρηχής πνευματικότητας, αλλά και απόρροια των ανθρωποκεντρικών αντιλήψεων που κυριαρχούν στις μέρες μας. Συνέπεια αυτής της συναισθηματικής και ανθρωποκεντρικής προσέγγισης της Εκκλησίας και των εορτών της είναι η αδυναμία ορισμένων να κατανοήσουν κάποιες λειτουργικές και ποιμαντικές πρακτικές της. Το συναίσθημα καλύπτει και τρέφει τα πάθη, ενώ η Εκκλησία τα θεραπεύει, γι’ αυτό προκαλεί τον θυμό και την εμπαθή κριτική ορισμένων “ελευθέρων πνευμάτων”. Η Εκκλησία, όμως, δεν φοβάται την κριτική του “κόσμου”, που κυριαρχείται από την σαρκική λογική και αγνοεί την λογική της πίστεως. Θέτει πάντα και προβάλλη τις προϋποθέσεις που είναι απαραίτητες για να φθάση κανείς στην αληθινή ελευθερία και την αυθεντική αγάπη.

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να επισημάνω το μεγάλο πρόβλημα που δημιουργεί η εκκοσμικευμένη νοοτροπία κάποιων ανθρώπων που έχουν βαπτισθή ορθόδοξοι Χριστιανοί και θέλουν να βαπτίσουν και τα παιδιά τους ορθοδόξους Χριαστιανούς, με αναδόχους της επιλογής τους, αγνοώντας τις εκκλησιαστικές προϋποθέσεις που πρέπει να εκπληρώνη ο ανάδοχος. Πρέπει να σημειώσω ότι ο ανάδοχος, σύμφωνα με την παράδοση της Εκκλησίας, δεν είναι ένας απλός οικογενειακός φίλος, είναι ένα εκκλησιαστικό πρόσωπο ικανό και έμπειρο στην διδασκαλία της πίστεως, που εκπροσωπεί τον Ιερέα στην εκκλησιαστική κατήχηση και αγωγή του νεοφωτίστου. Κανονικά, σύμφωνα με την έγκυρη γνώμη του μακαριστού αρχιμανδρίτου π. Επιφανίου Θεοδωροπούλου, ο ανάδοχος πρέπει να είναι πρόσωπο της απολύτου εμπιστοσύνης του Ιερέως που τελεί το μυστήριο.

Όταν η Εκκλησία, στηριγμένη στους Ιερούς Κανόνες της, αποκλείει κάποιους από το ρόλο του αναδόχου, σηκώνει συνήθως εναντίον της την κριτική μιας μερίδας του κόσμου για σκοταδισμό και μεσαιωνική νοοτροπία. Αυτό που κάνει όμως είναι να λέη τα πράγματα με το όνομά τους. Λέει την αλήθεια και δεν την συσκοτίζει. Αγαπά και δεν θέλει να παραπλανήση. Προσπαθεί να διασώζη τον τρόπο με τον οποίο μπορούν οι κατηχούμενοι και οι “φωτισθέντες” να ζήσουν προσωπικά τα γεγονότα της ζωής του Χριστού. Τα γεγονότα που δωρίζουν στην ύπαρξη των αγωνιζομένων μελών της Εκκλησίας αληθινή ελευθερία και αυθεντική αγάπη.

το βρήκαμε εδώ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ακούστε ΡΑΔΙΟ ΦΛΟΓΑ ( κάντε κλίκ στην εικόνα)