Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2010

Ο ιδεολογικός και πολιτικός τουρισμός και η ρεφορμιστική ειδωλολατρία





Κάποιοι επειδή έχουν διαμορφωθεί σαν τουρίστες-ειδωλολάτρες, λειτουργούν και σαν ανεμοδείκτες-ακροβάτες. Δηλαδή προσπαθούν να χωρέσουν κάτω από την ίδια μασχάλη πολλά καρπούζια: Τα κύρια χαρακτηριστικά του ειδωλολατρικού συμφιλιωτισμού και ρεφορμισμού.

Αυτοί οι τουρίστες των ιδεών και της πράξης γνωρίζουν από αγώνα όσο ένας τυφλός από χρώματα. Δεν χειρίζονται ποτέ το ξίφος, αλλά το σκουπόξυλο. Θέλουν να τα
έχουν καλά με όλους και στο όνομα δήθεν της «ενότητας» των δυνάμεων προσκυνάνε πολλά είδωλα και υφαίνουν «φιλίες» στις ταβέρνες και στα μπαρ, σε ποικίλους χώρους επιμειξιών και ερμαφροδιτισμών. Η συμπεριφορά τους έχει το «καρύκευμα» της επιτηδευμένης «φιλίας» και των παιδιάστικων ευγενικών τρόπων: Το «ξύγκι» του συμφιλιωτικού πνεύματος.

Γι όλους αυτούς η πολιτική πολεμική αποτελεί «έγκλημα» (ξίφος) και στα πολιτικά επιχειρήματα απαντούν με ουρλιαχτά ηθικών αναθεμάτων και θρήνων…

Αγνοούν το αλφάβητο: Ότι η αλήθεια είναι όχι μόνο ο κινητήρας των αγώνων και της προόδου, αλλά είναι και κοφτερή. Δεν μπορεί να αγωνίζεσαι για την αλήθεια και εναντίον του «κλοιού του ψεύδους», με ψευτοευγένειες, νωθρότητες, συμβιβασμούς, συμφιλιωτικό πνεύμα κα δολερές αμεροληψίες…

Απέναντι στο ψεύδος ο αγώνας είναι αμείλικτος. Αμείλικτος και αδιάλλακτος είναι ο αγώνας των Ιδεών, ο αγώνας εναντίον των δημίων των εθνών και των λαών, αλλά και εναντίον των ποικίλων «συμφιλιωτών» που ισορροπούν ανάμεσα σε πολλές καρέκλες ή παίρνουν, κατά περίσταση, τα χρώματα του χαμαιλέοντα…

Σήμερα ζούμε τον πιο εφιαλτικό πόλεμο της ανθρώπινης ιστορίας. Πάνε να μας αφανίσουν ως κοινωνική και εθνική υπόσταση, πάνε να ισοπεδώσουν όχι μόνο την κοινωνική μας ύπαρξη και τη φυσική μας οντότητα, αλλά και το μυαλό. Πάνε να εξοντώσουν τον άνθρωπο ως κοινωνική, πολιτική και πνευματική οντότητα…

Σήμερα μεταξύ των λαών και των νεοταξικών μηχανισμών, μεταξύ του «καλού» και του «κακού», υπάρχει ένας ανοικτός, άγριος και ανηλεής Πόλεμος.

Συμβιβασμοί, συμφιλιωτικές ηθικολογίες και χαμαιλεοντισμοί ανάμεσα στα δύο αυτά Μέτωπα του πολέμου δεν χωράνε.

Η Νέα Τάξη και οι πολυπλόκαμοι μηχανισμοί της χρησιμοποιούν άπειρα όπλα και ναρκωτικά δηλητήρια: Από τη σύγχυση, την άμβλυνση ιδεών και Πίστης σε αξίες, από τα ρεφορμιστικά ειδωλολατρικά φετίχ, μέχρι στρατούς οργανωμένων δυνάμεων και πολύχρωμων μεταμφιέσεων: πολιτικά υποκείμενα, σέχτες ποικίλης ύλης και προβοκατόρικες υπηρεσίες δικτυωμένες παντού.

Το μόνο όπλο σε αυτές τις παγίδες είναι η καθαρότητα και η συνέπεια των ιδεών και των πράξεων, η Πίστη στον αγώνα, η νηφαλιότητα της σκέψης και η οργή της δράσης.

Δεν μπορεί να είσαι ερμαφρόδιτος και συμβιβαστικός. Δεν μπορεί να ακροβατείς ανάμεσα στο «καλό» και στο «κακό», ανάμεσα σε «εξαρτήσεις», ανάμεσα στα πολύχρωμα ειδωλολατρικά «είδωλα», τα πολύχρωμα ιδεολογικά και πολιτικά μωσαϊκά, το ίδιο, όπως ένας με Ορθόδοξο θρησκευτικό φρόνημα δεν μπορεί να ακροβατεί και να συμφιλιώνεται με ειδωλολάτρες, αποκρυφισμούς, με παπισμούς και οργανωμένες σέχτες υπονόμευσης της Ορθοδοξίας.

Σήμερα ιδιαίτερα όπου η Ορθοδοξία αποτελεί το βασικό, αν όχι το μοναδικό, συνεκτικό ιστό αγώνα εναντίον της Νέας Τάξης, είναι εγκλήματα εσχάτης προδοσίας τέτοιου είδους ακροβασίες, επιμειξίες και ερμαφροδιτισμοί…

Όποιος δεν επιλέγει ανοικτά και με συνέπεια το στρατόπεδό του σε αυτόν τον άγριο πόλεμο που ζούμε, όποιος στέκεται μετέωρος και συμφιλιωτικός ανάμεσα στη θανάσιμη σύγκρουση του «καλού» και του «κακού», ουσιαστικά είναι με το «κακό», ανεξάρτητα αν το έχει συνειδητό ή όχι.

Οι συμφιλιωτικοί και οι ρεφορμιστές ειδωλολάτρες κάθε είδους τρέμουν τις συγκρούσεις.
Διέπονται από μια αρτηριοσκληρωτική συντηρητική νοοτροπία, μια αυτάρεσκη στενοκεφαλιά και μια πρωτόγονη πνευματική και πολιτική ανανδρία. Περισσότερο από κάθε τι επιθυμούν η ιστορία να τους αφήσει ήσυχους, με τα βιβλιαράκια τους, τις εκδηλωσούλες τους, τις «φιλίες» και τις «παρέες» τους, τη «σύνεσή» τους και τις «ευγένειές» τους, καθώς και με τα ηθικολογικά τους σημειωματάρια.

Γι’ αυτό όλοι αυτοί δεν χρησιμοποιούν σε αυτό τον πόλεμο που ζούμε το ξίφος, αλλά σκουπόξυλα και οργίζονται από την κριτική που τους χαλάει την ησυχία και θίγει «φιλίες» και «παρέες». Γι’ αυτό την πολεμική εναντίον ιδεών και πρακτικών την προσλαμβάνουν σαν «καρατόμηση της προσωπικότητας» και προσωπική βρισιά.

Ταυτίζουν τον συμφιλιωτισμό και τον ερμαφροδιτισμό με τους «καλούς τρόπους» και την πολεμική με τους «κακούς τρόπους». Το ίδιο γινόταν πάντα από τους ειρηνόφιλους, ερμαφρόδιτους ηθικολόγους. Τον πόλεμο και τα πολιτικά μέσα που απορρέουν από αυτόν τα ταυτίζουν με την «καρατόμηση της προσωπικότητας» και το συμφιλιωτικό πνεύμα με την «αβρότητα».

Δεν βλέπουν τον πόλεμο, (αντικειμενικό γεγονός), δεν θέλουν να πάρουν καθαρή, θαρραλέα και συνεπή στάση απέναντι στα πολεμικά μέτωπα, κινούνται σαν τουρίστες, και διακρίνουν μόνο τα «όπλα της κριτικής» που τους θίγουν και τα προσλαμβάνουν σαν βρισιές εναντίον εαυτών και των ειδώλων τους.

Τις πολεμικές εναντίον ιδεών και πράξεων, τις ερμηνεύουν σαν προσωπικές βρισιές. Δεν ασχολούνται με τις ιδέες και τις πράξεις, αλλά με το είδωλό τους και τα είδωλα των μικροαστικών και συχνά μπαρόβιων παρεών τους…

Και παριστάνουν και τους αγωνιστές…

Μας έχουν πνίξει αυτού τους είδους οι «αγωνιστές» του ιδεολογικού, πνευματικού και πολιτικού τουρισμού: Της ρεφορμιστικής ειδωλολατρίας…









To βρήκαμε εδώ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ακούστε ΡΑΔΙΟ ΦΛΟΓΑ ( κάντε κλίκ στην εικόνα)