Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2009

Μια επιστολή από την Πρέβεζα

"Σεβαστέ π. Ιωάννη.Την ευχή σας και χρόνια πολλά.
Είμαι απο την … κληρικός.Τηρώ την ανωνυμία για ευνόητους λόγους.Θα ήθελα να αναφέρω τα παρακάτω.
Στην ιερατική σύναξη του μηνός Δεκεμβρίου δόθηκε απο τον πρωτοσύγκελο … λευκό χαρτί όπου ζητήθηκε να υπογράψουμε οι ιερείς.
Υπέγραψα κι εγώ αναγκαστικά για να μην μπω στο στόχαστρο αυτού του ανθρώπου.
Τα περί ελευθερίας των ιερέων που αναφέρει στην σελίδα του ενοριακού κέντρου είναι όλα ψευδή.Σας αναφέρω χαρακτηριστικά.
Παραμονή Χριστουγέννων, πριν τον εσπερινό στον Μητροπολιτικό ναό,ο πρωτοσύγκελος με αυταρχικό ύφος δίνει στον ψάλτη του ναού φυλλάδα με μεταφρασμένα κείμενα της εορτής να διαβάσει.
Δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων κατά την διάρκεια συλλείτουργου σε κεντρικό ναό της πόλης όλοι οι Ιερείς ήταν αναγκασμένοι να διαβάζουν τις ευχές απο μετάφραση.
Αλήθεια που είναι η ελευθερία του κάθε παπά να μπορεί να αρνηθεί να τελέσει τη Θ.Λειτουργία χωρίς μετάφραση!
Αν το κάνει μαύρο σκοτάδι τον έφαγε!!!Θα περάσει απο το γραφείο του Επισκόπου...!!!
Δυστυχώς με αυτά τα τερτίπια το μόνο που καταφέραμε είναι να διχάσουμε τον κόσμο και να τον διώξουμε απο την Εκκλησία.
Αλλά όπως φαίνεται αυτό δεν μας προβληματίζει.
Αυτό που προέχει είναι η προσωπική μας ΦΙΛΟΔΟΞΙΑ και ο ΕΓΩΙΣΜΟΣ μας.

Ευχαριστώ για την φιλοξενία σας και παρακαλώ ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ!

http://agapi-pisti-elpida.blogspot.com/2009/12/blog-post_4846.html"


Τί απαράδεκτα πράγματα είναι αυτά;! Ο κύριος Μελέτιος άγιος Πρεβέζης είναι εξόχως πνευματικός άνθρωπος και με την εκκλησιαστική και κοσμική έννοια του όρου. Τώρα τί μεσολάβησε; Προφανώς παρασύρθηκε από ιερείς "προοδευτικότερους" και πλέον "ανοικτόμυαλους" από μας τους "τυπολάτρες καθηστερημένους".Από καιρό παρακολουθώ αυτή την νεοβααρλαμίτικη μούρλα που έπιασε ορισμένους συν-αδέλφους αδελφούς στην εν λόγω μητρόπολη και η ελαχιστότητα μου εξεγείρεται. Γουστάρουμε λοιπόν μοντέρνα εκκλησία και μοντέρνο λόγο για να τσιμπήσουν οι νέοι; Συγγνώμη για το "γουστάρουμε" αλλα προσπαθώ να φανώ και εγώ μοντέρνος και "αγαπητικά προσεγγίσιμος" με τις ..."μάζες" και μάλιστα σε γλώσσα κατανοητή από τον λαό(σοκ ε;!).

Ε,λοιπόν με το θάρρος του τριαντάρη που πριν να περάσει από την Εκκλησία, πέρασε και από άλλα ακραία νεολαίικα στέκια( οι ...νεωτεριστές προοδευτικοί αδερφοί δεν θα το αντέξουν,γι'αυτό δεν επεκτείνομαι), έχω να δηλώσω πώς οι νέοι δεν γουστάρουν(πάλι γουστάρουν-τί άταχτος που είμαι) τους παπάδες και την εκκλησία με προσωπίδες ευμενίδων και τάχα πατρικα ευπροσηγόρων. Οι νέοι ελκύονται από την αυθεντικότητα, την αυθεντικότητα που λείπει από τα πάντα και από όλους. Γι'αυτό θέλουν την Εκκλησία,Εκκλησία... τον παπά παπά... τους ψαλμούς ψαλμούς... και την σκάφη σκάφη.

Στην Εκκλησία δεν πάμε για να καταλάβουμε, πάμε για να λειτουργηθούμε και για να το πώ πιο ορθά να συλ-λειτουργήσουμε. Λυπάμαι, οι μεταφράσεις των λειτουργικών κειμένων είναι για κλάματα. Τις διάβασα σε φιλικό ιστολόγιο και έφριξα. Το πνεύμα και το γράμμα της μετάφρασης μου θυμίζουν αυτούς που αντί για "γαμήσας" λένε "νυμφεύσας" και αντί για "κλάσας", ..."κόψας". Λυπάμαι, αλλά δεν υπάρχει αναγκαιότητα μετάφρασης.Σε μια σχετική συζήτηση κάποιος μου είπε πώς επιμένοντας στη μη μετάφραση των λειτουργικών κειμένων, θέλουμε τον απόστολο Παύλο(ανάγνωσμα αποστόλου) κομπάρσο. Ε, λοιπόν όχι. Εσείς θέλετε και τον Παύλο και τον Χριστό και τον Χρυσόστομο και τον Ρωμανό το Μελωδό κομπάρσους στο επιδεικτικό θέατρο του ύποπτου διανοουμενισμού σας.

Η Εκκλησία δεν είναι μαγαζί στην εθνική για να μετέρχεται διαφημιστικών τρυκ προκειμένου να προσελκύσει πελάτες. Καλύτερα τρεις χριστιανοί και πεντακόσια άδεια καθίσματα, παρά πεντακόσιοι "ψαρεμένοι οπαδοί" και μια λειτουργία μασκαράτα. Δεν είμαστε προτεστάντες χτεσινοί που ζητάν θηράματα. Στους ανθρώπους δείχνουμε τα χέρια μας ανάπηρα ή γερά και κρίνουμε για να κριθούμε, για να μνημονεύσω τον ποιητή. Την φτώχεια μας την δείχνουμε. Για τον πλούτο μας (που στο κάτω δεν είναι δικός μας αλλα είναι παρακαταθήκη προς παράδοση), θα ντραπούμε ή θα απολογηθούμε; Θα νιώσουμε μειονεκτικά μπροστά σ'αυτόν που διψά γιατί έχουμε το νερό και θα στερήσουμε τον μαργαρίτη από τον πένητα για να μην τον θαμπώσουμε;Αυτά είναι παράλογα πράγματα.

Επιβιώσαμε 2000 χρόνια. Και δεδομένου ότι μαρτυρούντες και ομολογούντες επιβιώνουμε και όχι αλλιώς σας ευχαριστούμε που μας ξυπνάτε το μυαλό και την καρδιά και μας γεννάτε την διαρκή ανάγκη να γυρίζουμε στην πίστη.


Πάτερ αδερφέ, εσύ που έστειλες την επιστολή τί να πώ;! Μερικοί ξεχνούν πώς τα αξιώματα στην Εκκλησία είναι ευκαιρίες διακονίας όχι των υφισταμένων, αλλά των παρισταμένων στην σύναξη και επιδεικνύουν αυταρχικές συμπεριφορές. Δεν θα επιμείνω σ'αυτό, ότι ου γινώσκω τον άνθρωπο και μπορεί να τον αδικώ. Πάντως οφείλω να πώ πώς είμαι κατά της ανώνυμης καταγγελίας, όποιες και νά' ναι οι συνέπειες. Δεν έχεις να φοβηθείς τίποτε, δεδομένου πώς οι απειλές συνήθως παραμένουν στα λόγια.

Δείξτε θάρρος και κάνετε αυτό που υπαγορεύει η καρδιά σας και σε καλό θα βγεί γιατί στο κάτω κάτω επιμένω και δεν πάψω να το λέω, όπως και νά'χει: ο προϊστάμενος σας είναι εξόχως πνευματικός άνθρωπος, κάθε συνειδητός ορθόδοξος και τίμιος άνθρωπος οφείλει να το αναγνωρίσει.







Παρασκευή, 25 Δεκεμβρίου 2009

Γιατί Παρθενική Γέννηση;

Στην Καινή Διαθήκη διατυπώνεται με σαφήνεια ότι η Μητέρα του Ιησού Χριστού ήταν παρθένος (Ματθ. 1: 18,23,25). Ο Κύριός μας έχει έναν αιώνιο Πατέρα αλλά όχι πατέρα επίγειο. Γεννήθηκε έξω από το χρόνο από τον Πατέρα δίχως μητέρα• και γεννήθηκε μέσα στο χρόνο από τη Μητέρα του δίχως πατέρα. Αυτή η πεποίθηση στην Παρθενική Γέννηση όμως δεν μειώνει καθόλου την πληρότητα της ανθρώπινης φύσης του Χριστού. Αν και η μητέρα ήταν Παρθένος, έγινε μια πραγματική ανθρώπινη γέννηση ενός γνήσια ανθρώπινου βρέφους.

Όμως γιατί -ρωτάμε- η γέννησή του σαν ανθρώπου θάπρεπε νάχει πάρει αυτή την ιδιαίτερη μορφή; Σ’ αυτό ίσως θα μπορούσε να δοθεί ως απάντηση το ότι η παρθενία της Μητέρας εξυπηρετεί σαν ένα «Σημείο» της μοναδικότητας του Υιού. Αυτό γίνεται με τρεις στενά συνδεδεμένους τρόπους. Πρώτο, το γεγονός ότι ο Χριστός δεν έχει επίγειο πατέρα σημαίνει ότι ειναι στραμένος πάντα πέρ’ απ’ την κατάστασή του μέσα στο χώρο και το χρόνο προς την ουράνια και αιώνια προέλευσή του. Το παιδί της Μαρίας είναι αληθινά άνθρωπος, αλλά δεν είναι μόνο άνθρωπος• είναι μέσα στην ιστορία αλλά είναι και πέρα’ από την ιστορία.. Η γέννησή του από μια παρθένο τονίζει το ότι αν και περιχωρούμενος είναι επίσης υπερβατικός• αν και τέλειος άνθρωπος είναι και τέλειος Θεός.


Δεύτερο, το γεγονός ότι η Μητέρα του Χριστού ήταν παρθένος δείχνει ότι η γέννησή του πρέπει ν’ αποδοθεί με μοναδικό τρόπο σε θεία πρωτοβουλία. Αν και είναι τέλειος άνθρωπος, η γέννησή του δεν ήταν το αποτέλεσμα της σεξουαλικής ένωσης ανάμεσα σ’ ‘εναν άντρα και μια γυναίκα, αλλά ήταν μ’ ένα τρόπο ιδιαίτερο το άμεσο έργο του Θεού.

Τρίτο, η γέννηση του Χριστού από μια παρθένο υπογραμμίζει ότι η Ενσάρκωση δεν έχει καμιά σχέση με τη δημιουργία ενός νέου ανθρώπου. Όταν γεννιέται ένα παιδί από δυο ανθρώπινους γονείς με το συνηθισμένο τρόπο, αρχίζει να υφίσταται μια καινούργια ύπαρξη. Αλλά το πρόσωπο του ενσαρκωμένου Χριστού δεν είναι άλλο από το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Επομένως, στη γέννηση του Χριστού δεν άρχισε να υφίσταται ένα νέο πρόσωπο, αλλά το πρόσωπο του Υιού του Θεού που προϋπήρχε άρχισε τώρα να ζει όχι μόνο με θεϊκό αλλά και με ανθρώπινο τρόπο ύπαρξης. Έτσι η Παρθενική Γέννηση αντανακλά την αιώνια προΰπαρξη του Χριστού.


Επειδή το πρόσωπο του ενσαρκωμένου Χριστού ταυτίζεται με το πρόσωπο του Λόγου, η Παρθένος Μαρία δίκαια μπορεί να πάρει τον τίτλο Θεοτόκος. Είναι μητέρα όχι ενός ανθρώπινου γιου που έχει ενωθεί με το θείο Υιό, αλλ’ ενός ανθρώπινου γιού που είναι ο μονογενής Υιός του Θεού. Ο γιος της Μαρίας είναι το ίδιο πρόσωπο με το θείο Υιό του Θεού• κι έτσι, χάρη στην Ενσάρκωση, η Μαρία είναι πραγματικά «Μητέρα του Θεού».

Η Ορθοδοξία, ενώ έχει σε μεγάλη υπόληψη το ρόλο της Παρθένου ως Μητέρας του Χριστού, δεν βλέπει το λόγο να υπάρχει κανένα δόγμα για την «άμωμη Σύλληψη». Όπως καθορίστηκε από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία το 1854, αυτό το δόγμα διατυπώνει ότι η Μαρία, από «την πρώτη στιγμή της σύλληψής της» από τη μητέρα της την αγ. Άννα, εξαιρέθηκε «από κάθε κηλίδα προπατορικής ενοχής». Εδώ πρέπει να προσεχθούν δύο σημεία.
Πρώτο, όπως ήδη σημειώθηκε, η Ορθοδοξία δεν αντιμετωπίζει την πτώση με Αυγουστινιανούς όρους, σαν κηλίδα κληρονομημένης ενοχής. Αν εμείς οι Ορθόδοξοι είχαμε αποδεχτεί τη Λατινική άποψη για την προπατορική ενοχή, τότε ίσως να είχαμε νιώσει την ανάγκη να διατυπώσουμε ένα δόγμα για την άμωμη Σύλληψη. Έτσι όπως είναι, οι όροι της αναφοράς μας είναι διαφορετικοί• το Λατινικό δόγμα δεν μας φαίνεται τόσο πολύ λανθασμένο, όσο περιττό.

Δεύτερο, για την Ορθοδοξία η Παρθένος Μαρία αποτελεί, μαζί με τον Ιωάννη τον Βαπτιστή, την κορωνίδα και την κορύφωση της αγιότητας της Παλαιάς Διαθήκης. Είναι μια συνδετική φυσιογνωμία• η τελευταία και η μεγαλύτερη από τους ενάρετους άνδρες και γυναίκες της Παλαιάς Διαθήκης, είναι ταυτόχρονα η κρυμένη καρδιά της Αποστολικής Εκκλησίας. Το δόγμα όμως για την άμωμη Σύλληψη μας φαίνεται σαν να βγάζει την Παρθένο Μαρία από την Παλαιά Διαθήκη και να την τοποθετεί προκαταβολικά και αποκλειστικά στην Καινή. Σύμφωνα με τη Λατινική διδασκαλία δεν στέκεται πια στο ίδιο βάθρο με τους άλλους αγίους της Παλαιάς Διαθήκης κι έτσι ο ρόλος της ο συνδετικός μειώνεται.

Αν και δεν δέχεται το Λατινικό δόγμα για την άμωμη Σύλληψη, η Ορθοδοξία στη λειτουργική της λατρεία καλεί τη Μητέρα του Θεού «άχραντο», «παναγία», «πανάμωμο». Εμείς οι Ορθόδοξοι πιστεύουμε ότι μετά το θάνατό της αναλήφθηκε στον ουρανό, όπου τώρα κατοικεί -με το σώμα της, και με την ψυχή της- μέσα σ’ αιώνια δόξα με τον Υιό της. Για μας είναι «η χαρά πάσης της κτίσεως» (Λειτουργία του Μ. Βασιλείου), «άνθος του ανθρώπινου γένους και πύλη του ουρανού» (Δογματικόν του α’ ήχου), «πολύτιμος θησαυρός όλου του κόσμου» (άγ. Κύριλλος Αλεξανδρείας). Και μαζί με τον άγ. Εφραίμ το Σύρο λέμε κι εμείς:

Εσύ μόνε, ω Ιησού, μαζί με τη Μητέρα σου είστε ωραίοι με κάθε τρόπο. Γιατί δεν υπάρχει σε Σένα κανένα ψεγάδι, Κύριέ μου, και καμιά κηλίδα στη Μητέρα Σου.

Από αυτό μπορεί να φανεί πόσο υψηλή θέση τιμής, εμείς οι Ορθόδοξοι, αποδίδουμε στην Αγία Παρθένο μέσα στη θεολογία μας και στην προσευχή μας. Αυτή είναι για μας η ύψιστη προσφορά του ανθρώπινου γένους προς το Θεό. Με τα λόγια ενός ύμνου των Χριστουγέννων ψάλλουμε:


Τι σοι πεοσενέγκωμεν, Χριστέ, ότι ώφθης επί γης ως άνθρωπος δι’ ημάς;
Έκαστον γαρ των υπό σου γενομένων κτισμάτων την ευχαριστίαν σοι προσάγει
οι άγγελοι τον ύμνον, οι ουρανοί τον αστέρα, οι μάγοι τα δώρα, οι ποιμένες το θαύμα, η γη το σπήλαιον, η έρημος την φάτνην, ημείς δε μητέρα Παρθένον…

(Εσπερινός Χριστουγέννων).






Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2009

Παγκοσμιοποιημένα Χριστούγεννα



Κωνσταντίνου Χολέβα


«Επί γης ειρήνη και εν ανθρώποις ευδοκία» ψάλλουμε τα Χριστούγεννα και έτσι τονίζουμε το οικουμενικό και πανανθρώπινο μήνυμα της μεγάλης αυτής εορτής και πανηγύρεως. Η σύγχυση, όμως, της εποχής μας και τα έξωθεν ερχόμενα ρεύματα της υλιστικής και ισοπεδωτικής παγκοσμιοποιήσεως τείνουν να μετατρέψουν τα Χριστούγεννα σε ένα εμπορικό πανηγύρι και σε μία αποθέωση του ευδαιμονισμού και του καταναλωτισμού. Τα περισσότερα μέσα ενημερώσεως μιλούν για δώρα, διακοπές στα χιόνια, για ρεβεγιόν και ξενύχτια την παραμονή των Χριστουγέννων και με κάθε τρόπο προσπαθούν να μας απομακρύνουν από την παραδοσιακή ελληνορθόδοξη εορτή της ενανθρωπήσεως του Κυρίου. Προβάλλουν Χριστούγεννα .... χωρίς Χριστό!


Διαβάστε ολόκληρο το πολυτονικό κείμενο πατώντας εδώ

Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2009

Χριστουγεννιάτικο αντιπαραμύθι



Μια φορά και κάθε καιρό είναι ο Θεός. Από κάποτε είναι και οι άνθρωποι. Οι αναφορές όμως που έρχονται από τη γη για την κατάσταση των ανθρώπων όλο και χειροτερεύουν.Το ανθρώπινο γένος πάει από το κακό στο χειρότερο, παρ’ όλες τις προσπάθειες του Θεού με τους διάφορους αντιπροσώπους που από καιρό σε καιρό στέλνει για να τους συνεφέρει.

Μπροστά στην έκρυθμη αυτή κατάσταση η Αγία Τριάδα συνεδριάζει. Αποφασίζει ν’ ακούσει και τις απόψεις των ανθρώπων πάνω στο θέμα και να συζητήσει προτάσεις τους για την αντιμετώπιση του αδιεξόδου.

Σε λίγες μέρες φθάνει ως εκπρόσωπος της ανθρωπότητας μια διακεκριμένη προσωπικότητα, ένας σοφός Σύμβουλος του Αυτοκράτορα που διατηρούσε μεγάλο κύρος ανάμεσα στους ανθρώπους. Κολακευμένος από την προτίμηση δεν άργησε να πάρει θάρρος και να διατυπώσει τις απόψεις του για τη λύση του προβλήματος.

-Προτείνω να ληφθούν δραστικά μέτρα.
-Σαν ποια;
-Να σταλούν άγγελοι με πύρινες ρομφαίες για να συνετίσουν τους ανθρώπους.
-Μα τότε πού πάει η ελευθερία τους;
-Μπροστά στο καλό που θα γίνει, δε βλάφτει να τη στερηθούν προσωρινά.
-Μα καλό δίχως ελευθερία μπορεί να είναι καλό;

Ο σεβαστός Σύμβουλος πέφτει σε κάποια αμηχανία. Κι αναδιπλώνεται, θέλει να φανεί αρεστός και προτείνει αυτό που υποπτεύεται ότι θ’ αρέσει στο Θεό.
-Να σταλούν εκπρόσωποί σας για να τους συμβουλέψουν.
-Μα το μέτρο αυτό δοκιμάστηκε επανειλημμένα και απέτυχε.

Ο σεβαστός Σύμβουλος μπερδεύεται πάλι. Ωστόσο μια νέα ιδέα φωτίζει το μυαλό του.

-Να χορηγήσετε γενική αμνηστεία. Να βγείτε στον εξώστη του Ουρανού και ν’ ανακοινώσετε στους ανθρώπους ότι τους συγχωρείτε για την προσβολή που σας έκαναν και διαγράφετε τις αμαρτίες τους!

-Δεν μπορώ να το κάνω γιατί δεν αισθάνομαι θιγμένος από τα έργα τους. Αλλά κι αν έδινα γενική αμνηστεία, όπως προτείνεις, θα τους ωφελούσε; Πιστεύω πως όχι. Το πρόβλημα δεν είναι ν’ αποκαταστήσω τη σχέση μου με τους ανθρώπους. Ποτέ, άλλωστε, αυτή δε χάλασε. Αλλά ν’ αποκαταστήσουν οι ίδιοι τη σχέση τους με τον εαυτό τους. Στην περίπτωση, όμως, αυτή δεν έχουν τόσο αξία τα γενικά μέτρα που έρχονται απ’ έξω, όσο η αλλαγή των ανθρώπων που γίνεται μέσα τους, η σωστή επανατοποθέτηση του καθενός απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό.

Ο Σύμβουλος τα ‘χασε πλέον οριστικά. Και τότε σκέφτηκε να εφαρμόσει την παλιά, δοκιμασμένη τακτική του, που χρησιμοποιούσε σε δύσκολες στιγμές.

-Εσείς τι λέτε; Ρώτησε με προσποιητή αφέλεια.
-Λέω να στείλω το Γυιό μου στη γη.
-Απαράδεκτο! του ξέφυγε η λέξη αυθόρμητα. Ταυτόχρονα όμως ένιωσε ότι φέρθηκε με απρέπεια. Σπεύδει να διορθώσει το πράγμα.
-Ίσως, ήταν κάπως βιαστική η κρίση μου. Μάλλον δεν έχω αντίρρηση. Αλλά θα πρέπει να παρουσιαστεί με την ανάλογη εμφάνιση που επιβάλλει η θέση του.
-Δηλαδή, ποια;
-Ε, να! Να περιβληθεί, ας πούμε, μ’ ένα αστρικό σώμα και να συνοδεύεται από μια στρατιά αγγέλων.
-Δε θα εκβιάσει, όμως, έτσι τις ανθρώπινες συνειδήσεις;

Πάλι τα ίδια, σκέφθηκε ο Σύμβουλος με κάποιο εκνευρισμό. Έτσι ξαναγύρισε στη γνωστή του τακτική.
-Εσείς πώς βλέπετε αυτή την αποστολή;
-Σκέφτομαι να γίνει άνθρωπος!
Αστροπελέκι!
-Τι είπατε; Άνθρωπος; Μα αυτό είναι εντελώς ασυμβίβαστο με την αξία του. Δεν κρατήθηκε. Είναι αναξιοπρεπές. Και πάλι δεν κρατήθηκε. Πώς το σκεφτήκατε αυτό;
-Λέγοντας να γίνει άνθρωπος, δεν εννοώ να εμφανιστεί ως άνθρωπος, αλλά να υπάρξει άνθρωπος, να γεννηθεί από μια θνητή γυναίκα.

Μήπως με περιπαίζει; Σκέφτηκε φανερά ενοχλημένος ο καλός μας Σύμβουλος. Μήπως το κάνει για να ελέγξει τη νοημοσύνη μου;
-Δεν μπορώ να παρακολουθήσω τη σκέψη σας, είπε με θιγμένη αξιοπρέπεια. Εννοείτε να περάσει από τη διαδικασία της ενδομήτριας ζωής, της γέννας, από την ασήμαντη βρεφική ηλικία από… Σταμάτησε από φρίκη. Τον συνέφερε κάπως η σκέψη πως ο Θεός πιθανόν να τον κοροϊδεύει. Τον κοιτάζει εξεταστικά με μια ματιά γεμάτη σημασία. Θα ‘θελε τουλάχιστον να μην πέσει η υπόληψή του.

Ο Θεός ένιωσε την κατάσταση του ανθρώπου. Ήταν κι αυτός όπως όλοι οι άλλοι. Αποκλεισμένος στο δικό του κόσμο. Ένας υπηρέτης που φρόντιζε μόνο «τα του Καίσαρος». Ωστόσο συνέχισε να του ξεδιπλώνει τη σκέψη του.
-Νομίζω ότι σωστά με καταλάβατε. Λέω γεννηθεί από μια θνητή γυναίκα και μάλιστα να μη γεννηθεί στην Πρωτεύουσα, ούτε στα Ανάκτορα, αλλά σε μια ασήμαντη πόλη, στη Βηθλεέμ, ας πούμε, μέσα σ’ ένα σταύλο!

Το πράγμα είχε παραγίνει για το Σύμβουλο. Ένιωσε ότι τον περιπαίζουν. Αν προσπαθούσε τουλάχιστο να περισώσει το κύρος του!... Πήρε το πιο σοβαρό του ύφος και είπε:
-Επιθυμώ εξ ονόματος μου εξ ονόματος όλων των ανθρώπων να δηλώσω ότι διαφωνώ με την πρότασή σας. Παρακαλώ να γραφτεί στα πρακτικά.

Με τη δήλωση αυτή η σύσκεψη έληξε. Ο Θεός σηκώθηκε, τον ξεπροβόδισε μέχρι την πόρτα και τον χαιρέτησε, ευχαριστώντας τον για τη συνεργασία του. Ο Σύμβουλος έφυγε πολύ συγχυσμένος κι αναστατωμένος. Σε όλη τη διαδρομή του γυρισμού μια απορία τριβέλιζε το μυαλό του. Πώς μπόρεσε ο Θεός να σκεφτεί όλ’ αυτά, έστω και γι’ αστείο;








Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2009

Περί Σημαιολογίας(ή αλλιώς περί κουρελοπάνων...)



ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ

Πριν από πολλά πολλά χρόνια (κοίτα που η Ιστορία πάει να γίνει απίστευτο, στους καιρούς μας, παραμύθι), μια φορά δηλαδή κι έναν καιρό, όπου όλα τα ΄σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά, όταν οι μελανοχίτωνες κατακτητές είχαν κτηνωδώς επιβάλει το «δίκαιο» της βίας στη χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία και πάνω στον Βράχο που συμβόλιζε μέσα στην ιστορία του κόσμου το λίκνο αυτής της Δημοκρατίας, στην Ακρόπολη, είχαν κατεβάσει το σύμβολο της Ανεξαρτησίας της, της ελευθερίας και της αυτοδιάθεσης κάθε λαού, τη Σημαία, δύο αμούστακα παιδιά, φανατικά για Λευτεριά και Δημοκρατία, νύχτα, άοπλα, χωρίς κουκούλες, αναρριχήθηκαν στον βράχο της Ακρόπολης και χωρίς να φοβηθούν τον κατακτητή σκοπό, κατέβασαν το σύμβολο - σημαία του επίβουλου κατακτητή και ανέβασαν τη Σημαία της Ελλάδος.
Ύστερα κατέβηκαν πάλι τον κακοτράχαλο βράχο και χάθηκαν, ενώ μετά την αποκάλυψη της πράξης τους επικηρύχτηκαν από τα στρατεύματα της Κατοχής και έγιναν για το δούλο έθνος σύμβολα Μάχης, Ελπίδας, Αντίστασης και Ελευθερίας.

ΠΡΑΞΗ ΔΕΥΤΕΡΗ
Πολλά πολλά χρόνια μετά, μια άλλη φορά κι έναν άλλο καιρό (κοίτα που πάει να γίνει η Ιστορία παραμύθι στους μίζερους καιρούς μας), όταν πάλι όλα τα ΄σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά, και κατακτητές και καταπατητές των ελευθεριών του λαού ήταν ντόπιοι ορκοπάτες στρατιωτικοί και τα παιδιά βγήκαν πάλι στους δρόμους και πλήρωσε η νεολαία με αίμα ακριβό την κτηνώδη βία τους, σύμβολο της εξέγερσης της συνειδητοποιημένης γενιάς της εσωτερικής αντίστασης ήταν μια ματωμένη σημαία του Ανώτατου Ιδρύματος που έγινε ορμητήριο και βωμός θυσίας του αγώνα.

Κάθε χρόνο από τότε η αιματοβαμμένη σημαία, το σύμβολο της εξέγερσης, προπορεύεται στις εορταστικές επετείους μνήμης και τιμής των ειρηνικών πορειών των πάνδημων διαδηλώσεων.

ΙΝΤΕΡΜΕΔΙΟ
Έπειτα από λίγα χρόνια από την εξέγερση, καθηγητές πανεπιστημίου σε δημόσιες δηλώσεις μαζί με άλλους πνευματικούς ρατέδες χαρακτήρισαν τις σημαίες κάθε λαού «πανιά», «κουρέλια», «σύμβολα εθνικισμού», «ιδεοληπτικές προλήψεις». Οι ίδιοι εξάλλου «θεωρητικοί» ονόμαζαν και ανέλυαν τα έθνη κατασκευές, τα κράτη μηχανές βίας και την ιστορία των λαών σενάριο φανταστικού σίριαλ. Αυτές οι απόψεις πέρασαν στα αμφιθέατρα, στα σχολικά εγχειρίδια και στη μαζική νάρκωση του πληθυσμού με πολιτισμικά προϊόντα των παρακμασμένων κρατών που εγκαινίαζαν την κουλτούρα της εμπορευματικής συναλλαγής στο παγκόσμιο χρηματιστήριο των ναρκωτικών, της αγελαίας διασκέδασης, της ομοιομορφίας, της αλαλίας και των κραυγών, του ωμού εργαλειακού σεξ και της απαξίωσης μετά βδελυγμίας της παράδοσης, της μεγάλης τέχνης, της ποίησης, των τεχνών. Η μαζική μουσική βασίζεται στον ρυθμό των 2/4, δηλαδή στον ήχο που εκπέμπει το έμβρυο κολυμπώντας στο αμνιακό υγρό, η ζωγραφική και η γλυπτική έγιναν εγκατάσταση όπου εκτίθενται σπέρματα, προφυλακτικά, κόπρανα, ούρα, πτώματα σεσηπότα...

ΠΡΑΞΗ ΤΡΙΤΗ
Τα γεγονότα του Δεκεμβρίου 2008. Τυφλή βία, χωρίς κανένα αίτημα και χωρίς καμία επίπτωση στη συνέχιση και διόγκωση των συμπτωμάτων του ιντερμεδίου που τείνει πλέον να γίνει διαρκές μονόπρακτο.

ΠΡΑΞΗ ΤΕΤΑΡΤΗ
Παιδιά- προϊόντα της «ιδεολογίας» του ιντερμεδίου με κουκούλες, με σφυριά... χωρίς κανένα εμπόδιο στην ελεύθερη έκφραση, με κουκούλες, με σφυριά, με μολότοφ, με καδρόνια, τραυματίζουν τον πρύτανη του Πανεπιστημίου που υπερασπίζεται το άσυλο των ελεύθερων ιδεών, ακόμη και τους καθηγητές που θεωρούν τη σημαία «κουρέλι», σπάνε την πόρτα της πρυτανείας, υποστέλλουν τη σημαία και αναρριπίζουν στον αττικό ουρανό τη σημαία του Αναρχισμού... Πρώτη φορά την είδαμε να κυματίζει τη σημαία αυτή, διαγωνίως μισή κόκκινη μισή, μαύρη, μισή κομμουνισμός, μισή ναζισμός, μελανέρυθρη. Οι δύο μεγάλες αυταπάτες του πολιτισμού του 20ού αιώνα.


ΣΑΤΥΡΙΚΟ ΕΠΙΜΥΘΙΟ
Κύριε καθηγητά, πέστε σ΄ αυτά τα παιδιά, αν σας αποκαλύψουν το πρόσωπό τους, πως η σημαία, η κάθε σημαία κι ΑΥΤΗ είναι ένα κουρελόπανο!


Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2009

Το ΟΧΙ δεν μπορούν να το κλέψουν



Τάσσος Παπαδόπουλος.
Ο τελευταίος Έλληνας ηγέτης.
Προσπάθησαν να τον νικήσουν ζωντανό.
Απέτυχαν.
Τον πολεμούν και στον τάφο του.
Πάλι αποτυγχάνουν.
Δεν είναι στον τάφο του ο Τάσσος.
Στο DNA του, στα οστά του, στα λείψανα που κλέψανε οι μαυρόψυχοι δαίμονες, αν τα εξετάσουν θα φρίξουν ξανά γιατί θα βρουν τη λέξη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ μέσα τους, το προαιώνιο μήνυμα που ξορκίζει τα χρυσοφόρα βδελύγματα της ερήμωσης που επαγγέλλονται κάθε λογής βλασφήμιες.
Ο Τάσσος δεν είναι στον τάφο του.
Αναλήφθηκε στις συνειδήσεις μας.

...Σε τρόμαξαν; Σε σκότωσαν!!...


Τι να το κάνεις -σκοτωμένος άνθρωπος-

το εμβόλιο κατά της γρίπης;

Τι να το κάνεις -σκοτωμένος άνθρωπος-

να καταναλώσεις

για να ανέβεις ψυχολογικά;

Τι να το κάνεις -σκοτωμένος άνθρωπος-

να δουλέψεις παραπάνω

για να καταναλώσεις

για να ανέβεις ψυχολογικά;



Μόνο άμα προλάβεις τον τρόμο,

(Να μη βαριέσαι!, τον έχεις τον τρόπο!)

έχεις ελπίδες για ζωή!

Μόνο αν πάρεις τις κλασσικές ευθυνούλες

που τόσα χρόνια έπαιρναν οι άνθρωποι για τον εαυτό τους

έχεις ελπίδες για ζωή!

Με πολύ λιγότερο κόπο και κόστος

απ' ο, τι φοβάσαι

γιατί θα σε δυναμώνει η ίδια η ζωή!

Γιατί θα σαι ζωντανός, βρεεε!






Άρχισε να ενημερώνεσαι από "ατομικά" μέσα ενημέρωσης!


Εμβόλιο κατά του τρόμου δεν υπάρχει στον ορίζοντα!!!


ΓΙΝΕ ΕΣΥ!!!

Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2009

Προσευχή εις τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν

του αγίου Ισαάκ του Σύρου

Δέσποτα Κύριε Ιησού Χριστέ, εσύ που έκλαψες όταν πέθανε ο φίλος σου Λάζαρος, και άφησες να στάξουν δάκρυα λύπης και συμπάθειας για κείνον, δέξου και τα δικά μου πικρά δάκρυα. Με τα πάθη σου επάνω στο Σταυρό, θεράπευσε τα πάθη μου· με τις πληγές σου, γιάτρεψε τα τραύματά μου· με το αίμα σου, καθάρισε το αίμα μου, και την ευωδία του ζωοποιού σου σώματος συγκέρασέ την με το σώμα μου· η χολή, που οι σταυρωταί σου σε πότισαν, ας γλυκάνει τη ψυχή μου από την πίκρα, με την οποία με πότισε ο διάβολος. Το άγιο σώμα σου, που το τάνυσαν επάνω στο ξύλο του Σταυρού, ας ανεβάσει προς εσένα το νου μου, τον οποίο τράβηξαν προς τα κάτω οι δαίμονες. Η κεφαλή σου, την οποία έκλινες επάνω στο Σταυρό, ας σηκώσει ψηλά το κεφάλι μου, που τόσα ραπίσματα έχει δεχτεί κατά πρόσωπο από τους αντιπάλους μου δαίμονες. Τα πανάγια χέρια σου, που από τους άπιστους καρφώθηκαν επάνω στο Σταυρό, ας με ανεβάσουν προς εσένα, καθώς βρίσκομαι πεσμένος στα βάθη της απώλειας, όπως το πανάγιο στόμα σου μας υποσχέθηκε. Το πρόσωπό σου, που απ’ τους θεοκατάρατους δέχτηκε εμπτυσμούς και ραπίσματα, ας καθαρίσει και το δικό μου πρόσωπο, το οποίο καταλερώθηκε από τις αμαρτίες. Η ψυχή σου, την οποία, όντας ακόμη πάνω στο Σταυρό, παρέδωσες στο Πατέρα σου, ας οδηγήσει κ’ εμένα προς εσένα, με τη χάρη σου. Η καρδιά μου δεν πονάει να τρέξει προς αναζήτησή σου.

Δεν έχω μετάνοια, ούτε κατάνυξη, αυτά που επαναφέρουν τα παιδιά στο πατρικό τους. Δεν έχω δάκρυα παρακλήσεως, Δέσποτά μου. Ο νους μου έχει σκοτιστεί, βυθισμένος στα βιοτικά και τα υλικά, και δεν μπορεί να σε ατενίσει· με πόνο, η καρδιά μου έχει παγώσει από τους πολλούς πειρασμούς και δεν μπορεί να ζεσταθεί από τα δάκρυα της αγάπης της για σένα.

Όμως, εσύ Κύριε Ιησού Χριστέ, που είσαι ο θησαυρός όλων των αγαθών, δώρισέ μου ολοκληρωτική μετάνοια και καρδιά υπομονετική στους κόπους, για να μπορώ να βγαίνω στην αναζήτηση σου ολόψυχα· γιατί χωρίς εσένα είμαι αποξενωμένος από κάθε αγαθό· χάρισέ μου, λοιπόν, ω Αγαθέ, τη χάρη σου. Ο ουράνιος Πατέρας, που σε γέννησε από τους κόλπους του πριν από τους χρόνους όλους και προ των αιώνων, ας ξανακαινουργιώσει και σ’ εμένα τη μορφή της εικόνας σου. Εγώ σ’ εγκατέλειψα, μα εσύ μη μ’ αφήσεις· εγώ έφυγα από κοντά σου, μα εσύ βγες να με αναζητήσεις· βάλε με πάλι στην αυλή σου, μαζί με τ’ άλλα πρόβατα της εκλεκτής σου ποίμνης, και θρέψε με κ’ εμένα μαζί τους με τη χλόη των θείων σου μυστηρίων, αυτών των μυστηρίων που κέντρο τους είναι η καθαρή καρδιά, που μπορεί κανείς να δει και την έλλαμψη των αποκαλύψεών σου, η οποία είναι αναψυχή και παρηγοριά όλων, όσοι κοπίασαν μέσα σε θλίψεις και πολυποίκιλα βάσανα. Μακάρι, αυτή την έλλαμψη ν’ αξιωθούμε ν’ απολαύσουμε κ’ εμείς, με τη χάρη και τη φιλανθρωπία σου, που είσαι ο σωτήρας μας Ιησούς Χριστός, και τώρα και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

( Π. Β. Πάσχου, Το πένθος και το φως της ημέρας, Εκδ. Αρμός)

Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;

Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2009

Ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα είναι καθρέφτης της ψυχής μας!




Κάποτε σε ένα χωριό ήταν μία οικογένεια που είχε έναν

γεροδεμένο γιο .Η δουλειά που έκανε ο πατέρας ήτανε να

κόβει ξύλα από το δάσος και να τα πουλά για το τζάκι,

είχε και ένα γαϊδουράκι για να τα φορτώνει και απασχολούσε

και των γιο του .Ξεκίνησαν λοιπόν το πρωί για δουλεία ο γιος

καθότανε επάνω στο γαϊδουράκι και ο πατέρας πήγαινε πεζός ,

τους είδε ένας και είπε :

Σαν δεν τρέπεται ο γιος να είναι καβάλα στον γάιδαρο και

να αφήνει τον πατέρα του να περπατάει ;


Αυτό έφτασε στα αυτιά του πατέρα και ανεβαίνει αυτός και

κατεβαίνει ο γιος περπατώντας ,τους βλέπει κάποιος και λέει :

Σαν δεν τρέπεται ο πατέρας να αφήνει τον γιο του το καμάρι του

που κάνει την περισσότερη δουλειά να περπατάει ;Τι να πω .

Φτάνει και αυτό στα αυτιά πατέρα και γιου ,και είπε ο πατέρας

θα ανέβω και εγώ στον γάιδαρο .

Εκεί που πηγαίναν τους βλέπει κάποιος και του χαιρετά καλημέρα τους λέει να είστε πάντα καλά .Καλημέρα του λένε
με χαρά και συνέχισαν τον δρόμο τους ποιο κάτω τους βλέπει
μία και λέει :Σαν δεν τρέπονται τα βόδια!!!! δεν λυπούνται τον
καημένο γάιδαρο να τους κουβαλά τα ξύλα να κουβαλάει και
αυτούς τροπή! τροπή τους .


Αφού το άκουσαν και αυτό είπανε να κατεβούν και η δύο από
τον γάιδαρο και να πάνε πεζοί .Εκεί που περπατούσαν τους
βλέπει μία κάνει το σταυρό της ειρωνικά λέγοντας :
Κύριε ελέησον πρώτη φορά βλέπω τόσο χαζούς ανθρώπους
να έχουν γάιδαρο και να πάνε με τα πόδια ;!

Βλέπεται όλοι είπανε κάτι κακό για τους ήρωες της ιστορίας
εκτός από έναν που ήταν καλοπροαίρετος ,τους είπε καλημέρα
του θεού και να είναι καλά ,αυτός ήτανε πραγματικά ένας
ευλογημένος άνθρωπός ,έτσι πρέπει να είμαστε και εμείς να μην
ασχολούμαστε με τους άλλους ψάχνοντας να τους βρούμε κάτι
και καλά κακό ,χωρίς να βλέπουμε τα δικά μας ελαττώματα;....

Λίγος σεβασμός και στις πλειοψηφίες...




Περίπου μισή χιλιάδα φορές οι Ελληνες προοδευτικοί έχουν κατηγορήσει τις ελληνικές κυβερνήσεις ότι δεν κάνουν δημοψηφίσματα. Οτι από τη στιγμή που εκλέγονται κυβερνούν δικτατορικά μέχρι να ξαναχρειαστούν την ψήφο την επόμενη τετραετία.

Συνήθως μετά τον λόγο ακολουθούσε και το παράδειγμα από τις πιο πολιτισμένες χώρες: « ...;Οχι όπως στην Ελβετία που για να αποφασιστεί οτιδήποτε πρώτα γίνεται δημοψήφισμα». Μόνο που για τους προοδευτικούς τα δημοψηφίσματα, όπως και οι εκλογές, είναι καλά όταν βγάζουν τα αποτελέσματα που γουστάρουν.

Οταν δεν τα γουστάρουν, όπως το δημοψήφισμα για την απαγόρευση κατασκευής μιναρέδων στην Ελβετία, τα αποτελέσματα είναι «αντιδραστικά και φασιστικά». Μισό λεπτό όμως, γιατί και η υποκρισία έχει όρια. Κάτι είναι φασιστικό όταν επιβάλλεται στους πολίτες παρά τη θέλησή τους.

Δημοκρατικότατα οι Ελβετοί κατά 57% αποφάσισαν ότι στα πάνω από 100 τζαμιά που υπάρχουν δεν χρειάζεται να προστεθούν μιναρέδες, αφού ο μιναρές δεν είναι το σύμβολο της χώρας, με τις αγελάδες να βόσκουν γαλήνια ακούγοντας το κάλεσμα του μουεζίνη για προσευχή. Επίσης η χρησιμότητα του μιναρέ, όπως και του καμπαναριού, έχει εκλείψει.

Πριν από 200 χρόνια, που τα προσωπικά ρολόγια ήταν σπάνια, ο κόσμος άκουγε τις καμπάνες ή τον μουεζίνη να τον καλούν στην εκκλησία. Το να χρειάζεσαι τον μουεζίνη για να καταλάβεις ότι ήρθε η ώρα της προσευχής στην Ελβετία, τη χώρα των ρολογιών, είναι σουρεαλιστικό, όπως και θα ήταν να ζητάει η χριστιανική εκκλησία να χτίσει καμπαναριά στη Μέκκα.

Το θέμα όμως είναι το δικαίωμα κάθε λαού να διατηρεί την πολιτισμική του ταυτότητα, με την τάση στην Ευρώπη να αυξάνεται μετά τη μαζική μετανάστευση από χώρες όπου πολιτιστικά η σχέση με τα ευρωπαϊκά έθιμα και κουλτούρα είναι μηδενική. Ρατσιστικό είναι να πιστεύεις ότι το DNA σου για κάποιο μυστήριο λόγο που ποτέ δεν εξηγείται είναι ανώτερο των υπολοίπων. Το να θέλεις όμως η χώρα σου, η πόλη σου, η γειτονιά σου να μη γίνει μικρή Καμπούλ επειδή η κυβέρνηση δεν μπορεί να ελέγξει την παράνομη μετανάστευση είναι δικαίωμά σου και προκύπτει από τους νόμους που ψήφισε το ρημαδο-Κοινοβούλιο της χώρας σου. Ναι, δημοψηφίσματα όπως της Ελβετίας.

Μόνο που το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι τα δημοψηφίσματα αλλά ο σεβασμός στα αποτελέσματά του. Οι Ελβετοί ψήφισαν για τους μιναρέδες, αποφάσισαν κατά 57% ότι δεν τους θέλουν και η ζωή συνεχίζεται. Εμείς όχι 57% αλλά 97% να είχαν ψηφίσει κατά των μιναρέδων, την επόμενη μέρα θα είχαμε την Ενωση Φίλων των Μιναρέδων να κλείνει το κέντρο της Αθήνας και να φωνάζει ότι πρέπει να γίνουν μιναρέδες μπόλικοι - και τώρα.

Σεβασμός στα δικαιώματα της μειοψηφίας στην Ελλάδα υπήρξε αρκετός.

Μήπως όμως ήρθε και η στιγμή να υπάρξει και λίγος σεβασμός στις πλειοψηφίες;


Tου Αντώνη Πανούτσου

Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2009

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΠΕΤΑΜΑ Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΜΑΣ ΓΛΩΣΣΑ;


᾿Απάντηση σέ ἱερεῖς τῆς
Μητροπόλεως Πρεβέζης

Πρεσβυτέρου π. Σταύρου Τρικαλιώτη

ἐφημερίου ῾Ιεροῦ Ναοῦ ῾Αγίας Παρασκευῆς ᾿Αττικῆς

Οσα θά ἀκολουθήσουν, ἀποτελοῦν μιά ἀπάντηση στούς σεβαστούς ἱερεῖς τῆς Μητροπόλεως Πρεβέζης, πού ἔκαναν τόν κόπο νά μᾶς ἀπαντήσουν σέ δικό μας κείμενο. Γιά νά κατανοήσει κάποιος τή σύντομη ἀπάντηση πού ἀκολουθεῖ, καλό θά ἦταν νά ἔχει διαβάσει δύο κείμενα πού καταχωρήθηκαν στό διαδίκτυο μέ ἀφορμή μιά πιλοτική (;) ἐφαρμογή-εἰσαγωγή λειτουργικῶν μεταφράσεων (ἁγιογραφικῶν περικοπῶν καί εὐχῶν) στά ὅρια τῆς Μητροπόλεως Πρεβέζης. Τό πρῶτο κείμενο ἐπιγράφεται: «Ἡ ἀνομία τῶν λειτουργικῶν μεταφράσεων καί ἡ διαστροφή τῆς ὀρθοδόξου Λατρείας» τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. ᾿Ιωάννου Φωτοπούλου (δές διαδίκτυο: http://www.orthros.org/Greek/Keimena/K-MeletiosMetafraseis.htm), τό ὁποῖο κείμενο συνυπογράφουν δεκατρεῖς ἱερεῖς, μεταξύ τῶν ὁποίων κι ἐγώ. Τό δεύτερο κείμενο ἔρχεται ὡς ἀπάντηση στό παραπάνω κείμενο καί τιτλοφορεῖται μέ τόν εὐγενικό (!) τίτλο: «Τό …πέμπτο Εὐαγγέλιο…῾Ο π. ᾿Ιωάννης Φωτόπουλος καί ἡ παρέα του!» (τό τελευταῖο θαυμαστικό εἶναι δικό τους) καί τό ὑπογράφουν ὀγδόντα ἑπτά ἱερεῖς τῆς Μητροπόλεως Πρεβέζης (δές διαδίκτυο: http://www.enoriako.info/50_eyaggelio o p Iwannis).

Κατ’ ἀρχήν τό κείμενο-ἀπάντηση τῶν ὀγδόντα ἑπτά κατά τά ἄλλα σεβαστῶν πατέρων ξεκινᾶ μέ ἕναν εἰρωνικό τίτλο! ῾Η εἰρωνική διάθεση διήκει καί ὅλο τό κείμενο. Κατόπιν μᾶς πληροφοροῦν πώς ὅ,τι γίνεται σήμερα στήν Πρέβεζα εἶναι «πρωτοβουλίες καί ἐνέργειες πού δέν προέρχονται ἀπαραιτήτως ἀπό τόν ἀρχιερέα τους (ἐνν. τόν Σεβασμιώτατο κ. Μελέτιο) ἀλλά ἀπό ἱερεῖς, μιᾶς περιοχῆς-ἐπισκοπῆς, ἁπλά καί αὐτονόητα». ῎Αν καί δέν διασαφηνίζεται πλήρως ἡ συμμετοχή ἤ μή τοῦ οἰκείου ποιμενάρχου στά ἐνδο-λειτουργικά δρώμενα, πληροφορούμαστε ὅτι οἱ ἱερεῖς τῆς Μητροπόλεως Πρεβέζης μποροῦν ἐλευθέρως νά τελοῦν τά ἱερά μυστήρια μέ μεταφράσεις δικῆς τους ἐμπνεύσεως, μιά καί ἔχουν ὑπερβεῖ τόν σκόπελο τῶν «ἱερῶν γλωσσῶν» καί ἄρα εἶναι ἐλεύθερος ὁ κάθε ἱερέας νά ἀποδίδει κατά τό δοκοῦν τά πρός χρῆσιν λειτουργικά κείμενα, «ὥστε νά ξέρουν οἱ ἄνθρωποι τί λένε ὅταν προσεύχονται». Γιατί βλέπετε, μέχρι τώρα μιλούσαμε στούς πιστούς μέ τή νοηματική γλῶσσα τῶν κωφῶν, οἱ ὁποῖοι μᾶς κοίταζαν μέ ἀνοικτό τό στόμα, ἐνῶ τώρα στήν Πρέβεζα, χάρη στή λειτουργική ἀναγέννηση ἤ καλύτερα ἰσοπέδωση, ὁ λαός κατανοεῖ πλήρως τή θεία λατρεία καί δέν τοῦ ξεφεύγει τό παραμικρό νόημα!

᾿Αλλά, ἀγαπητοί μου, ἡ συμμετοχή στή θεία λατρεία εἶναι μόνο διανοητική κατανόηση ἤ κάτι ἄλλο, τό ὁποῖο ὑπερβαίνει σαφῶς (χωρίς βεβαίως νά καταργεῖ) τίς νοητικές ἀνθρώπινες λειτουργίες; Τί θέλουμε δηλαδή, ἕναν πιστό ἀμόρφωτο καί ἀπαίδευτο, πού θά τοῦ δίνουμε μασημένη τροφή καί ἀμφιβόλου ποιότητος ἤ ἔναν πιστό πού θά τόν παροτρύνουμε νά μελετᾶ καί νά ἐνδιαφέρεται γιά τή λειτουργική μας γλῶσσα; ῞Εναν πιστό πού θά εἶναι σέ θέση νά ἀντιπαραβάλει τό πρωτότυπο κείμενο μέ τήν ὁποιαδήποτε μετάφραση ἤ ἕναν πιστό ἀνάπηρο διανοητικά, ὁ ὁποῖος θά ἔχει ἀδρανοποιήσει τίς διανοητικές του δυνατότητες;

Οἱ σύγχρονοι Γέροντες (π. Πορφύριος. π. ᾿Ιάκωβος, π. Παΐσιος), ἄν καί οἱ περισσότεροι τοῦ Δημοτικοῦ, δέν διανοήθηκαν κἄν τέτοιες καινοτομίες, ἀλλά μᾶς δίδαξαν σεβασμό στήν παράδοση καί στά καθιερωμένα λειτουργικά κείμενα. ῾Ο π. ᾿Ιάκωβος Τσαλίκης, λίγες ἡμέρες πρίν κοιμηθεῖ, νουθετοῦσε πατρικά νεώτερους μοναχούς τῆς Μονῆς: «Νά διαβάζετε ὅλους τούς κανόνες, νά μήν παραλείπετε τίποτε, ὅπως κάνω κι ἐγώ».

῾Ο π. Πορφύριος, προσπαθοῦσε νά ἀναπληρώνει τίς ὅποιες ἐλλείψεις του μέ ἐπίπονη προσπάθεια: «Διάβαζα πολύ, μοῦ εἶπε μιά μέρα ὁ Γέροντας. ῎Ημουν πολύ μελετηρός. Μυστικῶς διάβαζα. Ξέκλεβα χρόνο, ὅσο μποροῦσα. ῎Εμαθα ἀπ’ ἔξω τό εὐαγγέλιο τοῦ Ματθαίου, τοῦ Λουκᾶ καί τό μισό τοῦ ᾿Ιωάννη. ᾿Επίσης τούς ψαλμούς. Μελετοῦσα τούς πατέρες. Πολύ διάβαζα. ῎Εκανα πνευματική ἐργασία. Καί νά ξέρεις ὅτι ἐγώ γράμματα δέν ἤξερα. Μόλις τῆς Β΄ Δημοτικοῦ ἤμουνα». Φανταστεῖτε, ὁ Γέροντας εἶχε βγάλει μόνο δύο τάξεις τοῦ Δημοτικοῦ, ἀλλά δέν τό ἔβαζε κάτω. Δέν ὑπέκυπτε στόν πειρασμό τῶν μεταφράσεων. Γιατί περί πειρασμοῦ πρόκειται καί ὅσο τόν ἀφήνουμε καί ἐκκολάπτεται, σύντομα θά δρέψουμε τούς πικρούς καρπούς του. ᾿Αλλά ἄς ἀφήσουμε τόν θεοφώτιστο Γέροντα νά συνεχίσει: «῞Οταν πρωτοπῆγα στό Μοναστήρι, μοῦ δίνουν στόν ἑσπερινό τό Ψαλτήρι νά διαβάσω. ᾿Εγώ ἄρχισα νά συλλαβίζω: “μα-κά-ρι-ος ἀ-νήρ”. –Καλά, μοῦ λένε, φτάνει. Θά πάρεις τό ψαλτήρι, θά τό διαβάσεις καλά νά τό μάθεις. Θά διαβάσεις καί τά συναξάρια τῶν ῾Αγίων. Τίποτε ἄλλο. Διάβαζα, ἀλλά δέν καταλάβαινα. Λεξικά δέν εἶχα. Π.χ. δέν ἤξερα ὅτι οἶκος θά πεῖ σπίτι. ῎Ετσι εὕρισκα τήν ἴδια λέξη καί ἀλλοῦ, ἀλλά ἀπό τά συμφραζόμενα εὕρισκα τό νόημα τῶν λέξεων. ᾿Απεστήθιζα κομμάτια ὁλόκληρα καί ὅλη μέρα, καθώς ἔτρεχα στά βράχια, τά ἀπήγγελλα δυνατά, μέ νόημα. ᾿Αργότερα ἔπιασα τήν Παρακλητική, τό Τριώδιο, τά Μηναῖα. Διάβαζα μέ μανία». Καθώς ὁ Γέροντας Πορφύριος ἔλεγε αὐτά ἀπό τή ζωή του -μᾶς λέει ὁ μοναχός ᾿Αγάπιος- «αἰσθανόμουν ὅτι τά λέει ἔμμεσα γιά νά μέ παρακινήσει νά κάνω τό ἴδιο, πολύ περισσότερο πού ἐγώ μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ ἔμαθα καί πέντε γράμματα, δέν ἤμουν ἀγράμματος» (Γέροντος Πορφυρίου ῾Ιερομονάχου, ᾿Ανθολόγιο Συμβουλῶν, σ. 137, 138, ἔκδ. ῾Η Μεταμόρφωσις τοῦ Σωτῆρος, Μήλεσι ᾿Αττικῆς, 2002).

᾿Εμεῖς ἄς κρατήσουμε ὅτι ὁ Γέροντας διάβαζε «μέ μανία» τά λειτουργικά κείμενα, στήν παγιωμένη τους γλωσσική μορφή, τήν ᾿Αρχαία ῾Ελληνική γλῶσσα. Οἱ σεβαστοί Πρεβεζᾶνοι ἱερεῖς μᾶς κατηγοροῦν δῆθεν γιά υἱοθέτηση ἀπόψεων περί “ἱερῶν γλωσσῶν”, “γλωσσαμυντορισμό” καί “μονογλωσσομανία”. Κι ἐμεῖς τούς ἀπαντᾶμε: μακάρι νά εἴχαμε τό 1 % τῆς μέχρι μανίας ἀγάπης πού εἶχε ὁ Γέροντας Πορφύριος γιά τά λειτουργικά μας κείμενα. Δέν εἴμαστε προσκολλημένοι στούς τύπους, ὅπως μᾶς χαρακτηρίζουν κι οὔτε ἔχουμε λιγότερο ἐνδιαφέρον γιά τό λαό μας, τουλάχιστον ὄχι λιγότερο ἀπό αὐτούς. Θέλουμε ὅμως ὁ λαός μας νά ἔχει αὐτήν τήν «εὐλογημένη
μανία»
πού εἶχε κι ὁ Γέροντας Πορφύριος, μιά μανία πού σέ κάνει νά ξεπεράσεις τά ὅποια ἐμπόδια καί ψευδοπροβλήματα, ἀκόμα καί νά μάθεις ἀρχαῖα.

Ακούστε ΡΑΔΙΟ ΦΛΟΓΑ ( κάντε κλίκ στην εικόνα)