Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2009

O παπα Τύχων και οι «αναγεννητές» της λατρείας


Στους πατέρες από την Πρέβεζα που τους έφαγε το μαράζι για να κάνουν λειτουργιές κι εσπερινούς με μεταγλωττισμένα στη νεοελληνική κείμενα, ήθελα να μεταφέρω δυο τρείς χαζές σκόρπιες σκέψεις, από τις πολλές που περνάνε κατά καιρούς στο «ακατοίκητο» μου, που λεγε η συχωρεμένη η Μαλβίνα:
1.Όσο και να προσπαθήσετε να φέρετε στα γλωσσικά μας μέτρα τα λειτουργικά κείμενα , δεν θα έχετε κανέναν αποτέλεσμα αν δεν καταφέρετε να μάς βοηθήσετε να αρθούμε στο βιωματικό τους ύψος και βάθος.
Αλλιώς, είτε ακούσουμε στα νέα ελληνικά είτε στα αρχαία το «σιγησάτω πάσα σαρξ βροτεία ...ο γαρ Κυριος προσέρχεται σφαγιασθήναι ...» θα το περιγελάσουμε εξάπαντος σαν παράλογο, και αυτό και τον εκφωνητή του, αμέτοχοι όντες του βιώματος που μεταφέρει. Αν και να πώ την αλήθεια μου, μού φαίνεται πως όταν ακούμε μιά ψαλμωδία στα αρχαία, τη σεβόμαστε λίγο περισσότερο .Και το κείμενοτης και το μουσικό περιτύλιγμα της και την αναφερόμενη λειτουργική πράξη. Έστω ως κειμήλιο αρχαιολογικού μουσείου, αλλά τέλος πάντως, διατηρούμε μια κάποια απόσταση ευλάβειας έναντι τού κειμένου.
2.Αφήστε μια φορά στο τόσο, τον εαυτό σας να κατανυγεί σε μιαν ακολουθία και δείτε τι θ ακολουθήσει στις αντιδράσεις του εκκλησιάσματος. Το να προσπαθείτε να κάνετε συμμετόχους τους πιστούς στη δική σας λειτουργική εμπειρία (εφόσον βεβαίως αυτή υπάρχει και δεν τελείτε τα μυστήρια «επαγγελματικώς»,ήγουν σαν να παρουσιάζετε κάποια χιλιοπαιγμένη και συνεπώς βαρετή θεατρική παράσταση) μέσω της μεταφράσεως των κειμένων, είναι σχήμα πρωθύστερο. Πρώτα ανοίγει ο Θεός την καρδιά μας, γλυκαινόμαστε απ¨την αγάπη Του και μετά ψαχνόμαστε για το κάτι παραπάνω, την ερμηνευτική στην υμνογραφία, την εικονογραφία, τη σπουδή της εκκλησιαστικής μουσικής κλπ κλπ
Άμα δε σε τραβήξει ο Χριστός να μείνεις στην ακολουθία, θα βρείς κάτι πιο ενδιαφέρον να κάνεις , όσα κοσμικά τερτίπια προσέλκυσης πιστών κι αν σκαρφιστεί ο εκάστοτε λειτουργός
3.Τα νέα παιδιά μαθαίνουν 3 και 4 ξένες γλώσσες σήμερα και μαζί διάφορες γλώσσες προγραμματισμού υπολογιστών . Δεν έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα να κατανοήσουν τα λειτουργικά κείμενα στο πρωτότυπο, εφόσον βεβαίως εννοήσουν ότι κάτι τέτοιο αξίζει τον κόπο και δεν είναι χαμένος χρόνος.
Το πρόβλημα δεν είναι στη γλώσσα των λειτουργικών κειμένων. Είναι πως στους περισσότερους από εμάς τους χριστιανούς αλλά και εσάς τους κληρικούς βλέπουν «νεκρή φύση», όνομα ευσεβείας αλλά άρνηση της δυνάμεως της. Ε, και είναι λογικό να μη πάς να αγοράσεις καρπούζια, όσο κι όπως και αν φωνάζει ο ντελάλης, όταν αντί για πραγματικά φρούτα πουλάει κακότεχνες φωτογραφίες τους.
Έλεγε ένας παλιός αγιορείτης πως ο παπα Τύχωνας, ο ρώσος πνευματικός και γέροντας τού π.Παϊσίου, δεν γνώριζε καλά ελληνικά.Όταν όμως συμβούλευε στην εξομολόγηση, οι εξομολογούμενοι άκουγαν τις συμβουλές του -με τη Χάρη της Πεντηκοστής- όχι στα σπαστά ελληνικά που ο γέροντας μιλούσε αλλά στη γλώσσα του αγ.Ιωάννου του Χρυσοστόμου.
Γίνετε, σεβαστοί πατέρες , λειτουργοί της ποιότητος τού παπα Τύχωνα κι εμείς θα σας κατανοούμε καρδιακώς ακόμα κι αν είστε βραδύγλωσσοι ως ο Ααρών ή λειτουργείτε στην νοηματική.
Προσωπικά δεν μπορώ να εκκλησιαστώ σε ναό όπου ακούγονται μεταφρασμένα τα λατρευτικά κείμενα, όπως δε μπορώ να προσευχηθώ σε ναό με αρμόνια και κύμβαλα. Νοιώθω ότι διαταράσσεται , ότι σπάει η αλυσίδα της παράδοσης και δε θέλω να είμαι συμμέτοχος αυτής της αλλοίωσης και αδικίας προς τις νέες γενιές
.Νομίζω ότι όπως νοιώθω εγώ αισθάνονται και άλλοι πολλοί.Αν εσείς θεωρείτε ότι «μάς παίρνει» να δημιουργήσουμε ακόμα ένα σχίσμα μετά από το ημερολογιακό , με γειά σας με χαρά σας. Φροντίστε όμως πρώτα να μάθετε την ιστορία των ρώσων παλαιοπίστων ....
Εύχεσθε και σχωρνάτε με για το θράσος και τις τυχόν άστοχες κρίσεις.






Το βρήκαμε εδώ

Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2009

O πονηρός σκοπός όσων ενοχλούνται από τις εικόνες και τον Σταυρό:Αυτή είναι η Αλήθεια ο διάολος ενοχλείτε από το Σταυρό!

Θεωρούμε τον εθνικισμό αίρεση απωλείας, όπως τον θεωρεί και η Ορθόδοξη Εκκλησία με συνοδική απόφαση.Δεν υπάρχουν περιούσιοι λαοί του Θεού, πλήν των χριστιανών , δηλαδή όσων δέχονται αυτοπροαιρέτως το Ευαγγέλιο και τις εντολές του Χριστού, με δεσπόζουσα την εντολή για ανοχή, καλωσύνη και έμπρακτη αγάπη προς τους εχθρούς.

Ο θρησκευτικότροπος εθνικισμός των Εβραίων οδήγησε στο μεγαλύτερο έγκλημα που γνώρισε ο κτιστός κόσμος, στην Σταύρωση του Θεανθρώπου και ως τέτοιος μού είναι εξαιρετικά απεχθής.

Δεν θεωρώ επίσης τον πόλεμο αρετή αλλά αναγκαίο κακό, όπως τον θεωρούν και oι κανόνες της Εκκλησίας μας, και όπως παραδέχεται η ίδια η φύση μας. Δεν είναι λογικό να χαίρεσαι σκοτώνοντας, καταστρέφοντας την αρμονία του σώματος ενός άλλου παιδιού του Αδάμ, προκαλώντας οδύνη και θρήνο σε άγνωστους συνανθρώπους σου.

Ωστόσο αυτό δεν με οδηγεί σε εθνομηδενισμό, αν και τρέφω μεγάλη εκτίμηση σε όσους αγωνίστηκαν για ένα κόσμο χωρίς πολέμους και βία, όπως ο Τολστόι , ο Γκάντι και ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Eπειδή όμως δεν έχουμε όλοι το συνειδησιακό έρμα για να ακολουθήσουμε τον δρόμο της μη βίας, κατανοώ την χρησιμότητα του στρατού, της οργανωμένης άμυνας, ως αυτοθυσιαστικό τρόπο υπεράσπισης της πολιτισμικής και εθνικής ιδιοσυγκρασίας μας , ως έσχατο μέσον διαφύλαξης της ζωής και ελευθερίας των πιο αδύναμων μελών της κοινωνίας μας.

Οι αποφάσεις του υπερεθνικού κέντρου των Βρυξελλών για απαγόρευση της παρουσίας των χριστιανικών συμβόλων έχουν παρελθόν , παρόν και μέλλον .Ξεκινούν από τις εικόνες και το Ευαγγέλιο μα σκοπό τους είναι να μάς εξαναγκάσουν να γίνουμε ένας άμορφος καταναλωτικός χυλός χωρίς υπαρξιακές αντιστάσεις.

Και η κατάργηση του Σταυρού και των εικόνων στα σχολεία και τις δημόσιες υπηρεσίες είναι ένα σημαντικό βήμα, αμέσως μετά την κατάργηση της αναγραφής του θρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες , τη συνθήκη Σένγκεν και την πρόσφατη θεμοθέτηση του ΑΜΚΑ.

Θα ακολουθήσουν, βήμα-βήμα, αιτήματα για αλλαγή της σημαίας, γάμοι ομοφυλοφίλων, υιοθεσίες παιδιών από ζευγάρια ερωτύλων μπαμπάδων, υποχρέωση της Εκκλησίας να δεχτεί παπαδίνες και ποιος ξέρει τι άλλο...

Για όσους πονηρευομένους, ισχυρίζονται πως δήθεν δεν θα τεθεί θέμα αντικατάστασης σημαιών αξίζει να επισημανθεί ότι υπάρχουν πολλές περιπτώσεις όπου το εθνικό μας σύμβολο συνδυάζεται με χριστιανικές εικόνες.


Έτσι η επίσημη σημαία του Πεζικού περιλαμβάνει στο κέντρο της τον έφιππο Αγ.Γεώργιο, της Πολεμικής Αεροπορίας τον Αρχάγγελο Μιχαήλ, η 12η Ταξιαρχία Τεθωρακισμένων το «Εν τουτω Νίκα»,η 16η Μεραρχία Πεζικού το χριστιανικό Μονόγραμμα ΧΡ,το 3ο Σώμα Στρατού την χριστιανική προσευχή «Βασιλευ Βασιλευόντων Βασιλεί Βοήθει», η 3η ΤΑΞΥΠ έχει τον Αγ.Δημήτριο και πάει λέγοντας.Κατά τις προσταγές λοιπόν του αδελφάτου των Βρυξελλών οφείλουμε να τις καταργήσουμε και αυτές.


Κατανοώ το άγχος να κρυφτούν οι προθέσεις που προκαλούν όσα αντανακλαστικά έχουν απομείνει στον, χαυνωμένο από τα μεσημεριανάδικα, καταναλωτή αλλά αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο. Θέλει να κρυφτεί η «επι χρήμασι εκδιδόμενη γυνή» μα η χαρά δεν την αφήνει , που λένε..


Ο σκοπός είναι η πλήρης αποδόμηση των συνδετικών στοιχείων που διατηρούν τον ελληνικό λαό ομοιογενή και ανθιστάμενο, εν ονόματι είτε ενός νεφελώδους μηδενισμού τύπου «Φράξιας των κατσαρολικών» είτε μιας πολιτικής ορθότητας, τύπου Τζόρτζ Σόρος και Δημητράς Co ltd.

Στη φύση δεν υπάρχουν κενά.Όταν κάτι αφαιρείται κάτι άλλο παίρνει τη θέση του.Αυτό το γνωρίζουν καλά όσοι θέλουν να αφαιρέσουν τις εικόνες της Παναγιάς και τον Σταυρό του Χριστού. Είναι βλέπετε μάστορες της παραπλάνησης .

l027.jpg

Είναι οι ίδιοι που μάς έλεγαν ότι μπαίνοντας στην ΟΝΕ και αντικαθιστώντας τη δραχμούλα μας με το ευρώ, θα τρώμε με χρυσά κουτάλια για να έλθουν 8 χρόνια μετά να μας πουν ότι το κράτος χρεωκόπησε.

Ξέρουν ότι αν φύγει η εικόνα του Αναστημένου Χριστού, θα μπορούν ευκολότερα να παίξουν το παιχνίδι τού απάνθρωπου τεχνοεπιστημονισμού και πως έτσι θα μείνει μόνο το έμβλημα της Κόκα Κόλα να δεσπόζει στη δημόσια ζωή με ολίγη από Νίτσε και Δαρβίνο.

Θέλουν να φύγουν οι μορφές των αγίων, οι οποίοι υπήρξαν πρότυπα αλληλεγγύης και αυτοθυσίας, για να μείνουν τα brand names του υπερκαταναλωτισμού να αλωνίζουν ελεύθερα.

Θέλουν μόνο τα αστεράκια της Ευρωπαϊκής Ένωσης ασορτί με τις διαφημίσεις των πολυεθνικών.

Επειδή η μπόχα τους είναι διάχυτη πιά, όσο κι αν προσπαθούνε να την καλύψουν με όμορφα περιτυλίγματα περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων,γι αυτό και θ΄αντισταθούμε με πείσμα , φορώντας τον Σταυρό μας κάνοντας τον Σταυρό μας όταν περνάμε από Εκκλησίες , ακόμα κι αν δεν το συνηθίζαμε μέχρι σήμερα, βάζοντας εικόνες στους χώρους εργασίας μας και στα αυτοκίνητα μας.

Αυτή η ιστορία είναι πολύ πιο σοβαρή από όσο δείχνει.

Με σύμβολο και μπροστάρη τον νεομάρτυρα Ευγένιο Ροντιόνωφ, o oποίος εσφάγη σαν αρνί πριν λίγα χρόνια όταν αρνήθηκε να βγάλει τον Σταυρό που φορούσε στο λαιμό του, φωνάζουμε το ΟΧΙ μας.


Έλεγε ο παπα Ανυπόμονος , σύντροφος του Αρη Bελουχιώτη μέχρι το τέλος:

«Θα φοράς πάντα το καλυμμαύχι. Το σταυρό δε θα τον βγάλεις ποτέ», μου έλεγε ο Αρης. "Μα δεν με βολεύει. Να βάλω μαύρο σκουφί όπως όλοι;"
"Οχι! Θα φοράς καλυμμαύχι", μου απαντούσε».

Έτσι όπως πάνε, με τις αλλεπάλληλες προκλήσεις θα μάς κάνουν όλους παπα Ανυπόμονους και τότε θα «βρούν τον διάβολο τους» κανονικά, που έλεγε κι η μακαρίτισσα η Σοφία Βέμπο στο αξέχαστο τραγούδι της για τον Ντούτσε.


Το βρήκαμε εδώ

Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2009

Ψωμί με φάβα και κάππαρη















Για 4 φραντζολάκια

250 γρ υγρό προζύμι
Το ξύσμα από 2 λεμόνια
400 μλ νερό
5 γρ ζάχαρη
10 γρ μαγιά

200 μλ νερό
200 γρ φάβα μαγειρεμένη
20 γρ αλάτι
80 γρ ελαιόλαδο
150 γρ κάππαρη
4-5 κλαράκια θρούμπι ή θυμάρι

1 κιλό αλεύρι 55% + 200 γρ αλεύρι κίτρινο

Σε ένα μπολ βάζουμε το προζύμι, το ξύσμα, αφού πρώτα το έχουμε ζεματίσει σε νερό, το νερό ,ζάχαρη και την μαγιά ( το υγρό προζύμι το κάνουμε βάζοντας μισό κιλό αλεύρι, 500 μλ νερό και 20 γρ μαγιά σε μπολ το ανακατεύουμε και το διατηρούμε στο ψυγείο μέχρι και 3 ημέρες) Βάζουμε το μπολ σε ζεστό μέρος για 3-4 ώρες για να ανέβει

Σε ένα άλλο μπολ βάζουμε το νερό, την φάβα, αλάτι, ελαιόλαδο, κάππαρη και τα φύλλα από τα αρωματικά

Ανακατεύουμε τα αλεύρια με το πρώτο μείγμα και προσθέτουμε και το δεύτερο , ζυμώνουμε καλά μέχρι η ζύμη να αποκτήσει την ίδια θερμοκρασία με τα χέρια μας.

Χωρίζουμε την ζύμη σε 4 φραντζολάκια, χαράζουμε και πασπαλίζουμε με λίγο χοντρό αλάτι, αφήνουμε να ανέβει σε ζεστό μέρος ή σε στόφα
(45 βαθμούς 50 % υγρασία)

Ψήνουμε στους 170 για 35 λεπτά με 60% υγρασία

Οι θερμοκρασίες είναι σύμφωνα με τον δικό μου επαγγελματικό φούρνο (rational), εσείς θα πρέπει να πειραματιστείτε λίγο σε αυτό το κομμάτι με τον δικό σας φούρνο

Για τη φάβα:
200 γρ φάβα Σαντορίνης
0,5 λτ νερό
1 μικρό κρεμμύδι κομμένο στα τέσσερα
150 γρ λάδι
Αλάτι , πιπέρι κ.τ.π

Ξεπλένουμε την φάβα, την στραγγίζουμε και την βάζουμε σε κατσαρόλα με βαρύ πάτο σε μέτρια φωτιά, μόλις πάρει βράση ξαφρίζουμε και χαμηλώνουμε την φωτιά. Βάζουμε μέσα το κρεμμύδι μαζί με μια κουταλιά της σούπας λάδι σιγοβράζουμε σε πολύ χαμηλή φωτιά και μόλις χυλώσει αλατοπιπερωνουμε και κατεβάζουμε από την φωτιά , προσθετουμε το υπόλοιπο λάδι και το κάνουμε κρέμα με το μίξερ χειρός

Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009

Τελειώσαμε κύριε. Δεν έχουμε τίποτα άλλο να πούμε. Πηγαίνετε!




Ο ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΛΑΣΤΗΡΑΣ προς τον πρέσβη της Αγγλίας Sir Francis Oswald Lindley* (1922), όταν , του ζητούσε επίμονα και με απειλές κατά της χώρας μας, να μην καταδικάσει τους Έξη (6) υπεύθυνους (πολιτικούς & αρχιστράτηγο) της Μικρασιατικής Εκστρατείας, ο Πλαστήρας απήντησε:«Η Ελλάς υπήρξε τίμια Σύμμαχος της Αγγλιας. Την εγκαταλείψατε αλλά εκείνη συνέχισε μόνη τον αγώνα. Είδε τους πληθυσμούς της να σφαγιάζονται, την ελληνική γη να ακρωτηριάζεται. Μπορεί να ζήσει και μόνη. Και αν καταρρεύσει θα στήσουμε στον Κάβο Μαλέα μιά πινακίδα που θα γράφει, πως εδώ ανθούσε κάποτε ένας πολιτισμός, που κατέστρεψαν οι Δυτικές Δυνάμεις, με πρωταγωνίστρια την Αγγλία. Αυτό να διαβιβάσεις στη Κυβέρνησή σου. Τελειώσαμε κύριε. Δεν έχουμε τίποτα άλλο να πούμε. Πηγαίνετε!»

Γιά πόσους Έλληνες πολιτικούς έχετε μάθει ή ακούσει ότι είπαν παρόμοια λόγια στον Αμερικάνο Πρέσβυ την τελευταία 50ετία;

Μπορείτε να φαντασθείτε τον κ. Γιωργάκη Παπανδρέου και τον κ. Κωστάκη Καραμανλή να λέει τέτοιες κουβέντες στον εκάστοτε «αξιότιμο» , πρέσβυ των ΗΠΑ στην Ελλάδα;

Ο Στρατηγός Νικόλαος Πλαστήρας.Ο «τρόμος και ο φόβος» του Τουρκικού Στρατού.
Ο «χειρότερος εφιάλτης» του Κεμάλ Ατατούρκ και του Ισμέτ Πασά.

Ο «Μαύρος Καβαλάρης», (ο «καραμπιμπέρ» όπως τον έλεγαν οι Τούρκοι), ο Αντισυνταγματάρχης Διοικητής του ένδοξου 5/42 Συντάγματος Ευζώνων (του «σεϊτάν ασκέρ» κατά τους Τούρκους). Ο 'Ανδρας εκείνος που με την ανδρεία του και την παλλικαριά των πολεμιστών του, που ο ίδιος ενέπνεε, ανάγκασε τον Διοικητή της 57ης Τουρκικής Μεραρχίας Πεζικού, Ρεσάτ Μπέη, να αυτοκτονήσει, διότι δεν κατάφερε μέσα στην γενική υποχώρηση του Ελληνικού Στρατού να καταλάβει το ύψωμα 1310-Ερικνέν του Χασάν Μπέλ, το οποίο το υπερασπίζονταν οι Τσολιάδες του 5/42 και ο Διοικητής τους, ο Αντισυνταγματάρχης Νικόλαος Πλαστήρας.

Ο ήρωας της μάχης του Σαλιχλή και σωτήρας των προσφύγων της Φιλαδέλφειας (γιά την οποία μάχη δεν αναφέρεται τίποτα στα σχολικά βιβλία). Ο απαράμιλλος Ελληνας, που παρόλο το γεγονός ότι έφτασε να κυβερνήσει πολλές φορές την Ελλάδα, σαν Πρωθυπουργός, πέθανε με μοναδική περιουσία ένα κρεββάτι και ένα μικρό κομμάτι γης, που άφησε προίκα στην ψυχοκόρη του (ορφανή προσφυγοπούλα από την Προύσσα, που ο ίδιος υιοθέτησε κατά την διάρκεια της εκστρατείας), σε αντίθεση με τους κυβερνώντες πολιτικάντηδες τα τελευταία χρόνια, όπου έχουν αναγάγει την «ρεμούλα» σε «Εθνικό Σπόρ» και την «διαφθορά» σε επίκτητο χαρακτηριστικό των Νεοελλήνων.


* Rt. Hon. Sir Francis Oswald Lindley was born on 12 June 1872. He was the son of Nathaniel Lindley, Baron Lindley and Sarah Katherine Teale. He married Hon. Etheldreada Mary Fraser, daughter of Simon Fraser, 13th Baron Lovat and Alice Mary Weld-Blundell, on 12 January 1903. He died in 1950.(Υιός του Ναθαναήλ και της Σάρας.

Για να μην μας διαφεύγει η εθνική προέλευση της αγγλικής αριστοκρατίας του 20ου αιώνα!!!)

http://igaiolos.blogspot.com/2009/01/1909.html
http://www.freeforums.gr/index.php?action=printpage;topic=1636.0



Το βρήκαμε εδώ

Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2009

Εισόδια -το πανηγύρι .Ένα ποίημα ,η λιτανεία ,η ευλόγηση του φαγητού ,οι ψυχές των ανθρώπων…

Υπάρχει ένα θέμα ωραίο :
να γράψης στίχους μουσικούς,
χλωμούς, νησιώτικους,
που να διαβάζωνται με τη βοήθεια της φλόγας
ενός μικρού κεριού που τρέμει,
κι από ψυχές που τρέμουν και ποθούν...


Υπάρχει ένα θέμα εσπερινό, ωραίο πολύ:
για λιτανείες κοριτσιών λευκοντυμένων,
αγνών παιδιών - στα χέρια να κρατούν
λαμπάδες και χρυσάνθεμα...[ ]



Ωραίο θέμα, συγκινητικό,
που έτσι καθώς πασχίζεις να το γράψης,
έρχεται μες στην ερημιά που ζης και σε χαϊδεύει
γλυκειά και γαληνή σαν καλησπέρα της μανούλας σου
εκείνη η ευωδιά των χρυσανθέμων
π' ανθούνε στα κηπάρια του Νοεμβρίου-
η ευωδιά η παράξενη, που εκπλήσσει τους αγγέλους
καθώς τους αναγγέλλει μυστικά
την είσοδο της ταπεινής Παρθένου...

Ματθαίος Μουντές
















































Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2009

Ενας πραγματικός χριστιανός κοιμήθηκε...


'Eλειπα κάποιες μέρες από την εστία μου και δε είχα την δυνατότητα να μάθω τα τρέχοντα εκκλησιαστικά νέα. Έτσι χθες μόλις έμαθα ότι έφυγε από την παρούσα μορφή ζωής ο επίσκοπος της ορθόδοξης εκκλησίας Σερβίας και Πατριάρχης Παύλος. Ένας κατά την προσωπική και πολύ ταπεινή μου άποψη σύγχρονος άγιος της εκκλησίας μας. Και βέβαια όταν χρησιμοποιώ αυτόν τον όρο δεν εννοώ ένα μυθικό ον ούτε μια ανθρώπινη ύπαρξη που σε τίποτε δεν θυμίζει την ζωή ενός ανθρώπου. Το υπογραμμίζω γιατί συνήθως στην νεότερη χρήση του όρου άγιος και αγιότητα προβάλλονται αυτοματισμοί σκέψης και αντίληψης που έχουν περισσότερο να κάνουν με ταξίδια επιστημονικής φαντασίας και υπερκόσμιας ουτοπίας παρά με την αλήθεια ενός αγίου ανθρώπου. Δηλαδή στους περισσότερους ανθρώπους το άκουσμα της λέξης άγιος δημιουργεί την φαντασίωση του εξωπραγματικού, του πέραν από τον άνθρωπο και τα ανθρώπινα και πολύ λιγότερο την ανθρωπινότητα, την ψηλαφητή αγάπη και ταπείνωση ενός αγίου ή αγίας.


Τέλος πάντων δε είναι του παρόντος για να μιλήσουμε για την αγιότητα και την παραχάραξη της από τους σύγχρονους ηθικιστές και νομικιστές χριστιανούς που δεν μπορούν να καταλάβουν τον λόγο του Αγίου Ισαάκ Σύρου όταν λέει ότι «είναι καλύτερα να βρεις την ταπείνωση από το να ανασταίνεις ανθρώπους» ή τον λόγο του Αγίου Ιωάννου του Σιναίτου που μας λέει « μην ψάχνατε προγνώστες του μέλλοντος ή θαυματοποιούς αλλά ανθρώπους που να έχουν αγάπη και ταπείνωση». Ας είναι όμως. Ας το αφήσουμε για κάποια άλλη φορά αυτό το θέμα.


O Πατριάρχης Σερβίας λοιπόν Παύλος εκοιμήθει. Έφυγε από την παρούσα μορφογενετική πραγματικότητα για τα μυστήρια της Βασιλείας του Θεού. Έφυγε με πολύ πίστη, μεγάλη αγάπη και ιδιαίτερη ταπείνωση για την θέση που η εκκλησία του είχε εμπιστευθεί. Καθότι στις μέρες μας δεν υπάρχουν πολύ τέτοιοι επίσκοποι και κατά την κοσμική έννοια Πατριάρχες όπως ο μακαριστός Παύλος.
Ο επίσκοπος της εκκλησίας του Χριστού Παύλος και Πατριάρχης της Σερβικής εκκλησίας, δεν άσκησε -ως συνήθως γίνεται από τις θέσεις αυτές- εξουσία. Δεν άφησε τον εαυτό του να γοητευθεί από την δαιμονική γοητεία της εξουσίας. Δεν υπηρέτησε την διπλωματία. Ούτε ιερή ούτε ανίερη. Δεν έκανε μικροπολιτική και μακροπολιτική. Ήταν Χριστιανός. Ακέραιος. Αυθεντικός. Μαρτυρικώς μαρτυρών την πίστη του στο Χριστό.

Aγωνίστηκε κόντρα σε όλες τις αντιεκκλησιαστικές, αντιχριστιανικές κοσμικές απόψεις και αντιλήψεις ότι η διοίκηση της εκκλησίας δεν ασκείται με προσευχή και νηστεία, με αρετή και πνευματικότητα, αλλά με δημόσιες σχέσεις, με διπλωματία και πολιτική. Καθώς δε και με την νεοεκφρασθείσα αλλά καθόλου άγνωστη από το εκκλησιαστικό παρελθόν άποψη ότι η αποστολή του επισκόπου δεν είναι η τέλεση της Θείας Ευχαριστίας και η εν Χριστώ διακονία, αλλά η διοικητική γραφειοκρατική συνδιαλλαγή με το κράτος και τις εξουσίες του κόσμου τούτου, κάτι σαν εκκλησιαστικός νομάρχης.

Ο Πατριάρχης Παύλος εκλέχτηκε με κλήρο κατά την Σερβική παράδοση. Δεν πήρε μέρος σε συντεχνίες και εκλογικά μαγειρέματα. Άφησε τον Θεό να μιλήσει μέσα από καθαρές διαδικασίες.

Όταν κηρύχτηκε από τον υπεραντλαντικό σουλτάνο(Η.Π.Α) ο πόλεμος ενάντια στην Σερβία δεν υπεράσπισε τον λαό του μόνο με παρουσία, φιλανθρωπική διακονία κ.α τα οποία επιτυχώς πολλές φορές διεκπεραιώνουν και μη θρησκευτικές ομάδες εθελοντών ακτιβιστών και οργανισμών. Αλλά ως αληθινός χριστιανός επίσκοπος μπόλιασε την φιλανθρωπία με την προσευχή και νηστεία. Δεν έφαγε λάδι όσες μέρες κράτησε ο πόλεμος πενθών για τον σφαγιασθέντα λαό του και τελούσε την Θεία Λειτουργία καθημερινά όπου και εάν βρισκόταν. Έτσι η πνευματική αγωνία ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την κοινωνική παρουσία του, αφού μετα τις προσευχές και τις Λειτουργίες έφευγε στους δρόμους, τις πόλεις, τις χώρες, για να βρεί οικονομικές προσφορές για τον δοκιμαζόμενο λαό του, έλεγε χαρακτηριστικά:
«Εάν ηδυνάμην να προφθάσω, μάρτυς μου ο αναστάς Θεός, θα εστεκόμην ενώπιον των ναών, των νοσοκομείων και ενώπιον των πολυτελών χώρων δια τας δεξιώσεις και τας επιδείξεις μόδας, και προσωπικώς θα εζήτουν ελεημοσύνη δια τα δοκιμαζόμενα αδέλφια και παιδιά μας. Ο κάθε εξ ημών θα έπρεπε, με ενεργόν τρόπον, να εντροπιάση όλας εκείνας τας επιδεικτικάς πλεονεξίας, αι οποίαι υπάρχουν εις τόσους δημοσίους χώρους, και όχι μόνον απλώς να σκανδαλιζόμεθα και να απελπιζώμεθα, επειδή η αναισχυντία κυριάρχησε γύρω μας»
Εγώ αυτά κατάλαβα από αυτή την ασκητική χριστιανική παρουσία ενός αγίου ανθρώπου. Και σε καμία περίπτωση δεν πιστεύω οτι δεν έκανε λάθη ή δεν πήρε μέρος κάτω απο ιστορικές και συναισθηματικές πιέσεις σε κάποιες όχι και τόσο ξεκάθαρες αποφάσεις για τις οποίες άλλωστε του ασκήθηκε κριτική και θα μιλήσει η ιστορία.

Εκείνο όμως που δεν μπορεί να κάνει η ιστορία -και εδώ ειναι και η μεγάλη της αδυναμία - είναι να δει το βάθος και την ουσία μιας ανθρώπινης καρδιάς. Γιατί η ιστορία καταγράφει γεγονότα. Η ανθρώπινη καρδιά όμως είναι ένα μέγα μυστήριο που κανείς ποτέ δεν θα μπορέσει να καταγράψει και να αναλύσει. Θα μιλήσουν όμως καλύτερα και πληρέστερα όλοι αυτοί που τον έζησαν από κοντά, ως μια αυθεντική μαρτυρία χριστιανικού ήθους.

Την ευχή του ας έχουμε.

π.Λίβυος

Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2009

ο Δημητράς του Παρατηρητηρίου που ζητά να κατέβει ο Σταυρός ...


Ας δούμε κάποια κατορθώματα του χρηματοδοτούμενου από το ελληνικό κράτος Δημητρά και της συμμορίας του, αυτού τού σκοτεινού τύπου που με θράσος χιλίων μαϊμούδων ζήτησε να κατέβουν οι εικόνες από τις αίθουσες των δημοσίων υπηρεσιών, επικαλούμενος μια πρόσφατη απόφαση του ευρωδικαστηρίου:

«Ζητούμε από τις κυβερνήσεις της περιοχής να σταματήσουν αντιδημοκρατικές πρακτικές, κάποιες από τις οποίες συζητήθηκαν στη συνάντηση: ο κατάλογος που ακολουθεί σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να θεωρηθεί εξαντλητικός, αλλά απλώς ενδεικτικός των περιπτώσεων που αναφέρθηκαν στη συνάντηση, και φυσικά δεν περιλαμβάνει όλα τα σχετικά προβλήματα στην περιοχή:

.....
Άρνηση αναγνώρισης ή διάλυση ΜΚΟ της μακεδονικής και της τουρκικής εθνοτικής μειονότητας, με τη δικαιολογία της μη ύπαρξης τέτοιων μειονοτήτων ή της χρησιμοποίησης δήθεν ακατάλληλου γεωγραφικού όρου στον τίτλο των οργανώσεων

Διάλυση σωματείου της Εκκλησίας της Σαϊεντολογίας, με την επίκληση, μεταξύ άλλων, ασυμβατότητας των αξιών της με αυτές του έθνους, που υποτίθεται πως ταυτίζονται με εκείνες της επίσημης θρησκείας του κράτους (Ορθόδοξη Χριστιανική)»

http://www.greekhelsinki.gr/greek/pressrelease/7-10-1998.html

27/10/2009
Ο εισαγγελέας είχε ζητήσει στις 15 Ιουνίου την επιβολή προστίμων ύψους 4.000.000 ευρώ και τη διάλυση της γαλλικής Εκκλησίας της Σαϊεντολογίας.
Οι πονηροί και πολυδιαπλεκόμενοι σαηεντολόγοι όμως είχαν προλάβει και παρά την καταδίκη, απέφυγαν την διάλυση της οργάνωσης τους μέσω της προληπτικής διαπλοκής .Δείτε πώς ακριβώς :


http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1068415&lngDtrID=...

Δείτε και γιατί καταδικάστηκε και διαλύθηκε το ΚΕΦΕ :


«Η παραθρησκευτική οργάνωση της Σαηεντολογίας, που λειτουργούσε στην Ελλάδα ως ΚΕΦΕ, διελύθη από το Μονομελές Πρωτοδικείο 'Αθηνών (απόφαση 7380/1996) και από το Εφετείο 'Αθηνών (απόφαση 10.493/1997), διότι «αποτελεί καλυμμένη εμπορική επιχείρηση και... επιδιώκει σκοπούς ξένους προς την φύση και την έννοια του ανθρώπου ως ελευθέρου όντος και προς τα ήθη και τα έθιμα του 'Ελληνικού Λαού» (απόφαση Πρωτοδικείου), «επικουρικώς δε διότι οι σκοποί του και γενικότερα η λειτουργία του απέβησαν παράνομοι, ανήθικοι καi αντίθετοι προς τη δημόσια τάξη» (απόφαση Εφετείου).
Επίσης διότι «απεδείχθη ότι η συμμετοχή στο σωματείο συνεπάγεται για το μέλος αλλαγή στη προσωπικότητά του, στην συμπεριφορά του έναντι των τρίτων και κυρίως στις σχέσεις του με την οικογένειά του -οι οποίες μερικές φορές αποκόπτονται τελείως, λόγω αντιθέσεως των τελευταίων με την Σαηεντολογία-, εγκατάλειψη των σπουδών του και πλήρη αφοσίωση στο σωματείο» (απόφαση Εφετείου).»
Σύμφωνα με την απόφαση του Εφετείου, οι κατηγορούμενοι «προέβαιναν με συντονισμένες ενωμένες δυνάμεις σε συστηματική παρακολούθηση και συλλογή πληροφοριών που αφορούσαν ιδιωτική κοινωνική, επαγγελματική, υπηρεσιακή ζωή, θρησκευτικές και πολιτικές πεποιθήσεις, οικονομικές και κοινωνικές δραστηριότητες σημαίνοντων προσώπων της δημόσιας ζωής της πολιτικής της εκκλησιαστικής και της δικαστικής αρχής της δημοσιογραφίας....»


Aυτή τη σκληρή αμερικάνικη ρουφιανοσέχτα υποστήριζε μεταξύ των άλλων ευαγων δραστηριοτήτων του, το Παρατηρήριο:

«(...) Ως προς το δεύτερο ερώτημά σας, σας γνωρίζουμε ότι από την Υπηρεσία Διεθνούς Αναπτυξιακής Συνεργασίας (Υ.Δ.Α.Σ) του Υπουργείου Εξωτερικών δεν χρηματοδοτούνται Μ.Κ.Ο αλλά συγκεκριμένα προγράμματα που υποβάλλονται από Μ.ΚΟ για συγκεκριμένες δράσεις προς υλοποίηση.
Μάλιστα, στο Μητρώο των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων το οποίο τηρείται από την ΥΔΑΣ/ΥΠ.ΕΞ. δεν υπάρχει εγγραφή ΜΚΟ με την επωνυμία «Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι» (...).
Σημειώνεται πάντως, ότι στο ως άνω Μητρώο είναι εγγεγραμμένη η ΜΚΟ «Εταιρεία Επικοινωνιακής και Πολιτικής Έρευνας» με Διαχειριστή τον κ. Π. Δημητρά, η οποία φέρεται να είναι διαχειρίστρια της ΜΚΟ «Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι».
Στην εν λόγω ΜΚΟ ανατέθηκε από το Υπουργείο Εξωτερικών, δυνάμει της σύμβασης χρηματοδότησης ΑΝΑΠ 10-2004, η εκτέλεση προγράμματος δράσεων για την καταπολέμηση της εμπορίας αλλοδαπών γυναικών ως δράση καταπολέμησης παράνομης διακίνησης ανθρώπων. Ο ανάδοχος έλαβε, έναντι της υλοποίησης του προγράμματος, το ποσό των 30.000 Ευρώ.
Σε κάθε περίπτωση πάντως, είναι αυτονόητο ότι οιεσδήποτε τυχόν εμφανιζόμενες απόψεις σε ιστοσελίδες των ΜΚΟ, δεν εκπροσωπούν καθ' οιοδήποτε τρόπο το ΥΠ.ΕΞ.

Η Υπουργός

ΝΤΟΡΑ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ»

Κι ας μη ξεχνάμε ότι ο «όμιλος» Παρατηρητηρίων Ελσίνκι ιδρύθηκε και με κονδύλια του διαβόητου τυχοδιώχτη Σόρος.
Ευτυχώς κατέβασε ρολά:
http://www.ihf-hr.org/
Και επιτέλους τι είναι αυτό το «Παρατηρητήριο»;
Προβολή Ιστολογίου

Ποια είναι η νομική του υπόσταση, εφόσον δεν είναι ούτε καν ΜΚΟ ;

Ποιά τα μέλη του;

Και ποιος το καθιστά τιμητή και κριτή;







Το βρήκαμε εδώ

Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2009

ΤΟ ΑΛΗΘΕΣ ΠΡΟΣΩΠΟΝ ΤΩΝ ΦΡΑΓΚΟΛΑΤΙΝΩΝ


Μέ ἀφορμή τήν ἔκδοση ἀπό τά Ρωμαιοκαθολικά ἔντυπα «Ἐνοριακές Καμπάνες» Σύρου, «Τηνιακά Μηνύματα» Τήνου καί «Συνάντηση» Κερκύρας κειμένου ἐπιγραφομένου «’Ανώμαλες αἰσθηματικές καταστάσεις» (Νο 35, Νοέμβριος 2009) καί ὑπογραφομένου ὑπό τοῦ ἐφημερίου τῆς Βασιλικῆς τοῦ Ἁγίου Ἀμβροσίου καί Καρόλου Ρώμης, Raffaello Martinelli καθώς καί τήν Ἀνακοίνωσιν τοῦ Ἐκλαμπροτάτου Ἀρχιεπισκόπου τῶν ἐν Ἀθήναις Ρωμαιοκαθολικῶν κ. Νικολάου Φωσκόλου (ἐφημ. ΑΥΓΗ, 28/10/2009)


ἐπιθυμῶ νά ἐνημερώσω τόν φιλόχριστον λαόν τοῦ Θεοῦ ὅτι εἰς μίαν ἐξόχως τραγικήν ἐποχήν κατά τήν ὁποίαν ἡ πιό ἁπτή εἰκόνα καί ἀπόδειξις τῆς ἐπαναστατικῆς ἀνατροπῆς κάθε εἴδους καταπιεστικῆς ἐξουσίας καί βίας ἀλλά καί ἡ πληρεστάτη ἀπόδειξις τοῦ εἶναι τοῦ ἀληθοῦς Θεοῦ πού ἐνσαρκώνουν κατά τρόπον ἀναντίρρητον ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ καί ἡ ἐπ’ αὐτοῦ ἄφατος θυσία τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, θεωροῦνται ἀπό τό λεγόμενο Εὐρωπαϊκό Δικαστήριο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων ὅτι ἀντίκεινται εἰς τόν λαϊκόν χαρακτῆρα τῶν Κρατῶν, καί προσβάλλουν τά ἀτομικά δικαιώματα τῶν ἀκολουθούντων ἑτέραν θρησκευτικήν παραδοχήν ἐντός τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἠπείρου πού ὀφείλει τήν πολιτιστική της ἰδιοπροσωπία εἰς τήν χριστιανικήν της ταυτότητα, ἡ ἐμμονή τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Θρησκευτικῆς κοινωνίας νά ἐκδηλώνη τό μίσος της κατά τῆς Ἀδιαιρέτου Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας


ἀποτελεῖ ἀνίατον ἰδεοληψίαν πού καταδεικνύει δυστυχῶς τήν παρά τάς θεαματικάς διακηρύξεις καί συνελεύσεις, ὕπαρξιν ἀμεταμελήτου πνεύματος σταθεράς ἀδιαλλαξίας, πού πρέπει τοὐλάχιστον νά προβληματίση τούς ἡμετέρους φιλοπαπικούς κύκλους.Εἰδικώτερον στήν ἀναφερομένη ἔκδοση πού διανέμεται στούς Ρωμαιοκαθολικούς πιστούς στήν πρώτη παράγραφο ἐξωμοιοῦται τό Ἱ. Μυστήριο τοῦ Γάμου πού τελεῖται εἰς τήν Ἀδιαίρετον Ὀρθόδοξον Καθολικήν Ἐκκλησίαν (γάμος ἑτεροδόξων) μέ τήν ἁπλήν συμβίωσιν καί τόν πολιτικόν λεγόμενον Γάμον καί χαρακτηρίζεται ἀνοικείως ὡς «ἀνώμαλος αἰσθηματική κατάστασις» πού ἐπιφέρει τήν ἄρνησιν τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς θρησκευτικῆς κοινότητος νά δεχθῆ τό μέλος της πού συνῆψε ὀρθόδοξον γάμον στά κατ’ αὐτούς μυστήρια τῆς ἐξομολογήσεως καί τῆς Θ. Κοινωνίας καί νά τοῦ παρέξη θρησκευτικήν κηδείαν.


Δέν ὑφίσταται θεωροῦμεν εὐγλωττοτέρα διακήρυξις γιά τήν ἀληθῆ πεποίθησιν τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἱεραρχίας διά τήν Ἁγιωτάτην ἡμῶν Ἐκκλησίαν πού ἀποτελεῖ τήν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ.Ἀποδεικνύονται προσχηματικές καί φαιδρές αἱ διακηρύξεις περί οἰκουμενισμοῦ τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου ἀλλά καί οἱ κατά καιρούς δηλώσεις τῶν ἐκπεσόντων Ἐπισκόπων τῆς παλαιᾶς Ρώμης ὡς καί αἱ ὑφέρπουσαι καί καινοφανεῖς θεωρείαι περί τῶν δύο δῆθεν «ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν» καί τῶν δῆθεν «δύο πνευμόνων τοῦ Χριστιανισμοῦ».


Ὅσον δέ ἀφορᾶ στήν ἀνακοίνωση τοῦ Ἐκλαμπροτάτου κ. Νικολάου Φωσκόλου ἀναφερομένην εἰς τήν ἀνάγκην ἐπισκευῆς τοῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ Ἁγ. Διονυσίου Ἀρεοπαγίτου, τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς κοινότητος τῶν Ἀθηνῶν ἀνακεκηρυγμένου ὡς μνημείου, πληγέντος ἐκ τῆς σεισμικῆς δοκιμασίας τῆς πόλεως τῶν Ἀθηνῶν τοῦ ἔτους 1999 καί στήν ἀβελτηρίαν τῶν ἁρμοδίων ὀργάνων τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας κατά τήν ὁποίαν δηλώνει ὅτι δῆθεν ἡ αἰτία τῆς κρατικῆς ἀδιαφορίας «φαίνεται πώς εἶναι ὅτι ὁ Ναός ἀνήκει στήν Καθολική Ἐκκλησία.


Γιατί, πῶς ἀλλιῶς νά ἐξηγηθεῖ τό γεγονός ὅτι στό ἴδιο διάστημα ἄλλοι σεισμόπληκτοι Ναοί τῶν Ἀθηνῶν πού ἀνήκουν στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἐπισκευάστηκαν ἤ ἐπισκευάζονται. Δηλαδή, στήν Ἑλλάδα τοῦ 21ου αἰώνα ἐπικρατεῖ ἀκόμη ἡ νοοτροπία ὅτι οἱ Ἕλληνες Καθολικοί εἶναι πολίτες β΄ κατηγορίας καί ὁτιδήποτε ἀνήκει στήν Καθολική Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδας εἶναι «δυτικό», εἶναι «ξένο».Δυστυχῶς, αὐτή εἶναι ἡ δικαιοσύνη καί ἡ ἰσοπολιτεία στήν σημερινή Ἑλλάδα», ἡ ἁρμόζουσα ἀπάντησις εἰς τό σεβαστόν μέλος τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Θρησκευτικῆς κοινωνίας εἰς τήν ὁποίαν ἀνήκει ἡ «Τράπεζα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» καί ἡ ἀνά τήν οἰκουμένην ἀπροσμέτρητος οἰκονομική ἐπιφάνεια, δίδεται ἀπό τόν ἐπί δεκαετίες ἐγκαταλελειμένον Καθεδρικόν Ναόν τῆς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν «Εὐαγγελισμός τῆς Θεοτόκου» τῆς Ἁγιωτάτης ἡμῶν Ἐκκλησίας, ἀνακεκηρυγμένον καί αὐτόν ὡς μνημεῖον, πληγέντα τόσον ὑπό τῆς σεισμικῆς δοκιμασίας τῆς πόλεως τῶν Ἀθηνῶν τοῦ ἔτους 1981 ὅσον καί ὑπό τῆς ὁμοίας τοῦ ἔτους 1999, ὡς καί ὑπό τοῦ Ἱ. Ναοῦ Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης Ὁμονοίας ἀνήκοντος καί αὐτοῦ εἰς τά μνημεῖα τῆς πόλεως τῶν Ἀθηνῶν.



Τά δέ προστατευτικά ἰκριώματα πού ἔχουν τεθῆ εἰς τόν Καθεδρικόν Ναόν τῶν Ἀθηνῶν τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Ἐκκλησίας δέν χρηματοδοτήθησαν ἀπό τό ἁρμόδιο Ὑπουργεῖον Πολιτισμοῦ ὡς γνωστόν, ἀλλά ἀπό τήν ἀστική ἑταιρεία ΜΕΤΡΟ Α.Ε. ὡς ἀντίδοσις διά τήν χρησιμοποίησιν τῆς Πλατείας Μητροπόλεως.Τήν δέουσαν ὅμως ἀπάντηση εἰς τόν Ἐκλαμπρότατον καί τάς ἀπαραδέκτους θέσεις του δίδουν ἀκόμη οἱ πλήρως ἐγκαταλελειμένοι ὑπό τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας Ἱ.


Ναοί τῆς Μητροπολιτκῆς μου Περιφερείας Ἁγίου Σπυρίδωνος πολιούχου Πειραιῶς, Ἁγίου Νικολάου Πειραιῶς, Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης Πειραιῶς τῆς αὐτῆς ἱστορικῆς περιόδου καί τοῦ ἰδίου νομικοῦ χαρακτηρισμοῦ.Ὡσαύτως τήν δέουσαν ἀπάντηση a contrario εἰς τόν Ἐκλαμπρότατον δίδουν τά πολυειδῶς λειτουργούντα ἐντός τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπικρατείας ἰδιωτικά ἐκπαιδευτήρια τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς θρησκευτικῆς κοινωνίας καί ἡ ἐν μέσαις Ἀθήναις ὑφισταμένη προπαγανδι-στική «ἐπιχείρησις» τῆς Οὐνίας.Ἀποκαλυπτήρια, λοιπόν, γιά τούς ἀμφισβητούντας τήν πραγματικότητα καί τό ἀληθές πρόσωπον τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν.


Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Ο χρηματιστής της Wall Street που έγινε μοναχός

Ένας Βούλγαρος πρώην χρηματιστής που έγινε μοναχός

Η πρόσφατη παγκόσμια οικονομική κρίση επηρέασε όχι μόνο τις χρηματιστηριακές αγορές και τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων αλλά και κάποια μοναστήρια.
Πριν κάποιους μήνες ο ευρωπαϊκός τύπος ασχολήθηκε με τη βιογραφία ενός μοναχού –πρώην χρηματιστή στη Wall Street ο οποίος λέει είχε προβλέψει τη κρίση.
Με εξαίρεση κάποια χωριά κανείς στη Βουλγαρία δεν είχε ακούσει για τη Μονή Γκιγκίνσκι. Αυτό ίσως οφείλετε στη μεγάλη φτώχεια αυτών των περιοχών. Ακόμη και οι Βούλγαροι κομμουνιστές όταν θέλησαν να δημεύσουν τη περιουσία του μοναστηριού ,δεν είχαν τι να πάρουν Μετά τη πτώση του κομμουνισμού κάποιοι μοναχοί πήγαν να μείνουν στο Γκιγκίνσκι (δυτικά της Σόφιας, κοντά στα Βουλγαροσερβικά σύνορα) αλλά η έλλειψη ηλεκτρικού ρεύματος, η έλλειψη δρόμων και τα γκρεμισμένα κελιά τους απέτρεψαν στο να μείνουν πολύ. Και ίσως η μονή που βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Κίτκα να έμενε ακόμα άγνωστη αν δεν είχε εγκατασταθεί εκεί ο π. Ευγένιος ένας αθωνίτης μοναχός.

Ένας πρώην χρηματιστής από τη Wall Street

Μόλις εμφανίστηκε στην αγορά το γάλα και το τυρί Ghighinski Monastery το μοναστήρι άρχισε να γίνετε γρήγορα γνωστό σε όλη τη Βουλγαρία. Ο τύπος άρχισε να ασχολείται εκτενώς. Ξέρετε ποιος βρίσκετε πίσω από το διάσημο τυρί βουβάλου; Ένας πρώην χρηματιστής από τη Wall Street σήμερα μοναχός στο Γκιγκίνσκι. Μετά σαν αστραπή διαδόθηκε η φήμη ότι αυξάνει τα κοπάδια του. Στην αρχή οι ανταγωνιστές κράτησαν μια απόσταση όταν όμως είδαν ότι το γάλα και το τυρί και το τυρί βουβαλιού πουλιόταν σα ζεστό ψωμί άρχισαν οι ύβρεις .
Κάποιοι υποστήριξαν ότι ο χρηματιστής έκανε στο χρηματιστήριο το μεγάλο κόλπο , αποφασίζοντας μετά να επενδύσει στη κτηνοτροφία για μεγαλύτερα κέρδη. Μη έχοντας όμως γη αποφάσισε να κάνει το μοναστήρι ,φάρμα. Άλλοι έλεγαν ότι ο κλέφτης ο Νικάνωρ έκλεψε τα λεφτά της εταιρίας που εργαζόταν ενώ κάποιοι άλλοι τον θεωρούσαν απλώς τρελό. Να αφήσει τα χιλιάδες δολάρια του χρηματιστηρίου και να ασχολείται με τα βουβάλια ενός γκρεμισμένου μοναστηριού ενός απομακρυσμένου χωριού;
Τελικά η αλήθεια είναι μία. Αυτές τις μερικές δεκάδες βουβαλιών ο πρώην χρηματιστής Νικάνωρ τα είχε αποκτήσει λόγω του ότι είχε καταθέσει τον καλύτερο φάκελο στη Βουλγαρία για τις επιδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης –SAPARD

Μοναχός – χρηματιστής σε περίοδο κρίσης

Η επιτυχία του φακέλου έκρυβε από πίσω ένα ειδικό. Ο Νικάνωρ ασχολούταν από νέος με τα οικονομικά από όταν ήταν ακόμη μαθητής. Μετά τη πτώση του κομμουνισμού ο Hristo Miskon (μοναχός Νικάνωρ )σπούδασε διεθνείς δημόσιες σχέσεις στο πανεπιστήμιο της Σόφιας. Οι οικονομικές του γνώσεις και η επιδεξιότητά του τον προώθησαν στις πιο διάσημες χρηματιστηριακές εταιρίες του κόσμου.
Εργαζόμενος για τη διάσημη εταιρία Karol και έχοντας διαβάσει μέχρι εκείνη τη στιγμή δεκάδες ορθόδοξα βιβλία, σκέφτηκε ότι ήρθε η στιγμή να διαβει τον Ρουβικώνα . Αποφάσισε να κάνει πράξη όλα όσα είχε διαβάσει. Έτσι γύρισε στη Βουλγαρία και έγινε υποτακτικός του ηγούμενου της Μονής Γκιγκίνσκι Ευγένιου.
Σεμνός, ξυπνάει πολύ νωρίς για να ταΐσει τα βουβάλια και τα αρμέγει Κάποιοι δημοσιογράφοι παραμυθιάζονται ότι ο χρηματιστής είχε προβλέψει τη κρίση και για αυτό ήρθε στο μοναστήρι. Ποιος όμως καταλαβαίνει τη δίψα του για σωτηρία;
Πεπεισμένος ότι δε μπορεί να κλείσει τα στόματα του κόσμου ο π Νικάνωρ συνιστά στους δημοσιογράφους και στους πρώην συναδέλφους του να έχουν πάνω στο γραφείο τους ένα βαζάκι με χώμα για να καταλάβουν ότι η αληθινή ζωή δεν έχει καμιά σχέση με περιουσίες.

Το βρήκαμε εδώ

Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2009

H Ορθόδοξη Εκκλησία, το έργο της και η φορολογία




Μάλλον τώρα κατάλαβε ο αρχιεπίσκοπος Ελλάδας τι σήμαινε ο θερμός εναγκαλισμός με τον κ. Παπανδρέου τις προάλλες στου Μαξίμου......Έτσι παρά τις αντίθετες εντυπώσεις, η ιεραρχία της εκκλησίας μόλις τώρα συνειδητοποίησε ότι στο κείμενο του προσχεδίου νόμου (άρθρο 3 παρ. 4), το ποσό του τριπλασιασμού του συντελεστή του ενιαίου τέλους ακίνητης περιουσίας, ειδικά για τα νομικά πρόσωπα της Εκκλησίας της Ελλάδος, δεν προβλέπεται ως έκτακτη εισφορά της Εκκλησίας μόνον προκειμένου να καταβληθούν οι δύο δόσεις της έκτακτης ενίσχυσης κοινωνικής αλληλεγγύης σε ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, αλλά και ως πάγια αύξηση της φορολογίας της και για το μέλλον.


Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι θα υπάρξουν δυσμενείς επιπτώσεις την στην εύρυθμη λειτουργία των ιδρυμάτων και των προνοιακών δράσεων της Εκκλησίας της Ελλάδος .


Ενδεικτικά αναφέρουμε τα φιλανθρωπικά Ιδρύματα και τις κοινωνικές δραστηριότητες που λειτουργούνται και συντηρούνται από την Εκκλησία της Ελλάδος, τις Μητροπόλεις, τις ιερές μονές και τις ενορίες και τα οποία κινδυνεύουν με λουκέτο.


20 Βρεφονηπιακοί - Παιδικοί Σταθμοί.


84 Γηροκομεία - Στέγες Γερόντων.


13 Θεραπευτήρια χρονίως πασχόντων.


30 Διάφορα Ιδρύματα.


8 Ιδρύματα για Άτομα με ειδικές ανάγκες.


54 Κατασκηνωτικά Κέντρα.


33 Ιδρύματα Νεότητος.


10 Νοσοκομεία - Ιατρεία.


6 Ξενώνες.36 Οικοτροφεία - Ορφανοτροφεία.


195 Συσσίτια - Τράπεζες Αγάπης.


44 Σχολές Αγιογραφίας.


136 Σχολές Βυζαντινής και Ευρωπαϊκής Μουσικής.


47 Διάφορες Σχολές.35 Τράπεζες Αίματος.


1 Οίκος Τυφλών.


13 Φοιτητικές Εστίες.


7 Ιδρύματα Ψυχικής Υγείας.


Η εκκλησία λοιπόν να μην πληρώσει; Και βέβαια να πληρώσει αλλά αυτά που τις αναλογούν με ίση φορολογική μεταχείριση με τα υπόλοιπα νομικά πρόσωπα του Δημοσίου Δικαίου μιας και με το άρθρο 1 παρ. 4 του Νόμου 590/1977 "Περί του Καταστατικού Χάρτου της Εκκλησίας της Ελλάδος" είναι νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου και συνεπώς επιβάλλεται συνεπώς η ίση μεταχείρισή Της με τα λοιπά Ν.Π.Δ.Δ.Μάλιστα η Εκκλησία της Ελλάδος, επισημαίνει ότι οι ιερές Μητροπόλεις, οι ιερές μονές και οι ενορίες καταβάλλουν το Ε.Τ.Α.Κ., ακόμα και για ακίνητα, τα οποία έχουν δεσμευθεί με ρυμοτομικά βάρη και απαλλοτριώσεις, αλλά δεν έχουν καταβληθεί οι απαραίτητες αποζημιώσεις, οπότε παραμένουν στην κυριότητά τους, χωρίς να αποδίδουν κανένα μίσθωμα και χωρίς να είναι εφικτή η πώλησή τους στην πραγματική αξία τους.


Ειδικά για την Εκκλησία της Ελλάδος, τονίζεται, ποσοστό 60% των ακινήτων, για τα οποία καταβάλλει Ε.Τ.Α.Κ. είναι δεσμευμένα, και μολονότι εκδόθηκαν δεκάδες αμετάκλητες δικαστικές αποφάσεις, που διατάσσουν την αποδέσμευσή τους, το Ελληνικό Δημόσιο, παρά τις αντίθετες υποσχέσεις του, δεν έχει προβεί σε συμμόρφωση προς αυτές.


Πηγή: onlinepress




δείτε επίσης:Το αγέλαστο κ. Υπουργό είδαν οι συνοδικοί



Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2009

Σαντορίνη - τόπος προς φωτογράφηση και εκμετάλλευση



Με τα μάτια του Clive Wright
Είναι φιλικός, «καταλαβαίνει», με διαβεβαιώνει, τη νευρικότητα της νύφης, που όλα της φταίνε, και ξέρει πώς να την καλμάρει: «Ένα καλό αστείο, κάνει θαύματα. Μέχρι σήμερα δεν μου έχει τύχει περίπτωση που να μην κάνω και τη πιο δύσκολη νύφη να χαλαρώσει. Είναι μέρος της δουλειάς να αναπτύξεις μια καλή επικοινωνία με το ζευγάρι, αν σ΄ ενδιαφέρει φυσικά να βγάλεις φωτογραφίες που ‘μιλάνε’. Ξοδεύω όσο χρόνο χρειάζεται για να το επιτύχω. Μπαίνω εύκολα μέσα στη ψυχολογία των ανθρώπων. Για μένα μπορεί να είναι ακόμη μια δουλειά, για το ζευγάρι όμως είναι ένα όνειρο ζωής που θέλουν να αποθανατίσουν. Με ‘παίρνουν’ λοιπόν μαζί τους και για όση ώρα χρειαστεί κάνουμε αυτό το υπέροχο ταξίδι μαζί».
Έχει γεμίσει ο κόσμος φωτογράφους, σχεδιαστές γάμων, ανθοπώλες, που ζητούν ένα χορταστικό κομμάτι από την… γαμήλια τούρτα.

«Είναι μια τεράστια βιομηχανία.
Ήμουν ο πρώτος και ο μόνος φωτογράφος εκεί πριν 15 χρόνια.
Τώρα βρίθει ο τόπος. Με τη νέα τεχνολογία, ο καθένας αγοράζει μια digital μηχανή και παριστάνει το φωτογράφο. Έχω δει ταξιτζήδες και κομμωτές να ποζάρουν για φωτογράφοι. Βλέπουν ότι υπάρχει πολύ ψωμί και τρέχουν. Everybody jumps on the waggon! (Όλοι πηδούν στο βαγόνι)».Πώς μπορεί να ξεχωρίσει κανείς την ήρα από το σιτάρι; «Να κάνει λίγη έρευνα. Να ρωτήσει τους ντόπιους ή τα καλά ξενοδοχεία. Να δει τις μηχανές που χρησιμοποιούν, καθώς και δείγματα της δουλειάς τους».
ΘΕΑ… ΘΕΑ… ΘΕΑ
Με 1.500 γάμους στο ενεργητικό του, ποιοι παντρεύονται σήμερα, ως επί το πλείστον, στη Σαντορίνη;Οι Ελληνοαυστραλοί έρχονται πρώτοι. Χωρίς αμφιβολία είναι στην κορυφή της λίστας. Οι πιο πολλοί λένε ότι ήταν το όνειρό τους να παντρευτούν στη Σαντορίνη (η Μύκονος έρχεται δεύτερη στις επιλογές τους), αλλά πριν προφτάσεις να μπεις στο πνεύμα του ρομαντισμού που αποπνέει μια τέτοια ομολογία, συμπληρώνουν ότι ήθελαν να αποφύγουν και τα έξοδα ενός μεγάλου γάμου στον τόπο τους, με 500 καλεσμένους που συχνά δεν ξέρουν ο ένας τον άλλον. Σωστά!Από τους 700 γάμους που γίνονται κάθε σαιζόν ο ίδιος με τη βοήθεια του εξαδέλφου του αναλαμβάνουν τους 150. Μιλάμε για ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της γαμήλιας τούρτας που πρέπει, εννοείται, να ξέρεις πώς να το κατακτήσεις.
«Μόνο με την ποιότητα και τον επαγγελματισμό. Δεν είναι εύκολο. Δεκαπέντε χρόνια εξετάσεων δεν είναι και λίγα!». Όχι βέβαια.Ο ίδιος συμβουλεύει τους μελλόνυμφους να είναι χαλαροί και να μην αγχώνονται με την ιδέα ‘πώς θα οργανώσω το γάμο μου σ’ έναν άγνωστο τόπο’.Δεν είναι δύσκολο. Ρωτώντας πας και στην πόλη».
Τι ζητάνε τα ζευγάρια; «Θέα… θέα… θέα. Το περίφημο ηλιοβασίλεμα. Αυτό όμως κρατάει λίγα μόνο λεπτά. Ή καλύτερη περίοδος για φωτογράφηση, είναι 1-2 ώρες πριν το ηλιοβασίλεμα, όταν όλα παίρνουν μια μαγική χροιά. Πέρα από τη θέα όμως, η διάθεση παίζει τον κυριότερο ρόλο. Λατρεύω τα χαρούμενα ζευγάρια. Με εμπνέουν και μαζί κάνουμε θαύματα. Με ενδιαφέρει να συλλάβω στιγμές που δεν κοιτάζουν το φακό, στιγμές που ο φακός κλέβει εκείνο που δεν περιμένουν. Προσπαθώ να κάνω φωτορεπορτάζ. Να συλλάβω τα συναισθήματα κάτω από την επιφάνεια. Αυτές είναι πραγματικά φωτογραφίες ουσίας και περιεχόμενου». Οι γάμοι στη Σαντορίνη γίνονται συνήθως από το Μάϊο μέχρι τον Οκτώβριο.
Ο Clive είναι εκεί μόνο για τρεις μήνες. Τον υπόλοιπο καιρό προτίθεται να φωτογραφίζει ζευγάρια της Μελβούρνης που παντρεύονται στη βάση τους.

Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2009

Η Εξουσία τής Εκκλησίας


Η μελέτη αυτή, έχει σκοπό να εντοπίσει κάποιες διαφορές τού Προτεσταντισμού και τής Ορθοδοξίας, και να οδηγήσει σε σκέψεις, όσους Προτεστάντες δε γνώρισαν σωστά την Ορθόδοξη Εκκλησία τού Κυρίου.

Αυθαίρετες εξουσίες
Είναι συνηθισμένο μεταξύ τών Προτεσταντικών θρησκειών, κάποιος που διαφωνεί με μερικά δόγματα τής θρησκείας του, να ανεξαρτητοποιείται, και να σχηματίζει τη δική του ομάδα. Αυτές οι ομάδες, συχνά εξελίσσονται σε αυτοδύναμες ξεχωριστές θρηκείες, που βαπτίζουν, μοιράζουν άρτο και οίνο, χειροτονούν ΄΄πρεσβυτέρους΄΄, και πολλές άλλες δραστηριότητες.
Υπάρχουν επίσης και ομάδες, ή μεμονωμένα πρόσωπα, που συναθροίζονται και μελετούν την Αγία Γραφή χωρίς να διαθέτουν ΄΄πρεσβυτέρους΄΄, ή κάποια άλλου είδους οργάνωση. Συνήθως αυτοί οι τελευταίοι, πιστεύουν ότι είναι λάθος να ανήκει κάποιος σε κάποια θρησκεία, και υποστηρίζουν ότι πρέπει ο Χριστιανός να παραμένει ελεύθερος από δεσμεύσεις σε οποιοδήποτε θρησκευτικό χώρο.
Είναι όμως σωστές αυτές οι θέσεις και συνήθειες; Μήπως υπάρχει κάτι που όλοι αυτοί έχουν παραβλέψει, και που θα έπρεπε να το επανεξετάσουν;

Ένα πρώτο ερώτημα που τίθεται στην πρώτη περίπτωση, είναι το ζήτημα τής εξουσίας. Πράγματι, ίσως θα έπρεπε αυτοί οι άνθρωποι να αναρωτηθούν: ΄΄Με ποια εξουσία δημιουργώ μία νέα θρησκεία; Με ποιο δικαίωμα βαπτίζω, ή μοιράζω άρτο και οίνο, ή χειροτονώ Πρεσβυτέρους;
Μπορεί άραγε ο οποιοσδήποτε να προβαίνει σε τέτοιες ενέργειες; Ποιος με έθεσε ομαδάρχη ή Πρεσβύτερο, ώστε κι εγώ να προϊσταμαι σε μία νέα σύναξη;΄΄
Ομοίως, οι ΄΄ανεξάρτητοι΄΄ από θρησκείες, θα έπρεπε να αναρωτηθούν: ΄΄Είναι δυνατόν να ακολουθώ το παράδειγμα τών αποστόλων και τών πρώτων Χριστιανών όπως ισχυρίζομαι, όταν δεν ανήκω σε κάποια Εκκλησία όπως αυτοί; Πού είναι οι Πρεσβύτεροι τής δικής μας σύναξης; Πότε χειροτονήθηκε κάποιος από εμάς, από κάποιον που είχε αυτή την εξουσία; Με ποιο δικαίωμα βαπτίζω; Είναι έγκυρη η συμμετοχή μου στο δείπνο τού Κυρίου, εφ' όσον αυτό το κάνω αυθαίρετα; Πώς είναι δυνατόν να μετέχω στο παγκόσμιο και πανχρονικό σώμα τής Εκκλησίας, όταν δεν έχω επαφή με τις υπόλοιπες Εκκλησίες τού Κυρίου; Ή μήπως μόνο η δική μου ομάδα, ή εγώ ο μοναχικός πιστός είμαι ο μόνος Χριστιανός; Αλλοιώς ποιες είναι οι Εκκλησίες τού Κυρίου, κατά το παράδειγμα τών αποστόλων;

Όσο παράξενο κι αν φαίνεται σε ένα Χριστιανό, υπάρχουν πράγματι πολλοί άνθρωποι που ενεργούν με την παραπάνω αυθαιρεσία, σε τόσο σημαντικά θέματα, όπως τής πίστεως, και τής σωτηρίας. Αιτία αυτής τής συμπεριφοράς, είναι η συνήθεια τής αυθαιρεσίας, από τις Προτεσταντικές καταβολές τους.

Όταν ο Προτεσταντισμός ξεκίνησε τη Μεταρύθμιση στη Δύση, δεν αποτελούσε τη συνέχεια κάποιας αποστολικά παραδεδομένης διευθέτησης, αλλά ήταν μία αυτόνομη και ανεξάρτητη διαμαρτυρία. Δεν υπήρχε ιστορική συνέχεια στη διαμαρτύρηση, και κανείς με τέτοια εξουσία δε χειροτόνισε το Λούθηρο ή το Ζβίγγλιο ή τον Καλβίνο, ως Πρεσβυτέρους στη νέα τους θρησκεία. Ακόμα μάλιστα κι αν κάποιος πρώην Παπικός τους χειροτονούσε, (μια και δεν υπήρχε κανείς σε αυτή τη νέα θρησκεία να χειροτονίσει), δεν θα ίσχυε μία τέτοια χειροτονία, επειδή οι Παπικοί ήδη αποτελούσαν πλέον αιρετική σύναξη. Από άλλη θρησκεία, κανείς δεν θα χειροτονούσε Πρεσβυτέρους σε μία νεοσύστατη και ανταγωνιστική με τη δική του πίστη. Αυτό άλλωστε θα ήταν άτοπο, επειδή έτσι είτε ο χειροτονών τής μίας θρησκείας, είτε ο χειροτονούμενος τής άλλης, θα ήταν σε αίρεση, και συνεπώς η χειροτονία άκυρη.

Εφ' όσον λοιπόν ο Προτεσταντισμός προέκυψε ξαφνικά στην ιστορία, βρέθηκε χωρίς Πρεσβυτέρους, και χωρίς νόμιμα δοσμένες εξουσίες για να τελεί τις υποχρεώσεις τής πίστεως. Έπρεπε λοιπόν εξ' ανάγκης να αυθαιρετήσει εν τη γενέσει του.
Συμπέρασμα: Όλοι οι Προτεστάντες ΄΄πρεσβύτεροι΄΄, λειτουργούν αυθαίρετα, χωρίς ιστορική συνέχεια, και χωρίς εξουσία για κάτι τέτοιο.
Δεν είναι λοιπόν παράξενο, που όλες οι θυγατρικές ομάδες τού Προτεσταντισμού, ενεργούν παρόμοια, επειδή δεν έχουν φανταστεί ότι κάτι τέτοιο είναι ανεπίτρεπτο.
Το παράδειγμα τών αποστόλων
Μία δικαιολογία από μέρους τών Προτεσταντών, είναι ότι εφ' όσον αποτελούν όλοι οι Χριστιανοί ΄΄Βασίλειον Ιεράτευμα΄΄, έχουν όλοι την εξουσία και να βαπτίζουν, και να εκλέγουν Πρεσβυτέρους, και να μεταδίδουν άρτο και οίνο. Έτσι, δεν θα χρειαζόταν κάποια ειδική χειροτονία για κάτι τέτοιο. Και ενώ υπάρχουν πλήθος κανόνες τής Εκκλησίας που αποδεικνύουν το άτοπο όλων αυτών, είμαστε υποχρεωμένοι να τους το δείξουμε από το ίδιο το παράδειγμα τών αποστόλων, μια και δεν δέχονται τους κανόνες τής Εκκλησίας.
Θα αποδείξουμε λοιπόν, ότι στην εποχή τών αποστόλων, η ιερατική ιδιότητα τών Χριστιανών, δεν αποτελούσε προϋπόθεση ώστε να ενεργούν αυθαίρετα. Θα δούμε ότι χρειαζόταν απαραιτήτως, τόσο η χειροτονία, όσο και η ειδική αποστολή για να μπορέσει κάποιος να βαπτίσει, να μοιράσει τον άρτο και τον οίνο, ή να προϊσταται στις συνάξεις τών Χριστιανών τών πρώτων αιώνων.
Αυτό συμβαίνει ως σήμερα στην Εκκλησία τού Κυρίου, όπως πάντοτε συνέβαινε, και όπως μαρτυρείται από όλα τα πρωτοχριστιανικά συγγράμματα που διεσώθησαν ως τώρα. Στις αφηγήσεις τών Πράξεων τών Αποστόλων, είναι σαφές, ότι ο Θεός δεν ενεργούσε εντελώς ανεξάρτητα από την Εκκλησία Του, όπως υποστηρίζουν οι Προτεστάντες.
Ας δούμε μερικά παραδείγματα:
Όταν εκλέχτηκαν οι 7 διάκονοι στην Εκκλησία, δεν έγινε αυτό αυθαίρετα, αλλά χρειάστηκε να γίνει χειροθεσία τών Αποστόλων: ΄΄ους έστησαν ενώπιον τών αποστόλων, και προσευξάμενοι επέθηκαν αυτοίς τας χείρας΄΄. (Πράξεις 6/ς΄ 3 - 6).
Οι 7 αυτοι διάκονοι, δεν ΄΄διορίστηκαν΄΄ από κάποια αυθαίρετη ηγεσία θρησκείας, αλλά κατόπιν χειροθεσίας από τους ιδίους τους αποστόλους. Οι δε απόστολοι, είχαν λάβει κι αυτοί εξουσία για όλα αυτά, από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό, και ποτέ δεν ενεργούσαν αυθαίρετα: ΄΄Αμήν λέγω υμίν: Όσα εάν δέσητε επί τής γης έσται δεδεμένα εν ουρανώ, και όσα εάν λύσητε επί τής γης έσται λελυμένα εν ουρανώ. Πάλιν αμην λέγω υμίν, ότι εάν δύο συμφωνήσωσιν εξ υμών επί τής γης περί παντός πράγματος ου εάν αιτήσωνται, γενήσεται αυτοίς παρά του Πατρός μου τού εν ουρανοίς΄΄. (Ματθαίος 18/ιη΄ 18,19). ΄΄είπεν ουν αυτοίς ο Ιησούς πάλιν: Ειρήνη υμίν. Καθώς απέσταλκέν με ο Πατήρ, καγώ πέμπω υμάς. Και τούτο ειπών, ενεφύσησεν και λέγει αυτοίς: Λάβετε Πνεύμα Άγιον. Αν τινών αφήτε τας αμαρτίας αφέωνται αυτοίς, αν τινών κρατήτε, κεκράτηνται΄΄. (Ιωάννης 20/κ΄ 21 - 23).
Έτσι λοιπόν, υπάρχει στην Εκκλησία μία γραμμή εξουσίας: Ο Πατέρας έστειλε τον Υιό, ο Υιός έστειλε τους αποστόλους, και αυτοί με την τεράστια εξουσία που έλαβαν, άρχισαν να επιμερίζουν εξουσίες σε άλλους.
Ας δούμε όμως, και άλλα εδάφια τής Αγίας Γραφής ως παραδείγματα:
Όταν ο ευαγγελιστής Φίλιππος κήρυξε στη Σαμάρεια, παρά τα όσα θαύματα έκανε, δεν είχε την εξουσία να μεταδώσει το Άγιο Πνεύμα στους νεοβαπτισθέντες, επειδή αυτή την εξουσία είχαν τότε μόνο οι απόστολοι. ΄΄Ακούσαντες δε οι εν Ιεροσολύμοις απόστολοι ότι δέδεκται η Σαμάρεια τον λόγον τού Θεού, απέστειλαν προς αυτούς Πέτρον και Ιωάννην, οίτινες καταβάντες προσηύξαντο περί αυτών όπως λάβωσιν Πνεύμα Άγιον ...Ιδών δε ο Σίμων ότι δια τής επιθέσεως τών χειρών τών αποστόλων δίδοται το Πνεύμα, προσήνεγκεν αυτοίς χρήματα, λέγων: "Δότε καμοί την εξουσίαν ταύτην ίνα ώ εάν επιθώ τας χείρας λαμβάνει Πνεύμα Άγιον..."΄΄ (Πράξεις 8/η΄ 4 - 19).
Όταν ο Σαύλος, (ο μετέπειτα απόστολος Παύλος) μετεστράφηκε στη Χριστιανική πίστη, και απεστάλει από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό, δεν αρκούσε η αποστολή και η εντολή τού ιδίου τού Κυρίου! Ο Κύριος τον έστειλε στον Ανανία, που ήταν Χριστιανός με εξουσία να τον θεραπεύσει, να τον βαπτίσει, και να τού μεταδώσει το Άγιο Πνεύμα.
Η αφήγηση βρίσκεται στις Πράξεις 9/θ΄ 1 - 19. Και ο Ανανίας όμως, μόλις επιθέτει τα χέρια στον Σαούλ, τού δηλώνει ότι το κάνει με εξουσία: ΄΄...και επιθείς επ' αυτόν τας χείρας είπεν: "Σαούλ αδελφέ, ο Κύριος απέσταλκέν με, Ιησούς ο οφθείς σοι εν τη οδώ ή ήρχου, όπως αναβλέψεις και πλησθείς Πνεύματος Αγίου"...΄΄
Είναι σαφές εδώ, πόση σημασία είχε η πηγή τής εξουσίας κάθε ενεργείας τών πρώτων Χριστιανών. Δεν αρκούσε ούτε η καλή πρόθεση, ούτε η ίδια η απόφαση τού Κυρίου. Έπρεπε η ενέργεια να επικυρωθεί από κάποιον διορισμένο από τον Κύριο Χριστιανό, ώστε όλα να γίνουν με Εκκλησιαστική τάξη.
Ακόμα και τότε όμως, ο απόστολος Παύλος, δεν αρκέστηκε στην αποστολή του απ' ευθείας από τον Κύριο. Κατόπιν αποκαλύψεως, αναζήτησε τους προ αυτού αποστόλους, ώστε να πάρει και απ' αυτούς εξουσία για την αποστολή του να κηρύξει στα έθνη. Η αφήγηση βρίσκεται στους Γαλάτας 2/β΄ 1 - 10: ΄΄Έπειτα ...ανέβην εις Ιεροσόλυμα... κατά αποκάλυψιν. Και ανεθέμην αυτοίς το ευαγγέλιον ό κηρύσσω εν τοις έθνεσιν, κατ' ιδίαν δε τοις δοκούσιν, μή πως εις κενόν τρέχω ή έδραμον. ...και γνώντες την χάριν την δοθείσάν μοι, Ιάκωβος και Κηφάς και Ιωάννης, οι δοκούντες στύλοι είναι, δεξιάς έδωκαν εμοί και Βαρναβά κοινωνίας...΄΄
Το ίδιο ακριβώς συνέβει, όταν ο Κύριος έστειλε τον Πέτρο στον Κορνήλιο. Δεν έστειλε ο Κύριος το Άγιο Πνεύμα ανεξάρτητα, αλλά πρώτα έστειλε τον Πέτρο, ώστε να τον βαπτίσει κιόλας. (Πράξεις 10/ια΄ 44 - 48).
Και στην Αντιόχεια όμως, όταν το Άγιο Πνεύμα έστειλε τον Παύλο και το Βαρνάβα σε αποστολή, αυτό έγινε αφού πρώτα οι έχοντες την εξουσία, επέθεσαν πάνω τους τα χέρια τους. (Πράξεις 13/ιγ΄ 1 - 3).
Με τη σειρά του και ο απόστολος Παύλος, επέθεσε τα χέρια στον Τιμόθεο, για να του δώσει εξουσία να εκτελέσει έργο Επισκόπου στην Έφεσο: ΄΄Αναμιμνήσκω σε αναζωπυρείν το χάρισμα τού Θεού, ό εστιν εν σοι δια τής επιθέσεως τών χειρών μου΄΄. (Β΄ Τιμόθεον 1/α΄ 6).
Με τον ίδιο τρόπο, τόσο ο Τιμόθεος, όσο και ο Τίτος στην Κρήτη, είχαν την εξουσία να χειροτονούν Πρεσβυτέρους. (Α΄ Τιμόθεον 5/ε΄ 17 - 20. Τίτον 1/α΄ 5).
Στο ίδιο πνεύμα κινείται και ο άγιος Ιγνάτιος, επίσκοπος τού 2ου αιώνα: ΄΄Χωρίς (έγκριση) επισκόπου ούτε βαπτισμα επιτρέπεται...΄΄ (Σμυρναίους 8). ΄΄(Η Ευχαριστία) είναι μία, υπό τον Επίσκοπον ούσα΄΄. (Μαγνισιείς 6-7).
Δεν είναι λοιπόν οι λειτουργίες τής Εκκλησίας για τον καθένα που πιστεύει στο Χριστό, αλλά πρέπει πρώτα ο λειτουργός, να λαμβάνει εξουσία από αυτούς που την έχουν, και που μπορούν να του τη μεταδώσουν. Ας σοβαρευτούν λοιπόν, όλοι εκείνοι που αυθαίρετα ενεργούν λειτουργίες τής Εκκλησίας, και ας ζητήσουν την εξουσία αυτή, από τους έχοντες την εξουσία τής Ορθόδοξης Εκκλησίας, αυτούς που διαδέχτηκαν τους αποστόλους κατά την πρόθεση τού Κυρίου.
Ν.Μ.

Το βρήκαμε εδώ

Ακούστε ΡΑΔΙΟ ΦΛΟΓΑ ( κάντε κλίκ στην εικόνα)