Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2009

Πόλεμος λογισμών

Από τους πονηρούς λογισμούς που πολεμούν τον άνθρωπο, τρεις είναι οι πιο σκληροί: της απιστίας, της βλασφημίας και της πορνείας.

Για να κοπάση αυτός ο πόλεμος, πρέπει πρώτα να γνωρίζης πότε αμαρτάνεις και πότε όχι:Δεν αμαρτάνεις όταν ο νους, η βούλησις, δεν συγκατατίθεται στους λογισμούς, πολύ περισσότερο όταν τους αποστρέφεται ή τους περιφρονή.
Αμαρτάνεις, κάποτε και θανάσιμα, όταν ο νους αυτοπροαίρετα συγκρατή τους λογισμούς και η καρδιά ηδύνεται και ευχαριστείται μ' αυτούς. Όποιος πολεμείται από πονηρούς λογισμούς και δεν τους αποδέχεται, ταράσσεται όμως νομίζοντας ότι αμάρτησε, αυτός είναι μικρόψυχος, εμπαίζεται από τον διάβολο και δεν γνωρίζει να διακρίνη μεταξύ προσβολής και συγκαταθέσεως.
Μην παραξενεύεσαι που οι ίδιοι λογισμοί φέρνουν μαζί τους και θάνατο και ζωή, αιώνιο θάνατο ή αιώνια ζωή. Σ' εκείνον που τους αποδέχεται προκαλούν θάνατο. Σ' εκείνον που τους αποστρέφεται και τους πολεμά χαρίζουν ζωή, και αυξάνουν τον μισθό του στον ουρανό.
Συμβαίνει κάποτε να έρχωνται λογισμοί απιστίας ή βλασφημίας κατά του Θεού, της Υπεραγίας Θεοτόκου ή των αγίων.

Καμμιά φορά, αντικρίζοντας τα άχραντα και θεία Μυστήρια ή τις άγιες εικόνες, πέφτουν επάνω σου σαν μαύρο σύννεφο βλάσφημες σκέψεις.
Περιφρόνησε αυτούς τους λογισμούς.
Αδιαφόρησε.
Μην ανησυχής και μη θλίβεσαι, γιατί έτσι χαροποιείς τον διάβολο. Του αρκεί να σε βλέπη θλιμμένο και συγχυσμένο, αν δεν κατορθώση κάτι χειρότερο, θα επαυξήση τότε τους λογισμούς σου, για να εξουθενώση τελείως τη συνείδησί σου.
Όταν όμως σε δη να περιφρονής τους βλάσφημους λογισμούς, θα απομακρυνθή ντροπιασμένος.
Πρόσεξε, και θα διαπίστωσης ότι και τα τρία είδη των λογισμών γεννιούνται συχνά από την κατάκρισι.

Μην κατακρίνης τον αδελφό σου και θα καταφέρης γενναίο πλήγμα στους πονηρούς λογισμούς.
Επειδή όμως ο πόλεμος των λογισμών ταλαιπωρεί συνήθως τους υπερηφάνους και φθονερούς, ο πιο σίγουρος τρόπος για ν' απαλλαγής απ' αυτόν είναι να καλλιεργήσης μέσα σου την ταπείνωσι και την ακακία.
Οι άγιοι Πατέρες διδάσκουν και υποδεικνύουν τα μέσα και τους τρόπους που θα χρησιμοποιήσης για να νικήσης τους λογισμούς και να καταισχύνης τους δαίμονες που τους σπέρνουν μέσα σου:Να τους φανερώνης στον πνευματικό σου με την εξομολόγησι.

Να προσεύχεσαι στον Κύριο με θέρμη, αναθέτοντας σ' Εκείνον την ασθένειά σου και ομολογώντας την αδυναμία σου.
Να καλλιεργής μέσα σου τη συντριβή του νου, την αυτομεμψία και, γενικά, ταπεινό φρόνημα.Ν' αγαπήσης τη νηστεία, που θανατώνει προ παντός τους σαρκικούς λογισμούς.
Ν' αγαπήσης τους σωματικούς κόπους και μόχθους, που ταπεινώνουν το σώμα και πνίγουν μέσα στον ιδρώτα σου τις πανουργίες των δαιμόνων.
Να ζης συνέχεια με τη μνήμη του θανάτου και της φοβερής κρίσεως του Θεού.
Ν' αντιπαραθέτης στους ρυπαρούς λογισμούς άλλους λογισμούς, υγιείς και θεαρέστους.Τέλος, αν είσαι δυνατός, περιφρόνησε και περιγέλασε τους λογισμούς, κι υστέρα προσπέρασέ τους αδιάφορα.Ο τελευταίος αυτός τρόπος εξευτελίζει τελείως τους δαίμονες.

(Από το βιβλίο "Πνευματικό Αλφάβητο" του Αγίου Δημητρίου Ροστώφ, ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ, 1996)

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2009

Η Εορτή της Αγίας Σκέπης της Υπεραγίας Θεοτόκου και ο συνεορτασμός με την Εθνική Επέτειο της 28ης Οκτωβρίου


Καθώς αναφέρεται στον Μεγάλο Συναξαριστή η γιορτή της Αγίας Σκέπης της Υπεραγίας Θεοτόκου απαριθμείται στις γιορτές, πού θεσπίστηκαν προς τιμήν των Θεομητορικών αμφίων. Μεταξύ αυτών είναι η κατάθεση της Τιμίας Εσθήτος (2 Ιουλίου) και η κατάθεση της Τιμίας Ζώνης (31 Αύγουστου).
Το ιστορικό της γιορτής: Η καθιέρωση της γιορτής έλαβε υπόψη, ως υπόθεση και αφορμή, την εμφάνιση της Θεομήτορος σε όραμα μέσα στο ναό των Βλαχερνών της Κωνσταντινούπολεως την εποχή του Λέοντος του Σοφού (886-911). Το όραμα αυτό ή την οπτασία είδαν δύο Μοναχοί, ο όσιος Ανδρέας, ο δια Χριστόν σαλός, και ο φίλος του Επιφάνιος.
Η συνέχεια εδώ:http://egolpio.wordpress.com/2009/10/28/agia_skeph/

Ματιές από την Δοξολογία στην Παναγιά την Μαλτέζα και τα ποιήματα στο Ηρώo











Θλιβερά χτυπά η καμπάνατην Ελλάδα μας καλείΤον εχθρό ν' αποτινάξει,
απ' τον χάρτη μην χαθεί.
Μέσα στων μαχών τη δίνη
υπερήφανα ορμάνπαλληκάρια της Ελλάδος
Μιά Ηρωϊκή Γενιά.
Ήρθε πόλεμος και πείναΜα η Ελλάδα τ' αψηφά:Να'ρθετε στεφανωμένοι
Με της δόξας τα κλαδιά.
Βλέμα Θεϊκό προστάζει
Απλώνει η Νίκη τα φτεράΓενναιότητα,
ανδρείαΛιονταριού παληκαριά
Με αυταπάρνηση και ζήλο
Μες την μάχη παν μπροστάτην πατρίδα να φυλάξουν
γιά τη νέα μας γενιά.
Του ‘40, Ηρώων Έπος,θα θυμούνται τα παιδιά ;Θα χουν σεβασμό και δέος,υπερήφανη καρδιά ;
Εύχομαι να μην ξεχάσουν
Την παλιά αυτή γενιά
Και πιστά να διαφυλάξουνΤων Ελλήνων τα Ιερά.

Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2009

Η προκλητική συνέντευξη του Μητροπολίτου Περγάμου

310247770

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΤΥΠΟ (23/10/2009)
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΕΚ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ:
«ΒΙΑΙΑΙ» ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΦΙΛΟΠΑΠΙΚΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΠΙ ΤΗΣ «ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΠΙΣΤΕΩΣ»

Το κείμενον όμως της «Ομολογίας Πίστεως» ετάραξε τον Μητροπολίτην Περγάμου κ. Ιωάννην, ο οποίος ηγείται των Θεολογικών Διαλόγων. Ούτος στερείται ποιμνίου δια να απολογηθή. Δεν κινδυνεύει από πιστόν λαόν, διότι δεν έχει. Αλλά και όσοι εκ των πιστών είναι μυημένοι εις την Θεολογίαν της Εκκλησίας μας, εις την δογματικήν και τα μυστήρια της δυσανασχετούν, όταν ακούουν το όνομά του. Ο Μητροπολίτης παρεχώρησε με αφορμήν τον Διάλογον εις την Κύπρον συνέντευξιν εις το Αθηναϊκόν Πρακτορείον Ειδήσεων.

BenedictoZizioulasΕις αυτήν επιχειρεί να απαλλαγή από την ευθύνην της διεξαγωγής των θεολογικών διαλόγων, ισχυριζόμενος ότι είναι «άδικο και παραπλανητικό να στρέφονται τα πυρά κατά του Οικουμενικού Πατριαρχείου η του προσώπου μου, τη στιγμή που τα σχετικά μνημόνια υπέγραψαν οι Προκαθήμενοι των Ορθοδόξων Εκκλησιών» και «όλες πιστεύουν ότι ο Διάλογος πρέπει να συνεχισθή». Ο Περγάμου είναι φανερόν ότι επιχειρεί να μεταθέση τας ευθύνας και να καταστήση όλας τας Ορθοδόξους Εκκλησίας συνενόχους, με σκοπόν να στραφούν αι αντιδράσεις και προς άλλας κατευθύνσεις. Ακολούθως λέγει: «Είμαστε βέβαια έτοιμοι να δεχθούμε κάθε κριτική για το εάν εκτελούμε σωστά την εντολή (των Εκκλησιών μας) γιατί δεν είμαστε αλάθητοι (όπως βέβαια δεν είναι αλάθητοι και αυτοί που μας κρίνουν). Αλλά το να μας επικρίνουν μόνο και μόνο γιατί μετέχομε στον Διάλογο είναι τουλάχιστον άδικο. Όσοι δεν θέλουν τον Διάλογο αντιτίθενται ουσιαστικά στη κοινή βούληση των Ορθοδόξων Εκκλησιών, και συνεπώς κακώς επιτίθενται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο η σε μας που εκτελούμε με κόπο πολύ το δυσχερέστατο και συχνά άχαρο έργο, που μας ανέθεσαν οι Εκκλησίες μας».

2009-10-25_041916

Ο Μητροπολίτης Περγάμου όμως ψεύδεται, διότι γνωρίζει ότι δεν υπάρχει αντίδρασις δια τον Διάλογον. Αλλά διατί ο Διάλογος γίνεται δια τον Διάλογον. Αυτός όμως προσλαμβάνει μορφή Προδοσίας της Πίστεως, αφού ο Παπισμός:

Α) Είναι αμετακίνητος εις τας θέσεις του,

Β) Χρησιμοποιεί την Ουνίαν, την οποίαν το Οικουμενικόν Πατριαρχείον και η Εκκλησία της Ελλάδος έπαυσαν να την πολεμούν,

Γ) Κατώρθωσε να περιληφθή εις το κείμενον της Ραβέννης συζήτησις δια το Πρωτείον κατά την Πρώτην Χιλιετίαν, όταν ο Πάπας ευρίσκεται εκτός Εκκλησίας,

Δ) Κατώρθωσε να αναγνωρισθή ως Εκκλησία, η οποία διδάσκει την Αλήθειαν της Πίστεως και ο «αλάθητος» επίγειος θεός ο Πάπας, προσφωνείται υπό του Οικουμενικού Πατριάρχου και της Συνοδείας του ως Αγιώτατος αδελφός του Θρόνου της Ρώμης, δια τον οποίον ο χορός των ψαλτών έψαλε, κατά την επίσκεψίν του εις το Φανάρι το «Ευλογημένος ο ερχόμενος κ.λπ.,

Ε) Κατώρθωσε να καταφρονούνται οι Ιεροί Κανόνες της Ορθοδοξίας υπό των κεφαλών της και να συμπροσεύχωνται οι εκπρόσωποί του μετά των Ορθοδόξων, όταν τούτο απαγορεύεται δια τους Ορθοδόξους,

ΣΤ) Κατώρθωσε την εξίσωσιν του μυστηρίου του Βαπτίσματος με αποτέλεσμα οι προσχωρούντες εις την Ορθοδοξίαν η τον Παπισμόν να μη χρειάζεται να δεχθούν κατήχησιν και να βαπτισθούν. Δι όλους αυτούς τους λόγους ο Περγάμου και ο Κωνσταντινουπόλεως δέχεται τα πυρά των Ορθοδόξων.

2009-10-25_042602

Δεν είναι αίρεσις ο Οικουμενισμός

Ο Μητροπολίτης Περγάμου απήντησε και εις ερώτημα σχετικόν με τον Οικουμενισμόν. Είναι αίρεσις ηρωτήθη και πως απαντάτε; Και έδωσε απάντησιν:

«Για να χαρακτηριστεί κάτι ως αίρεση πρέπει να είναι σαφής εκτροπή από τα δόγματα, που θέσπισαν οι Πατέρες και διετύπωσαν οι Οικουμενικές Σύνοδοι. Δεν γνωρίζω κανένα Ορθόδοξο, που να αρνήθηκε η να διέστρεψε τα δόγματα αυτά, στο πλαίσιο της Οικουμενικής Κινήσεως. Το να διαλέγεται κανείς με όσους αρνούνται τα δόγματα αυτά δεν τον καθιστά αυτομάτως «αιρετικό» και μάλιστα, όταν με τον διάλογο τα υπερασπίζεται». Ο Μητροπολίτης Περγάμου πιστεύει ότι απευθύνεται εις αθεολόγητους και πιστούς, οι οποίοι είναι κατ όνομα Ορθόδοξοι Χριστιανοί (υπάρχουν πολλοί τοιούτοι βεβαίως). Όλοι γνωρίζομεν ότι ο Οικουμενισμός είναι μία κίνησις, η οποία διακηρύσσει ότι έχει ως σκοπόν την ενότητα του διηρημένου Χριστιανικού κόσμου. Η ιδέα της ενότητος συγκινεί πάσαν ευαίσθητον Χριστιανικήν ψυχήν. Την ιδέαν αυτήν οικειοποιείται και ο Οικουμενισμός. Αλλά το ενωτικόν του όραμα, το στηρίζει κυρίως εις τας ανθρωπίνας προσπαθείας και όχι εις την ενέργειαν του Αγίου Πνεύματος.

310252450_770765a1e0

Αι εκτροπαί

Ο Περγάμου υποστηρίζει ότι δεν προδίδονται τα δόγματα. Ημπορεί ακόμη να μη έχει προδοθή το δόγμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας αλλά έχομεν ανατροπάς, αι οποίαι οδηγούν εις την προδοσίαν του δόγματος, ενώ η Διοικούσα Ορθόδοξος Εκκλησία αποδέχεται την εκτροπήν, την οποίαν επιβάλλει ο Οικουμενισμός. Η πρώτη εκτροπή είναι η αντίληψις της «Διευρυμένης Εκκλησίας» συμφώνως με την οποίαν η Εκκλησία είναι μία και περιλαμβάνει τους Χριστιανούς κάθε ομολογίας, από την στιγμήν κατά την οποίαν εδέχθησαν το Βάπτισμα. Με αυτόν τον τρόπον όλαι αι Χριστιανικαί ομολογίαι είναι μεταξύ των «Αδελφές Εκκλησίες».

Η δευτέρα εκτροπή είναι η ιδέα της «Παγκοσμίου Ορατής Εκκλησίας». Με βάσιν αυτήν η Εκκλησία, η οποία υφίσταται τάχα «αόρατα» και απαρτίζεται απ όλους τους Χριστιανούς θα φανερωθή και εις την ορατήν της διάστασιν με τας κοινάς ενωτικάς προσπαθείας. Η τρίτη εκτροπή, η οποία είναι συνέπεια των δύο προαναφερομένων Εκτροπών, είναι η αποδοχή της Προτεσταντικής Θεωρίας των Κλάδων, συμφώνως με την οποίαν η Εκκλησία είναι εν δένδρον με κλάδους όλας τας Χριστιανικάς Ομολογίας, καθεμία εκ των οποίων κατέχει ένα μόνον μέρος της αληθείας.

Η τετάρτη εκτροπή είναι η θεωρία των «δύο πνευμόνων», η οποία ανεπτύχθη μεταξύ Ορθοδόξων και Παπικών. Η πέμπτη μεγάλη εκτροπή είναι ο «δογματικός μινιμαλισμός», τόνοποίον έχει αποδεχθή το Οικουμενικόν Πατριαρχείον, ως άλλωστε και όλας τας προηγουμένας εκτροπάς. Ο δογματικός μινιμαλισμός είναι μέθοδος του Οικουμενισμού δια την συρρίκνωσιν των δογμάτων εις τα πλέον αναγκαία (εις ένα ελάχιστον) προκειμένου να υπερπηδηθούν αι δογματικαί διαφοραί. Το αποτέλεσμα είναι η παραθεώρησις του δόγματος, ο υποβιβασμός και η ελαχιστοποίησις της σημασίας του. Βασικός στόχος του δόγματος είναι πρώτα η «Ένωσις» και μετά αι συζητήσεις δια τα δόγματα. Δύνανται όμως οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί να αποδεχθούν μία τοιαύτην ένωσιν όταν μόνον αυτοί πρεσβεύουν την αλήθειαν; Μία τοιαύτη Ένωσις είναι αποδεκτή μόνον υπό του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της Οικουμενιστικής Ιεράς Συνόδου του. Τούτο, διότι το 1920 έδωσε σημαντικήν ώθησιν εις τον Οικουμενισμόν με την επίσημον δημοσιοποίησιν θέσεων, δια των οποίων διάν πρώτην φοράν εχαρακτηρίζοντο «Εκκλησίαι» όλαι αι ετερόδοξοι κοινότητες της Δύσεως. Ενώ με έμφασιν ετόνιζον ότι αυταί αι «Εκκλησίαι» εφέροντο «ως συγγενείς και οικείαι εν Χριστώ και συγκληρονόμους και συσσώμους της Επαγγελίας του Θεού!

Δια αυτών των θέσεων το Οικουμενικόν Πατριαρχείον ανέτρεπε την Ορθόδοξον Εκκλησιολογίαν. Υπενθυμίζομεν, επίσης, το Οικουμενικόν Πατριαρχείον (1985) εις εγκύκλιόν του τοποθετεί τον Παπισμόν εκτός Εκκλησίας επειδή εισήγαγεν αιρετικάς διδασκαλίας και καινοτομίας. Σήμερον το Οικουμενικόν Πατριαρχείον κηρύσσει ακριβώς τα αντίθετα, ο Οικουμενικός Πατριάρχης συμπροσεύχεται και συλλειτουργεί μετά των Παπικών και το παράδειγμά του ακολουθούν πολλοί Ιεράρχαι της Εκκλησίας της Ελλάδος, δι αυτό και καταγγέλλονται δια την Προδοσίαν της Πίστεως.

Ο π. Ιουστίνος Πόποβιτς

Τέλος θέλομεν να υπενθυμίσωμεν εις τον Μητροπολίτην Περγάμου, ο οποίος είναι «το εκτελεστικό απόσπασμα» του Φαναρίου εις τους Θεολογικούς Διαλόγους, πως ο μακαριστός π. Ιουστίνος Πόποβιτς παρετήρει ότι:

«…Είναι κοινόν όνομα δια τους ψευδοχριστιανούς, δια τας ψευδοεκκλησίας της Δυτικής Ευρώπης… Όλοι δε αυτοί οι ψευδοχριστιανοί, όλαι αι ψευδοεκκλησίαι, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία αίρεσις παραπλεύρως εις την άλλην αίρεσιν. Το κοινόν Ευαγγελικόν των όνομα είναι η Παναίρεσις. Διατί; Διότι εις το διάστημα της Ιστορίας αι διάφοροι αιρέσεις ηρνούντο η παρεμόρφωνον ιδιώματα τινά του Θεανθρώπου Κυρίου Ιησού, αι δε Ευρωπαϊκαί αυταί αιρέσεις απομακρύνουν ολόκληρον τον Θεάνθρωπον και εις την θέσιν του τοποθετούν τον Ευρωπαϊκόν άνθρωπον…» (Η Ορθόδοξος Εκκλησία και ο Οικουμενισμός», Θεσσαλονίκη 1974).

Αλλά και ο Ανδρέας Θεοδώρου, Ομότιμος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής Αθηνών, εις το βιβλίον του «Η Ορθοδοξία χθες και σήμερον», εκδόσεις «Ορθόδοξος Τύπος» (Αθήναι1973) επισημαίνει δια τον Οικουμενισμόν: «Είναι κάτι πολύ χειρότερον της Παναιρέσεως. Αι αιρέσεις ήσαν εμφανείς της Εκκλησίας εχθροί… Ο Οικουμενισμός όμως είναι ύπουλος ε χθρός, εντεύθεν δε προέρχεται ο εξ αυτού θανάσιμος κίνδυνος».

Περί συκοφαντών

Ο Περγάμου εις την ιδίαν συνέντευξιν σχολιάζει, κατόπιν ερωτήσεων, την «Ομολογίαν Πίστεως». Υποστηρίζει ότι όποιος διαλέγεται δεν παραδίδει την Πίστιν. Και υπογραμμίζει: «Ποια είναι τα δείγματα ότι ο διάλογος μας οδηγεί σε «Παράδοση»; Πρέπει να προσέχουν όσοι χρησιμοποιούν τέτοιες εκφράσεις. Όσοι μετέχουμε στους διαλόγους δίνουμε μαρτυρία Ορθοδοξίας με παρρησία και αγώνα δύσκολο. Γι αυτό και απορρίπτουμε μετά βδελυγμίας ως ιταμή συκοφαντία κάθε αναπόδεικτη αμφισβήτηση του Ορθοδόξου φρονήματός μας. Ως προς την «Ομολογίαν», που αναφέρατε, παραπέμπω στο σχετικό Γράμμα του Οικουμενικού Πατριάρχου, προς τον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών. Τα λέγει όλα».

Εις προηγούμενα σχόλια του παρόντος κειμένου κατεδείξαμεν πως προδίδεται η Πίστις. Τούτο άλλωστε ανέδειξεν η Ομολογία Πίστεως, αλλά και το υπόμνημα, το οποίον απέστειλαν προς τον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών και Πρόεδρον της Ιεράς Συνόδου πρωτοπρεσβύτεροι καθηγηταί Πανεπιστημίου, Ιερομόναχοι και άλλα μέλη της Εκκλησίας, δια της οποίας απήντησαν εις τας απειλάς του Οικουμενικού Πατριάρχου, αλλά και εις το Γράμμα του προς τον Αρχιεπίσκοπον. Άραγε είναι κοινοί συκοφάνται οι Μητροπολίται, οι καθηγηταί Πανεπιστημίου (ρασοφόροι και μη), οι θεολόγοι, οι Ιερομόναχοι με μεγάλην αποδοχήν υπό του πληρώματος της Εκκλησίας μας, οι Καθηγούμενοι Ιερών Μονών, Κληρικοί και Λαϊκοί; Όλοι αυτοί είναι άσχετοι με τα δρώμενα, την καταφρόνησιν των Ιερών Κανόνων και την ισοπέδωσιν της Ορθοδόξου Πίστεως από το Φανάρι και τους Οικουμενιστάς Ιεράρχας της Εκκλησίας της Ελλάδος; Υπερασπίζεται την Πίστιν ο Περγάμου και όσοι συμμετέχουν εις τον διάλογον, όταν εφθάσαμεν να συζητώμεν δια το Πρωτείον του Πάπα, ο οποίος ευρίσκεται εκτός Εκκλησίας και είναι αιρετικός; Μεγαλυτέρα συκοφαντία εναντίον των συντακτών και των υπογραψάντων την Ομολογίαν Πίστεως ηδύνατο να διατυπωθή εναντίον Ορθοδόξων Κληρικών, Μητροπολιτών, Ιερομονάχων, Καθηγουμένων Ιερών Μονών, θεολόγων κ.λπ. από τον εκπρόσωπον του Οικουμενικού Πατριάρχου εις τους Θεολογικούς Διαλόγους; Ουσιαστικώς υβρίζει ο εκπρόσωπος του Φαναρίου, διότι δεν έχει την δυνατότητα να σταθή ενώπιον του πιστού λαού και να υποστηρίξη όσα επισημαίνει εις την συνέντευξίν του. Το πολίτευμα της Εκκλησίας είναι Συνοδικόν, αν και αυτό το έχουν λησμονήσει, Πατριάρχαι, Αρχιεπίσκοποι και Μητροπολίται ως αποδεικνύει η συμπεριφορά των εις διάφορα κρίσιμα και μη ζητήματα.

Αλλά να ομιλή ο Περγάμου δια μονοπώλησιν της Πίστεως υπό των Αγιορειτών είναι πρόκλησις και ασέβεια προς την Ακρόπολιν της Ορθοδοξίας, εις την οποίαν καταφεύγουν Μητροπολίται, κοσμικοί, Βασιλείς, άρχοντες, πλούσιοι και πτωχοί δια να λάβουν συμβουλάς και να αναβαπτισθούν πνευματικώς.

Θέλομεν να παρατηρήσωμεν ότι: 1ον) Ο Βάλτερ Κάσπερ, υπεύθυνος Καρδινάλιος του Βατικανού δια την ενότητα, ωμίλησε προσφάτως (συνέντευξιν εις την «Μακεδονίαν») με μεγαλύτερον σεβασμόν δια την Ι. Κοινότητα του Αγίου Όρους, από την οποίαν θα ήθελε να ενημερωθή δια τας αντιδράσεις της. 2ον) Το Άγιον Όρος μετά την Β´ Βατικανικήν Σύνοδον έλαβε κατ επανάληψιν θέσεις.

Αμφισβητεί και την Ακρόπολιν της Ορθοδοξίας

Ο Μητροπολίτης Περγάμου όμως σχολιάζει, μετά από ερώτησιν, και την θέσιν του Αγίου Όρους, το οποίον ευθέως είπε: Κανένας διάλογος δια το Πρωτείον εάν προηγουμένως δεν παραιτηθή από τας αιρέσεις του ο Παπισμός και προσχωρήση εις την Ορθοδοξίαν. Ο Περγάμου υποστηρίζει ότι «το Αγιώνυμον Όρος έχει ελλιπή πληροφόρησιν. Μεταθέτει εκ νέου την ευθύνην δια τους Διαλόγους εις τους Προκαθημένους των Εκκλησιών. Δηλώνει ότι σέβεται την ευαισθησίαν των Αγιορειτών Πατέρων στα θέματα Πίστεως και προσθέτει: Αλλά γιατί να την μονοπωλούν;». Έχουν βέβαια κάθε δικαίωμα και χρέος οι μοναχοί, όπως και ο κάθε πιστός, να εκφράζουν την γνώμη των. Αλλά οι γνώμες όλων μας υπόκεινται στην κρίση των Ιερών Συνόδων». Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι δια τας Οικουμενιστικάς και φιλοπαπικάς ενεργείας του Οικουμενικού Πατριαρχείου και των εν Ελλάδι φιλοπαπικών Ιεραρχών πάντοτε ύψωνε σημαίαν. Τούτο έπραξε και αυτήν την φοράν και διακηρύσσει ότι είναι ανεπίτρεπτος ο διάλογος δια το Πρωτείον εφ όσον ο αιρετικός Παπισμός δεν παραιτείται απ όλας τας αιρέσεις του. Το Άγιον Όρος ουσιαστικώς δια της ανακοινώσεώς του διεκήρυξεν ότι ο διάλογος αυτός είναι προδοτικός. Ίσως δι αυτό ηνωχλήθη ο Περγάμου, ο οποίος ηγείται των Διαλόγων μετά των αιρετικών.

Η Ραβέννα

Ως προς το κείμενον της Ραβέννης ο Περγάμου ισχυρίζεται ότι οι επικριτές του δεν το εμελέτησαν όσο θα έπρεπε εις σημαντικά του σημεία εις ότι αφορά το Πρωτείον, το οποίον δεν δύναται να υπάρξη άνευ Συνοδικότητος. Αυτά λέγει ο Περγάμου. Όσοι ανέλυσαν το κείμενον της Ραβέννης, ΚαθηγηταίΠανεπιστημίου (ρασοφόροι και μη) ως και ο Αρχιμανδρίτης π. Σαράντης Σαράντος, καθηγηταί της Δογματικής, θεολόγοι και πολλοί άλλοι ειδικοί εις θέματα του Παπισμού, άλλα έχουν διακηρύξει περί του Πρωτείου και έχουν δημοσιευθή εις τον «Ο.Τ.».










Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2009

Σε τι βρίσκεται η χριστιανική τελειότητα




“Το μεγαλύτερο και τελειότερο κατόρθωμα, που μπορεί να πή ή να συλλογισθή ο άνθρωπος, είναι το να πλησίαση κάπως στο Θεό και να ενωθεί με αυτόν. Λοιπόν, εάν εσύ, αγαπητέ μου εν Χριστώ αναγνώστη, επιθυμείς να φθάσης σε αυτήν την κορυφή, πρώτα πρέπει να γνωρίσης, από τι αποτελείται η πνευματική ζωή και η χριστιανική τελειότητα .


Γιατί, είναι πολλοί, που λένε, Πως αυτή η ζωή και η τελειότητα βρίσκεται στις νηστείες, στις αγρυπνίες, στις γονυκλισίες, στις χαμαι-κοιτίες και σε άλλες παρόμοιες σκληραγωγίες του σώματος. Άλλοι πάλι λένε Πως βρίσκεται στις πολλές προσευχές και στις μεγάλες ακολουθίες. Και άλλοι πολλοί νομίζουν, ότι η τελειότητα βρίσκεται ολόκληρη στη νοερά προσευχή , στη μοναξιά και στην αναχώρησι, στη σιωπή και στην εκπαίδευσι με τον κανόνα· δηλαδή, το να βαδίζουν με τον κανόνα και το μέτρο, και ούτε να φτάνουν σε υπερβολές, ούτε σε ελλείψεις. Οι αρετές όμως αυτές, μόνες τους, δεν είναι αυτό που ζητάμε ως χριστιανική τελειότητα, αλλά είναι άλλοτε μέσα και όργανα, για να απολαύση κάποιος την χάρι του Αγίου Πνεύματος, άλλοτε πάλι είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος.

Και ότι μεν είναι πολύ δυνατά όργανα, για την απόλαυσι της χάρης του Αγίου Πνεύματος, δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία, γιατί βλέπουμε πολλούς ενάρετους που τα μεταχειρίζονται όπως πρέπει, με αυτό τον σκοπόν, για να αποκτήσουν δηλαδή ισχύ και δύναμι κατά της κακίας και της χαλαρότητας, για να δυναμώνουν εναντίον των πειρασμών και της πλάνης των τριών κοινών εχθρών, δηλαδή της σάρκας, του κόσμου και του διαβόλου, για να παίρνουν από εκείνες την πνευματική βοήθεια, που είναι αναγκαίες σε όλους τους δούλους του Θεού, και μάλιστα στους αρχαρίους, και απλά, για να αξιωθούν να πάρουν τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος· δηλαδή, «Πνεύμα γνώσεως και ευσεβείας· Πνεύμα βουλής και ισχύος· Πνεύμα σοφίας και συνέσεως· Πνεύμα φόβου Θεού», καθώς τα απαριθμεί ο Ησαΐας (11,2).”

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009

Η δοθείσα «κατεύθυνση» της Ιεραρχίας



για τον εν εξελίξει Θεολογικό Διάλογο στην Κύπρο

(Μία πρώτη προσέγγιση)

Στη συνεδρίαση της 15-16.10.09 της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας, που ασχολήθηκε με το θέμα της «Ομολογίας Πίστεως κατά του Οικουμενισμού» και των Διαχριστιανικών Διαλόγων, η Ιεραρχία απεφάνθη Συνοδικώς και έδωσε συγκεκριμένη «κατεύθυνση» στους εκπροσώπους της Εκκλησίας της Ελλάδος για το Θεολογικό Διάλογο, που διεξάγεται αυτές τις ημέρες στην Κύπρο. Αναφέρει η παράγρ. 5 του ανακοινωθέντος : «Σχετικά μέ τό κείμενο πού θά ἀναφέρεται στό πρωτεῖο τοῦ πάπα τῆς Ρώμης κατά τήν πρώτη χιλιετία, τό ὁποῖο θά καταρτισθῆ στήν Κύπρο τίς προσεχεῖς ἡμέρες, δόθηκε κατεύθυνση στούς ἐκπροσώπους τῆς Ἐκκλησίας μας νά ὑποστηρίξουν, ὥστε νά ἐγγραφεῖ στό τελικό κείμενο ἡ κανονική θέση τοῦ πρωτείου τοῦ πάπα Ρώμης κατά τήν πρώτη χιλιετία σέ σχέση πρός τίς Οἰκουμενικές Συνόδους καί σέ ἀναφορά πρός τόν 3ον Κανόνα τῆς Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί τόν 28ο Κανόνα τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου».

Η Ιεραρχία με την ομόφωνη απόφασή Της απάντησε στα αιτήματα της επιστολής των Κληρικών (8.10.09) και ιδιαιτέρως του Καθηγητού της Δογματικής κ. Τσελεγγίδη που είχε ζητήσει : «α) Να γνωστοποιηθεί το θέμα (του Διαλόγου) στους σεπτούς Ιεράρχες μας. β) Να τεθεί το θέμα στην Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκ­κλησίας της Ελλάδος, προκειμένου να συζητηθεί με βάση τον υπάρχοντα σχεδιασμό (προσχέδιο) της Επιτροπής, να τοποθετηθεί η Ιεραρχία και να εκδώσει τη Συνοδική της πρόταση. Και τέλος γ) ο εκπρόσωπος της Ελλαδικής Εκκλησίας να μεταφέρει στην Κύπρο τη Συνοδική της τοποθέτηση, και εντός των ορίων της να κινηθεί και ο ίδιος» !

Τίθεται όμως ένα εύλογο ερώτημα : Μήπως είναι περιττή η «κατεύθυνση» αυτή και η αναφορά στις Οικουμενικές Συνόδους και μάλιστα σε συγκεκριμένους κανόνες ; διότι τι άλλο θα έκαναν οι αντιπροσωπείες των Ορθοδόξων Εκκλησιών από το να προσέφευγαν στη διδασκαλία των Οικουμενικών Συνόδων για να διαπιστωθεί η πίστη της Εκκλησίας της α΄ χιλιετίας ; Αυτό είναι αυτονόητο . γιατί χρειάστηκε αυτή η ιδιαίτερη αναφορά στις Οικουμ. Συνόδους ; δεν είναι προδήλως «ως εκ περισσού» ;

Ασφαλώς όχι ! Έχει σοβαρότατο λόγο η Ιεραρχία που επισημαίνει τα αυτονόητα ! Εάν μάλιστα γίνει σεβαστή και εφαρμοστεί η δοθείσα «κατεύθυνση» στον εν εξελίξει διάλογο στην Πάφο-Κύπρο είναι προφανές ότι η εξέλιξη του Θεολογικού Διαλόγου θα είναι τελείως διαφορετική, διότι θα ανατραπούν συνολικά οι μεθοδεύσεις του Βατικανού και τινών άλλων … Ίσως αυτό φοβούνταν κάποιοι και ήθελαν τις Συνόδους των Ορθοδόξων Εκκλησιών να μην ασχολούνται με την ουσία του διαλόγου !

Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι :

Στην Κύπρο (16-23.10.09) τίθεται προς συζήτηση και έγκριση κείμενο που συνέταξε η Συντονιστική Επιτροπή του Διαλόγου με τίτλο «Ο ρόλος του επισκόπου Ρώμης στην κοινωνία των Εκκλησιών κατά την πρώτη χιλιετία» (Αγ. Νικόλαος Κρήτης 2008 – στο εξής : Προσχέδιο).

Στα συμπεράσματα του το Προσχέδιο καταλήγει ότι στην Εκκλησία της α΄ χιλιετίας (δηλ. προ του Σχίσματος) δεν υπήρχε ενιαία αντιμετώπιση της διδασκαλίας για το Παπικό Πρωτείο στην Ανατολή και στη Δύση, αλλά πιστεύαμε ο καθένας ό,τι νομίζαμε ως σωστό και παρ’ όλα αυτά είμαστε ενωμένοι (παραγρ. 15, 22, 32) ! Στο υπό έγκριση, λοιπόν, Προσχέδιο προτείνεται ακόμα και στα σοβαρά θέματα πίστεως «η ἀρ­χὴ τῆς ποι­κι­λί­ας ἐν τῇ ἑνό­τη­τι» να λειτουργήσει ως μοντέλο και «ὡς πρό­τυ­πο γιὰ τὴν ἀ­πο­κα­τά­στα­ση τῆς πλήρους κοινωνίας» (παράγρ. 32) !

Δηλαδή, εκτός από ένα minimum συμφωνίας, η κάθε Εκκλησία να πιστεύει ακόμα και σε δογματικά θέματα ό,τι νομίζει ως σωστό και εν τούτοις να είμαστε ενωμένοι ! Είναι προφανές ότι δεν έχουμε ενότητα «εν τη αληθεία», αλλά υποταγή της αλήθειας σε μια εξωτερική, επίπλαστη ενότητα !

Α. Φυσικά η επιχειρηματολογία του Προσχεδίου προσαρμόζεται σε αυτό το στόχο :

  1. Αναφέρεται κατ’ επανάληψιν το Προσχέδιο σε «Πέτρειο παράδοση, Πετρίνειο καταγωγή, Πετρίνειο ιδέα, Πετρίνειο λειτούργημα, Πέτρειο διαδοχή» (παρ. 13, 16, 17, 18), για να θεμελιώσει την Παπική θεώρηση του Πρωτείου. Για το σκοπό αυτό μνημονεύει απόφαση Τοπικής Συνόδου στη Ρώμη (οι αποφάσεις της οποίας έχουν ακυρωθεί από Οικουμ. Συνόδους), τις απόψεις 3-4 Παπών και τις πλαστές (!) Ψευδο-Κωνσταντίνειες Διατάξεις ! Με αυτήν την επιχειρηματολογία προσπαθεί το Προσχέδιο να αποδείξει ότι, όχι απλώς κάποια πρόσωπα, αλλά εν συνόλω η Δυτική Εκκλησία της πρώτης χιλιετίας δεχόταν το δόγμα περί Παπικού Πρωτείου και αντίστοιχα η αντίληψη αυτή ήταν ανεκτή από την Ανατολική Εκκλησία !
  2. Για να οδηγηθούμε σε αυτό το συμπέρασμα, το βάρος της διαπίστωσης της πίστεως της Εκκλησίας κατά την α΄ χιλιετία δε δίδεται στις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων. Επίσης δεν προσεγγίζεται με την πρέπουσα βαρύτητα η σχετική περί δικαιοδοσιών και Πρεσβείων των Θρόνων διδασκαλία των Οικουμενικών Συνόδων. Αποσιωπάτε στο Προσχέδιο ότι οι Οικουμενικές Σύνοδοι σε θέματα που έχουν αποφανθεί, αυτές και μόνο αυτές ήταν και είναι το κριτήριο της αληθούς εκκλησιαστικής διδασκαλίας. Αυτές και μόνο αυτές εξέφραζαν την ενιαία εκκλησιαστική συνείδηση της Μίας Εκκλησίας σε Ανατολή και Δύση και ασφαλώς ήσαν αποδεκτές από ολόκληρη την Εκκλησία, την Ανατολική και Δυτική κατά την α΄ χιλιετία. Οι αναφορές στη διδασκαλία των Οικουμενικών Συνόδων στο Προσχέδιο είναι πολύ λίγες και το σημαντικότερο, ιδιαίτερα υποβαθμισμένες. Εξισώνονται οι αποφάσεις τους με τις προσωπικές γνώμες διαφόρων Παπών ή εκκλησιαστικών συγγραφέων, οι οποίες ουδέποτε έγιναν αποδεκτές στην Εκκλησία της α΄ χιλιετίας ! Στο Προσχέδιο υποτιμάται συστηματικά το οικουμενικό κύρος των Οικουμενικών Συνόδων και παρουσιάζονται εμμέσως πλην σαφώς ότι απηχούν τις απόψεις και εκφράζουν μόνο την Ανατολή και όχι τη Δύση.
  3. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο υποβιβασμός της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου στην παράγρ. 16 του Προσχεδίου. Δεν χαρακτηρίζεται ως «Οικουμενική», αλλά ως «Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως το 381», η οποία αντιδιαστέλλεται με «Σύνοδο συγκληθείσα στη Ρώμη το 382 υπό την προεδρεία του Πάπα Δαμασίου» ! Στο Προσχέδιο οι αποφάσεις των δύο Συνόδων παρουσιάζονται ως της αυτής τυπικής και κανονικής ισχύος : η μεν Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως αφορά μόνο στην Ανατολή, η δε της Ρώμης αφορά αποκλειστικά στη Δύση ! Το γεγονός ότι η μεν πρώτη είναι αποδεκτή από όλη την Εκκλησία ως Οικουμενική, η δε δεύτερη ως Τοπική (της οποίας οι αποφάσεις έχουν πλήρως αναιρεθεί από Οικουμενικές Συνόδους) δεν φαίνεται να βαρύνει στην εξαγωγή των συμπερασμάτων του Προσχεδίου.
  4. Ασφαλώς δεν είναι της παρούσης, ούτε έχω τη δυνατότητα σχολιασμού όλου του Προσχεδίου. Αξίζει όμως να επισημανθεί ότι αποσιωπάται εντελώς στο Προσχέδιο η απόφαση της Στ΄ Οικουμενικής Συνόδου η οποία καταδίκασε ως αιρετικό τον Πάπα Ονώριο ! Όταν λοιπόν οι σαφείς αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων ούτε καν μνημονεύονται, ή αντιμετωπίζονται ως της αυτής ισχύος με τις απόψεις κάποιων Παπών ή και των πλαστών Ψευδο-Κωνσταντίνειων Διατάξεων πολύ εύκολα καταλήγει στα συμπεράσματα που θέλει η Παπική Εκκλησιολογία ! Τελικά μήπως το Προσχέδιο αυτό συντάχθηκε μονομερώς από παπική γραφίδα ;

Β. Η «κατεύθυνση» της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.

  1. Μετά τα ανωτέρω είναι απολύτως σαφές πόσο δίκαιο είχαν όσοι ζητούσαν να αποφανθεί η Ιεραρχία επί του συγκεκριμένου Προσχεδίου και να μην αρκεστεί στην απλή σύμφωνη γνώμη των Προκαθημένων για το γενικό θέμα του Διαλόγου ! Η απόφαση της Ιεραρχίας να δώσει συγκεκριμένη «κατεύθυνση» δεν ήταν καθόλου περιττή, αλλά πολύ αναγκαία για την σωστή πορεία του Διαλόγου !
  2. Επίσης, δικαιώνεται πλήρως η συγκεκριμένη Συνοδική «κατεύθυνση» που δόθηκε στους εκπροσώπους της Εκκλησίας της Ελλάδος : «νά ἐγγραφεῖ στό τελικό κείμενο ἡ κανονική θέση τοῦ πρωτείου τοῦ πάπα Ρώμης κατά τήν πρώτη χιλιετία σέ σχέση πρός τίς Οἰκουμενικές Συνόδους καί σέ ἀναφορά πρός τόν 3ον Κανόνα τῆς Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί τόν 28ο Κανόνα τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου».
  3. Για την Ιεραρχία μας, στα μείζονα θέματα πίστεως και εκκλησιαστικής τάξεως αυθεντικό κριτήριο είναι μόνο οι αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων και όχι οι όποιες προσωπικές απόψεις που αντιτίθενται στη Συνοδικώς εκφρασθείσα εκκλησιαστική συνείδηση. Τυχόν διαφορετικές αντιλήψεις μεμονωμένων προσώπων, ακόμα και Παπών ή εκκλησιαστικών συγγραφέων, δε δεσμεύουν την Εκκλησία και δεν καθορίζουν τα δόγματά Της. Η Ιεραρχία λοιπόν θέτει τις σωστές εκκλησιολογικές βάσεις για την οικοδόμηση του Θεολογικού Διαλόγου στην Κύπρο.
  4. Η αναφορά μάλιστα στους δύο συγκεκριμένους κανόνες είναι καθοριστική : Ο 3ος κανόνας της Β΄ Οικ. Συνόδου και ιδιαιτέρως ο 28ος της Δ΄ Οικουμενικής ξεκαθαρίζουν απολύτως τα θέματα των πρεσβείων τιμής και κυρίως το λόγο για τον οποίο δόθηκαν στην Πρεσβυτέρα αρχικά και μετά στη Νέα Ρώμη τα πρεσβεία τιμής ! Η Εκκλησία της α΄ χιλιετίας απεφάνθη εν Οικουμενική Συνόδω με απόλυτη σαφήνεια : «και γαρ τω θρόνω της Πρεσβυτέρας Ρώμης διά το βασιλεύειν την πόλιν εκείνην, οι Πατέρες εικότως παρέδωσαν τα πρεσβεία . και τω αυτώ σκοπώ κινούμενοι οι εκατόν πεντήκοντα Θεοφιλέστατοι Επίσκοποι, τα ίσα πρεσβεία απένειμαν τω της νέας Ρώμης αγιωτάτω θρόνω, ευλόγως κρίναντες, την βασιλεία και συγκλήτω τιμηθείσαν πόλιν, και των ίσων απολαύουσαν πρεσβείων τη πρεσβυτέρα Βασιλίδι Ρώμη, και εν τοις εκκλησιατικοίς ως εκείνην μεγαλύνεσθαι πράγμασι, δευτέραν μετ’ εκείνην υπάρχουσα».
  5. Πουθενά δεν υπονοείται για την πίστη της Εκκλησίας «Πέτρειος παράδοση», ή «Πετρίνειος καταγωγή», ή «Πετρίνειος ιδέα», ή Πετρίνειος λειτούργημα», ή «Πέτρειος διαδοχή». Πουθενά δεν υπονοείται Πρωτείο δικαιοδοσίας εφ’ όλης της Εκκλησίας. Οι γνώμες των εκκλησιαστικών συγγραφέων ή και των Πατέρων ακόμα, δεν μπορούν να υπερισχύσουν ή να τεθούν παράλληλα όταν διαφοροποιούνται από τις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων.
  1. Συνεπώς κατά την Ιεραρχία μας ο Διάλογος οφείλει να θεμελιώσει τα πορίσματά του στην πραγματική διδασκαλία της α΄ χιλιετίας της Μίας και Αδιαίρετης Εκκλησίας, όπως αυτή έχει καταγραφεί αψευδώς στις αποφάσεις και τους κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων Της και όχι στις απόψεις κάποιων μεμονωμένων προσώπων, όποια θέση και αν είχαν αυτά.
  2. Τέλος, είναι βέβαια προφανές ότι εάν γίνει σεβαστή η απόφαση της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος και αξιοποιηθεί η δοθείσα «κατεύθυνση» (παρ. 5) στον εν εξελίξει διάλογο στην Πάφο-Κύπρο, θα ανατραπούν πλήρως τα προκαθορισμένα συμπεράσματα του προσχεδίου (παράγρ. 15, 22, 32) και προπαντός η «ἀρ­χὴ τῆς ποι­κι­λί­ας ἐν τῇ ἑνό­τη­τι» που κάποιοι θέλουν να επιβάλλουν ως μοντέλο και «ὡς πρό­τυ­πο γιὰ τὴν ἀ­πο­κα­τά­στα­ση τῆς πλήρους κοινωνίας» (παραγρ. 32) ! Παράλληλα με τα συμπεράσματα ανατρέπονται και συνολικά οι μεθοδεύσεις του Βατικανού και τινών άλλων … τουλάχιστον σε αυτή τη φάση του Διαλόγου. Είδομεν …

Πάτρα 20.10.09

π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος

Εφημέριος Ι. Ν. Αγ. Νικολάου Πατρών








Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2009

Ουνιτοποίησις της Ορθοδοξίας εις την Ραβένναν

Του Αγιορείτου μοναχού Μωυσέως

Η ΠΕΡΙΒΟΗΤΗ ανακοίνωση τού Βατικανού, σύμφωνα με την οποία η Καθολική Εκκλησία εξασφαλίζει την σωτηρία των πιστών διότι είναι εκείνη, που ίδρυσε ο Ιησούς Χριστός», μας κάνει τη χάρη να μας χαρακτηρίζει «αυθεντική Εκκλησία». Βέβαια παρουσιάζουμε σημαντικό έλλειμμα, γιατί δεν αναγνωρίζουμε το Πρωτείο της Ρώμης που σημαίνει ότι ο Πάπας είναι ο «εκπρόσωπος του Χριστού επί της γης» Η γνωστή αυτή ανακοίνωση αναφέρει πώς όλοι οι Διαμαρτυρόμενοι δεν αποτελούν «εκκλησία» αλλά «θρησκευτική κοινότητα». Θρησκευτική κοινότητα αποκάλεσε και ο μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ σε επιστολή του τους Καθολικούς.
Εάν μόνη Εκκλησία για τη σωτηρία των πιστών είναι η Καθολική, τότε θα πρέπει να πάμε σε αυτή. Οι δηλώσεις αυτές τού Βατικανού είναι πράγματι τρομερές, αποκαλυπτικές και αξιοπαρατήρητες. Δεν τις θεωρούμε απροσδόκητες, επιπόλαιες και έκτακτες.
Αυτό είναι το σταθερό, αμετάβλητο και μόνιμο πνεύμα του Βατικανού. Οι πλείστοι των Ορθοδόξων και μάλιστα των ιεραρχών σιωπούν. Σιωπούν επικίνδυνα, ένοχα και αδικαιολόγητα. Απρόσμενα λύει τη σιωπή του ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας κ. Στυλιανός, ο οποίος είναι καλός γνώστης αυτών των θεμάτων και εντυπωσιακά αναφέρει: Επειδή όμως, μετά την 20ετή επίπονη Προεδρία μου εις τον «Επίσημο Θεολογικό Διάλογο» Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών, παραιτήθηκα οικειοθελώς, δια να μη έχω πλέον καμίαν σχέση με ένα τέτοιο «ανούσιο παίγνιο» θα πρέπει σήμερα συμπληρωματικώς, προς όσα εδημοσιεύθησαν μέχρι και προσφάτως, να δηλώσω επιγραμματικά μόνον τούτο: Δεν θα εφανταζόμουν ότι θα εδικαιώνοντο τόσο γρήγορα και τόσο αποκαλυπτικά οι ταπεινές κρίσεις μου περί του προσώπου και του συνολικού έργου του Καρδιναλίου Joseph Ratzinger προ της ανυψώσεώς του εις τον Παπικόν θρόνο αφ' ενός και τη μετά ταύτα αιφνίδια «μεταμόρφωσή» του τον πλέον ανεπιφύλακτον «κήρυκα» των Μεσαιωνικών «μυθευμάτων» της παπωσύνης. Επιφυλάσσομαι, μετά την θρυλούμενη «επανέναρξη τού Επισήμου Θεολογικού Διάλογου», να επανέλθω εκτενέστερα επί των ραγδαίως εξελισσομένων «υπογείων δραστηριοτήτων» οι οποίες έχουν υψίστη υποκρισία.
Όταν έχουμε τον ίδιο τον Χριστό πάντοτε ανάμεσά μας, κατά τον Ευαγγελιστή Ματθαίο, δεν χρειαζόμαστε τον εκπρόσωπό Του, ούτε τον αντιπρόσωπό Του. Ο πάπας θεωρείται μοναδικός αντιπρόσωπος του Θεού στη γη και μάλιστα αλάθητος, πνευματικός και κοσμικός Εξουσιαστής. Ο Χριστός ήλθε ταπεινός διακονητής, ο πάπας, δυνατός, αγέρωχος, διώκτης φοβερός. Δημιούργησε πολέμους, σταυροφορίες, την τρομακτική νύχτα τού Αγίου Βαρθολομαίου, χιλιάδες θύματα Ορθοδόξων στη Σερβία, ευλόγησε σφαγές, ολοκληρωτισμούς, ιμπεριαλισμούς, αποικιοκρατίες, συγκρητισμούς, οικουμενισμούς ακόμη και σιωνισμούς.
Στους προ διμήνου διάλογους της Ραβέννας ξανασυζητήθηκε το πρωτείο τού Πάπα. Δυστυχώς, ως ορθά χαρακτηρίσθηκε, επικρατεί μεταξύ των Ορθοδόξων συνομιλητών μία «συνωμοσία σιωπής». Διέρρευσαν πάντως κάποιοι λόγοι, πού φαίνεται σαν να πήγανε οι Ορθόδοξοι εκεί για να απαλείψουν το έλλειμμα. Τη μη αναγνώριση του πρωτείου τιμής τού πάπα. Εάν δεν υπάρχει ακραιφνής κοινή πίστη, δεν μπορεί ν' αναγνωρίζεται πρωτείο τιμής σε κανένα. Ιστορικά είναι καταγεγραμμένα τα γεγονότα της κοινής πρώτης χιλιετίας και δεν χρειάζεται καμιά νέα επαναδιατύπωση και κανένας επαναπροσδιορισμός. Το σοβαρό θέμα της Ουνίας καθόλου δεν συνεζητήθη.
Είναι μεγάλη η ανάγκη να προσδιορίσει επακριβώς το Βατικανό τι εννοεί, όταν μιλά για «Καθολική Εκκλησία» ως προς το πρωτείο τού Πάπα και τι σημαίνει «Πατριάρχης της Δύσης». Είναι απαράδεκτη η παπική θεωρία της αναφερομένης εκκλησιολογικής μοναδικότητας και αποκλειστικότητας και της θεωρούμενης ελλειμματικής εκκλησιολογίας των Ορθοδόξων.
Η παπική διπλωματία εργάσθηκε επιμελημένα και στο κείμενο της Ραβέννας. Οι Ορθόδοξοι παρεσύρθησαν ξανά από την αγάπη και όχι από την αλήθεια. Το θέμα της Ουνίας άφησαν για αργότερα. Τα θέμα της ερμηνείας τού παπικού πρωτείου, συνδυασμένου μετά τού αλάθητου, το αναβάλλουν να το αναλύσουν. Είναι σαν τώρα να το δέχονται. Πρόκειται για μίξη άμικτο για σοβαρή σύγχυση, για μεγάλη αλλοίωση, για ουνιτοποίηση της Ορθοδοξίας.
Στο Άγιον Όρος υπάρχει μεγάλη αγωνία και ανησυχία, πού δεν θ' αφήσει για πολύ την ησυχία της σιωπής,..




Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2009

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ «ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΑ», ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΕ ;

Οικουμενιστές Ποιμένες της εποχής μας. «Των παπικών περίγελα» καταντούν και των «Πατέρων μας παλιάτσοι»

Οικουμενιστές Ποιμένες της εποχής μας. «Των παπικών περίγελα» καταντούν και των «Πατέρων μας παλιάτσοι»

ΑΝΤΙ ΑΝΟΙΚΤΗΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ

ΣΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ Κ.Κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟ

Παναγιώτατε κ.κ. Βαρθολομαῖε,

Στήν ὁμιλία Σας πρίν ἀπό μερικές ἑβδομάδες στή γιορτή τοῦ Τιμίου Προ­δρόμου, χαρακτηρίσατε τή σύνταξη, ὑπογραφή καί διανομή τῆς «Ὁμολογίας Πίστεως κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ», ὡς «ἀπαράδεκτα πράγματα». Ἐπίσης ὑπο­σχεθήκατε, ὅτι οἱ «ὑπερορθόδοξοι» θά λάβουν τήν ἀπάντησή τους ἀπό τό Οἰ­κουμενικό Πατριαρχεῖο· καί πράγματι, ἔχουμε ἀρχίσει ἤδη νά τή λαμβάνουμε κατά τά ἀναμενόμενα …

Ἐπειδή εἶναι ἀνθρώπινο νά κοιτᾶμε μονόπλευρα τήν ἀλήθεια, ἐπιτρέψτε μου νά Σᾶς ὑπενθυμίσω καί ἐγώ ὁ ταπεινός καί μερικά ἄλλα ἀπαράδεκτα, ἀπό ἄλλη ὀπτική γωνία.

 πάπα-Γιάννης Ρωμανίδης : «Από τώρα και στο εξής το πρόβλημα θα είναι οι Δεσποτάδες μας. Ποιά πίστη έχουν»!

πάπα-Γιάννης Ρωμανίδης : «Από τώρα και στο εξής το πρόβλημα θα είναι οι Δεσποτάδες μας. Ποιά πίστη έχουν»!

«Ὁμολογία Πίστεως κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ», θεολογικά τεκμη­ριωμένη, μέ παραπομπές στά κείμενα τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀποτελεῖ ἕνα μικρό θεο­λογικό ἐγχειρίδιο. Ὅμως, τό ἐγχειρίδιο μέ τό ὁποῖο ἀπαντήσατε Σεῖς στήν «Ὁμολογία Πίστεως», Παναγιώτατε, δέν εἶναι θεολογικό· εἶναι σιδηροῦν καί ὀξυ­κόρυφο, ἀπό ἐκεῖνα τά ὁποῖα χρησιμοποιεῖ ἡ διπλωματία, ἡ φαναριωτική καί ἡ θύραθεν. Εἶναι τό ἐγχειρίδιο (ξῖφος) τῶν ἀπειλῶν καί τῶν «ἐκτομῶν». Καί βέβαια, ὁ ἁπλός κόσμος δέν κατάλαβε τί εἴδους ἀπάντηση θά ἔδινε τό Φανάρι, παρά μόνον οἱ ἐπαΐοντες καί οἱ μνήμονες τῆς «σιδηρᾶς» ἐκκλησιαστικῆς Σας πολιτικῆς. Οἱ πρός τόν Ἀρχιεπίσκοπον καί τούς ἑλλαδικούς Ἐπισκόπους Ἐπιστολές, ἡ Πατριαρχική καί ἡ τοῦ Μητροπολίτου Περγάμου, ἀδυνατοῦν νά στοιχειοθετήσουν θεολογική ἐπιχειρηματολογία κατά τῆς «Ὁμολογίας» (καί πῶς θά μποροῦσαν ἄλλωστε;), ἀλλ’ ἐπικαλοῦνται τό ὑποτιθέμενο κῦρος τῶν «ἀλάθητων» Πανορθοδόξων Σας Δια­σκέψεων καί ἐπισείουν στούς ἐπισκόπους τόν ἀνύπαρκτο φόβο σχισμάτων στήν Ἑλλάδα (καί στόν Μητροπολίτη ἅγιο Γόρτυνος, μετανοημένο πρώην «ἀτυχές θῦμα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως», ὅπως θά λέγατε κι ὁ Ἴδιος). Αὐτό ἀποτελεῖ συκοφαντία, καί εἶναι, Παναγιώτατε, ἀπαράδεκτο.

Με αγαπολογίες χωρίς Δογματική Αλήθεια, ΔΕΝ υπάρχει ένωση και κοινωνία με αιρετικούς!

Με αγαπολογίες χωρίς Δογματική Αλήθεια, ΔΕΝ υπάρχει ένωση και κοινωνία με αιρετικούς!

Πῶς ἐπικαλεῖσθε, Παναγιώτατε, τίς ἀποφάσεις τῶν Πανορθοδόξων Συνόδων ὑπέρ τῆς συνέχισης τῶν οἰκουμενικῶν διαλόγων (ἀποφάσεις πού ἐν πολλοῖς Ἐσεῖς ἐπιβάλατε στίς ἄλλες Ἐκκλησίες, ὅπως λ.χ. στή Θεσσαλονίκη τό 1998), ἐνῷ ὅλη ἡ μέχρι τώρα (δηλ. μέχρι τοῦ κ. Ἐλπιδοφόρου Λαμπρινιάδη) ὀρθόδοξη ἐκκλη­σιολογία, τή συμμετοχή τῶν λαϊκῶν στά τῆς Πίστεως, τήν ἐντοπίζει κυρίως στό δικαίωμα τῶν λαϊκῶν νά κρίνουν ἐκ τῶν ὑστέρων τίς ἀποφάσεις τῶν Συνόδων; Ἀλλά πῶς θά τίς κρίνουν, ἄν Ἐσεῖς καταπνίγετε τέτοιες ἐκφράσεις τῆς δογματικῆς συνειδήσεως τῆς Ἐκκλησίας; Προφανῶς, καθότι σπουδάσατε τό Κανονικό Δίκαιο παρά τοῖς Λατίνοις, γι’ αὐτό Σᾶς ξεφεύγουν τέτοιες ἐκκλησι­ολογικές λεπτομέρειες! Ἀλλ’ αὐτό εἶναι ἀπαράδεκτο, Παναγιώτατε!

Ἐπικαλεῖσθε, Παναγιώτατε, τό κῦρος τῶν Πανορθοδόξων Συναντήσεων ὑπέρ τῆς συνέχισης τῶν διαλόγων, κατά τή στιγμή πού ὁ Ἀρχιγραμματέας Σας κ. Ἐλπιδοφόρος, ἀμφισβητεῖ γραπτά («Ἐπίσκεψις» 698 [31-3-2009]) τό κῦρος ἀκόμη καί τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί ἐπικαλεῖται μιάν ἀνύπαρκτη αὐθεντία κάποιου «Πρώτου» στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, χαρακτηρίζοντας ὅσους προτάσσουν τίς Οἰκουμενικές Συνόδους αἱρετικούς! Εὖγε τοῦ εὑρήματος! Ἀλλά πῶς δέν ἐπιληφθήκατε, Παναγιώτατε, κατά τήν πολλή Σας ἐκκλησιολογική εὐ­αισθησία, κι αὐτῆς τῆς αἱρετικῆς καινοτομίας τοῦ Ἀρχιγραμματέως Σας; Μήπως συμφωνεῖτε μέ τό «Πρωτεῖον»; Ἤ τηρεῖτε δυό μέτρα καί δυό σταθμά; Αὐτό ἀποτελεῖ διγλωσσία, Παναγιώτατε, ἡ ὁποία ἐπωφελεῖται ἀπό τήν ἀπόσταση μεταξύ τῆς ἐγγύς Ἀνατολῆς καί τοῦ ἐξωτερικοῦ, ἐκεῖ ὅπου χαλκεύετε, μακριά ἀπό τούς ἀνυποψίαστους πιστούς, τήν ψευδ-ένωση μέ τούς αἱρετικούς, Σεῖς καί ὁ Μητροπολίτης Περγάμου καί ὁ Ἀρχιγραμματέας Σας καί κάποιοι ἄλλοι «μεταλλαγμένοι» Ὀρθόδοξοι. Ἀλλ΄ ἡ διγλωσσία, ἀποτελεῖ πρᾶγμα ἀπαράδεκτο γιά τόν Προκαθήμενο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου.

Συκοφαντικά, διαδίδουν, Παναγιώτατε, τά προσκείμενα σέ Σᾶς Μέσα (κοινῶς «φερέφωνα»), ὅτι ἡ «Ὁμολογία» χαρακτηρίζει σάν «ἐκτός Ἐκκλησίας» ὅσους δέν τήν ὑπογράφουν, πρᾶγμα παντελῶς ψευδές. Ἐπίσης, ἀποκρύπτουν τό ὅτι ἡ συνέχιση τῶν διαλόγων μέ τούς ἑτεροδόξους, ἐφ’ ὅσον ἀποδεδειγμένα δέν ὑπάρχει καμμία πρόοδος ἐδῶ καί ἕναν … αἰῶνα, (ναί, ἕναν ὁλόκληρο αἰῶνα), δηλ. δέν ὑπάρχει μεταστροφή καί ἔνταξη μή Ὀρθοδόξων στήν Ἐκκλησία, ἡ συνέχιση λέγω τοῦ διαλόγου ἀποτελεῖ παράβαση ἀποστολικῆς ἐντολῆς («αἱρετικόν ἄνθρωπον μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ» (Τίτον 3, 10)ἀποκρύπτουν ἐπίσης, ὅτι δέν ἀποτελεῖ γιά τήν «Ὁμολογία» πρόβλημα τόσο ἡ συνέχιση τῶν διαλόγων καθ’ ἑαυτή, ἀλλ’ οἱ συμπροσευχές μέ τούς αἱρετικούς-παρά τούς ἱ. Κανόνες , ἡ ὑπογραφή θεολογικῶν συμφωνιῶν ἀπαράδεκτων ἀπό ὀρθοδόξου πλευρᾶς (βλ. Porto Allegre, Ραβέννα) καί ἡ ἄμβλυνση τοῦ ὀρθοδόξου αἰσθητηρίου ἔναντι τοῦ πνευματικοῦ κινδύνου τῶν αἱρέσεων. Αὐτές τίς παραμέτρους, τόσο ἐμφανεῖς στήν «Ὁμολογία», τά φερέφωνά Σας τίς ἀποσιώπησαν, ἐφαρμόζοντας τό ἰησουϊτικό ἀξίωμα περί προβολῆς τῆς μισῆς ἀλήθειας. Κι ἄν Σεῖς δέν ἐνοχλεῖσθε ἀπό τίς ἰησουϊτικές ἀρχές, ἐπειδή σπουδάσατε τή «θεολογία» στήν Ἑσπερία, ἐμεῖς ὀρθόδοξα, Παναγιώτατε, τίς βρίσκουμε ἀπαράδεκτες.

Ὅμως, Παναγιώτατε, ὑπάρχουν καί ἀρκετά ἀκόμη «ἀπαράδεκτα» στίς ὑποθέσεις Σας. Εἶναι ἀπαράδεκτο, τό ὅτι ἀντίθετα μέ τό παράδειγμα τῶν Ἁγίων Πατέρων καί μέ τούς Ἱερούς Κανόνες, ἔχετε καταργήσει Σεῖς κι οἱ ὁμόφρονές Σας τό θεολογικό – δογματικό κήρυγμα, ὥστε νά κρατᾶτε τό λαό σέ ἄγνοια γιά τήν προστασία καί μοναδικότητα τῆς Ὀρθοδοξίας ἔναντι τῶν αἱρέσεων, καί ἔτσι «ἐκωλύσατε καί κωλύετε τούς βουλομένους εἰσελθεῖν» στή γνώση τῆς Ἀληθείας (πρβλ. Λουκ. 11, 52). Εἶναι ἀπαράδεκτο, τό ὅτι χαρακτηρίσατε ἀμεταμέλητα πρίν μιά δεκαετία τούς «ἀντι-λατίνους» Ἁγίους Πατέρες ὡς «ἀτυχῆ θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως» («Ἐπίσκεψις» 563 [30-11-1998] ) καί ἀπαντήσατε μετά ταῦτα ἱταμῶς στούς Ἁγιορεῖτες, ὅτι ἔπρεπε νά κατανοήσουν τό κείμενο σέ δεύτερο καί τρίτο ἐπίπεδο βάθους, καί ὅτι τοῦτο ἀναφερόταν στούς «πατέρες» τῶν Φραγκο­λατίνων. Κατά ἀτυχῆ συγκυρία, Παναγιώτατε, ὀφειλόμενη στόν ἀρχέκακον ὄφιν, δέν ὑπήρξατε ἀρκετά σαφής καί πρός τούς Λατίνους, ὥστε νά κατανοήσουν τοιουτοτρόπως καί ἐκεῖνοι τό … σαφές ὑπονοούμενό Σας, ἀλλιῶς θά Σᾶς εἶχαν κλείσει τίς πόρτες διά παντός (ὅ γένοιτο!). Ἀλλά οὔτε καί Σεῖς κατανοεῖτε τώρα τήν «Ὁμολογία» σέ δεύτερο καί τρίτο ἐπίπεδο, ἀλλά … ἐπιφανειακῶς καί μάλα ταχέως. Ἐσεῖς, ὁ ὁποῖος ὡς Ποιμήν πρέπει νά διδάσκετε τούς πάντες μέ ἁπλότητα καί σαφήνεια (Β΄ Κορ. 1, 18.19), διδάσκετε «βαθέως» καί ὑβρίζετε ὅσους δίκαια σκανδαλίστηκαν ἀπό τήν βλαστημία Σας κατά τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἐνῷ οἱ «ὑπερ-ορθόδοξοι» πρέπει νά «τρέμουμε» τούς ἀπό τοῦ Φαναρίου κεραυνούς Σας, ἐπειδή εἴχαμε τό … «θράσος» νά διακηρύξουμε τήν πίστη μας στήν μοναδικότητα τῆς Ὀρθοδοξίας καί τήν ἀνησυχία μας γιά τούς κινδύνους τοῦ συσχηματισμοῦ μέ τίς αἱρέσεις καί τόν παναιρετικό οἰκουμενισμό, χωρίς μάλιστα νά ἀναφέρουμε οὔτε κἄν ὀνομαστικῶς πρόσωπα οἰκουμενιστῶν. Ἀπαράδεκτο, Παναγιώτατε, ἐκτός ἄν Ἐσεῖς δέν εἶστε πλέον Ὀρθόδοξος!

Πρόσφατα, ὅταν ὁ Πάπας τῆς Ρώμης, «ἐπεκτεινόμενος» πρός Ἀνατολάς, ἀπάλειψε τόν προσδιοριστικό ὅρο «τῆς Δύσεως» ἀπό τούς παχεῖς τίτλους του («Πατριάρχης τῆς Δύσεως»), σιωπήσατε! Παρομοίως ἐπράξατε καί ὅταν ὁ αἱρεσιάρχης διέγνωσε καί κατέγνωσε «ἐκκλησιαστικό ἔλλειμμα» στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία! Καί συνεχίζετε νά σέρνετε πιεστικῶς τήν Ὀρθοδοξία, «παρθένον ἁγνήν» (Β΄Κορ. 11,2 ), στῶν οἰκουμενιστικῶν «μολυσμῶν τό ἐπισυρόμενον μιαντήριον», ἀσκώντας πίεση καί στίς Ἀδελφές Ἐκκλησίες, σάν νά χρειαζόταν ἡ «σώφρων» Ὀρθοδοξία τήν «πόρνη» ἑτεροδοξία, τούς στυφούς καρπούς τῆς ὁποίας ἡ ἀνθρωπότητα καθημερινῶς μέ λύπη τρυγᾷ. Γιά τό διάδοχο τοῦ θαρραλέου Μεγάλου Φωτίου, γιά Ἐσᾶς, εἶναι ἀπαράδεκτο, Παναγιώτατε!

Τονίσατε στήν ὁμιλία Σας στήν Ἐλασσῶνα πρό ὀλίγου καιροῦ, ὅτι καλλιεργεῖτε τήν εἰρήνη καί ἀγάπη, ὥστε μέ αὐτή νά προσεγγίσουμε τούς ἑτεροδόξους. «Παραδόξως», Παναγιώτατε, ἔχουν μιά διαφορετική γεύση τῆς πατρικῆς Σας ἀγάπης τά καημένα τά γεροντάκια ἐκεῖνα τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, τά ὁποῖα μέσα στά κλάμματά τους ἡ Ἐξαρχία Σας τά ἐξαπέστειλε κλωτσηδόν «κενά», ἀποδιώχνοντάς τα ἄοικα ἀπό τή Σκήτη τοῦ Προφήτη Ἠλία στό Ἅγιον Ὄρος πρίν δεκαέξι περίπου χρόνια, ἐπειδή διέπραξαν τό «ἔγκλημα» νά μή μνημονεύουν τήν Μεγαλειότητά Σας, ἐπειδή Ἐσεῖς ἁμαρτάνετε κατά τῶν ἱερῶν Κανόνων, ἀλλά καί γιά νά ἐκαταστήσετε στή Σκήτη «φίλιον καθεστώς»! Τήν ἄνευ ὁρίων πατρική σας ἀγάπη, πρόσφατα, γεύτηκαν καί οἱ Ἐσφιγμενῖτες, ἀλλά καί πολλοί ἄλλοι κατά καιρούς. Εἶναι, ἆρα γε, τόσο «κακοί» αὐτοί σέ σύγκριση μέ τούς ἑτεροδόξους καί ἑτεροθρήσκους φίλους Σας ἤ μήπως δέν ἔχετε ὑποχρέωση, ὡς Χριστιανός Ποιμήν, νά εἶστε ἀνεξίκακος πρός πάντες (Φιλιπ. 4,5) καί πρός τά ὡς ἄνω «φονταμενταλιστικά» «ἀτυχῆ θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως», ἐφ’ ὅσον μάλιστα Ἐσεῖς φταῖτε μέ τά σκανδαλώδη Σας «ἀνοίγματα»; Ἀπαράδεκτο, Παναγιώτατε !

Πότε, Παναγιώτατε, ἀσχοληθήκατε μέ τά φλέγοντα προβλήματα τά ὁποῖα καταστρέφουν τήν ὀρθόδοξη χριστιανική καί τή λοιπή νεολαία καί τήν ἀνθρωπότητα παγκοσμίως; Πότε κάματε ἔμπονο ἐκκλησιαστικό παγκόσμιο μήνυμα πρός μετάνοια, καί κατά τῆς ἐξαπλώσεως τοῦ σατανισμοῦ/ἀποκρυφισμοῦ (π.χ. τοῦ Harry Potter), τῆς φιλοπλουτίας, τῆς διαλύσεως τῆς οἰκογενείας, τῆς πορνείας, τῶν ἐκτρώσεων, τῆς εὐθανασίας, τῆς παιδεραστίας, τῆς ρυπαρογραφίας, ἀξιοποιώντας τήν αἴγλη του Πατριαρχικοῦ Σας Θρόνου, μέ σκοπό νά φθάση σέ περισσότερους τό μήνυμα τῆς Ἀληθείας τῆς Ἐκκλησίας; Πότε προσκαλέσατε τούς πάντες στήν Ὀρθοδοξία, καθώς ὁ πάπας προσκαλεῖ στόν Παπισμό; Ἀλλά σιωπήσατε, φοβούμενος μήπως χαλάσει τό διεθνές image Σας, σάν προοδευτικοῦ ἡγέτη, «πράσινου οἰκολόγου», καί κήρυκος τῆς ὑψηλῆς οὐμανιστικῆς σοφίας Σας (καί ὄχι τῆς εὐαγγελικῆς σοφίας) ἕως ἀκόμη καί ἀπό τά ἕδρανα τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Κοινοβουλίου. Πότε ὑψώσατε φωνή διαμαρτυρίας γιά τούς ἄδικους βομβαρδισμούς ἀμάχων στήν Ὀρθόδοξη Σερβία ἀπό τούς δυτικούς Συμμάχους ἤ γιά ἄλλες ἀδικίες παγκοσμίως; Ἀλλά θά καταστρέφατε ἔτσι τήν ἐπίγεια ἐλπίδα τοῦ Πατριαρχείου Σας, «τοῦ πεποιθότος ἐπ’ ἄρχοντας, ἐπί υἱούς ἀνθρώπων οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία» (Ψαλμ. 145, 3). Εἶναι πράγματι λυπηρό κατάντημα, γιά ἕνα Θρόνο πού τόν ἐλάμπρυνε μέ δόξα αἰώνων ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὁ ὁποῖος ἐκδιώχθηκε καί ἀπέθανε ἐξόριστος γιά τό δίκαιο μιᾶς χήρας. Ναί, μιᾶς ἁπλῆς χήρας! Ἀπαράδεκτο γιά τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, Παναγιώτατε !

Σᾶς εἴδαμε πολλές φορές, νά συμπροσεύχεσθε καί συνευωχεῖσθε μέ ἑτεροδόξους! Σᾶς εἴδαμε σέ φωτογραφίες μέ τόν Μητροπολίτη Περγάμου νά παρακολουθεῖτε ἀδιαμαρτύρητα τή δαιμονική τελετή «εὐλογίας» πού τελοῦσε ἕνας σαμᾶνος μάγος ἐπί τοῦ Ἀμαζονίου, πάνω στό πλοῖο! Σᾶς εἴδαμε νά προσεύχεστε ὄρθιος μαζί μέ ἐκπροσώπους ὅλων τῶν θρησκειῶν πάνω στό πλοῖο στήν Ἀνταρκτική, μπροστά στό ὁμοίωμα τῆς ὑφηλίου! Σᾶς εἴδαμε νά δωρίζετε Κοράνι σέ μουφτῆ καί νά ἀγκαλιάζετε Βουδιστές! Νά συμπροσεύχεστε στήν Ἀσσίζη, παρά τόν πόδα τοῦ Πάπα μαζί μέ ὅλων τῶν θρησκειῶν τούς ἐκπροσώπους! Τί κρῖμα, Παναγιώτατε! Ἐτοῦτοι οἱ ἄνθρωποι ἴσως εἶχαν μόνο μιά εὐκαιρία στή ζωή τους νά ἀκούσουν λόγο ἀληθείας καί προτροπῆς πρός ἐπίγνωση Χριστοῦ ἀπό ἕνα Ὀρθόδοξο Ἱεράρχη, ἀλλά τέτοιον, πού νά ἔχει ζῆλο σωτηρίας τοῦ πλησίον, ὅπως οἱ παλαιοί ἅγιοι Παγκράτιοι καί Χρυσόστομοι καί Φώτιοι κ.ἄ. Ἀλλά Σεῖς, τούς αἰχμάλωτους τῶν ἀοράτων ἐχθρῶν τοῦ σκότους, τούς ἀφίνετε νά πλανῶνται μακράν τοῦ Θεοῦ, θωπεύοντας τήν ἰδέα τους, ὅτι πορεύονται καλῶς. Ἔχετε ἤδη τεράστια εὐθύνη γιά τήν ψυχική τους ἀπώλεια, ἐνῷ ἔπρεπε ὡς Πρόεδρος τῶν Πρεσβυγενῶν Πατριαρχείων, νά εἶστε «πόλις ἐπάνω ὄρους κειμένη» (Ματθ. 5, 14) Ἄκρως λυπηρό καί ἐπιεικῶς ἀπαράδεκτο, Παναγιώτατε!

Δίνετε σέ ὅλους τό παράδειγμα σχετικοποίησης καί πρακτικῆς ἀκύρωσης τοῦ πνεύματος καί τοῦ γράμματος τῶν ἱερῶν Κανόνων, κυρίως σέ συμπροσευχές μέ αἱρετικούς, ἀλλά χρησιμοποιεῖτε τούς ἱερούς Κανόνες ἀπαρέγκλιτα, μόνον ὅπου θίγεται τό δικαιοδοσιακό «συμφέρον» τοῦ Θρόνου Σας· βαδίζετε μέ γοργά θεολογικά βήματα καί μέ ὑπογραφές πρός τήν ἀποδοχή τῶν παπικῶν μέν ἀξιώσεων «ἀπό τή Ραβέννα ὡς τήν Ἐλούντα» (καί ὡς τίς ἀθεολόγητες δηλώσεις τοῦ κ. Ἐλπιδοφόρου ὑπέρ τοῦ Πρωτείου) καί τῶν προτεσταντικῶν πλανῶν ἀπό τή «Λίμα ὡς τό Porto Allegre», ἀλλά ταυτόχρονα διαμαρτύρεσθε (ἄκουσον! ἄκουσον!) ἐπειδή δέν ἐμπιστευόμαστε τήν «Ὀρθοδοξία» Σας !!! Ὡραία λογική (ἐκτός ἄν ἀπευθύνεσθε σέ Μασόνους) !!! Ὁμιλεῖτε ἐντελῶς ἀντίθετα γιά τούς στόχους Σας στούς Ὀρθοδόξους τῆς Ἑλλάδος καί στούς ἑτεροδόξους τῆς ἀλλοδαπῆς, χρησιμοποιώντας καί τούς ἀναλόγους «λογογράφους» – παραδοσια­κούς γιά τό ἐσωτερικό, οἰκουμενιστές γιά τό ἐξωτερικό (πολύ ἔξυπνο … )! Εὐτυχῶς, εἴχαμε τήν … εὐτυχία νά δοῦμε videos τῆς οἰκουμενιστικῆς δραστη­ριότητάς Σας στό ἐξωτερικό γιά νά καταλάβουμε, ὅτι «δουλεύετε» ἐμᾶς, τούς μέσα, καί ὄχι τούς ἔξω! Οἱ ρομαντικοί νοσταλγοί τῆς Πόλεως καί ὅσοι μέθυσαν ἐπειδή ἤπιαν ὑπερβολική ποσότητα τῶν νερῶν τοῦ Βοσπόρου (προσοχή, Πάτερ μου· τοῦ Βοσπόρου τά νερά δέν εἶναι πλέον ἁγιονέρια …) καλλιεργοῦν στόν κόσμο τήν ἰδέα, ὅτι δῆθεν Σεῖς «ἀναγκάζεσθε» νά κρατᾶτε τίς ἰσορροπίες πρός τίς ἐξωτερικές ἄνωθεν παγκο­σμιοποιητικές καί οἰκουμενιστικές πιέσεις. Ἀλλά, ἄν ἦταν ἔτσι, Παναγιώτατε, δέ θά διώκατε μέ προσωπική Σας μέριμνα ἐδῶ καί πολλά χρόνια τούς ἀνά τήν οἰκουμένη Ὀρθοδόξους, ἐπειδή μιλᾶνε κατά τοῦ (δῆθεν) «ἔξωθεν ἐπιβαλλόμενου» οἰκουμενισμοῦ Σας, διωκόμενους μέσῳ ἑνός δικτύου Σας πού παρακολουθεῖ ἀπό τό Ταχυδρομεῖο τοῦ Ἁγίου Ὄρους μέχρι τούς λόφους τοῦ Βόλου καί τήν Ἱερά Σύνοδο τῆς Κύπρου, ἀλλά θά τούς ἐνθαρρύνατε γιά νά κάνουν ἐμφανῶς ὅ,τι δέν μπορεῖτε (δῆθεν), πρός … λύπην Σας, νά κάνετε Ἐσεῖς, νά διαδώσουν τήν Ὀρθοδοξία ἀκαινοτόμητη! Ἀπαράδεκτα ὅλα αὐτά, Παναγιώτατε!

Δέν εἶναι, λίγα, ἔτσι δέν εἶναι; Ὅμως τό χειρότερο εἶναι, ὅτι δέν ἔχουμε κάποιο σημάδι ἀλλαγῆς, κάποιο σημάδι μετανοίας, ἀλλά τό Φανάρι πορεύεται ἔρημο τῆς θείας βοηθείας τήν ὁδό τῆς διπλωματίας, λησμονώντας, ὅτι ἡ διπλωματία, ὡς πονηρία, ἀποτελεῖ κατάρα γιά τούς ἐκκλησιαστικούς ἀνθρώπους, μᾶς εἶναι δέ καί ἄχρηστη, ἀφοῦ «οἱ υἱοί τοῦ αἰῶνος τούτου φρονιμώτεροι ὑπέρ τούς υἱούς τοῦ φωτός εἰς τήν γενεάν τήν ἑαυτῶν εἰσιν» (Λουκ. 16, 8). Ἐάν ὀρθοτομοῦσε ἡ Κωνσταντινούπολη τό λόγο τῆς ἀληθείας, ὄχι σέ ἀδάπανες προσωπικές συζητήσεις μέ ἀφελεῖς αὐτόκλητους «πραιτωριανούς» πού ὀνειρεύονται φανατικά «κοράκια», ἀλλά διδά­σκουσα εὐαγγελικῶς καί ὁμολογιακῶς «ἐπί τῶν δωμάτων», ὅπως ἔκανε παλιά, καί ἔναντι κάθε κόστους, στηριζόμενη μόνο στή βοήθεια τοῦ Θεοῦ, τότε ποιός ἀπό μᾶς δέ θά ἦταν πρόθυμος καί νά πεθάνει ὑπέρ τοῦ Πατριαρχείου; Ταυτίζετε ἐπίτηδες, πρός λαϊκή κατανάλωση, τούς ἐχθρούς τῆς οἰκουμενιστικῆς καί «σιδηρᾶς» πολιτικῆς Σας μέ τούς ἐχθρούς τοῦ Θεσμοῦ τοῦ Πατριαρχείου! Κι ὅμως, Ἐσεῖς (ὅπως καί οἱ περισσότεροι προκάτοχοί Σας) εἶστε ὁ μεγαλύτερος ἐχθρός τοῦ Θεσμοῦ αὐτοῦ, ἐπειδή ἀπομακρυνθήκατε ἀπό τήν ἀπ’ αἰῶνος θεολογική γραμμή τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί ἔτσι τό στερήσατε καί ἀπό τή δίκαιη μέν βοήθεια τοῦ Χριστοῦ, τοῦ «σώζοντος τούς εὐθεῖς τῇ καρδίᾳ» (Ψαλμ. 7, 11) καί ὄχι τούς διπλωμάτες καί δειλούς, ἀλλά καί ἀπό τήν ὁλόκαρδη προσφορά πολλῶν ἄλλων πιστῶν, πού τώρα κάνατε ἐχθρούς Σας (ὄχι ὡς προσώπου, ἀλλά ὡς αἱρετικῆς νοοτροπίας). Κρῖμα, Παναγιώτατε!

Σκεφτῆτε, πόσοι Κληρικοί, Μοναχοί καί λαϊκοί οἱ ὁποῖοι εὔχονται ὑπέρ Ὑμῶν, γιά νά ὀρθοτομεῖτε τό λόγο τῆς ἀληθείας, «ἵνα ἤρεμον καί ἡσύχιον βίον διάγωμεν», (Α’Τιμ. 2, 2 ) νιώθουν τό στομάχι τους καί τήν καρδιά νά σφίγγεται, στήν ἀναγγελία τῶν ταξιδιῶν Σας στό ἐξωτερικό καί τῆς λοιπῆς δραστηριότητάς Σας, μή γνωρίζοντας «τί τέξεται ἡ ἐπιοῦσα» τοῦ οἰκουμενισμοῦ ! Καί ἐνῷ Σεῖς τονίζετε μονόφθαλμα τήν ὑπακοή τῶν τέκνων πρός τούς πατέρες, λησμονεῖτε καί τήν παράλληλη ἀποστολική προτροπή «οἱ πατέρες μή παροργίζετε τά τέκνα ὑμῶν» (Ἐφεσ. 6, 1.4 ). Πόση δίκαιη δυσαρέσκεια ἔχει συγκεντρωθεῖ σέ βάρος Σας στό Θρόνο τοῦ Χριστοῦ! Πράγματι, τό Πατριαρχεῖο φαίνεται νά ἐμπνέεται ἀπό τίς ἀρχές ἐκείνων πού ἔχουν ἀναρτήσει τά μασωνικά ἐμβλήματά τους πάνω στόν Πύργο τῆς Μεγάλης τοῦ Γένους Σχολῆς (γεγονός πού μᾶς παρέδωσε στό χαρτί καί ὁ Ἀββᾶς Δοσίθεος ὁ ἁπλοῦς), καί φαίνεται νά ἐφαρμόζη, ὅταν μέν βρίσκεται σέ ἀδυναμία, τό μασονο-πυθαγόρειο «ὅρα, ἄκουε, σίγα», κι ἀπ’ τήν ἄλλη τό βολικό σύνθημα «τό δίκαιον ἐν τῇ ἰσχύϊ», ὅταν βρίσκεται ἔναντι τῶν ἀδύναμων ὑφισταμένων του. Τί ἄλλο νά ποῦμε; Ἴσως ὁ μόνος λόγος πού τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο διατηρεῖται, Παναγιώτατε, εἶναι κάποια εὐοίωνη προοπτική ὀρθοδόξου εὐαγγελισμοῦ τῶν Τούρκων.

Εὐχόμαστε, Παναγιώτατε, ὁλόψυχα, ὁ Θεός νά Σᾶς ὁδηγήσει πρός τήν Ἀλήθεια, ἡ ὁποία βρίσκεται παρά τούς πόδες Σας ἐδῶ καί πολλές δεκαετίες, ἀλλ’ ἐπιδεικτικῶς καταφρονεῖται ἀπό Σᾶς, καί ὁ Χριστός νά Σᾶς σώσει. Ἐμεῖς, χωρίς νά ἐπιδιώκουμε κάτι ἐναντίον Σας, παρά μόνο τήν ἀλλαγή πλεύσης Σας στά θέματα Πίστεως, ἀποροῦμε πάντως μαζί μέ τό Μιχαήλ Ψελλό (πού δέν ἦταν καί «ταλιμπάν» Ὀρθόδοξος): «Ἐγώ ἀπορῶ, πῶς παλιά μέν, ὅταν δέν εἶχε ἀκόμη ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καθαρθῆ [ἀπό τίς αἱρέσεις], ἄν βλάστανε κάποια ἀκανθώδης παραφυάδα, εὐθύς ἀποτεμνόταν, καί διώχνονταν ἀπό τούς ἱερούς θρόνους οἱ πρόεδροι οἱ περιβόητοι καί στά ὀνόματα καί στά πράγματα, ὅταν κατεύθυναν τά σκῆπτρα εὐσεβεῖς -καί τότε- Αὐτοκράτορες, ὁ πολύς Κωνσταντῖνος, ὁ Θεοδόσιος καί ἄλλοι, γιά νά μή τούς λέω ξεχωριστά, ὄχι ὅταν ἐπρόκειτο γιά καινοτόμα δόγματα, οὔτε γιά ἀσέβειες, ἀλλά κι ἄν ἀφόρισαν κάποιον προϊστάμενο τῆς Ἐκκλησίας χωρίς λόγο, ἄν κακολόγησαν, ἤ ἄν προξένησαν βαρύτερες πληγές. Τώρα, πού ὁ λόγος τῆς ἀληθείας ἔχει διασπαρεῖ παντοῦ, δυσανασχετοῦμεν, ἄν κάποιος Πατριάρχης πού ἀσέβησε, καθαιρεθεῖ». (Λόγος πρός τήν Σύνοδον, Κατηγορία τοῦ Ἀρχιερέως).

Νεμέσιος








Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2009

Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι δυνατό να αναγνωρίσει το δόγμα του πρωτείου και του αλάθητου του πάπα.

+Ο π.Αντώνιος Αλεβιζόπουλος

Βασική διαφορά του Ρωμαιοκαθολικισμού με την Ορθοδοξία αποτελεί η απόφαση της Α΄ Συνόδου του Βατικανού (1870), που θέσπισε τον πάπα ως ορατή κεφαλή της Εκκλησίας και αλάθητο, μάλιστα “εξ εαυτού και όχι με βάση τη συγκατάθεση της Εκκλησίας”. Όταν θεσπίστηκε το δόγμα του πρωτείου και του αλάθητου του Πάπα, σχηματίσθηκε νέο σχίσμα με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί η Παλαιοκαθολική “Εκκλησία”… Η Β΄ Σύνοδος του Βατικανού (1962-1965) δεν επέφερε μεταβολή στις δογματικές διαφορές. Στη “Δογματική Διάταξη περί Εκκλησίας”, που χαρακτηρίζεται ως “το σπουδαιότερο κείμενο της Β΄ Συνόδου του Βατικανού”, επικυρώνεται η Α΄ Σύνοδος του Βατικανού και υπογραμμίζεται πως ο πάπας είναι “η μόνιμη και ορατή αρχή και θεμέλιο στην ενότητα της πίστης και της εκκλησιαστικής κοινωνίας”…



Ο πάπας τοποθετείται πάνω από τις Οικουμενικές Συνόδους (κεφ. Γ΄ 22)· για να είναι κανείς “ολοκληρωτικά ενσωματωμένος” στην κοινωνία της Εκκλησίας πρέπει να αναγνωρίσει το πρωτείο και το αλάθητο του πάπα (κεφ. Β΄ 9). Παρόλο το “άνοιγμα” των ρωμαιοκαθολικών με βάση τη σύνοδο αυτή, το “Διάταγμα περί Οικουμενισμού” διακηρύσσει πως οι μη ρωμαιοκαθολικοί χριστιανοί «τελούν εν ποια τινι κοινωνία» με την “Eκκλησία” της Pώμης, ότι η «πληρότητα της χάριτος και αληθείας είναι εμπεπιστευμένη» στη “Pωμαιοκαθολική Eκκλησία” και ότι «πρέπει πλήρως να ενσωματωθούν όλοι (σ’ αυτήν), όσοι κατά τινα τρόπον, ανήκουν ήδη στο λαό του Θεού» (παράγρ. 3).

[...] Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι δυνατό να αναγνωρίσει το δόγμα του πρωτείου και του αλάθητου του πάπα. Δεν δέχεται οποιαδήποτε αγιογραφική καταχύρωση αυτού του δόγματος ή οποιαδήποτε αναφορά στην αρχαία παράδοση της Εκκλησίας. Το χωρίο «Συ ει Πέτρος, και επί ταύτη την πέτρα οικοδομήσω μου την εκκλησίαν, και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Mατθ. Iστ΄, 18) δεν έχει σχέση με τον πάπα της Ρώμης. Σημαίνει πως η Εκκλησία την οποία ίδρυσε ο Κύριος, είναι θεμελιωμένη στην ομολογία του Πέτρου, πως ο Χριστός είναι όντως «Υιός του Θεού» κατά φύση, δηλαδή πάνω στην πίστη, πως στο πρόσωπο του Χριστού ενώθηκε ο Θεός κι ο άνθρωπος. Αυτό είναι το θεμέλιο της Εκκλησίας, όχι ο Απόστολος Πέτρος. Ο Χριστός, τονίζει, πως με την έννοια που ο Πέτρος ήταν «υιός του Ιωνά», με την ίδια έννοια είναι και ο ίδιος «υιός του Θεού του ζώντος», δηλαδή ομοούσιος προς τον Πατέρα (Ματθ. Ιστ΄, 17-18).

Αλλά κι αν ο Πέτρος θεωρηθεί θεμέλιος λίθος της Εκκλησίας, πρέπει να προστεθεί πως ακρογωνιαίος λίθος είναι ο ίδιος ο Χριστός και δευτερεύοντες λίθοι όλοι οι Απόστολοι, όχι μόνο ο Πέτρος (Εφεσ. Β΄, 20 πρβλ. Α΄ Κορ. Γ΄, 11). Γι’ αυτό και τα “κλειδιά” του «δεσμείν και λύειν», το μυστήριο δηλαδή της άφεσης των αμαρτιών, δεν δίδεται μόνο στον Πέτρο (Ματθ. Ιστ΄, 19), αλλά σε όλους τους Αποστόλους (Ματθ. Ιη΄, 18). Στην Αγία Γραφή όλοι οι Απόστολοι έχουν ίση τιμή (Ματθ. Ιθ΄, 28 & Αποκ. Κα΄, 12-21).

Η σύνοδος των Αποστόλων είναι ανώτερη από κάθε Απόστολο· και από τον Απόστολο Πέτρο (Πράξ. Η΄, 14). Μάλιστα, στην αποστολική σύνοδο προεδρεύει ο Απόστολος Ιάκωβος, όχι ο Πέτρος (Πράξ. Ιε΄, 6-26). Αλλά κι αν παραδεχθούμε οποιοδήποτε πρωτείο του Πέτρου, γιατί αυτό να το συνεχίζει ο πάπας της Ρώμης και όχι άλλοι επίσκοποι, που εγκαταστάθηκαν από τον Απόστολο Πέτρο, όπως ο Επίσκοπος Αντιοχείας; Το πρωτείο και το αλάθητο απορρίπτεται και από την ιστορία…

Το βρήκαμε ΕΔΩ

Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2009

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος : Συμβουλές σε νιόπαντρες γυναίκες


Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος έστειλε σε μια πνευματική του θυγατέρα, (την Ολυμπιάδα), την κατωτέρω επιστολή σα «δώρο» για τον γάμο της, που μόλις τέλεσε. Η κατωτέρω επιστολή έχει βάθος Θεολογίας και ψυχολογίας. Και πάνω απ’ όλα δίνει στη σύζυγο πολύτιμες συμβουλές για έναν πετυχημένο γάμο.
Γράφει : «Κόρη μου, στους γάμους σου εγώ ο πνευματικός σου πατέρας, ο Γρηγόριος, σου κάνω δώρο τούτο το ποίημα. Και είναι ότι καλλίτερο η συμβουλή του πατέρα. Άκου λοιπόν Ολυμπιάδα μου: Ξέρω ότι θέλεις να είσαι πραγματική χριστιανή.
Και μια πραγματική χριστιανή πρέπει όχι μόνο να είναι, αλλά και να φαίνεται.
Γι’ αυτό, σε παρακαλώ, να προσέξης την εξωτερική σου εμφάνιση.
Να είσαι απλή (…) Τα βαρύτιμα και πολυτελή φορέματα, ας τα φορούν εκείνες, που δεν επιθυμούν ανώτερη ζωή, που δεν ξέρουν τι θα πη πνευματική ακτινοβολία. Εσύ, όμως έβαλες μεγάλους και υψηλούς στόχους στη ζωή σου. Κι αυτοί οι στόχοι σου ζητούν όλη τη φροντίδα κι όλη την προσοχή. (…)
Με το γάμο, η στοργή και η αγάπη σου να είναι φλογερή και αμείωτη για κείνον, που σου δωσε ο Θεός. Για κείνον, πού έγινε το μάτι της ζωής σου και σου ευφραίνει την καρδιά. Κι αν καταλάβης πως ο άνδρας σου σε αγαπάει περισσότερο απ’ όσο τον αγαπάς εσύ, μη κυττάξης να του πάρης τον αέρα, κράτα πάντα τη θέση που σου ορίζει το Ευαγγέλιο.
Εσύ να ξέρης ότι είσαι γυναίκα, έχεις μεγάλο προορισμό, αλλά διαφορετικό από τον άνδρα, που πρέπει να είναι η κεφαλή. Άσε την ανόητη ισότητα των δύο φύλων και προσπάθησε να καταλάβης τα καθήκοντα του γάμου. Στην εφαρμογή τους θα δης πόση αντοχή χρειάζεται για να ανταποκριθής, όπως πρέπει, σε αυτά τα καθήκοντα, αλλά και πόση δύναμη κρύβεται στο ασθενές φύλο. Θα ξέρης, πόσο εύκολα θυμώνουν οι άνδρες. Είναι ασυγκράτητοι και μοιάζουν με λιοντάρια. Σ’ αυτό το σημείο η γυναίκα πρέπει να είναι δυνατότερη και ανώτερη. Πρέπει να παίζη το ρόλο του θηριοδαμαστή. Τι κάνει ο θηριοδαμαστής όταν βρυχάται το θηρίο; Γίνεται περισσότερο ήρεμος και με την καλωσύνη καταπραΰνει την οργή.
Του μιλάει γλυκά και μαλακά, το χαϊδεύει, το περιποιείται και πάλι το χαϊδεύει κι έτσι το καταπραΰνει (…) Ποτέ μη κατηγορήσης και αποπάρης τον άνδρα σου για κάτι που έκανε στραβό. Ούτε πάλι για την αδράνειά του, έστω κι αν το αποτέλεσμα δεν είναι αυτό που ήθελες εσύ. Γιατί ο διάβολος είναι αυτός, που μπαίνει εμπόδιο στην ομοψυχία των συζύγων (…)
Να έχετε κοινά τα πάντα και τις χαρές και τις λύπες. Γιατί ο γάμος όλα σας τα έκανε κοινά. Κοινές και οι φροντίδες, γιατί έτσι το σπίτι θα στεριώση. Να συμβάλλης εκφράζοντας τη γνώμη σου, ο άνδρας όμως ας αποφασίζη. Όταν τον βλέπης λυπημένο, συμμερίσου τη λύπη του εκείνη την ώρα. Γιατί είναι μεγάλη ανακούφιση στη λύπη, η λύπη των φίλων. Όμως αμέσως να ξαστεριάζη η όψη σου και νά είσαι ήρεμη χωρίς αγωνία. Η γυναίκα είναι το ακύμαντο λιμάνι για το θαλασσοδαρμένο σύζυγο.(…)
Μη συναναστρέφεσαι φαντασμένες γυναίκες, που έχουν στο νου τους στο έξω, για επίδειξη. (…)
Κράτα την μορφή σου γαλήνια και μη την αλλοιώνης ούτε με μορφασμούς, όταν είσαι θυμωμένη. Στολίδια τ’ αυτιά νάχουν όχι μαργαριτάρια, αλλά ν’ ακούν καλά λόγια και να βάζουν για τα άσχημα λουκέτο στο νου. Έτσι, είτε κλειστά είναι, είτε ανοιχτά, η ακοή θα μένη αγνή. Όσο για τα μάτια, είναι κείνα, που δείχνουν όλο το εσωτερικό της ψυχής. Ας σταλάζη αγνό κοκκίνισμα η παρθενική ντροπή κάτω από τα βλέφαρά σου και ας προκαλή τη σεμνότητα και την αγνή ντροπή σε όσους σε βλέπουν και σ’ αυτόν ακόμα το σύζυγό σου. Είναι πολλές φορές προτιμότερο, για πολλά πράγματα, να κρατάς κλειστά τα μάτια, χαμηλώνοντας το βλέμμα. Και τώρα στη γλώσσα. Θάχης πάντα εχθρό τον άνδρα σου, αν έχης γλώσσα αχαλίνωτη, έστω κι αν έχης χίλια άλλα χαρίσματα. Γλώσσα ανόητη βάζει, πολλές φορές, σε κίνδυνο και τους αθώους. Προτίμα κι όταν ακόμα έχης δίκιο, τη σιωπή. Είναι προτιμότερη για να μη ριχοκινδυνεύσης να πης ένα άτοπο λόγο. Κι αν έχης την επιθυμία να λες πολλά, το καλλίτερο είναι να σωπαίνης. Πρόσεχε ακόμα και το βάδισμά σου. Μετράει στη σωφροσύνη. (…)
Αν από μένα τον γέροντα πήρες κάποιο λόγο πνευματικό, σου συνιστώ να τον φυλάξης στα βάθη της ψυχής σου. Έτσι με ότι πήρες από αυτά που άκουσες και με την ηθική σου ανωτερότητα, θα θεραπεύσης τον εξαίρετο σύζυγό σου και περίφημο πολιτικό άνδρα από την υπερηφάνεια. Αυτό τώρα το παρόν δώρο, κειμήλιο σου προσφέρω. Αν θέλης πάλι να σου ευχηθώ και το καλλίτερο, σου εύχομαι να γίνης αμπέλι πολύκαρπο, με τέκνα τέκνων, για να δοξάζεται από περισσότερους ο Θεός, για τον οποίον γεννιόμαστε και προς τον Οποίον πρέπει απ’ αυτή τη ζωή να οδεύουμε».
(Μετάφραση υπό κ. Αθηνάς Α. Καραμπέτσου, φιλολόγου, βλ. “Ορθόδοξος Τύπος”, φ. 31.3.2000, σελ. 3). Από το βιβλίο «ΓΑΜΟΣ – Πνευματικό Γυμναστήριο», Αρχ. Βασιλείου Π. Μπακογιάννη, Εκδόσεις: Νεκτ. Παναγόπουλος.

Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2009

"Ανεπηρέαστοι και άκαμπτοι μπροστά σε εκφοβισμούς, απειλές και εκβιασμούς"

Απάντηση στις απειλές του Οικουμενικού Πατριαρχείου δίνουν κληρικοί και μοναχοί με επιστολή τους προς την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος στην οποία καταδικάζουν την επιχείρηση του Φαναρίου για επέμβαση στα εσωτερικά της Εκκλησία της Ελλάδος.Στην επιστολή-απάντηση προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη και τον Μητροπολίτη Περγάμου απαριθμούνται μία σειρά από ενέργειες του Οικουμενικού Πατριάρχη που πραγματοποιήθηκαν χωρίς καμμία πανορθόδοξη απόφασηΚαταδικάζονται οι εκφοβισμοί και οι απειλές τους Οικουμενικού Πατριαρχείου και στιγματίζεται "η γνωστή τακτική των αφορισμών και της συλλήβδην καταδίκης, που δεν ανέχεται αντίλογο, που αδυνατεί να διανοηθεί δεύτερη άποψη, που συντρίβει όποιον επιχειρεί να την εκφέρει. Η γνωστή τακτική, που αρέσκεται σε πειθαναγκασμούς, σε ποδηγέτηση, σε ολοκληρωτική επι­βολή, σε εκκλησιαστικό ραγιαδισμό".Γίνεται αναφορά στην εγκατάλειψη του ζητήματος της Ουνίας και την απόδοχή των θέσεων του Βατικανού, καθώς και στην επικείμενη Σύνοδο της Μικτής Επιτροπής Θεολογικού διαλόγου σε λίγες ημέρες στην Κύπρο.Τέλος δηλώνεται κατηγορηματικά ότι οι κληρικοί, μοναχοί και ο πιστός λαός θα συνεχίσουν να αγωνίζονται για την διαφύλαξη της αμωμήτου ορθοδόξου πίστεως παραμένοντας "ανεπηρέαστοι και άκαμπτοι μπροστά σε εκφο­βισμούς, απειλές και εκβιασμούς ,προσθέτουμε και την μικρή μας φωνή ,και την συνυπογράφουμε ολόψυχα!!!


"Ολόκληρο το κείμενο της επιστολής έχει ως εξής:8 Οκτωβρίου 2009


Προς την Σεπτήν Ιεραρχίαν
της Εκκλησίας της Ελλάδος


Μακαριώτατε,Σεβασμιώτατοι άγιοι Αρχιερείς,

Τις τελευταίες ημέρες, και εν όψει της Συνόδου της Ολομελείας της Μικτής Επιτροπής Θεολογικού Διαλόγου Ορθοδόξων-Ρωμαιοκαθολικών στην Κύπρο, επιχειρείται από το Οικουμενικό Πατριαρχείο μία προσπά­θεια σπιλώσεως, συκοφαντήσεως, εκφοβισμού και φιμώσεως όλων όσοι εξέφρασαν το τελευταίο διάστημα την αντίθεσή τους στα σύγχρονα οι­κουμενιστικά ανοίγματα και την πορεία του θεολογικού διαλόγου.


Η προσπάθεια αυτή έχει λάβει την επίσημη έκφρασή της σε δύο επι­στολές, μία του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολο­μαίου προς τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο και μία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Περγάμου κ. Ιωάν­νου προς όλους τους Σεβασμιωτάτους Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος.Και στις δύο αυτές επιστολές παρατηρούνται στοιχεία παρεμβατικής τακτικής και εισχωρήσεως στα της Εκκλησίας της Ελλάδος, αποπροσανα­τολισμού και επιλεκτικής αναφοράς ενεργειών και αποφάσεων, καθώς και παντελής έλλειψη επιχειρημάτων και τεκμηριωμένου λόγου.


Από το ύφος και το περιεχόμενο των επιστολών απορρέει μία απαξί­ωση προς την Εκκλησία της Ελλάδος, τους Σεβασμιωτάτους Μητροπολίτες της, τους κληρικούς και μοναχούς της, τους Καθηγητές θεολόγους της και τον πιστό λαό της.


Όλους αυτούς τους μέμφονται για «ζηλωτικές τάσεις», σχισματική διάθεση, έλλειψη επιγνώσεως, «ολιγωρία», «απαξίωση των συνοδικών αποφάσεων», «εμπάθεια, φανατισμό η μανία αυτοπροβολής».Είναι η γνωστή τακτική των αφορισμών και της συλλήβδην καταδίκης, που δεν ανέχεται αντίλογο, που αδυνατεί να διανοηθεί δεύτερη άποψη, που συντρίβει όποιον επιχειρεί να την εκφέρει. Η γνωστή τακτική, που αρέσκεται σε πειθαναγκασμούς, σε ποδηγέτηση, σε ολοκληρωτική επι­βολή, σε εκκλησιαστικό ραγιαδισμό.


Είναι εμφανής η διάθεση εκ μέρους των δύο υψηλών αξιωματούχων να εισχωρήσουν σε εσωτερικές υποθέσεις της Εκκλησίας της Ελλάδος. Με ανοίκειους χαρακτηρισμούς, υποδείξεις, έμμεσους εκβιασμούς και απειλές επιχειρείται η ποδηγέτηση και η χειραγώγηση των Ιεραρχών και η τεχνητή εκμαίευση της αποφάσεώς τους.

Η Εκκλησία της Ελλάδος καλείται, με τον τρόπο αυτό, ουσιαστικά να καταδικάσει τους ίδιους τους Επισκόπους της, τους κληρικούς της, τους μοναχούς της και τον πιστό λαό της, που υπέγραψαν και συνεχίζουν να υπογράφουν την «Ομολογία Πίστεως», αφού, κατά τον Οικουμενικό Πα­τριάρχη, «μη καταδικάζουσα αλλά δεχομένη σιωπηρώς..­.. δημιουργεί προ­βληματισμόν ουχί μόνον εις το ποίμνιον αυτής, αλλά και εις την μετά των λοιπών Ορθοδόξων Εκκλησιών κοινωνίαν αυτής».


Αν η Εκκλησία Κωνστα­ντινουπόλεως είχε ποίμνιο ευαίσθητο εις τα οικουμενιστικά δρώμενα, θα αντιμετώπιζε τις ίδιες ανησυχίες και τους ίδιους καλούς προβληματισμούς. Η παραδοσιακή Εκκλησία της Ελλάδος όχι μόνο δεν δημιουργεί προβλή­ματα στην μετά των λοιπών Ορθοδόξων Εκκλησιών κοινωνία, αλλά σ᾽ αυτή και στις υγιείς και ισχυρές θεολογικές της δυνάμεις στηρίζονται πά­ντοτε οι ομόδοξοι αδελφοί μας, όπως φάνηκε και από την ευρεία διορθό­δοξη αποδοχή της «Ομολογίας».


Και διερωτώμεθα, μετά πόνου ψυχής, αν αναλογίστηκε ποτέ ο Οικου­μενικός Πατριάρχης όχι μόνον τον προβληματισμό, αλλά την βαθειά οδύνη, την απογοήτευση και τον έντονο σκανδαλισμό, που προκαλεί ο ίδιος και ο συσχηματισμός με τους αιρετικούς στο ορθόδοξο ποίμνιο.Κατηγορεί το κείμενο της «Ομολογίας Πίστεως» ότι δήθεν σε αυτό «ενυπάρχει το σπέρμα του σχίσματος».


Και διερωτώμεθα πως με τόση ευ­κολία αναγορεύονται σε σχισματικά τα αυτονόητα της πίστεώς μας. Είναι σχισματικοί οι Άγιοι και Πατέρες της Εκκλησίας μας, που εθέσπισαν και εδογμάτισαν την αλήθεια και την ακρίβεια της αμωμήτου ορθοδόξου πί­στεώς μας;


Μήπως αυτό επιβεβαιώνει παλαιότερη απαράδεκτη πατριαρ­χική θέση, σύμφωνα με την οποία «οι κληροδοτήσαντες εις ημάς την διά­σπασιν προπάτορες ημών υπήρξαν ατυχή θύματα του αρχεκάκου όφεως και ευρίσκονται ήδη εις χείρας του δικαιοκρίτου Θεού»; (Επίσκεψις 30.11.1998).


Και στις δύο επιστολές γίνεται συνεχής επίκληση των πανορθοδόξων αποφάσεων, που αφορούν στην συνέχιση του θεολογικού διαλόγου με τους ετεροδόξους. Οι αποφάσεις αυτές ουδέποτε αμφισβητήθηκαν από τους ασκούντες κριτική στον οικουμενισμό, παρότι, βεβαίως, δεν αποτε­λούν θέσφατο και ούτε υπερισχύουν των αποφάσεων των Οικουμενικών Συνόδων και της δογματικής διδασκαλίας και συνειδήσεως της Εκκλησίας.


Η κριτική η οποία έχει ασκηθεί αφορά κυρίως ανοίγματα, ενέργειες και κείμενα, που δεν έχουν στηριχθεί σε πανορθόδοξη απόφαση και ουδέποτε εγκρίθηκαν συνοδικά, αλλά αντιθέτως αντιμετωπίσθηκαν αρνητικά από ορθοδόξου πλευράς.


Πρόκειται για την εφαρμογή και την αποδοχή στην πράξη της παναιρέσεως του Οικουμενισμού.Στην επιστολή του προς τον Μακαριώτατο κ. Ιερώνυμο ο Οικουμενικός Πατριάρχης υποστηρίζει ότι «τας μετά των ετεροδόξων επαφάς εγκρίνουν δια συνοδικών αποφάσεων πάσαι αι Ορθόδοξοι Εκκλησίαι».·


Και τίθεται το ερώτημα:·

Ποιές συνοδικές αποφάσεις πασών των Ορθοδόξων Εκκλησιών ενέκριναν την συμμετοχή του Οικουμενικού Πατριάρχου στις παπικές λειτουργίες στο Βατικανό;· Ποιές συνοδικές αποφάσεις πασών των Ορθοδόξων Εκκλησιών ενέκριναν την συμμετοχή του αιρεσιάρχη Πάπα στην ορθόδοξη Θεία Λειτουργία και την ανταλλαγή λειτουργικού ασπασμού με τον Οικουμενικό Πατριάρχη;·

Ποιές συνοδικές αποφάσεις πασών των Ορθοδόξων Εκκλησιών ενέκριναν την συμμετοχή σε συμπροσευχές και λατρευτικές πράξεις των ετεροδόξων;· Ποιές συνοδικές αποφάσεις πασών των Ορθοδόξων Εκκλησιών έκαναν δεκτές από ορθοδόξου πλευράς τις αιρετικές θεωρίες των κλάδων, των αδελφών εκκλησιών, των δύο πνευμόνων, της αποδοχής του βαπτίσματος των ετεροδόξων;

Ποιές συνοδικές αποφάσεις πασών των Ορθοδόξων Εκκλησιών ανε­γνώρισαν το Βατικανό ως Εκκλησία και τον Πάπα ως κανονικό επίσκοπο, συνυπεύθυνο για την διαποίμανση των Χριστιανών;

Η επίμονη επίκληση των συνοδικών αποφάσεων και η περιχαράκωση σ’ αυτές καθιστά ακόμη πιο αναξιόπιστη την επιχειρηματολογία των δύο επιστολών, αφού, όπως αποδεικνύεται, πλείστες όσες ενέργειές τους πραγματοποιήθηκαν ερήμην η καθ’ υπέρβαση η και αντίθετα προς τις συ­νοδικές αποφάσεις.Επισημαίνουμε επίσης την γνωστή τακτική της διπλής γραμμής πλεύ­σεως.


Μία ορθοδοξότατη γραμμή στις Πανορθόδοξες Διασκέψεις και στις αλεπάλληλες περιοδείες ανά τις Μητροπόλεις της Ελλάδος και το Άγιο Όρος και μία άλλη, οικουμενιστική γραμμή στις επαφές με τους ετεροδό­ξους. Όχι το ναι ναι και το ου ου, αλλά άλλοτε ναι και άλλοτε ου.


Οι αποφάσεις για παράδειγμα της Γ Πα­νορ­θο­δό­ξου Προσυνοδικής Δι­ασκέψεως (1986), που επικαλείται ο Οικουμενικός Πατριάρχης, έχουν επα­νειλημμένα παραβιαστεί σε τέτοιο βαθμό, που να τις καθιστούν κενό γράμμα.


Αναφέρουμε ως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα το τελικό κείμενο της Θ Γε­νι­κῆς Συνελεύσεως του Π.Σ.Ε. στο Porto Alegre, το οποίο συνυπέγρα­ψαν και οι ορθόδοξοι αντιπρόσωποι και όπου συνομολογείται ότι «Ομολο­γούμε Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, όπως αυτή ορίζεται από το σύμβολο Νικαίας-Κων/πολης (381). Κάθε εκκλησία (σημ. που συμμε­τέχει στο Π.Σ.Ε.) είναι η Εκκλησία καθολική και όχι απλά ένα μέρος της. Κάθε εκκλησία είναι η Εκκλησία καθολική, αλλά όχι στην ολότητά της. Κάθε εκκλησία εκπληρώνει την καθολικότητά της, όταν είναι σε κοινωνία με τις άλλες εκκλησίες» (Porto Alegre, Φεβρουάριος 2006).Σε ο,τι αφορά δε τον διμερή θεολογικό διάλογο με τους Ρωμαιοκαθολι­κούς, στα πλαίσια της Διεθνούς Μικτής Επιτροπής Θεολογικού Διαλόγου, είναι οφθαλμοφανής η εκτροπή από τις πανορθόδοξες αποφάσεις και τις δεσμεύσεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα Μνημόνια των Ορθοδόξων Προ­καθημένων, τα οποία επιλεκτικά επικαλείται ο Σεβασμιώτατος Μητροπο­λίτης Περγάμου, θέτουν ως προϋπόθεση για την συνέχιση του διαλόγου και την αλλαγή της θεματολογίας του την προηγούμενη ουσιαστική κατα­δίκη της Ουνίας.Το ζήτημα, βεβαίως, της Ουνίας δεν συζητήθηκε ούτε στο Βελιγράδι το 2004 ούτε και στη Ραβέννα το 2007 στις αντίστοιχες Συνόδους της Μικτής Επιτροπής Θεολογικού Διαλόγου. Στο κείμενο μάλιστα της Ραβέννας γίνε­ται έμμεσος, αλλά σαφέστατος διαχωρισμός του θέματος της Ουνίας από το συζητούμενο στην παρούσα φάση του διαλόγου. Αναφέρει επί λέξει το κείμενο της Ραβέννας: «Από του έτους 1990 μέχρι το 2000 το κύριον θέμα, το οποίον συνεζητήθη υπό της Επιτροπής, ήτο αυτό της «Ουνίας» (Κείμενον του Μπελεμεντίου, 1993, Βαλτιμόρη, 2000), θέμα, το οποίον θα εξετάσωμεν περαιτέρω εις το εγγύς μέλλον. Εν τω παρόντι επιλαμβανόμεθα του θέμα­τος, το οποίον ετέθη εις το τέλος του Κειμένου του Βάλαμο και μελετώμεν τα θέματα εκκλησιαστικής κοινωνίας, της συνοδικότητας και της εξουσίας».


Παραλείπουμε την απαράδεκτη και προκλητική αποσιώπηση και εξα­φάνιση στη Ραβέννα της καταδίκης της Ουνίας με απόφαση της Ολομε­λείας στο Freising του Μονάχου το 1990, που αποδεικνύει πόσο αναξιόπι­στοι είναι οι του Βατικανού στο Διάλογο, αφού άλλες αποφάσεις δέχονται και άλλες απορρίπτουν, γράφοντάς μας, κατά το λεγόμενον, «εις τα πα­λαιότερα των υποδημάτων τους», και παρατηρούμε ότι είναι πρόφαση και υπεκφυγή του μητροπολίτου Περγάμου ότι θα συζητηθεί προσεχώς το θέμα της Ουνίας εις τα πλαίσια της συζητήσεως του θέματος περί του πρωτείου του Πάπα. Το θέμα της Ουνίας έπρεπε να είχε κλείσει με την απόφαση του Freising του Μονάχου, όπου Ορθόδοξοι και Ρωμαιοκαθολικοί υπέγραψαν την καταδίκη της Ουνίας.


Πρέπει να αισχύνονται και όχι να προκαλούν αυτοί που ταπείνωσαν την Ορθοδοξία στο Balamand του Λιβά­νου (1993), όπου με απουσία έξι αυτοκεφάλων εκκλησιών (Ιεροσόλυμα, Σερβία, Βουλγαρία, Γεωργία, Ελλάς, Τσεχοσλοβακία) συρθήκαμε σε και­νούργια περιττή συζήτηση για την Ουνία, με την οποία τη απαιτήσει του Βατικανού ακυρώσαμε την απόφαση του Μονάχου (1990), αθωώσαμε την Ουνία και το χειρότερο προβήκαμε σε σοβαρές παραχωρήσεις σε θέματα πίστεως· εξισώσαμε εκεί εκκλησιολογικά την Ορθόδοξη και την Ρωμαιο­καθολική «Εκκλησία», αρνηθέντες ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Και μόνο αυτό έπρεπε να φράττει το στόμα και να συγκρατεί την γραφίδα όσων τολμούν να ομιλούν για σεβασμό των συνοδικών αποφάσεων, τις οποίες κατεξευτέλισαν.


Εξα­κολουθούμε μάλιστα να δεχόμαστε την Ουνία ως συνομιλητή μας στο Διάλογο.

Σε ο,τι αφορά δε συνολικά το κείμενο της Ραβέννας, το οποίο έχει δε­χθεί οξύτατες κριτικές από ορθοδόξου πλευράς, διότι εκχωρεί την ορθό­δοξη εκκλησιολογία στους αιρετικούς, δεν έχει υπάρξει μέχρι σήμερα καμ­μία απολύτως συζήτηση, ενημέρωση, απόφαση η έγκριση σε Συνοδικό επίπεδο από την Εκκλησία της Ελλάδος.


Σε ποιές Πανορθόδοξες αποφάσεις αναφέρονται οι δύο αξιωματούχοι, όταν δεν υπάρχουν καν Συνοδικές εγκρίσεις της Εκκλησίας της Ελλάδος για τα 10 κείμενα των Συνελεύσεων της Μικτής Επιτροπής που προηγήθη­καν;


Πως θα προσέλθει ο Συνοδικός απεσταλμένος της Εκκλησίας της Ελ­λάδος να συμμετάσχει στην διαπραγμάτευση του νέου κειμένου της Επι­τροπής, όταν δεν έχει εγκριθεί Συνοδικά το προηγούμενο, το οποίο μάλι­στα αποτελεί και την βάση του επικείμενου διαλόγου;


Ποιά αξιοπιστία μπορεί να έχει ένας τέτοιος διάλογος (υπό την συ­μπροεδρία του Σεβασμιωτάτου Περγάμου), όταν αδιαφορεί για την Συνο­δική έγκριση των πορισμάτων του εκ μέρους των Τοπικών Ορθοδόξων Εκ­κλησιών που μετέχουν σ’ αυτόν;Γιατί διαμαρτύρονται για την «Ομολογία Πίστεως», η οποία αποτελεί συνοδική συμμετοχή του πληρώματος της Εκκλησίας, την οποία έπρεπε να επιδιώκουν και όχι να αφορίζουν; Αυτό δεν είναι Ορθόδοξη Εκκλησιολογία αλλά παπική ιεροκρατία.Αυτήν την ιεροκρατική «αυθεντία και το κύρος των Συνοδικών αποφά­σεων» υπερασπίζεται ο Μητροπολίτης Περγάμου κι αυτό είναι το «εκκλη­σιολογικόν διακύβευμα» για το οποίο αγωνιά;



Το ερώτημα, το οποίο μας συνέχει, είναι πραγματικά αμείλικτο. Όχι, όμως, όπως το διαστρέφει κατακλείοντας την επιστολή του ο Μητροπολί­της Περγάμου, διερωτώμενος αν «υφίστανται Ορθοδοξία και δόγματα πί­στεως άνευ συνοδικών αποφάσεων», αλλά όπως ισχύει στην πραγματικό­τητα· αν, δηλαδή, υφίστανται συνοδικές αποφάσεις άνευ της Ορθοδοξίας και των δογμάτων πίστεως.Αυτό είναι το αληθινό διακύβευμα· η διαφύλαξη της αληθείας και της ακριβείας της αμωμήτου ορθοδόξου πίστεώς μας, εκφραζομένης Συνοδι­κώς υπό της Αγιωτάτης Εκκλησίας μας στα πλαίσια της απρόσκοπτης λει­τουργίας Της ως Αυτοκεφάλου Τοπικής Ορθοδόξου Εκκλησίας.Αυτό το διακύβευμα δεν θα παύσουμε, χάριτι Θεού, να υπερασπιζόμα­στε και να διαφυλάττουμε ανεπηρέαστοι και άκαμπτοι μπροστά σε εκφο­βισμούς, απειλές και εκβιασμούς. Ο προβληματισμός των δύο υψηλών επιστολογράφων είναι αθεμελίωτος.



Η ορθόδοξη Εκκλησιολογία προ­σβάλλεται από ιεροκρατικές τάσεις που αγνοούν το πλήρωμα της Εκκλη­σίας, από περιφρόνηση της ιεροκανονικής και Πατερικής Παραδόσεως, όπως αυτή οριοθετήθηκε στις Οικουμενικές και Τοπικές Συνόδους για την στάση μας έναντι των αιρετικών, αλλά και από την εσχάτως ενισχυμένη υπερόρια ανάμειξη σε θέματα της αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος.


Με εμπιστοσύνη στην Σεπτή Ιεραρχία της Εκκλησίας μας παρακα­λούμε υιικώς τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο και τους Σεβασμιωτάτους Ποιμενάρχες μας να αποφανθούν και να τοποθετηθούν Συνοδικώς, με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, και να αναπαύσουν το εν Χριστώ ποίμνιό τους, που αγωνιά απληροφόρητο, αναμένοντας την φωνή της Μητέρας Εκκλησίας του.

Μετά βαθυτάτου σεβασμού,Για την Σύναξη Κληρικών και Μοναχών

Αρχιμ. Μάρκος Μανώλης, Πνευματικός Προϊστάμενος «Πανελληνίου Ορθοδόξου Ενώσεως»

Αρχιμ. Χρυσόστομος Πήχος, Καθηγούμενος Ι. M. Λογγοβάρδας

Αρχιμ. Αθανάσιος Αναστασίου, Καθηγούμενος Ι. M. Μεγ. ΜετεώρουΑρχιμ.

Μάξιμος Καραβάς, Καθηγούμενος Ι. M. Αγ. Παρασκευής Μηλοχωρίου Πτολεμαΐδος

Αρχιμ. Θεόκλητος Μπόλκας, Καθηγούμενος Ι. Ησυχ. Αγίου Αρσενίου του Καππα­δόκου, ΧαλκιδικήΑρχιμ. Γρηγόριος Χατζηνικολάου, Καθηγούμενος Ι. M. Αγ. Τριάδος Άνω Γατζέας Βόλου

Αρχιμ. Σαράντης Σαράντος, Εφημέριος Ι. N. Κοιμήσεως Θεοτόκου Αμαρουσίου Αττικής

Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός, Ομότ. Καθηγητής Θεολ. Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Ομότ. Καθηγητής Θεολ. Σχολής Πανεπιστημίου Θεσ­σαλονίκης

Γέρων Ιερομόναχος Ευστράτιος Λαυριώτης

Πρεσβύτερος Αναστάσιος Γκοτσόπουλος, Εφημέριος Ι. Ν. Αγίου Νικολάου Πατρών



Ακούστε ΡΑΔΙΟ ΦΛΟΓΑ ( κάντε κλίκ στην εικόνα)