Τετάρτη, 30 Σεπτεμβρίου 2009

π.Ιερώνυμος “Η Εκκλησία δεν είναι ...δημόσιο. Δε θέλουμε κληρικούς υπαλλήλους”




Χρησιμοποιώντας ιδιαίτερα αιχμηρή γλώσσα ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος εξέφρασε χθες τη δυσαρέσκεια και τον προβληματισμό του για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν πολλές ενορίες της Αθήνας.

Μιλώντας στο Ραδιοφωνικό Σταθμό της Εκκλησίας της Ελλάδος, στην εκπομπή του π. Αδαμάντιου Αυγουστίδη, το βράδυ της Τετάρτης, ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος έκανε λόγο για ''αποίμαντους ποιμένες'', στέλνοντας παράλληλα το σαφές μήνυμα προς τον αθηναϊκό κλήρο ότι ''δε χρειάζομαι υπαλλήλους, αλλά βοηθούς και συνεργάτες''.



Η χθεσινή βαρυσήμαντη τοποθέτηση του Αρχιεπισκόπου έρχεται να προστεθεί στην εξέλιξη της περασμένης εβδομάδας, όταν ζήτησε τις παραιτήσεις πενήντα και πλέον προϊσταμένων ενοριών της Αθήνας. Οι υπό παραίτηση κληρικοί, υπενθυμίζεται, επέλεξαν να αγνοήσουν και να μην απαντήσουν σε επιστολή που τους είχε απευθύνει τον ...Ιούνιο ο Αρχιεπίσκοπος, με την οποία τους ζητούσε να του γνωστοποιήσουν το όραμά και τις ανάγκες τους για τις ενορίες τους καθώς και κάποια οικονομικά στοιχεία.


'Η τοποθέτηση του ιερέως στη θέση της κοινωνίας, δε γίνεται στο γραφείο του Μητροπολίτου. Δεν είναι πράξη διορισμού ενός διοικητικού υπαλλήλου. Το κέντρο όλης αυτής της διεργασίας, αυτού του Μυστηρίου γίνεται στην Εκκλησία, κοντά στην Αγία Τράπεζα. Η σχέση του Επισκόπου και του Ιερέα είναι μια σχέση που ξεκινά από το θυσιαστήριο και ολοκληρώνεται στο θυσιαστήριο.


Εκείνο που συνδέει τον επίσκοπο με τον κληρικό είναι η πατρότητα εν ονόματι του Χριστού. Κάθε φορά που η σχέσις αυτή εκτρέπεται ή είναι ελλειμματική τότε έρχεται η κρίσις η εσωτερική, και αυτή η κρίση διαφαίνεται και πρακτικά στη ζωή της ενορίας'', είπε αρχικά ο κ. Ιερώνυμος για να γίνει στη συνέχεια πιο καυστικός: ''Θα ήθελα να πως στους ανθρώπους “έλα να δεις από κοντά το έργο μας”.



Από ό,τι έχω δει μέχρι στιγμής σε ναούς της Αρχιεπισκοπής δεν έχω το θάρρος να το κάνω αυτό. Υπάρχουν πάρα πολλές ενορίες, πάρα πολλοί κληρικοί που αγωνίζονται και παλεύουν. Έχουμε όμως και άλλες ενορίες οι οποίες αργούν. Δυστυχώς και στο χώρο της ιεροσύνης έχει διεισδύσει ο επαγγελματισμός. Δεν μπορεί κανείς να είναι επαγγελματίας κληρικός χωρίς θυσιαστική διάθεση και να έχει απαίτηση για σεβασμό και αναγνώριση, και να περιμένει αφοσίωση'', είπε στη συνέχεια ανεβάζοντας τους τόνους.''Όλος αυτός ο χρόνος που πέρασε με βρήκε πολλές ώρες να ψηλαφώ και να καταγράφω καταστάσεις και επομένως να κάνω σχέδια, να ψάχνω τρόπους για μια διακονία εκκλησιαστική, να σταθώ πλάι στους ανθρώπους. Το θύμισα και στη Σύναξη των προϊσταμένων των ναών. Απηύθυνα προσωπική επιστολή προς κάθε προϊστάμενο γιατί είναι πολύ δύσκολο να συζητήσω με όλους κατ' ιδίαν. Τους είπα γράψτε μου “ποιό είναι το όραμά σας, ποιες είναι οι δυσκολίες σας, που μπορώ να βοηθήσω και που μπορείτε εσείς να βοηθήσετε εμένα”. Δε χρειάζομαι υπαλλήλους'', υπογράμμισε ο κ. Ιερώνυμος και διευκρίνισε πως ''είναι συνεργάτες μου. Τα αυτιά του επισκόπου, τα μάτια του και τα χέρια του. Τους θέλω βοηθούς σε ένα έργο που πρέπει να επιτελέσουμε''.



“Έχουμε ποιμένες αποίμαντους”!
Ακολούθως ο Αρχιεπίσκοπος υποστήριξε ότι ''η Αγία Τράπεζα πρέπει να εκχυθεί, να βγει από την εκκλησία. Να δει και τους ανθρώπους που δεν έρχονται στους ναούς και να τους αγκαλιάσει. Πρέπει οι ενορίες να δουν με την Αρχιεπισκοπή τα προβλήματα αυτών των ανθρώπων'' και για να γίνει αυτό, σημείωσε, ''πρέπει να αναπτυχθεί εμπιστοσύνη της Αρχιεπισκοπής προς τις ενορίες και τους εφημέριους και το ανάστροφο''.

Ο κ. Ιερώνυμος απαρίθμησε στη συνέχεια τους τομείς και τις κοινωνικές ομάδες στις οποίες επιθυμεί να εστιαστεί το έργο της Εκκλησίας όπως ''τα παιδιά που έχουν πρόβλημα με τα ναρκωτικά, τα άτομα με νοητική στέρηση και αυτισμό, τους άπορους, τους φυλακισμένους. Δεν είναι αυτονόητο'', είπε, ''ότι ο καθένας που χειροτονείται είναι έτοιμος για όλες τις εργασίες αυτές. Για να γίνει κάποιος κληρικός, δεν αρκεί να νομίζει ότι απλά τον κάλεσε ο Θεός να περάσει στην ιεροσύνη'', ανέφερε και προσέθεσε πως ''οι μόνοι που δεν διαπαιδαγωγούνται συνεχώς είναι οι κληρικοί.



Έχουμε ποιμένες αποίμαντους''!Η λύση για τη διαπιστωθείσα έλλειψη παιδείας και εξειδίκευσης σύμφωνα με τον Αρχιεπίσκοπο μπορεί να δοθεί μόνο με τη δημιουργία ενός ειδικού φορέα από την πλευρά της Εκκλησίας.



''Πρέπει επομένως να υπάρχει ένας φορέας που θα λειτουργεί σα φίλτρο. Σα σχολή. Όχι για τις γνώσεις. Δε φτάνει η γνώση για να γίνει κάποιος κληρικός. Στο χώρο μας δεν παρατηρείται εξειδίκευση. Για παράδειγμα, έχουμε την ανάγκη να είμαστε κοντά στους φυλακισμένους. Θα πρέπει να εκπαιδευτεί ο κληρικός για να συμπαρασταθεί σε αυτούς'', εξήγησε ο Αρχιεπίσκοπος.

Καταλήγοντας πάντως ο κ. Ιερώνυμος αναφέρθηκε και στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ιερείς, υποστηρίζοντας πως η Εκκλησία πρέπει να σταθεί στο πλευρό τους: ''Θέλω να υπογραμμίσω ότι πρέπει να προσεγγίσουμε και τα προβλήματα των ποιμένων των κληρικών. Είναι οικογενειάρχες, έχουν σύζυγο, παιδιά, έχουν δικαιώματα που καταστρατηγούνται. Να δούμε τι αισθάνονται σε σχέση με τον επίσκοπο τους. Γιατί έχουν και αυτοί παράπονα. Και οι αποφάσεις της Ιεραρχίας και της ΔΙΣ δεν πρέπει να είναι μονόπλευρες. Πρέπει να βλέπουμε και τα προβλήματα των ιερέων. Να μην είμαστε μακρυά και να τα φορτώνουμε όλα στον εφημέριο. Έχουμε μπει σε μια πορεία'', τόνισε συνοψίζοντας. ''Έχουμε το “είναι” και το “φαίνεσθαι”. Είναι στο χέρι μας να διαλέξουμε. Το “είναι”, η ουσία δηλαδή, είναι το προτιμότερο.

Η Εκκλησία δεν πρέπει να είναι δημοσιογραφική. Πρέπει να εργάζεται χωρίς να την ενδιαφέρει η εικόνα ή η διαφήμιση''.


Το βρήκαμε εδώ

«Ανυπόστατοι και επικίνδυνοι οι θεολογικοί διάλογοι»

Δημοσιεύουμε επιστολή του κ. Παύλου Σαββίδη, θεολόγου.

Στους λεγόμενους και αμετανοήτως, πλήν αδίκως και ανοήτως συνεχιζομένους θεολογικούς ή και εκκλησιαστικούς διαλόγους, γίνεται μία σαφής αντιπαράθεση των εκατέρω απόψεων Παπικών και Ορθοδόξων και μάλιστα έκδηλη προσπάθεια επιβολής γυμνή τη κεφαλή των παπικών κακοδοξιών.
Πιστεύω πως η όλη διαδικασία ξεκινά από μία όχι απλώς εσφαλμένη θεολογική εκκλησιαστική βάση, αλλά από ανυπόστατη επιχειρηματολογία εκκλησιαστικής υφής. Είναι αναντίλεκτη αλήθεια ότι ουδέποτε οι παπικοί θεολόγοι ξεκινούν τις θεολογικές διαπραγματεύσεις με ειλικρινή; διάθεση για μία πλήρη και εκ συμφωνίας συμμόρφωση επάνω στις ακραιφνείς, ακατάλυτες και αδιαπραγμάτευτες θέσεις της αμοιβαίας πίστεως των οκτώ πρώτων αιώνων, των επτά Οικουμενικών Συνόδων μέχρι και την αποφράδα ημέρα της 20ης Ιουλίου του 1054.
Οι όλες επόμενες σπασμωδικές ενέργειες των παπικών αποσκοπούσαν στην δημιουργία ή μάλλον στη μάχη των εντυπώσεων, ότι θέλουν και ενδιαφέρονται για την «ένωση» την οποίαν οι ίδιοι εφαλκίδευσαν και έκαμαν το πάν για τη μή ένωση αφού η παντοδυναμία ενός κοσμικού και μόνον άρχοντος εξασφάλιζε πλήρως τα προς το ζήν υπηκόους -ferro iniqe- εις βάρος πάντοτε των ορθοδόξων λαών. Η άχαρις ιστορική αναφορά σε γεγονότα παλαιά και σύγχρονα βοούν περί του λόγου του αληθές.
Ερχόμεθα στην ουσία του θέματός μας. Οι άγιοι επίσκοποί μας, οι πρεσβύτεροι και οι θεολόγοι όλοι οι συμμετέχοντες-στους οποίους απεστάλησαν και ορισμένα εύλογα ερωτήματα για παρελθόντα και βοώντα ατοπήματα- γνωρίζουν άριστα, ή έστω στοιχειωδώς, ότι όλη η Εκκλησία συμπυκνώνεται και είναι παρούσα στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Και αντιστρόφως ανάλογα η Θεία Ευχαριστία ενώνει τα μέλη της με την Ζωοποιό της Κεφαλή τον Κύριο Ιησού Χριστό κατά τέτοιο τρόπο ώστε να πραγματοποιείται στον καθένα μας το μυστήριο της Εκκλησίας, αυτό που τόσο χαρακτηριστικά σημειώνει ο ιερός Χρυσόστομος «ημείς και ο Χριστός έν εσμεν». Προεξάρχων όλης αυτής της Ευχαριστιακής Συνάξεως «των αθανάτων», του λαού του Θεού, η κεφαλή της τοπικής εκκλησίας, ο Επίσκοπος (όπου αν φανή ο Επισκοπος εκεί και η Εκκλησία) κατά τον Θεοφόρο και αποστολικό Πατέρα Ιγνάτιο, αλλά και αντ' αυτού ο Πρεσβύτερος, δηλαδή ο Ιερεύς.
Το ερώτημα που απευθύνεται σε όλους τους εμπλεκομένους του θεολογικού διαλόγου, οι οποίοι ηθελημένα ή και αθέλητα αστόχησαν αλλά και συμπορεύθηκαν με ανεπίτρεπτες παπικές θέσεις (συμφωνία Μπάλαμαντ, Ραββένα κλπ.) μπορούν να μας διαβεβαιώσουν ορθόδοξα και πατερικά ότι το ίδιο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας υπάρχει και ιερουργείται στον παπισμό και είναι κατά πάντα έγκυρο; Εάν έστω και ατιμωρητί δεχθούμε το ΝΑΙ, τότε αφελώς και πολύ περισσότερο ανωφελώς «τρέχουμε και δεν φθάνουμε», να πείσουμε ορθοδόξους και ετεροδόξους να ενωθούμε διότι ακριβώς είμαστε στο ίδιον Άγιο Ποτήριον Το οποίον και είναι σημείον ενότητος. Προς τι αυτή η χρονίζουσα θεολογική και εκκλησιαστική αναστάτωση τόσων αιώνων; Είναι πλέον καιρός να σπεύσωμε «αγαλλομένω ποδί και ζεούση καρδία» να ανταλλάξουμε τον πολυπόθητο ασπασμό της αγάπης! Κανονική λοιπόν η ιερωσύνη τους κανονικά και τα μυστήριά τους...
Εδώ όμως φθάσαμε στην λυδία λίθο του προβλήματος και του έντονου ορθόδοξου προβληματισμού μας. Eμείς οι Ορθόδοξοι κλήρος και λαός πιστεύουμε, ομολογούμε, διακηρύσσουμε προς πάσαν κατεύθυνσιν urbi et orbi τον διαχρονικό λόγο του αγίου Κυπριανού «εκτός εκκλησίας δεν υπάρχει σωτηρία»! Διότι στην Εκκλησία ανήκουν τα μυστήρια, η άκτιστη θεία Χάρις, η άσκηση και η θέωση.
Αλλ' ω αφελείς παπικοί αφού δεν έχετε εκκλησία, δεν έχετε ιερωσύνη, ούτε μυστήρια έγκυρα (αφού για σας η θεία Ευχαριστία είναι φορέας...μικροβίων και δεν την μεταδίδετε στους πιστούς σας!), προς τι η όλη και η τόση σπουδή σας για συνέδρια, διαλόγους και μάχες εντυπώσεων; Δεν σας αρκεί ότι έχετε τον ορατό αντιπρόσωπο του Χριστού μέσα στο εξάμβλωμα-Κράτος του Βατικανού!
Δεν είναι ελάχιστο δείγμα αθεοφοβίας και αναίδειας να ισχυρίζεσθε ότι είσθε «εκκλησία» και συγχρόνως να αποκαλείτε εμάς τους ορθοδόξους «πλανεμένους αδελφούς», την στιγμή κατά την οποίαν δεν μπορείτε να μας υποδείξετε έναν άγιο, αγία, μάρτυρα ή θαυματουργό μετά την τελεσίδικη και ενσυνείδητη αποχώρησή σας από την μάνδρα της Μίας, Αγίας. Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας; Εσείς που δεν διστάσατε τους περιφανείς και κοινούς αγίους μας άγιο Γεώργιο, αγία Βαρβάρα και τόσους άλλους να τους υποβιβάσετε μέχρις εξευτελισμού επειδή και μόνον είναι ανατολίτες; Δεν θέλω να παρασυρθώ στον ολισθηρό σας κατήφορο...
Έχετε να μας υποδείξετε αγιασμένους προορατικούς, διορατικούς Γέροντες, Παϊσίους Ιακώβους, Πορφυρίους, ή άλλες νηπτικές ψυχές κρυμμένες ἑν όρεσι και σπηλαίοις και ταις οπαίς της γής», να γίνονται πόλος έλξεως και θαυμαστών αλλοιώσεων τόσων πονεμένων και πληγωμένων ψυχών;
Γνωρίζετε άριστα ώ παπικοί και όλοι οι των ορθοδόξων συνεδρίων μετέχοντες ότι έχουμε μία θαυμαστή αλληλοπεριχώρηση ορθοδόξων και μόνον αγίων πολλών κατά τόπους ομοδόξων εκκλησιών; Έτσι ο Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης ταξιδεύει στη Ρωσία και επιτελεί μυστήρια(!), ενώ ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ συγκεντρώνει χιλιάδες πιστών στην Αττική, ο Άγιος Λουκάς ο Ιατρός Αρχιεπίσκοπος Κριμαίας, επιτελεί συγκλονιστικά θαύματα στην Πατρίδα μας! Αλήθεια η υπερήφανος Ρώμη, το κράτος του Βατικανού έχει να μας προσφέρει σήμερα κάτι αντίστοιχο; Που και ποιοι είναι οι άγιοί σας «άφθαρτοι» ή μη, που θαυματουργούν και μπορούμε και εμείς οι ορθόδοξοι να τους προσκυνούμε; Μήπως χωρίς λόγο οι ολόσωμοι τρείς Άγιοι του Ιονίου και η Κυρά Φανερωμένη ευρίσκονται εκεί, φύλακες φρουροί και προστάτες από την «δυτική οφρύ» και την παπική απολυταρχία; Μπορείτε να καλέσετε τον «ιερέα» σας να σας κάνει τον αγιασμό-χωρίς αλάτι-και να μένει αυτός ανέπαφος από την φθορά του χρόνου, ή να διαβάζει εξορκισμούς στον δαιμονισμένο, αλλά αυτός να ζητά ορθόδοξο ιερέα γιατί μόνον αυτός έχει την Χάρι του μυστηρίου της Ιερωσύνης; Σας φαίνονται υπερβολικά αφελή τα ερωτήματα αλλά μένουν όμως αναπάντητα; Και για το Άγιο Φώς ποια είναι η δική σας τοποθέτηση; Και γιατί μόνον στους Ορθοδόξους;
Δεν είναι εμφανέστατη η αλήθεια ότι χρησιμοποιείτε μία αμφίσημη γλώσσα στους θεολογικούς διαλόγους που θυμίζει περισσότερο σκληρή διαπραγμάτευση για επίτευξη διπλωματικών περισσότερο στόχων και θέσεων; Πως μπορείτε να μας πείσετε για την ειλικρινή και άδολη(;) αγάπη σας την στιγμή κατά την οποίαν ο φωτισμένος Γέροντας Παϊσιος όταν ερωτήθηκε για την επίσκεψη του μακαριστού Πατριάρχου Δημητρίου στο Βατικανό και τις σχετικές γνωστές φιλοφρονήσεις και συμπροσευχές απήντησε: «ΤΟΝ ΞΕΓΕΛΑΣΑΝ»! Τι έτι έχομεν χρείαν μαρτύρων; Έτσι ενεργούσατε και ενεργείτε πάντοτε.
Ένα άλλο ερώτημα απευθύνεται στους υπευθύνους της εκλογής των προσώπων των ορθοδόξων αντιπροσωπιών. Πιστεύουμε πως σε πολλές περιπτώσεις όχι μόνον δεν ορθοτομούν τον λόγο της αληθείας αλλά και υπογράφουν κείμενα που βοούν από παράβαση των ακραιφνών ορθοδόξων πατερικών θέσεων. Δεν είναι ούτε οι καλλίτεροι ούτε οι ειδικότεροι. Μία έκδηλη οικουμενιστική διάθεση, ένας άνευρος χριστιανισμός, μια ανισσόροπη τάση ισορροπίας της αλήθειας, και ένας εξ ίσου καταμερισμός της σε όλα τα εμπλεκόμενα και διαλεγόμενα μέρη. Και στο τέλος όλων των διαβουλεύσεων φυσικά και «δεν έπνευσεν η θεόρρυτος χάρις», αλλά συμφώνησαν «εις μίαν συμφωνίαν κακώς ομονοησάντων».!
Εις τα χείλη του πιστού λαού του Θεού, αυτού του υπερασπιστού του ορθοδόξου δόγματος, που σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να είναι-κατά τον αείμνηστο και υπέρμαχο της ορθοδοξίας αγωνιστή καθηγητή Κ. Μουρατίδη-«μία άβουλη, παθητική και ετεροκίνητη μάζα», υπάρχει το πικρό και πολλές φορές κατάπικρο παράπονο. Γιατί στα Συνέδρια αυτά εκεί που γίνονται, έστω όπως γίνονται, να μη συμμετέχουν θεολογικά, πατερικά, αγωνιστικά αναστήματα από τη σεπτή Ιεραρχία της Ελλάδος; Η αναφορά σε συγκεκριμένα ονόματα θα προσκρούσει στην μετριοφροσύνη τους. Στο Περιβόλι της Παναγίας μας μήπως δεν υπάρχουν αγιασμένες και φωτισμένες μορφές των οποίων η κατάθεση και μαρτυρία της θεολογικής αλήθειας είναι καρπός μόνον έμπονης, έντονης προσευχής δακρύων, και μετανοίας; Οι θεολογικές μας Σχολές μήπως υστερούν σε προσωπικότητες Καθηγητών εν ενεργεία και Ομοτίμων που διδάσκουν και μεταγγίζουν το γνήσιο πατερικό πνεύμα και η κατάθεση της απερίτμητης αλήθειας, είναι εγγύηση της απλανούς ορθόδοξης διδασκαλίας; Και τέλος οι Ορθόδοξες Ιεραποστολικές Αδελφότητες δεν διαθέτουν κορυφαία θεολογικά αναστήματα των οποίων τόσον ο προφορικός και προπάντων ο γραπτός λόγος είναι εχέγγυο Ορθοδοξίας, και συνάμα το βαρύ πυροβολικό της Εκκλησίας μας εναντίον των πάσης φύσεως αιρετικών διδασκαλιών;
Δυστυχώς οι συμμετέχοντες-πλείστοι εξ αυτών είναι οι λεγόμενοι «Λεγεωνάριοι»-δηλαδή οι εκτός της Ελλάδος διαβιούντες, οι οποίοι είναι βαθύτατα επηρεασμένοι ή μάλλον εμβολιασμένοι από το έντονο κοσμικό πνεύμα της Δύσεως, γι' αυτό και ο θεολογικός τους εξοπλισμός είναι άνευρος, ασπόνδυλος και εν πολλοίς «αχαρίτωτος» και όχι σπάνια με αιρετίζουσες συμβιβαστικές λύσεις-θέσεις. Η μαρτυρία και η κατάθεση των γραπτών τους κειμένων βοούν περί του λόγου το αληθές! Όχι λίγες φορές στους κοσμικούς κύκλους αυτό που μετράει σ' αυτούς δεν είναι η ασκητική της ορθοδοξίας πνευματικότητα, αλλά το «φαίνεσθαι», ή και κάπως σύγχρονα το κοινωνικό τους image, η εικόνα προς τα έξω με παράθεση τίτλων και κοινωνικών και φιλανθρωπικών έργων!
Είναι, κύριοι του Διαλόγου, ασύγγνωστος πολυτέλεια και πολύ περισσότερο χαμένος χρόνος να προσπαθούμε μέσα από τέτοιου είδους συναντήσεις να πείσουμε τους αμετάπειστους παπικούς περί των θησαυρών της Εκκλησίας μας και της ορθότητος των δογμάτων. Η Ένωσις, διορθώνω αμέσως, η επιστροφή των αιρετικών στην Ορθόδοξη Εκκλησία, γίνεται με συντριβή, με ειλικρινή δάκρυα μετανοίας και εξομολογήσεως και προπάντων με το παραδοσιακό, γνήσιο και ως εκ τούτου έγκυρο Βάπτισμα. Όλα τα υπόλοιπα είναι εκ του πονηρού...
Ο τελευταίος ο και περισσότερο έμπονος λόγος, απευθύνεται με πολύ σεβασμό, τόσο στη σεπτή κορυφή, όσον και εις τα μέλη της Ιεραρχίας της Αγιοτόκου και Μαρτυροτόκου Κύπρου μας. Γιατί σεβαστοί πατέρες η τόση σπουδή, ο τόσος ζήλος ενός και πάλι νέου οικουμενιστικού συνεδρίου-διαλόγου στο αγιασμένο Νησί σας; Μήπως ο σημερινός Αττίλας δεν είχε πρόγονο τον άλλο «πολιτισμένο» φραγκικό Ατίλλα που όχι απλώς κατεδυνάστευε το νησί σας αλλά ανερυθρίαστα ρήμαξε και «έθυσε» με τις απάνθρωπες κτηνωδίες- θηριωδίες και χορτασμό δεν είχε; Μήπως την αλήθεια αυτή πρέπει να σας την υπενθυμίσουν αφού σηκωθούν από τους τάφους τους οι δεκατρείς Οσιομάρτυρες της Καντάρας της Λευκωσίας;
Αλήθεια γνωρίζετε πολλά διαβήματα των παπικών προς όλους τους διεθνείς οργανισμούς με έντονες διαμαρτυρίες και ψηφίσματα(!) για την εισβολή του Ατίλλα και ποια τα αποτελέσματά τους; Πότε η «χριστιανική» δύση άσκησε επιρροή προς την γηραιά και αμαρτωλή Αλβιώνα να αποτρέψει τους απαγχονισμούς των αγωνιστών της ΕΟΚΑ; Πολύ φοβάμαι μήπως όπως ο πάπας έστειλε το επαίσχυντο συγχαρητήριο τηλεγράφημα στον Κεμάλ Ατατούρκ για την σφαγή του ορθοδόξου πληθυσμού της Σμύρνης, μήπως και πάλι η ένοχος σιωπή τους μυστικά ή φανερά, Θεός οίδεν, συντελούν στην παγίωση της ήδη υπάρχουσας κατάστασης;
Και ο καταληκτικός λόγος. Οι Διάλογοι είναι μάλλον κοσμικές και κοινωνικές συναντήσεις -κατά τη λαϊκή έκφραση μ' άλλα λόγια ν' αγαπιώμαστε- με τις αντίστοιχες πληθωρικές φιλοφρονήσεις, τα πλειοδοτικά πανάκριβα δώρα, τα υπερπολυτελή δείπνα, τις ξενοδοχειακές ανέσεις. Αλήθεια μήπως η φιλοξενία σ' ένα αυστηρό Μοναστήρι τουλάχιστον των Ορθοδόξων αντιπροσωπειών και με μία «λιτή αφθονία» θα ήταν και ο κατά πάντα ενδεδειγμένος τόπος; Και στη σύγχρονη οικονομική κρίση πόσες ανοιχτές πληγές θα μπορούσαν να επουλωθούν εάν η ανώφελη και προκλητική αυτή σπατάλη επενδυόταν σε οικογένειες που ζουν στα όρια της λιμοκτονίας;
Για να είμαστε ειλικρινείς και τίμιοι με τον εαυτό μας οι μεγάλοι χαμένοι θα είναι οι ορθόδοξοι οι οποίοι εν γνώσει ή εν αγνοία παζαρεύουν ή και απεμπολούν θέσεις-αλήθειες αιώνιες και ακατάλυτες. Κερδισμένοι οι παπικοί οι οποίοι με τις γνωστές δολιχοδρομίες και δολιότητες, προσπαθούν να πείσουν και να περάσουν την όντως αντιεκκλησιαστική τους «εκκλησιολογία».
Σ' αυτό το χαοτικό αδιέξοδο και το θρησκευτικό συγκρητισμό που είναι η συνέπεια αλλά και η συνέχεια μιας αμοραλιστικής ηθικής, η οποία κυριολεκτικά ροκανίζει όλες τις πνευματικές ικμάδες του τόπου και δημιουργεί μια φρικιαστική κόλαση, κάποτε αργά ή γρήγορα, όπως χαριτωμένα συνήθιζε να επαναλαμβάνει ο Γέρων Παϊσιος «θα δουλέψουν και οι πνευματικοί Νόμοι». Δηλαδή όλα τα εμπλεκόμενα μέρη και διαπλεκόμενα συμφέροντα «θα πληρώσουν» επωδύνως σε προσωπικό ή και κοινωνικό επίπεδο για όλες αυτές τις εν πολλοίς προκλητικές, οικουμενι(στι)κές φιέστες.
Δεν χάθηκε ακόμα τίποτε. Δόξα τω Θεώ υπάρχει αρκετός αναστρέψιμος εν μετανοία χρόνος. Η Ορθόδοξη Εκκλησία πάντοτε έζησε και ζεί το θαύμα της επιστροφής των «πεπλανημένων» και της επισυναγωγής τους στην Μάνδρα της.
Αλλά και όλοι οι ημέτεροι οι του θεολογικού συνεδρίου συμμετέχοντες ας γνωρίζουν «και μάλα καλώς», ότι την τελευταία λέξη όλων των αποφάσεων ενός θεολογικού συμφυρμού ορθοδόξων και παπικών την έχει ο λαός του Θεού, ο οποίος είναι και πάλι έτοιμος αλλά και ώριμος να απαντήσει με τον διαχρονικό λόγο του Ιωσήφ Βρυεννίου «ουκ αρνησόμεθά σου φίλη ορθοδοξία».

Ακουέτωσαν ταύτα και οι παπικοί!


Παύλος Σαββίδης
Θεολόγος Καθηγητής 5ου Γυμνασίου Βέροιας

Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2009

Επιστολή Κονίτσης σε Αθηνών για διάλογο με Παπικούς



Επιστολή προς τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος π. Ιερώνυμο, απέστειλε ο Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης π. Ανδρέας, με αφορμή την συνάντηση
της Μικτής Επιτροπής Διαλόγου Ορθοδόξων και "Ρωμαιοκαθολικών" τον Οκτώβριο στην Κύπρο.

Στην επιστολή του ο Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης π. Ανδρέας, εκφράζει προς τον Αρχιεπίσκοπο π. Ιερώνυμο κάποιες ανησυχίες σχετικά με τον διάλογο, επίσης τονίζει ότι πρέπει να ενημερωθεί η σεπτή Ιεραρχία το συντομότερο για την συνάντηση αυτή.


Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ:

Μακαριώτατε Άγιε Πρόεδρε,

Εξ εγκύρου πηγής επληροφορήθην, ότι εις την συνάντησιν των Επιτροπών «Διαλόγου» της Ορθοδόξου Εκκλησίας και των Ρωμαιοκαθολικών, η οποία θα πραγματοποιηθή εις Κύπρον τον προσεχή μήνα Οκτώβριον, πρόκειται να συζητηθή το θέμα του πρωτείου και του αλαθήτου του πάπα.

Ειδικώτερον ως προς το πρωτείον, επίμονοι φήμαι λέγουν ότι οι Ορθόδοξοι πρόκειται να αποδεχθούν το πρωτείον ως «πρωτείον τιμής» του πάπα, όπως και ήτο πράγματι, προτού οι παπικοί αποσχισθούν από την Εκκλησίαν.

Εν τούτοις, όμως, ο πάπας θα συνεχίζη να το θεωρή ως «πρωτείον εξουσίας». Οπότε τι πρόκειται να συμβή; Θα υπάρξη, μήπως, κάποιος απαράδεκτος συμβιβασμός; Προσωπικώς αδυνατώ παντελώς να παραδεχθώ τοιούτόν τι.

Και με το περιβόητον «αλάθητον» τι θα γίνη; Φρονώ, όθεν, Μακαριώτατε όπως:

α) Γνωστοποιήσητε εις την σεπτήν Ιεραρχίαν τα πρόσωπα, τα οποία θα συγκροτούν την Ορθόδοξον Επιτροπήν «Διαλόγου», ώστε να μη πάθωμεν τυχόν νέον εξευτελισμόν, ως εκείνον τον οποίον υπέστημεν προ τινων ετών εις το Μπάλαμεντ.

β) Γνωστοποιήσητε εάν εδόθη εις τα μέλη της Επιτροπής η ορθή –ορθόδοξος κατευθυντήριος γραμμή, εις ην δέον να παραμείνουν αμετακίνητα.

Η ενημέρωσις πρέπει να γίνη ανυπερθέτως εις την σεπτήν Ιεραρχίαν το συντομώτερον δυνατόν και δη άμα τη ενάρξει των εργασιών του Ιερού Σώματος.

Τα γεγονότα τρέχουν. Η αγωνία Κλήρου και Λαού ο σημέραι αυξάνεται. Σας θερμοπαρακαλώ, μη αδρανήσωμεν. «Οι καιροί ου μενετοί». Έχομεν μεγάλην ευθύνην έναντι του Θεού και της Αγίας ημών Εκκλησίας.

Επί δε τούτοις, Διατελώ
Ελάχιστος εν Χριστώ αδελφός
Ο Δρυϊνουπόλεως,

Πωγωνιανής και Κονίτσης Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ

Το είδαμε εδώ

Δόξα σοι ο Θεός ,να και ένας επίσκοπος με φωνήηηη!!!



Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2009

Αισθανόμαστε ξένοι στον τόπο μας


Γράφει ο μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 26/9/2009

Την άλλη Κυριακή ο ελληνικός λαός θα προσέλθει στις κάλπες, για να εκφράσει την επιθυμία του ποιος θέλει να τον κυβερνήσει. Παρατηρείται μάλλον ένα μούδιασμα, μία ατονία. Δεν υπάρχει ο παλαιός ενθουσιασμός. Ίσως να είναι δείγμα πολιτισμού, λέγουν, η παρατηρούμενη ησυχία. Θα ήταν σίγουρα μεγάλο το ευτύχημα αν μετά τις εκλογές άλλαζε προς το καλύτερο η χώρα.

Είναι γεγονός, όπως λέγουν πολλοί, ότι επικρατεί ένα κλίμα λίαν παγερό, υποτονικό, μελαγχολικό. Οι νέοι δίχως αισιοδοξία και χαρά και με ανησυχία για το μέλλον τους. Οι συνταξιούχοι μοναχικοί, απομονωμένοι, λησμονημένοι, φοβισμένοι και ταραγμένοι. Οι οικογένειες διαλυμένες, δυστυχισμένες, διασπασμένες και νευριασμένες.

Δυστυχώς οι Νεοέλληνες δεν είναι καθόλου ευχαριστημένοι για την παρούσα κατάσταση της χώρας τους. Η μεσαία τάξη περίεργη και καχύποπτη.
Φοβάμαι πως και η επόμενη μέρα θα είναι ακριβώς ίδια με την προηγούμενη. Λείπει το όραμα, το μεράκι, το φιλότιμο, η ειλικρίνεια.

Δεν γκρινιάζω αναίτια. Ο ξύλινος πολιτικός λόγος δεν αγγίζει καμιά καρδιά.
Κουράστηκαν οι πολίτες μια μονότονη φλυαρία των πολιτικών. Νομίζουν ότι αυτοί που τους ακούν τρώνε άφθονο κουτόχορτο.

Η αποχή είναι λύση; Όχι. Το λευκό είναι λύση; Όχι. Τελικά κάποιος ψηφίζει το λιγότερο κακό.
Χρειάζονται λοιπόν ισχυρά αντανακλαστικά, δυνατά αντισώματα. Περίσκεψη και αιδώς. Το πρόβλημά μας δεν είναι απλά και μόνο οικονομικό. Είναι πλέον περισσότερο από φανερό ότι το πρόβλημά μας είναι πνευματικό. Αισθανόμαστε ξένοι στον τόπο μας. Δεν τολμάμε να πούμε ότι αγαπάμε την πατρίδα μας.

Ο πατριωτισμός αποτελεί νόσημα ή αίρεση για τους ψευτοκουλτουριάρηδες των Αθηνών.
Να πεις ότι είσαι χριστιανός Ορθόδοξος χρειάζεται τόλμη.
Θα σε ειρωνευτούν βάναυσα με ένα πονηρό χαμόγελο οίκτου.
Χάθηκε η εθνική αξιοπρέπεια!

Η σύγχρονη υπερκαταναλωτική κοινωνία βουρδουλίζεται από τη συνεχή προσφορά νέων ειδών.
Και νομίζει ο ταλαίπωρος καταναλωτής ότι θα αλλάξει αυτοκίνητο και αυτόματα θα αλλάξει και η ζωή του.
Και καλά αυτό να το κάνουν οι έμποροι και οι διαφημιστές, αλλά να το κάνουν και οι πολιτικοί; Να παίζουν δηλαδή με την καημένη την καρδιά μας. Είναι ανεπίτρεπτο κάτι τέτοιο. Και όμως τους ακούμε και δεν τους γυρίζουμε την πλάτη.


Δεν ακούγεται καμία πρόταση για τον πολιτισμό, περισσότερο αναπτύσσεται η πρασινολογία και κοκκινολογία. Πολιτισμός βέβαια δεν είναι κάποιες φαιδρές γραφικότητες, μπουζουκοτράγουδα και προχειρότητες δίχως έμπνευση, πνοή και τέχνη, περιφερόμενων θιάσων, με δυτικόφερτες ή ανατολίτικες επιδράσεις, και όχι το κάλλος των εγχώριων πηγών. Ο πολιτισμός φωτίζει, υψώνει, χαριτώνει, εξευγενίζει, ελευθερώνει και χαροποιεί τον άνθρωπο.
Οι πολιτικοί προσβλέπουν στην εκκλησία προς άγραν ψήφων ή προς πολεμική, προς ικανοποίηση των αντιφρονούντων. Μερικοί τη βλέπουν μόνο σαν φιλανθρωπικό κατάστημα και της επιτρέπουν να συνεχίζει το φιλανθρωπικό έργο της. Μερικοί τη θεωρούν πλούσια υπέργηρη που κάποτε χρειαζόταν, που έχει εκπληρώσει τον σκοπό της.
Έτσι μιλούν για άμεσο και πλήρη χωρισμό, για αρπαγή της εκκλησιαστικής περιουσίας, για φορολόγησή της, για περιορισμό της.
Τώρα αν και οι άνθρωποι της εκκλησίας τη θεωρούν ως μια ωραία ιδεολογία και ότι το έργο της όλο εξαντλείται στη φιλανθρωπία, η κατάσταση τότε γίνεται αρκετά αξιοθρήνητη. Οι βλέψεις ορισμένων για τη δημιουργία λαϊκού, άθρησκου, άθεου κράτους δεν θα πρέπει να μας παρασύρουν σε συζητήσεις ανώφελες.
Είναι ώρα ευθύνης. Χρειάζεται περίσκεψη.
Δίχως φόβο και πάθος καταθέτουμε το λογισμό μας.
Αυτή την κρίσιμη ώρα, ας πράξει καθένας το καλύτερο. Υπάρχει οπωσδήποτε οικονομική κρίση, πιστεύουμε όμως ακράδαντα ότι μεγαλύτερη είναι η πνευματική. Ας σκάψουμε και μέσα μας.
Ας δούμε τα πράγματα βαθύτερα.
Ας μελετήσουμε καλύτερα το παρελθόν μας.
Ας σκεφτούμε καλά το μέλλον μας.

Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2009

Ερμηνεία Ψαλμών κατά τον Άγιο Αρσένιο τον Καππαδόκη



Ο Όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης, σαν ιερέας που ήταν, χρειαζόταν να διαβάζει ευχές για διάφορες περιπτώσεις. Οι ευχές όμως του Ευχολογίου δεν αρκούσαν, επειδή υπήρχαν πολλές περιπτώσεις για τις οποίες δεν υπήρχε ανάλογη ευχή. Έτσι ο Όσιος Αρσένιος χρησιμοποιούσε όλους τους ψαλμούς του Ψαλτηρίου, ορίζοντας έναν ψαλμό, για καθεμιά περίπτωση. (Ο Όσιος Αρσένιος τους χρησιμοποιούσε και για ευχή).
Το Ψαλτήρι, με τη χρήση αυτή, το είχε και ο Γέροντας και το διάβαζε καθημερινά ολόκληρο. Μερικές φορές μάλιστα χώριζε τη νύχτα σε ώρες · από τις 9:00 ως τις 10:00 π.χ. διάβαζε την ευχή και ευχόταν για όσους τελειώνουν αργά από τις δουλειές τους και γυρίζουν στα σπίτια τους, για να τους φυλάει ο Θεός · από τις 11:00 ως τις 12:00 ευχόταν για όσους ταξιδεύουν τη νύχτα, να μην παθαίνουν ατυχήματα · από τις 12:00 ως τις 1:00 για όσους ξενυχτούν μέσα στα κακόφημα κέντρα, για να τους βοηθήσει ο Θεός να ξεφύγουν. Γενικά ευχόταν για όλες τις περιπτώσεις : για όσους ήταν μέσα στα νοσοκομεία, για τα ζευγάρια που μάλωναν, για να λυπηθεί ο Θεός τα παιδάκια κ.λ.π.
Αυτή τη χρήση του Ψαλτηρίου σύμφωνα με τον Όσιο Αρσένιο τον Καππαδόκη, παραθέτουμε ως μια κατάσταση που εξηγεί σε ποιες περιπτώσεις ενδείκνυται ο κάθε ψαλμός
.


ΨΑΛΜΟΙ
Όταν φυτεύουν δένδρα ή αμπέλι, για να καρποφορήσουν
Για να δώσει φώτιση ο Θεός σ’ αυτούς που πηγαίνουν σε συνέδρια.
Για να φύγει η κακία από ανθρώπους, για να μη βασανίζουν άδικα τους συνανθρώπους τους.
Για να θεραπεύσει ο Θεός τους ευαίσθητους ανθρώπους, που αρρώστησαν από μελαγχολία από τη συμπεριφορά των σκληρόκαρδων ανθρώπων.
Για να θεραπεύσει ο Θεός τα πληγωμένα, χτυπημένα μάτια από κακό άνθρωπο.
Για να ελευθερώσει ο Θεός τον μαγεμένο άνθρωπο.
Γι’ αυτούς που έπαθαν από φοβία από τις φοβέρες και τις απειλές των κακών ανθρώπων.
Γι’ αυτούς που έπαθαν κακό από δαίμονες ή από πονηρούς ανθρώπους.
Για να πάψουν να σε φοβερίζουν οι δαίμονες στον ύπνο ή με τις φαντασίες την ημέρα.
Για τα σκληρόκαρδα ανδρόγυνα που μαλώνουν και χωρίζουν. ( Όταν βασανίζει άδικα ο σκληρός ή η σκληρή τον ευαίσθητο).
Για τους τρελούς που έχουν και κακότητα και κάνουν κακό στους ανθρώπους.
Γι’ αυτούς που πάσχουν από το συκώτι.
Γι’ φοβερό δαιμόνιο, συνέχεια 3 Χ 3 ημέρες.
Για ν’ αλλάξουν γνώμη οι ληστές και να επιστρέψουν άπρακτοι και μετανοημένοι.
Για να βρεθεί το κλειδί, όταν χαθεί.
Για μεγάλη συκοφαντία, 3 φορές την ημέρα επί 3 ημέρες.
Όταν γίνεται σεισμός ή θεομηνία, κατακλυσμός και κεραυνοί.
Για να ελευθερωθούν οι μητέρες στην γέννα τους.
Γι’ ανδρόγυνα που δεν γεννούν λόγω αναπηρίας, για να τους θεραπεύσει ο Θεός, για να μην χωρίσουν.
Για να μαλακώσει ο Θεός τις καρδιές των πλουσίων να κάνουν ελεημοσύνες στους φτωχούς.
Για να εμποδίσει ο Θεός την πυρκαϊά, για να μην γίνει κακό.
Για να ημερέψει ο Θεός τα άτακτα και ανυπάκουα παιδιά, που θλίβουν τους γονείς τους.
Για να ανοίξει η πόρτα, όταν χαθεί το κλειδί.
Σε ανθρώπους που φθονεί πολύ ο πειρασμός και τους φέρνει συνέχεια αναποδιές στην ζωή τους, για να γογγύζουν.
Όταν ζητάει κανείς κάτι καλό από τον Θεό, για να του το δώσει, χωρίς να τον βλάψει.
Για να προστατέψει ο Θεός τους χωρικούς από τα εχθρικά στρατεύματα, να μην κάνουν κακό στους ανθρώπους και λεηλασίες στις αγροικίες.
Για να θεραπεύσει ο Θεός τους νευρασθενής και τους νευρόπονους.
Γι’ αυτούς που τους πειράζει η θάλασσα και φοβούνται στην πολλή φουρτούνα.
Γι’ αυτούς που κινδυνεύουν μακριά, μέσα σε βάρβαρους και άπιστους λαούς, για να τους φυλάξει ο Θεός και να φωτίσει κι εκείνους να ημερέψουν, και να γνωρίσουν το Θεό.
Για να δώσει ο Θεός αφθονία σπαρτών και καρπών στα δέντρα, όταν ο καιρός δεν είναι ευνοϊκός.
Για να βρουν οι οδοιπόροι τον δρόμο, όταν χαθούν και ταλαιπωρούνται.
Για να φανερώσει ο Θεός την αλήθεια στους αδικοφυλακισμένους, για να ελευθερωθούν.
Σε ψυχορραγούντες, όταν βασανίζονται από τους δαίμονες την ώρα του θανάτου, ή σε εχθρικά στρατεύματα, όταν απειλούν και παραβιάζουν τα σύνορα, για να κάνουν κακό.
Για να ελευθερώσει ο Θεός τους καλοκάγαθους ανθρώπους από τις παγίδες των πονηρών ανθρώπων, που εκμεταλλεύονται τους ανθρώπους του Θεού.
Για να εξαλειφθεί τελείως η έχθρα μετά από τα μαλώματα ή παρεξηγήσεις.
Για βαριά πληγωμένους ανθρώπους από κακοποιούς εγκληματίες.
Όταν πονάνε οι σιαγόνες από σάπια δόντια.
Για να βρουν εργασία οι εγκαταλελειμμένοι και δυστυχισμένοι άνθρωποι, για να μη θλίβονται.
Για να επανέλθει αγάπη μεταξύ αφεντικού και υπαλλήλων, όταν δημιουργούνται προστριβές.
Για να ελευθερωθούν οι μητέρες στην γέννα, από πρόωρο τοκετό.
Σε νέους που αρρωσταίνουν από έρωτα, όταν τραυματίζεται το ένα πρόσωπο και θλίβεται.
Για να ελευθερωθούν οι αιχμάλωτοι από τις φυλακές του εχθρικού έθνους.
Για να φανερώσει ο Θεός την αλήθεια στα παρεξηγημένα ανδρόγυνα, για να συμφιλιωθούν.
Για τους ανθρώπους που πάσχουν από την καρδιά ή από τα νεφρά.
Για τους νέους, που εμποδίζει ο εχθρός, από φθόνο, να δημιουργήσουν οικογένεια (να παντρευτούν).
Για να ειρηνεύσει ο υπηρέτης ή ο δούλος, όταν φύγει πληγωμένος από το αφεντικό του και να βρει δουλειά.
Όταν γίνονται μεγάλες καταστροφές και ληστείες από βαρβαρικές συμμορίες – πειρατών -. (Να διαβάζεται συνέχεια επί 40 ημέρες).
Γι’ αυτούς που κάνουν επικίνδυνη δουλειά.
Για να μετανοήσουν και να επιστρέψουν στον Θεό οι απομακρυσμένοι άνθρωποι, για να σωθούν.
Όταν εξ αμαρτιών μας έρθει παιδαγωγική οργή Θεού (επιδημία αρρώστιας και θανατικό στους ανθρώπους ή στα ζώα).
Για να μετανοήσουν οι σκληρόκαρδοι άρχοντες και να γίνουν ευσπλαχνικοί, για να μη βασανίζουν τον λαό.
Για να ευλογήσει ο Θεός τα δίχτυα, να γεμίζουν ψάρια.
Για να φωτίσει ο Θεός τους πλούσιους, που έχουν αγορασμένους δούλους, να τους ελευθερώσουν.
Για να αποκατασταθεί η υπόληψη της δυσφημισμένης οικογένειας που είχε συκοφαντηθεί.
Σε ευαίσθητους, που έχουν πληγωθεί ψυχικά από τους συνανθρώπους τους.
Γι’ ανθρώπους που υποφέρουν από πονοκέφαλο, από πολλή στενοχώρια.
Για να έλθουν ευνοϊκά τα πράγματα σ’ εκείνους που ενεργούν για το καλό, να εμποδίσει ο Θεός κάθε πονηρή ενέργεια δαιμόνων ή φθονερών ανθρώπων.
Για τους βουβούς, να δώσει ο Θεός λαλιά.
Για να φανερώσει ο Θεός την αλήθεια, όταν συκοφαντείται σύνολο ανθρώπων.
Γι’ αυτούς που δυσκολεύονται στην εργασία, είτε από τεμπελιά είτε από δειλία.
Για να απαλλάξει ο Θεός από δοκιμασίες τον ολιγόψυχο άνθρωπο, που δεν έχει υπομονή και γογγύζει.
Για να καρπίσουν τα χωράφια και τα δέντρα, όταν στερούνται από νερό.
Όταν δαγκωθεί ο άνθρωπος από λύκο ή σκύλο λυσσασμένο (τους έδινε και από το διαβασμένο νερό, για να πιουν).
Για να έχουν οι έμποροι ευλογία, για να μην φλυαρούν και αδικούν τους απλούς ανθρώπους.
Για να μην φέρει αναποδιές ο πονηρός στα σπίτια και θλίβει τις οικογένειες.
Για να ευλογηθούν τα πουλερικά (ορνιθοτροφεία).
Για να ελευθερωθούν οι μητέρες, που δυσκολεύονται να αποβάλλουν, όταν παθαίνουν κακό.
Όταν γίνονται θεομηνίες και πλημμυρίζουν τα ποτάμια και παρασύρουν σπίτια και ανθρώπους.
Σε ευαίσθητους ανθρώπους που θλίβονται για το παραμικρό και έρχονται σε απόγνωση, να τους ενισχύει ο Θεός.
Για εγκαταλελειμμένους ανθρώπους, που γίνονται βαρετοί από φθόνο του διαβόλου και έρχονται σε απόγνωση, για να βρουν έλεος από τον Θεό και περίθαλψη.
Για να ευλογήσει ο Θεός τα αγαθά της νέας εσοδείας, που μετέφεραν στα σπίτια τους οι γεωργοί.
Για να μετανοήσουν οι κακοποιοί άνθρωποι.
Για να προφυλάξει ο Θεός τους χωρικούς που εργάζονται στα χωράφια τους, όταν οι εχθροί έχουν περικυκλωμένο το χωριό.
Για να ημερέψει το βάρβαρο αφεντικό, να μην βασανίζει τους συνανθρώπους του, τους υπαλλήλους.
Σε μητέρα που φοβάται στη γέννα της, για να την ενθαρρύνει και να την προστατέψει ο Θεός.
Όταν δεν υπάρχει κατανόηση μεταξύ γονέων και παιδιών, να τους φωτίσει ο Θεός, για να ακούνε τα παιδιά τους γονείς και οι γονείς να δείχνουν αγάπη.
Για να φωτίσει ο Θεός τους δανειστές, να μην πιέζουν τους συνανθρώπους τους για το χρέος τους, και να είναι ευσπλαχνικοί.
Για να προφυλάξει ο Θεός τα χωριά από ληστείες και καταστροφές των εχθρικών στρατευμάτων.
Για να θεραπεύσει ο Θεός τον άνθρωπο, όταν πρήζεται το πρόσωπό του και πονάει όλο το κεφάλι του.
Για να οικονομήσει ο Θεός τους φτωχούς, που στερούνται και στενοχωριούνται από την ανέχεια και θλίβονται.
Για να αγοράσουν οι άνθρωποι τα προϊόντα των γεωργών, για να μην στενοχωριούνται και θλίβονται οι χωρικοί.
Για να εμποδίσει ο Θεός τους κακούς ανθρώπους, που θέλουν να κάνουν δολοφονίες.
Για να διατηρηθούν από τον Θεό όλα τα υπάρχοντα του σπιτιού καλά, τα ζώα και τα προϊόντα των παραγωγών.
Για να θεραπεύσει ο Θεός τους ανθρώπους που έχουν πληγωθεί από τους ληστές και έπαθαν και από φοβία.
Για να σώσει ο Θεός τον κόσμο, όταν πέφτει χολέρα στους ανθρώπους και πεθαίνουν.
Για να παρατείνει ο Θεός την ζωή στους οικογενειάρχες, που έχουν ακόμη υποχρεώσεις οικογενειακές.
Για να προστατεύσει ο Θεός όλους τους απροστάτευτους ανθρώπους, που ταλαιπωρούνται από σκληρούς συνανθρώπους.
Για να δυναμώσει ο Θεός τους φιλάσθενους και αδύνατους ανθρώπους, για να μπορούν να εργάζονται χωρίς να κουράζονται και να θλίβονται.
Για να βρέξει ο Θεός, όταν υπάρχει ανομβρία ή όταν στερέψουν τα πηγάδια, για να βγάλουν νερό.
Για να εξαφανιστεί ο διάβολος, όταν παρουσιάζεται σε άνθρωπο και τον τρομάζει.
Για να δώσει ο Θεός σύνεση στους ανθρώπους, για να προκόπτουν πνευματικά.
Για να προφυλάξει ο Θεός το πλοίο, όταν κινδυνεύει από μεγάλη φουρτούνα στη θάλασσα (έριχνε δε και αγιασμένο νερό στα τέσσερα σημεία του πλοίου).
Για να φωτίσει ο Θεός τους άτακτους ανθρώπους, που δημιουργούν θέματα στο έθνος και αναστατώνουν τον λαό και τον ταλαιπωρούν με ακαταστασίες και φαγωμάρες.
Για να μην πλησιάσουν μάγια στα ανδρόγυνα και δημιουργούνται θέματα και προστριβές.
Για να δώσει ο Θεός την ακοή στους κουφούς.
Για να φύγουν τα μάγια από τους ανθρώπους.
Για να δώσει ο Θεός παρηγοριά στους στενοχωρημένους ανθρώπους, για να μη θλίβονται.
Για να ευλογήσει και να χαριτώσει ο Θεός τους νέους που θέλουν να αφιερωθούν στον Θεό.
Για να ευλογήσει και να εκπληρώσει ο Θεός τους θείους πόθους των ανθρώπων.
Για να δίνει ο Θεός χαρίσματα στους καλοκάγαθους ανθρώπους.
Για να ευλογήσει ο Θεός τους ανθρώπους, που φέρουν αξιώματα, για να βοηθούν τον κόσμο με καλοσύνη και κατανόηση.
Για να έλθουν τα έμμηνα, όταν καθυστερούν.
Για να ευλογήσει ο Θεός τα υπάρχοντα των ανθρώπων, για να μην στερούνται και θλίβονται, αλλά να δοξάσουν τον Θεό.
Για να μετανοήσουν οι άνθρωποι και να εξομολογηθούν τις αμαρτίες τους.
Για να δώσει φώτιση ο Θεός στους ανθρώπους να μην ξεκλίνουν από την οδό της σωτηρίας.
Για να λύσει ο Θεός την στείρωση των γυναικών.
Για να ταπεινώσει ο Θεός τους εχθρούς, για να αλλάξουν τις κακές των διαθέσεις.
Για να θεραπεύσει ο Θεός τους σεληνιασμένους ή για να ελεήσει τους ψευδομάρτυρες, να μετανοήσουν.
Για να έχουν σεβασμό οι νεότεροι στους μεγαλύτερους.
Για να μετανοήσουν οι άδικοι κριτές και να κρίνουν δίκαια τον λαό του Θεού.
Για να προφυλάξει ο Θεός τους στρατιώτες, όταν πηγαίνουν στον πόλεμο.
Για να δώσει ο Θεός ευλογίες στη φτωχή χήρα, να πληρώσει τα χρέη της και ν’ απαλλαχτεί από τη φυλακή.
Για να θεραπεύσει ο Θεός τα καθυστερημένα διανοητικά και μογγόλαλα παιδιά.
Για να δίνει ο Θεός ευλογίες και παρηγοριά στα δυστυχισμένα, φτωχά παιδάκια, για να μην περιφρονούνται από τα παιδιά των πλουσίων και θλίβονται.
Για να θεραπεύσει ο Θεός το φοβερό πάθος του ψεύδους.
Για να διατηρούν αγάπη και ομόνοια οι οικογένειες και να δοξολογούν το Θεό.
Για να ταπεινώσει ο Θεός τους βαρβάρους, όταν κυκλώνουν το χωριό και το απειλούν, και να ανατρέψει τις κακές διαθέσεις τους.
Για να πατάξει ο Θεός τους βαρβάρους, και να ταπεινώσει την δράση τους, όταν σφάζουν αθώα γυναικόπαιδα.
Για να δίνει υπομονή και ανεκτικότητα ο Θεός στους ανθρώπους, που είναι αναγκασμένοι να παρευρίσκονται με δόλιους και άδικους ανθρώπους.
Για να προστατεύσει ο Θεός τους σκλάβους από τα εχθρικά χέρια, να μην τους κακοποιήσουν μέχρι να ελευθερωθούν.
Για να θεραπεύσει ο Θεός τους ανθρώπους, που πάσχουν από βασκανία.
Για να δώσει ο Θεός το φως στους τυφλούς και να θεραπεύσει τα πονεμένα μάτια.
Για να φυλάξει ο Θεός τους ανθρώπους από τα φίδια, να μην τους δαγκώσουν.
Για να προφυλάξει ο Θεός τα κτήματα των δικαίων ανθρώπων από τους κακούς ανθρώπους.
Για να θεραπεύσει ο Θεός τους ανθρώπους, που πάσχουν από συνεχείς πονοκεφάλους.
Για να ειρηνεύσει ο Θεός την οικογένεια, όταν μαλώνουν.
Για να μην πλησιάσει η κακία του εχθρού ποτέ στα σπίτια και να επικρατήσει η ειρήνη και η ευλογία του Θεού στην οικογένεια.
Για να θεραπεύσει ο Θεός τους ανθρώπους που πάσχουν από ημικρανία, πονοκεφάλους και να ελεήσει τους σκληρόκαρδους και αδιάκριτους ανθρώπους, που στενοχωρούν τους ευαίσθητους.
Για να δώσει ο Θεός θάρρος και ελπίδα στους αρχάριους, για να μη δυσκολεύονται στη δουλειά τους.
Για να δώσει ο Θεός μετάνοια και παρηγοριά με ελπίδα στους ανθρώπους, για να σωθούν.
Για να λυπηθεί ο Θεός τον κόσμο, όταν εξ αμαρτιών μας γίνονται συνεχείς πόλεμοι.
Για να φυλάξει ο Θεός τα έθνη να συμφιλιωθούν και να ειρηνεύουν οι άνθρωποι.
Για να φυλάξει ο Θεός τους ανθρώπους από κάθε κίνδυνο.
Για να συγκεντρώνονται οι άνθρωποι την ώρα της προσευχής και να ενώνεται ο νους τους με το Θεό.
Για να προστατέψει ο Θεός τους πρόσφυγες, όταν εγκαταλείπουν τα σπίτια τους και φεύγουν, για να σωθούν απ’ τους βαρβάρους.
Για να σταθεροποιήσει ο Θεός τον άνθρωπο, που έχει άστατο χαρακτήρα.
Για να φωτίζει ο Θεός τους άρχοντες του τόπου, για να βρίσκουν κατανόηση οι άνθρωποι στα αιτήματά τους.
Για να πάψει ο διάβολος να πειράζει τους ευαίσθητους ανθρώπους με βλάσφημους λογισμούς.
Για να ημερέψει ο Θεός τον δύστροπο οικογενειάρχη, που ταλαιπωρεί ολόκληρη την οικογένεια.
Για να ημερέψει Θεός τον βάρβαρο άρχοντα του τόπου, που βασανίζει τους συνανθρώπους του.
Για να ημερέψει ο Θεός τον επαναστάτη, που κάνει κακό · και Κούρδης εάν είναι, γίνεται αρνί.
Για να προστατέψει ο Θεός την μητέρα στον καιρό της εγκυμοσύνης, να μην αποβάλει.
Για να καταπραΰνει ο Θεός τον αναστατωμένο λαό, να μην γίνει εμφύλιος πόλεμος.
Για να ευλογήσει ο Θεός τις εργασίες των ανθρώπων, για να είναι ευάρεστες στον Θεό.
Για να σταματήσει ο Θεός τις αιμορραγίες των ανθρώπων.
Για να θεραπεύσει ο Θεός τους ανθρώπους, που έχουν κτυπηθεί και πληγωθεί στις σιαγόνες από κακούς ανθρώπους.
Για να ημερέψει ο Θεός τα άγρια ζώα του βουνού, για να μην κάνουν κακό στους ανθρώπους και ζημιές στα σπαρτά.
Για να κάνει καιρό ευνοϊκό ο Θεός, για να έχουν αφθονία εισοδημάτων οι άνθρωποι και να δοξάζουν τον Θεό.
Από ευγνωμοσύνη και ευχαριστία στον Θεό για τις μεγάλες του καλοσύνες και για την πολλή του αγάπη, που δεν έχει όρια, και μας ανέχεται (Του Γέροντα).
Για να δώσει ο Θεός χαρά και παρηγοριά στους θλιμμένους αδελφούς μας, που βρίσκονται στην ξενιτιά και στους κεκοιμημένους αδελφούς μας, που βρίσκονται στην πιο μακρινή ξενιτιά. Αμήν.

Μητροπολίτης μετάνοιωσε που έβαλε την υπογραφή

«Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του Πρακτορείου Εκκλησιαστικών Ειδήσεων "Romfea.gr", ο Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλουπόλεως κ. Ιερεμίας με επίσημο γράμμα του προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο, απέσυρε την υπογραφή του από το κείμενο της «Ομολογίας Πίστεως».Στο γράμμα του ο κ. Ιερεμίας, ζήτησε συγνώμη από τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο εάν τον λύπησε, τονίζοντας ότι «το παραπλάνησαν, λέγοντας του ότι το κείμενο το υπογράφουν και Αρχιερείς...»



Πόσο άλλο θα γελοιοποιηθούν οι Έλληνες «Επίσκοποι»; Ολόκληρος καθηγητής Πανεπιστημίου ο Μητροπολίτης Γόρτυνος κ. Ιερεμίας, κλαίγεται και ζητά συγγνώμη ότι εξαπατήθηκε, με «παραπλάνησαν» λέγει, ως άλλη μωρά παρθένος! Δεν μας λέγει, βέβαια, από ποιόν απατήθηκε, αλλά ότι η παραπλάνηση έγκειται στο ότι του είπαν πως την ΟΜΟΛΟΓΙΑ υπογράφουν και άλλοι Επίσκοποι. Και πού είναι η παραπλάνηση; Πράγματι υπέγραψαν άλλοι 5 (πέντε) Επίσκοποι!!!
Και καλά, όταν υπέγραψε (άσχετα αν την υπέγραφαν άλλοι ή όχι) δεν έβλεπε τι υπέγραφε; Ολόκληρος καθηγητής πανεπιστημίου, κατόπιν εορτής και μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου, κατάλαβε τι του γινόταν και «χαρακτήρισε τους συντάκτες του κειμένου της “ομολογίας πίστεως”, λαθροκάπηλους της αμωμήτου ημών πίστεως, αλλά και πλανεμένους »; Δηλαδή από τότε που την υπέγραψε, ως χθες, ήταν κι αυτός πλανεμένος;
Και πότε κατάλαβε ότι παραπλανήθηκε; Όταν ο Πατριάρχης ήρθε στην Ελλάδα; Μήπως του έδειξε κάποιο «χαρτί» που τον αφορούσε άμεσα; Μήπως του έτριξε τα δόντια; Και φοβήθηκε;
Συγχωρείστε με, Σεβασμιώτατε Ιερεμία, αλλά δεν μπορώ να δεχθώ, ότι ένας καθηγητής Πανεπιστημίου, υπογράφει κείμενο πλανεμένων και λαθροκάπηλων, γιατί έτσι παραδέχεται και αποδεικνύει ότι ενεργεί τουλάχιστον ανεύθυνα. Και προτιμώ να υιοθετήσω τη σκέψη, ότι μάλλον δεχθήκατε πιέσεις και, ως αδύναμος άνθρωπος και σεις, «υποκύψατε», παρά ότι ως άβουλο ον υπογράψατε κείμενο πλανεμένων και αιρετικών.
Πάντως, μετά και απ’ αυτό το γεγονός, στο μυαλό μου έρχεται συνειρμικά ο Πατριάρχης Βέκκος. Επειδή ομολογούσε την ορθόδοξη πίστη και έλεγε ότι το filioque είναι αίρεση, τον έκλεισαν στη φυλακή. Και, ώ του θαύματος, εκεί φωτίστηκε, και ομολόγησε ότι το filioque δεν είναι αίρεση! Και έτσι έγινε Πατριάρχης! Ζούμε καιρούς Βεκκοκρατίας. Σε λίγο θα λειτουργήσουν -για να κάμψουν το φρόνημα των ορθοδόξων- και άλλες μέθοδοι, σύγχρονες μα παρόμοιες μ’ αυτές που εφάρμοσαν στους αγιορείτες που μαρτύρησαν επί «Πατριάρχου» Βέκκου.
Καλώς τους, λοιπόν, το σύγχρονο Βέκκο και τα κοπέλια του!



Λεόντιος Διονυσίου

Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2009


Οι πονηροί σύγχρονοι λατινόφρονες, μαϊστορες της κούφιας αγαπολογίας και της παραπλάνησης , προσπαθούν να εξαλείψουν από τις μνήμες του Ορθόδοξου λαού, το βαθιά ριζωμένο μίσος του Βατικανού εναντίον όλων όσων αρνούνται να υποταχθούν στην θρησκευτική σατραπεία του, και ειδικότερα εναντίων της ταπεινής Νύμφης του Χριστού, της Αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Αυτό συμβαίνει τα τελευταία χρόνια και με τους σήμερον εορταζομένους (κατά το νέο ημερολόγιο της Ελλαδικής Εκκλησίας) οσιομάρτυρες της αγιορείτικης Μονής του Ζωγράφου, καθώς σε κάποια «μονδέρνα» εκκλησιαστικά κιτάπια η μνήμη τους αγνοείται τεχνηέντως.

Σε πείσμα αυτής της τακτικής παρατίθεται το συνοπτικό μαρτύριο τους , γραμμένο στην Αγγλική από τον νέο Χρυσόστομο της Σερβικής Εκκλησίας, άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς και μεταφρασμένο υπό της ημετέρας φουκαροσύνης.

Αξίζει να σημειωθεί, ότι ενώ στα ελληνικά μηναία οι άγιοι τιμώνται στις 22 Σεπτεμβρίου, στα αντίστοιχα σλαβόφωνα η μνήμη τους αναφέρεται στις 10 Οκτωβρίου.

Όταν ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Παλαιολόγος, o οποίος συνήψε τη διαβόητη Ένωση της Λυών με τον Πάπα, προκειμένου να λάβει βοήθεια από τη Δύση κατά των Βουλγάρων και Σέρβων, οι μοναχοί του Αγίου Όρους απέστειλαν διαμαρτυρία προς τον αυτοκράτορα κατά αυτής της Ένωσης, παρακαλώντας τον να την απορρίψει και να επιστρέψει στην Ορθοδοξία.

Ο Πάπας απέστειλε στρατό για να βοηθήσει τον αυτοκράτορα. Ο λατινικός στρατός εισήλθε στο Άγιο Όρος και διέπραξε τέτοιες βαρβαρότητες που όμοιες τους δεν έκαναν ούτε οι Τούρκοι σε πεντακόσια χρόνια κυριαρχίας. Έχοντας απαγχονίσει τον άγιο Πρωτεπιστάτη Κοσμά και αφού σκότωσαν πολλούς μοναχούς στη Μονή Βατοπεδίου, Ιβήρων και άλλα μοναστήρια, οι Λατίνοι επιτέθηκαν κατά της Μονής Ζωγράφου.

Τότε ο ευλογημένος ηγούμενος Θωμάς προειδοποίησε την αδελφότητα ότι όποιος ήθελε να γλιτώσει από τους Λατίνους θα πρέπει να φύγει από το μοναστήρι, και ότι όποιος επιθυμεί μαρτυρικό θάνατο του μπορεί να παραμείνει.

Και έτσι, είκοσι έξι άνδρες παρέμειναν : ο ηγούμενος, είκοσι ένας μοναχοί και τέσσερις λαϊκοί που υπηρετούσαν ως εργάτες στο μοναστήρι.Κλείστηκαν όλοι τους στον πύργο του μοναστηριού. Όταν έφθασαν οι Λατίνοι, πυρπόλησαν τον πύργο και οι είκοσι έξι ήρωες του Χριστού βρήκαν μαρτυρικό θάνατο στις φλόγες. Ενώ ο πύργος καιγόταν , εκείνοι έψαλαν τους Ψαλμούς του Δαβίδ και τον Ακάθιστο Ύμνο προς την Παναγία Μητέρα τού Θεού.

Παρέδωσαν τις αγίες ψυχές τους στον Θεό την 10 Οκτωβρίου του 1283. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, ο αχρείος αυτοκράτορας Μιχαήλ πέθανε μέσα στη φτώχεια, όταν ο Σέρβος βασιλιάς Μιλούτιν εξεγέρθηκε εναντίον του για να υπερασπιστεί την Ορθοδοξία


Με την πρόνοια του Θεού, ο μεγαλύτερος αριθμός των θαυμάτων και των ουράνιων εκδηλώσεων συμβαίνουν κατά τη διάρκεια του μαρτυρίου των υπηρετών του. Την ημέρα που οι Λατίνοι ξεκίνησαν για τη Μονή Ζωγράφου, ένας γέροντας μοναχός που είχε διακόνημα σε ένα αμπέλι, σε απόσταση μισής ώρας από το μοναστήρι. Στην συνηθισμένη ώρα , διάβασε τον Ακάθιστο Ύμνο εμπρός στην εικόνα της Μητέρας του Θεού. Ωστόσο, όταν άρχισε να προφέρει τη λέξη « Χαίρε! », μια φωνή ήρθε σ 'αυτόν από την εικόνα : « Χαίρε και εσύ , ω γέρων ! Μόνο φύγε αμέσως γιατί αλλιώς θα σε βρεί δυστυχία.Πήγαινε και πες στην αδελφότητα της Μονής να κλειδώσουν τις θύρες, γιατί οι αντίθεοι Λατίνοι επιτέθηκαν εδώ, στο διαλεχτό μου Όρος και είναι ήδη κοντά».

Ο τρομαγμένος γέροντας έπεσε στα γόνατα και κράυγαζε με πόνο: «Πώς να σε αφήσω εδώ Βασίλισσα και μεσίτρια μου;» Τότε άκουσε πάλι την φωνή : «Μη ανησυχείς για μένα, μόνο πήγαινε γρήγορα. » Ο γέροντας ξεκίνησε αμέσως για το μοναστήρι. Αλλά όταν έφτασε, είδες στις πύλες την ίδια εικόνα της Μητέρας του Θεού! Με ένα θαυμαστό τρόπο, η εικόνα είχε φτάσει πριν από εκείνον στο μοναστήρι. Ο κατάπληκτος γέροντας διηγήθηκε στον ηγούμενο και τους αδελφούς όλα όσα του είχαν αποκαλυφθεί.. Τότε όλοι τους δόξασαν τον Θεό και τη Μητέρα του Θεού.


Κατά τη διάρκεια του εορτασμού της Εορτής των είκοσι έξι ζωγραφιτών μαρτύρων , στις 10 Οκτωβρίου 1873, έγινε μια ολονύχτια αγρυπνία στο μοναστήρι του Ζωγράφου. Η βραδιά ήταν ασέληνη . Στη μέση της νύχτας, ενώ οι μοναχοί έψαλλαν και διάβαζαν τον βίο των αγίων μαρτύρων στην εκκλησία, ένας θόρυβος ακούστηκε ξαφνικά, και πάνω από την εκκλησία εμφανίστηκε ένας πύρινος στύλος , που εκτεινόταν από τη γη ως τον ουρανό.Ήταν τόσο φωτεινός ώστε φαίνονταν τα πάντα πράγματα, ακόμα και σε απόσταση , σαν να ήταν μεσημέρι. Αυτή η θαυμαστή εκδήλωση διήρκεσε για περίπου ένα τέταρτο της ώρας και στη συνέχεια εξαφανίστηκε. .

Ένα φωτογραφικό οδοιπορικό προσκύνημα στην Θεοσκέπαστη !!!




















Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου 2009

Μοναχός σώζει τον έγγαμο κλήρο




Για την κατανόηση των σχετικών με τον πιο πάνω τίτλο γεγονότων των άρχων του 4ου μ.Χ. αιώνα χρειάζεται εισαγωγικά να κάνουμε μια σύντομη ιστορική αναδρομή ειδικά πάνω στο θέμα της χειροτονίας των κληρικών και της έγγαμης ή μη ζωής τους. Είναι βέβαια ευνόητο ότι στις αρχές της εγκαθιδρύσεως του χριστιανισμού στον κόσμο το θέμα του γάμου του ιερού κλήρου δεν μπορούσε από τα πράγματα να είχε αντιμετωπιστεί όπως αντιμετωπίστηκε αργότερα.

Στην Καινή Διαθήκη, συνεπώς στους αποστολικούς χρόνους, ο μόνος που αναφέρθηκε στο θέμα ήταν ο απόστολος Παύλος. Στην Α’ Προς Τιμόθεον επιστολή του και στο κεφάλαιο Γ’ αναφέρει αρκετά εκτεταμένα τα προσόντα και τα χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει οποίος «ορέγεται επισκοπής», ειδικότερα ότι πρέπει να είναι «μιας γυναικός άνδρα[ς]» (3, 2), δηλαδή σε πρώτο γάμο. Επίσης και για τους διακόνους λέει: «έστωσαν μιας γυναίκας άνδρες» (3, 12). Άλλα και στην Προς Τίτον επιστολή του (1,5)» όπου του δίνει εντολή να εγκαταστήσει «κατά πόλιν πρεσβυτέρους», πάλι, μαζί με τις πολλές αρετές που θέτει ως προϋπόθεση για το γάμο ειδικά, επισημαίνει «ει τις… μιας γυναικός ανήρ» (1,6).

Στα μετέπειτα χρόνια έχουμε μια ποικιλία στην αντιμετώπιση του θέματος εκ μέρους της Εκκλησίας. Ειδικά στη Δύση έχουμε μια έντονη διαφοροποίηση. Στη Ρώμη ο επίσκοπος Κάλλιστος (217-222), σύμφωνα με τα λεγόμενα του σχισματικού αντιπάλου του Ιππολύτου (218-235) (σημείωση: του μετέπειτα αγίου ιερομάρτυρος Ιππολύτου), δέχτηκε ότι οι κληρικοί και των τριών βαθμών μπορούσαν να είναι δίγαμοι και τρίγαμοι (δηλαδή διαδοχικά σε δεύτερο ή τρίτο γάμο) τόσο πριν όσο και μετά τη χειροτονία. Από την άλλη μεριά, η μεταγενέστερη Σύνοδος της Ελβίρας στην Ισπανία (γύρω στο 305) θέσπισε τον 33ο κανόνα, για τον όποιο υπάρχει η άποψη ότι πιθανότατα διατυπώθηκε μεταγενέστερα και ο οποίος λέει: « Αποφασίστηκε για τους επισκόπους, πρεσβυτέρους, διακόνους και γενικότερα τον κλήρο που υπηρετεί την Αγία Τριάδα η έξης απόλυτη απαγόρευση: Πρέπει να απέχουν από τις συζύγους τους και να μη γεννούν κανένα παιδί. Αν όμως κάποιος δε συμμορφωθεί, πρέπει να παραιτείται από το αξίωμα του σε οποιανδήποτε βαθμό κι αν ανήκει» (Mansi II, σ. 11).

Λίγο μεταγενέστερα από τη Σύνοδο της Ελβίρας πραγματοποιήθηκε στην Ανατολή η Σύνοδος της Άγκυρας (314)· Σ’ αύτη δόθηκε το δικαίωμα στους διακόνους να τελούν γάμο, εφόσον δηλώνουν πριν από τη χειροτονία τους τη σχετική πρόθεση τους. Επίσης, στη Σύνοδο της Νεοκαισαρείας (λίγο μετά την προηγούμενη) απαγορεύτηκε στους πρεσβυτέρους να νυμφεύονται. Κατά νεότερους ιστορικούς οι αποφάσεις των δύο εκείνων Συνόδων μαρτυρούν έμμεσα ότι στα προηγούμενα χρόνια υπήρχε περίπτωση διάκονοι και πρεσβύτεροι να συνάπτουν γάμο μετά τη χειροτονία τους.

Πιθανότατα στη λήψη των σχετικών απαγορευτικών αποφάσεων των Συνόδων συνέδραμε έμμεσα αλλά ουσιαστικά η ανάπτυξη και διάδοση της ιδέας της παρθενίας.

Είχε επικρατήσει η αντίληψη ότι με την παρθενία εξασφαλιζόταν ένας καθαρότερος και καλύτερος τρόπος ζωής. Κάτω από αυτή την αντίληψη είναι ευνόητο ότι ο ιερός κλήρος έπρεπε να ανήκει στους άγαμους, αφού λειτουργούσε τα ιερά μυστήρια και κυρίως τελούσε το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας με το σώμα και το αίμα του Κυρίου.

Με την ευκαιρία της συγκλήσεως της Α’ Οικουμενικής Συνόδου (το 325) προτάθηκε να θεσπιστεί η παρθενία γενικά για όλο τον ιερό κλήρο. Μάλιστα είχε δημιουργηθεί η εντύπωση ότι η πρόταση αύτη θα γινόταν αποδεκτή, παρά το γεγονός ότι στην πλειονότητα τους οι επίσκοποι άνηκαν μάλλον στους εγγάμους. Όμως τελικά η πρόταση δεν επικράτησε. Κι αυτό συνέβη χάρη στην έντονη αντίρρηση του οσίου Παφνουτίου. Ο Παφνούτιος καταγόταν από την Αίγυπτο. Η νεανική του ηλικία μας είναι άγνωστη. Όταν ενηλικιώθηκε ακολούθησε τη ζωή του άγαμου και εντάχθηκε στον ιερό κλήρο. Ως επίσκοπος συνελήφθη το 308 κατά το διωγμό των χριστιανών από τον αυτοκράτορα Μαξιμίνο τον Β’, τον επιλεγόμενο Δάσα (308-313), καταδικάστηκε στα ορυχεία μετάλλου. Ελευθερώθηκε γύρω στο 311. Τότε εγκατέλειψε την επισκοπή του και ακολούθησε το μοναχισμό κατά τον τρόπο του Μεγάλου Αντωνίου. Εξαιτίας της ομολογίας της πίστεως του στους διωγμούς εκτιμάτο πολύ.

Σύμφωνα με τον ιστορικό της Εκκλησίας Σωκράτη, στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο ο όσιος «εβόα μακρά», όπως «μη βαρύν ζυγόν επιθείναι τοις ιερωμένοις ανδράσι». Το σκεπτικό του ήταν ότι η «κοίτη» είναι «τίμια» και θεωρούσε «αμίαντον τον γάμον». Επιπλέον τόνιζε ότι η «υπερβολή της ακριβείας» θα έβλαπτε την Εκκλησία, επειδή δεν ήσαν όλοι ικανοί να φέρουν «της απάθειας την άσκησιν».

Η μεγαλοσύνη όμως του οσίου διακρινόταν και από μια άλλη πλευρά. Εκτός από τη φροντίδα του για τον έγγαμο κληρικό, που δεν είχε το χάρισμα της αγαμίας, άλλο τόσο φρόντιζε για τις αδύναμες πρεσβυτέρες, ώστε να διαφυλαχθεί και η δική τους σωφροσύνη.

Επειδή η φωνή του οσίου Παφνουτίου δεν «εβόα» μόνο «μακρά» άλλα «εβόα» και αληθινά, χωρίς διάθεση προβολής αγιότητας, έγινε αμέσως αποδεκτή από τους επισκόπους της Συνόδου «διό και την περί τούτου ζήτησιν απεσίγησαν» θεωρώντας κάθε επιπλέον κουβέντα περιττή.


(Ηλίας Βουλγαράκης, Καθημερινές ιστορίες Αγίων και αμαρτωλών στο Βυζάντιο, Εκδ. Μαΐστρος, σ. 85-88)





Το βρήκαμε εδώ

Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2009

Η Ορθόδοξη «σεξουαλική αγωγή»


π. Γεωργίου Μεταλληνού
Επίμονα προβάλλεται σήμερα η ανάγκη για «σεξουαλική αγωγή» των παιδιών μας, στο πλαίσιο μάλιστα της σχολικής τους παιδείας. Όπως σε πολλούς άλλους τομείς της ζωής μας μάθαμε να ακολουθούμε τυφλά την «πολιτισμένη» Δύση, έτσι και στο θέμα αυτό. Ο φόβος μας είναι πάντα να μην υστερήσουμε απέναντί της. Γι’ αυτό αντιγράφουμε πάντα πρόθυμα τον προβληματισμό και τις μεθόδους της.

Επόμενο, λοιπόν, να θεωρούμε απαραίτητο ο «διαφωτισμός» να προχωρήσει και στην προβληματολογία του «γενετησίου ενστίκτου».
Βέβαια, το τι διδάσκει η Δύση σχετικά με το ζήτημα αυτό, δεν φαίνεται να θεωρείται πρωταρχικής σημασίας. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Δύση – και μεις μαζί της, αφού είμαστε κομμάτι της – κλυδωνίζεται σε μια λαίλαπα πανσεξουαλισμού. Ο «φροϋδισμός» έχει καταστεί κυρίαρχη ιδεολογία στην εποχή μας. Η προτεραιότητα δίνεται στο σεξουαλικό ένστικτο και στην κτηνώδη ορμή. Το ανθρώπινο σώμα κατήντησε υποτιμημένη αξία και αντικείμενο – όργανο ηδονής. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα διαμορφώνεται το περιεχόμενο της «σεξουαλικής» διαφώτισης του ευρωπαίου ανθρώπου. Έρχεται όμως από τα βάθη των αιώνων η φωνή του ουρανοβάμονα και θεόπτη Αποστόλου Παύλου να μας παρουσιάσει την «σεξουαλική αγωγή», όπως (πρέπει να) διδάσκεται στο Σώμα του Χριστού, στο «σχολείο» της Εκκλησίας.


Παραθέτουμε το σχετικό κείμενό του:
Το σώμα, ναός του Αγίου Πνεύματος (Α’ Κορ. 6:12 -20).
“Αδελφοί, πάντα μοι έξεστιν, αλλ’ ου πάντα συμφέρει· πάντα μοι έξεστιν, αλλ’ ουκ εγώ εξουσιασθήσομαι υπό τινος. Τα βρώματα τη κοιλία, και η κοιλία τοις βρώμασιν· ο δε Θεός και ταύτην και ταύτα καταργήσει. Το δε σώμα ου τη πορνεία, αλλά τω Κυρίω, και ο Κύριος τω σώματι· ο δε Θεός και τον Κύριον ήγειρε και ημάς εξεργεί δια της δυνάμεως αυτού. Ουκ οίδατε ότι τα σώματα υμών μέλη Χριστού εστιν; Άρας ουν τα μέλη του Χριστού ποιήσω πόρνης μέλη; Μη γένοιτο! Ή ουκ οίδατε ότι ο κολλώμενος τη πόρνη εν σώμα εστιν; «Έσονται» γαρ, φησίν, «οι δύο εις σάρκα μίαν». Ο δε κολλώμενος τω Κυρίω εν πνεύμά εστι. Φεύγετε την πορνείαν. Παν αμάρτημα ο εάν ποιήση άνθρωπος εκτός του σώματος εστιν, ο δε πορνεύων εις το ίδιον σώμα αμαρτάνει. Ή ουκ οίδατε ότι σώμα υμών ναός του εν υμίν Αγίου Πνεύματος εστιν, ου έχετε από Θεού, και ουκ εστέ εαυτών; Ηγοράσθητε γαρ τιμής. Δοξάσατε δη τον Θεόν εν τω σώματι υμών και εν τω πνεύματι υμών, άτινά εστι του Θεού.”.


Μετάφραση: Όλα μου επιτρέπονται, αλλά δεν συμφέρουν όλα. Όλα μου επιτρέπονται, αλλά εγώ δεν θα αφήσω τον εαυτό μου να εξουσιαστεί από τίποτα. Τα φαγητά είναι για την κοιλιά, και η κοιλιά για τα φαγητά· ο Θεός θα καταργήσει και αυτήν και εκείνα. Αλλά το σώμα δεν είναι για την πορνεία· είναι για τον Κύριο και ο Κύριος για το σώμα. Ο δε Θεός και τον Κύριο ανέστησε και εμάς θα αναστήσει δια της δυνάμεως Του. Δεν ξέρετε ότι τα σώματά σας είναι μέλη του Χριστού; Να πάρω λοιπόν τα μέλη του Χριστού και να τα κάνω μέλη πόρνης; Μη γένοιτο. Δεν ξέρετε ότι εκείνος που προσκολλάται στην πόρνη είναι ένα σώμα μ’ αυτήν; Γιατί θα γίνουν, λέγει, οι δύο μία σάρκα. Εκείνος δε που προσκολλάται στον Κύριο είναι ένα πνεύμα μ’ Αυτόν. Αποφεύγετε την πορνεία. Κάθε άλλο αμάρτημα που κάνει ο άνθρωπος είναι έξω από το σώμα, εκείνος όμως που πορνεύει, αμαρτάνει προς το ίδιο του το σώμα. Ή δεν ξέρετε ότι το σώμα σας είναι ναός του Αγίου Πνεύματος που είναι μέσα σας και το οποίο έχετε από το Θεό, κι ότι δεν ανήκετε στους εαυτούς σας; Έχετε αγορασθεί αντί τιμήματος. Δοξάστε λοιπόν το Θεό με το σώμα σας και το πνεύμα σας, τα οποία ανήκουν στο Θεό.
Η ρίζα του προβλήματος.


Η απάντηση του Παύλου αρχίζει περίεργα, αλλ’ όχι ανεξήγητα, από την κοιλιοδουλεία. Γιατί οι «σαρκικές επαναστάσεις» έχουν ως βασική τους αιτία την γαστριμαργία. Από αυτήν γεννιέται το πάθος της πορνείας. Και ως «πορνεία» νοεί ο Απόστολος, και μαζί του οι Άγιοι Πατέρες μας, όχι φυσικά μόνο τη σαρκική σχέση με κάποια πόρνη, αλλά κάθε χρήση του γενετησίου ενστίκτου για σκοπούς έξω από το θέλημα του Θεού, που είναι η δημιουργία οικογένειας. «Το σώμα του Χριστιανού δεν επλάσθη δια να τρυφά και εκ της τρυφής να πίπτη εις την πορνείαν, αλλ’ επλάσθη δια να ενωθή με τον Κύριον, Ός τις είναι η κεφαλή του» (Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης). Η νηστεία και η χαλιναγώγηση του σώματος, ουσιαστικά στοιχεία της Ορθόδοξης ασκητικής, αυτόν ακριβώς τον στόχο έχουν: να αποφευχθεί η «θεοποίηση» της κοιλίας (Φιλιππ. 3:19), ώστε να μην υποθάλπωνται τα σαρκικά πάθη, που έχουν ως κύρια αιτία την ευζωία και κοιλιοδουλεία. «Τι δε σαρκός ευπαθούσης, και νεότητι περιφερομένης, αφρονέστερον;» – θα πει ο Μ. Βασίλειος.
Η διδασκαλία του Αποστόλου Παύλου διαρθρώνεται κατά τον ακόλουθο τρόπο:
Πόσοι δεν βλέπουν το σώμα τους ως όργανο ηδονής; Όχι, λέγει ο Παύλος. Το σώμα είναι δημιούργημα του Θεού και δεν πλάστηκε για τις πορνικές σχέσεις, αλλά για να θεωθεί μαζί με την ψυχή, που είναι άρρηκτα δεμένη μαζί του. Θα αναστηθεί μαζί με την ψυχή, για να ζήσει αιώνια, ή στη «δόξα» του Θεού ή στην θέαση της ως «καυστικού πυρός» (πρβλ. Εβρ. 12:29), που είναι η κόλαση. Γι’ αυτό δέχεται το σώμα μας τη χάρη του Θεού, ώστε να μεταβάλλεται σε «ναό του εν ημίν Αγίου Πνεύματος» αφού βέβαια καθαρισθεί πρώτα από τα πάθη του ο άνθρωπος. Πορεία δόξας είναι η ζωή του πιστού μέσα στο Σώμα του Χριστού. Να, λοιπόν, γιατί είναι πτώση και συντριβή η (οποιαδήποτε) πορνεία. Εκτροχιάζει το σώμα μας, αλλά και όλο τον άνθρωπο από τον αιώνιο προορισμό του.


Τα σώματά μας με το βάπτισμα γίνονται μέλη του Χριστού. Όταν λοιπόν χρησιμοποιούμε τα μέλη του σώματός μας, για να διαπράξουμε οποιοδήποτε κακό, χρησιμοποιούμε μέλη του Χριστού για τη διάπραξη της αμαρτίας μας. Έτσι, κάνουμε τα «μέλη του Χριστού» να αμαρτάνουν. Υπάρχει χειρότερο και φοβερότερο από αυτό; Αν λ.χ. φονεύσω κάποιον, με το χέρι του Χριστού τον φονεύω. Όταν βρίζω κάποιον, με το στόμα του Χριστού τον βρίζω. Όταν αδικών τους γύρω μου, με το χέρι του Χριστού τους αδικώ. Και όταν πορνεύω, με τα μέλη του Χριστού πορνεύω. Αυτή είναι η τραγικότητα και αφροσύνη της «πορνείας»! Αποσπώ τα μέλη μου από το σώμα του Χριστού και τα καταδικάζω σε θάνατο, καθιστώντας τα όργανα της αμαρτίας μου. Μέσα στον αληθινά εκκλησιαστικό γάμο, με το μυστήριο , την πίστη και τη σωφροσύνη του, το ζευγάρι εντάσσει στη χάρη του Θεού και τη σωματική του σχέση, που γίνεται «δια της τεκνογονίας» μέσο σωτηρίας. Έξω από το μυστήριο και τη χάρη του Θεού (και αυτό συμβαίνει σε κάθε άλλο είδος «γάμου») η σωματική σχέση παύει να είναι κοινωνία εν Χριστώ και γίνεται σχέση σαρκική, δηλαδή πορνεία, αποκοπή από το Σώμα του Χριστού, θάνατος.


Η ουσία της «πορνείας» παρουσιάζεται από τον Απόστολο και από μια άλλη οπτική γωνία. «Δικό μου είναι το σώμα και το κάνω ό,τι θέλω»! Αυτή είναι η πρόχειρη επιχειρηματολογία μας. Όχι, απαντά ο Παύλος. Δεν είναι δικό σας τίποτε, συνεπώς ούτε και το σώμα σας. Δεν ανήκετε στον εαυτό σας. Και ως δημιουργήματα του Θεού, αλλά και για ένα εξ ίσου σπουδαίο λόγο. Σας εξαγόρασε ο Χριστός με ατίμητο τίμημα, το πανάγιο αίμα Του. Είμαστε «εξαγορασμένοι σκλάβοι», κατά τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη. Δεν είναι δικά μας, λοιπόν τα σώματά μας, αλλά του Χριστού. Περισσότερο δε από κάθε άλλη αμαρτία η πορνεία μολύνει όλο μας το σώμα, σαρκικά και πνευματικά, και ισοδυναμεί με αυτοκτονία. Καταλαβαίνουμε, λοιπόν, γιατί με τόση αγωνία φωνάζει ο Παύλος; Φεύγετε (τρέξτε να σωθείτε) από την πορνεία! Τη βλέπει να καταδιώκει απειλητικά τον άνθρωπο: Καμιά αμαρτία δεν μας κυνηγά τόσο, όσο η σαρκική, γιατί είναι ριζωμένη μέσα μας. Παρατηρεί ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης: «… Όταν μορφή πορνική τοξεύη, νώτα διδόναι (να τρέπεσαι σε φυγή) … Κατατοξεύει γαρ κατ’ οφθαλμών η πορνεία, έστι δε των άλλων πονηρευμάτων φοβερώτερον»!


Αναγκαία προϋπόθεση.
Γίνεται, λοιπόν, φανερό, ότι η «σεξουαλική αγωγή» στο χώρο της Ορθοδοξίας δεν είναι παρά θεολογία του ανθρώπινου σώματος, μέρος της Ορθόδοξης ανθρωπολογίας. Δεν πρόκειται, συνεπώς, για μια «επιστημονική» ανάλυση και περιγραφή της σωματικής λειτουργίας ή για ηθικοκοινωνική καθοδήγηση, αλλά για θεώρηση του ανθρώπου μέσα από το πρίσμα της θείας αποκαλύψεως. Μια τέτοια αντίληψη, άρα, για τον άνθρωπο και το σώμα του δεν «διδάσκεται» θεωρητικά, ούτε, πολύ περισσότερο, επιβάλλεται! Εμπνέεται μονάχα στα πλαίσια της εν Χριστώ ζωής και του πνευματικού αγώνα της Ορθοδοξίας. Ο Χριστιανός νέος μαθαίνει κοντά στον Γέροντα – Πνευματικό του να ζει εν Χριστώ, με προσευχή και άσκηση, αγώνα και εγκράτεια, γνωρίζοντας ότι ο στόχος του είναι ο εν Χριστώ δοξασμός του σώματος και της ψυχής του. Αν δεν ισχύει η προϋπόθεση αυτή, δεν είναι περίεργο η διδασκαλία του Αποστόλου Παύλου να απορρίπτεται σαν μύθος.
Απόσπασμα από το βιβλίο “Το σώμα του Χριστού και ο κήπος των τέρψεων”.

Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2009

Συναξαριστικό υπόμνημα ως δίδαγμα στο σήμερα

450px-First_Council_of_Nicea-stavropoleos_church

14η Σεπτεμβρίου: η Παγκόσμιος Ύψωσις του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού. Τη αυτή ημέρα η Εκκλησία μας τιμά και μία δεύτερη «ύψωση». Ύψωση της αληθείας της Πίστεώς μας κατά της πλάνης και του ψεύδους. Επιτελείται η μνήμη της Αγίας Στ’ Οικουμενικής Συνόδου των 170 Αγίων Πατέρων που κατεδίκασαν την φρικτή αίρεση του μονοθελητισμού. Φυσικά αυτές οι σειρές στον Συναξαριστή δεν χαράσσονται ως μια απλή ενθύμηση αλλά ως ζώσα παρακαταθήκη στην αγιοπνευματική πορεία της Εκκλησίας του Χριστού.

Στο συναξαριστικό υπόμνημα διαβάζουμε πως η Σύνοδος αυτή κατεδίκασε ως αιρετικούς επτά (7) Πατριάρχες (!!) και άλλους Επισκόπους καθώς και αρκετούς κληρικούς. Ασφαλώς τούτο δεν χαροποιεί ούτε αποτελεί καύχηση για κάποιον. Όμως είναι ένα από τα σπουδαιότερα μαθήματα Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας, που δυστυχώς λησμονούμε σήμερα. Η Εκκλησία δεν συγκροτείται από τους Πατριάρχες, τους Επισκόπους και τους Κληρικούς εν γένει. Αυτοί όντως είναι οι αξιωματούχοι Αυτής. Είναι οι Πατέρες και Ποιμένες της «λογικής ποίμνης» που φέρουν τον υπέρτατο βαθμό της ιεροσύνης ως διάδοχοι των Αγίων Αποστόλων. Συγχρόνως όμως είναι και μέλη του σώματος της Εκκλησίας που μόνη κεφαλή έχει τον Θεάνθρωπο Χριστό Εάν η συμπεριφορά τους ή οι θέσεις τους είναι ανάρμοστες προς την Κεφαλή- και συνεπώς προς όσα θέσπισαν οι Άγιοι εν Αγίω Πνεύματι- τότε αποκόπτονται από σώμα ως μολυσμένα μέλη.

Άρρηκτα συνδεδεμένος με την Στ’ Οικουμενική Σύνοδο είναι ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής. Δεν έζησε για να παραστεί σ’ αυτήν, όμως δια των μαρτυρικών αγώνων του υπέρ της Ορθοδοξίας και δια της θεοπνεύστους θεολογίας του απετέλεσε τον εμπνευστή και το θεμέλιο αυτής της Συνόδου. Δεν κατείχε κάποια ιδιαίτερη θέση. Ήταν ένας απλός μοναχός που η πίστη και η αγάπη του στον Θεό τον έκανε αδιαπραγμάτευτο σε θέματα Πίστεως και αλύγιστο εμπρός στα φρικτά βασανιστήρια που πέρασε. Αψήφησε όχι μόνον την κοσμική εξουσία αλλά και Πατριάρχες και Επισκόπους της εποχής του, αφού δυστυχώς πολλοί είχαν αποδεχθεί την αίρεση του μονοθελητισμού. Ασφαλώς δεν διακατεχόταν από φανατισμό. Ήξερε να υπακούει και να ταπεινώνεται πρωτίστως ενώπιον των εκκλησιαστικών αρχών. Τιμούσε και σεβόταν υπέρμετρα- όπως κάθε άγιος- την ιεροσύνη και τους ταγούς της Εκκλησίας, όμως είχε την διάκριση να αντιτίθεται όταν αυτοί οι ίδιοι είχαν αντιταχθεί στο Θείο θέλημα. Εκεί η υπακοή δεν είχε τόπο. Τότε απαιτούνταν ομολογία.

Φιλόθεος







To βρήκαμε εδώ


Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2009

H παγκόσμια ύψωση του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού





Σήμερα η Εκκλησία εορτάζει την παγκόσμια ύψωση του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού. Η εορτή είναι αρχαιότατη και μια από τις Δεσποτικές εορτές, τις εορτές δηλαδή τις αφιερωμένες στο Δεσπότη Χριστό. Η εορτή συνδέεται με μεγάλα ιστορικά γεγονότα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, γι’ αυτό έχει πανηγυρικό χαρακτήρα. Συγχρόνως όμως αναφέρεται στη σταύρωση και το θάνατο του Κυρίου, γι’ αυτό και τιμάται με αυστηρή νηστεία, όπως η Μεγάλη Παρασκευή. Το Ευαγγέλιο, που διαβάζεται στη θεία Λειτουργία, είναι το ίδιο που διαβάζεται και τη Μεγ. Παρασκευή. Μέχρι πριν λίγα χρόνια η εορτή της Υψώσεως του τιμίου Σταυρού ήταν ήμερα γενικής αργίας, αλλά μετά τον πόλεμο οι εργάσιμες ήμερες της εβδομάδος, ενώ από έξη έγιναν πέντε, η εορτή του Σταυρού είναι εργάσιμη ήμερα.

Το 326, ένα χρόνο μετά την πρώτη οικουμενική Σύνοδο, η αγία Ελένη πήγε στα Ιεροσόλυμα, να προσκυνήσει τους αγίους τόπους και να ευχαριστήσει το Θεό, για τις νίκες και τις θριαμβευτικές επιτυχίες του παιδιού της και πρώτου χριστιανού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου. Τότε έκτισε διάφορους ναούς, όπως στο όρος των Ελαιών και στο σπήλαιο της Βηθλεέμ. Με διαταγή του Κωνσταντίνου ανέλαβε να κτίσει μεγάλο ναό στο λόφο του Γολγοθά, εκεί που σταυρώθηκε ο Ιησούς Χριστός. Εκεί, πριν από διακόσια χρόνια, ο αυτοκράτορας Αδριανός, για να εμποδίσει τούς χριστιανούς να προσκυνούν τον άγιο τόπο, είχε ανεγείρει ναό αφιερωμένο στην Αφροδίτη. Η αγία Ελένη κατεδάφισε τον ειδωλολατρικό ναό, ξεκαθάρισε τον τόπο, εξακρίβωσε τη θέση που σταυρώθηκε ο Κύριος και βρήκε τον τίμιο Σταυρό.

Η είδηση ότι βρέθηκε ο τίμιος Σταυρός διαδόθηκε σ’ όλο τον τότε χριστιανικό κόσμο. Έτρεξαν λοιπόν όλοι, και μάλιστα οι πιστοί της Παλαιστίνης, για να προσκυνήσουν το τίμιο ξύλο. Όταν περατώθηκε ο ναός της Αναστάσεως, που έκτισε η αγία Ελένη επάνω στο λόφο του Γολγοθά, στις 14 Σεπτεμβρίου του 336 έγιναν επίσημα και με κάθε λαμπρότητα τα εγκαίνια. Τότε ο Πατριάρχης των Ιεροσολύμων Μακάριος, επειδή το πλήθος του λαού ήταν πολύ, για να δουν όλοι και να προσκυνήσουν, ανέβηκε στον άμβωνα, που ήταν στη μέση του ναού και ύψωσε τον τίμιο Σταυρό. Οι πιστοί προσκυνούσαν, κάνοντας το σταυρό τους κι έλεγαν «Κύριε, ελέησον». Αυτή λοιπόν την ύψωση του τιμίου Σταυρού εορτάζει σήμερα η Εκκλησία και υψώνει τον τίμιο Σταυρό στη μέση τού ναού.

Ύστερ’ από 280 περίπου χρόνια, το 614, οι Πέρσες κυρίευσαν τα Ιεροσόλυμα, έκαναν μεγάλες καταστροφές, πήραν αιχμάλωτο τον Πατριάρχη Ζαχαρία και μαζί τη μεγάλη ασημένια λειψανοθήκη, στην οποία η αγία Ελένη είχε φυλάξει τον τίμιο Σταυρό. Ο αυτοκράτορας Ηράκλειος, ύστερ’ από 14 χρόνια, έκαμε εκστρατεία, έφτασε νικητής ως την πρωτεύουσα της Περσίας, ελευθέρωσε τους αιχμαλώτους χριστιανούς, πήρε τον τίμιο Σταυρό και τον Πατριάρχη Ζαχαρία και γύρισε στην Κωνσταντινούπολη. Από εκεί κατέβηκε στα Ιεροσόλυμα, έβγαλε το βασιλικό στέμμα και ανυπόδητος, σηκώνοντας το κιβώτιο με το τίμιο Ξύλο το έφερε στο Γολγοθά. Εκεί, πάλι στις 14 Σεπτεμβρίου και στο ναό της Αναστάσεως, ο Πατριάρχης Ζαχαρίας ύψωσε στον άμβωνα τον Σταυρό κι ο λαός έψαλλε «Σώσον, Κύριε, τον λαόν σον,..».

Η ανεύρεση του τιμίου Σταύρου από την αγία Ελένη και η δεύτερη ύψωση του στον άμβωνα από τον Πατριάρχη Ζαχαρία συνοδεύονται με δυό θαύματα. Το πρώτο θαύμα είναι η θεραπεία μιας ετοιμοθάνατης γυναίκας. Η αγία Ελένη βρήκε τρεις σταυρούς· οι άλλοι δύο ήσαν των δύο ληστών. Γεννήθηκε λοιπόν απορία ποιος ήταν ο Σταυρός του Κυρίου. Εκεί κοντά βέβαια βρέθηκε η επιγραφή του Πιλάτου «Ιησούς ο Ναζωραίος ο Βασιλεύς των Ιουδαίων», αλλά ο Πατριάρχης Μακάριος άγγιξε την ετοιμοθάνατη γυναίκα με το τίμιο Ξύλο κι η άρρωστη αμέσως έγινε καλά. Το δεύτερο θαύμα είναι ότι, ανεβαίνοντας με το τίμιο Ξύλο προς το Γολγοθά, ο αυτοκράτορας Ηράκλειος σταμάτησε και δεν μπορούσε να προχωρήσει. Τότε ο Πατριάρχης Ζαχαρίας του είπε κι έβγαλε το βασιλικό στέμμα και τα υποδήματα του. Κι αμέσως ξεκίνησε.

(+ Επισκόπου Διονυσίου Λ. Ψαριανού, Εικόνες Έμψυχοι, Εκδ. Αποστ. Διακονίας, σ. 267-269).

Πέμπτη, 10 Σεπτεμβρίου 2009

ΕΧΟΥΜΕ ΑΓΙΟ ΜΕ ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΥΠΟ ΕΠΑΝΕΞΕΤΑΣΗ;



Παναγιώτη Σημάτη Θεολόγου

Είναι σίγουρο, πως ένα μεγάλο μέρος ορθοδόξων πιστών, αλλά και μερικοί θεολόγοι και ιερείς, θα μείνουν έκπληκτοι, αν ακούσουν ότι η Ιερά Σύνοδος πριν δυο δεκαετίες αναγνώρισε ως άγιο, κάποιον για την αγιότητα του οποίου υπήρχαν …αμφιβολίες, αφού ήταν μεν εθνομάρτυς και Επίσκοπος, αλλά είχε κατηγορηθεί ως μασόνος και Οικουμενιστής. Και το εκπληκτικότερο, ο εισηγητής της αγιοποήσεώς του και ο γράψας την ασματική ακολουθία του, γνωρίζουν και διατυπώνουν τον δισταγμό που υπήρχε και τις αμφιβολίες αυτές!

Μήπως και αυτό το θέμα, πρέπει να μας απασχολήσει σοβαρότερα, γιατί, αν τελικά τα στοιχεία αυτά είναι αληθινά, τότε πλέον αποδεικνύεται ότι ακολουθούμε στο θέμα της αγιοποιήσεως, ατραπούς παρόμοιους με εκείνους των Παπικών. Ας μας διαφωτίσουν επί τούτου οι ειδήμονες, γιατί δεν πρέπει να αποδεχτούμε πρακτικές ξένες προς την Παράδοσή μας ως προς τον τρόπο αγιοποίησης, και έτσι να επιτρέψουμε να εισχωρήσει η αμφιβολία για τους αγίους μας.

Παραθέτω δυό μικρά αποσπάσματα από το βιβλίο του π. Ευθύμιου Τρικαμηνά «Ο Εθνομάρτυς Χρυσόστομος Σμύρνης, Αναίρεση της παρανόμου αγιοποιήσεώς του…» και ένα επίκαιρο κείμενο του συγγραφέα που εστάλη χθες προς δημοσίευση, αφού έχει αποφασισθεί να εορτάζεται ως άγιος προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού.

Α) «Ασματική Ακολουθία Χρυσοστόμου Σμύρνης», υπό Μητροπολίτου Πατρών Νικοδήμου Βαλληνδρά (στο Πρόλογο): «Ανέθεσεν η Ιερά Σύνοδος εις ημάς την σχετικήν εισήγησιν. Και ανεδέχθημεν ταύτην, παρά τας επιφυλάξεις τινών, ότι “ούπω καιρός”», παρά την έλλειψιν ιερών «λειψάνων» και «θαυμάτων συνδεομένων μετά του προσώπου του “αγίου”», που δεν υπάρχουν στην «προκειμένην περίπτωσιν εκτός συζητήσεως» (σελ. 247-248).

Β) Μητροπολίτης Δημητριάδος Χριστόδουλος (ο μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Αθηνών): «Σκιά ωστόσο στην αγιοκατάταξη του Μητροπολίτου Σμύρνης Χρυσοστόμου έρριψεν η καταγγελία ότι ο μάρτυς Ιεράρχης υπήρξε μασόνος». Η φήμη αυτή όμως, «δεν έχει επιβεβαιωθή. Δεν είναι αρκετή η μαρτυρία των ιδίων των μασόνων ότι ο Ιεράρχης ήτο μέλος των… Εάν ποτέ η Εκκλησία ελέγχουσα τις διδόμενες πληροφορίες ως αληθείς αποφασίσει να διαγράψει τον Χρυσόστομον Σμύρνης από τις δέλτους των αγίων της, τότε υποχρεούμεθα να σταματήσουμε κι εμείς να τον τιμώμεν ως άγιον»!... Όσοι έχουν στοιχεία που αποδεικνύουν τον ισχυρισμόν τους περί της μασονικής ιδιότητος του αγίου… να τα θέσουν υπ’ όψιν της Εκκλησίας και να ζητήσουν την επανεξέταση της υποθέσεως»!!! (σελ. 267-271).

Είναι πράγματι εκπληκτικό: Εγνώριζαν οι εισηγητές Αρχιερείς, ο γράψας την ασματικήν ακολουθία του, ολόκληρη η «Σύνοδος, η οποία τον αγιοποίησε, ότι υπήρχαν κατηγορίες δια την μασονικήν του ιδιότητα» και παρά ταύτα τον αγιοποίησε, προκαλώντας εκ των υστέρων τους αμφιβάλλοντας να καταθέσουν τα στοιχεία που έχουν; Δεν έπρεπε εκ των προτέρων εξονυχιστικώς αυτά να ελεγχθούν, να περιμένουν το χρόνο και κυρίως το Θεό να «δείξει» περί της αγιότητος ή όχι του Εθνομάρτυρος Χρυσοστόμου Σμύρνης;

Γ) (το τελευταίο κείμενο του π. Ευθύμιου):

«ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΣΜΥΡΝΗΣ, ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΣ ΝΑΙ –ΟΧΙ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ

Έχουν περάσει δέκα επτά χρόνια από τότε που η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, κατόπιν εισηγήσεως του τότε Μητροπολίτου Δημητριάδος Χριστοδούλου, κατέταξε μεταξύ των αγίων τον Εθνομάρτυρα Χρυσόστομο Καλαφάτη, Μητροπολίτη Σμύρνης.

Επειδή έχει αποφασισθή να εορτάζεται και να τιμάται ως άγιος κατά την Κυριακή του Σεπτεμβρίου προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού είναι επίκαιρο να δημοσιευθούν κάποιες σκέψεις προς ενημέρωσι και περιφρούρησι του λαού του Θεού.

Αυτή η πράξις της εν λόγω αγιοποιήσεως εστιγμάτισε ανεπανόρθωτα τη Σύνοδο και έγινε αιτία και στον πλέον αδαή να καταλάβη περί το ποιόν και το επίπεδο της Συνόδου, το ότι δηλαδή κατευθύνεται από σκοτεινές δυνάμεις και έχει ως σκοπό, όχι να προστατεύση και να υπερασπισθή την Ορθόδοξο Παράδοσι και το λαό του Θεού, αλλά να εξυπηρετήση τα σχέδια των εχθρών της Εκκλησίας. Και γινόμεθα συγκεκριμένοι διά να φανούμε ότι δεν φερόμεθα εμπαθώς και ότι δεν αδικούμε τα πράγματα.

1. Δεν συνέβη ποτέ στην Ορθόδοξο δισχιλιετή Παράδοσι της Εκκλησίας να αγιοποιηθή κάποιος ο οποίος είχε τέτοια αγάπη και λατρεία για την πατρίδα, ώστε να θυσιάζη γι’ αυτήν τα πάντα και την πίστι στον Χριστό και την Αρχιερωσύνη του και τη ζωή του και την Εκκλησία και το ποίμνιό του. Ο Χρυσόστομος Σμύρνης είναι ο μοναδικός στα εκκλησιαστικά δεδομένα.

2. Δεν συνέβη ποτέ στην Ορθόδοξο δισχιλιετή Παράδοσι να αγιοποιηθή κάποιος ο οποίος είχε τόσες αιρέσεις μέσα του και τόσο σκοτάδι πνευματικό, ο οποίος να συμβιβάζεται και να αναγνωρίζη ως Ορθοδόξους τους αιρετικούς, να καλή τους Προτεστάντες πάστορες να κάνουν κηρύγματα στον Μητροπολιτικό ναό της Σμύρνης, να θέτη στο ποίμνιό του ως πρότυπο σε όλα τους αιρετικούς της Δύσεως, να μην μπορείς να βρης στα κείμενά του κάτι ορθόδοξο (όλα είναι αιρετικά ή πατριωτικά ή κοσμικά), να συμπροσεύχεται και να κηρύττη σε αιρετικούς ναούς των Προτεσταντών, να ζητά με πάθος την ένωσι με τους Προτεστάντες, χωρίς αυτοί να διορθώσουν τίποτε και κοντολογίς να μην έχη τίποτε ορθόδοξο μέσα του. Ο Χρυσόστομος Σμύρνης είναι ο μοναδικός στα εκκλησιαστικά δεδομένα.

3. Δεν συνέβη ποτέ στην δισχιλιετή Παράδοσι της Εκκλησίας να αγιοποιηθή κάποιος ο οποίος είχε ειδωλολατρικές και πανθεϊστικές αντιλήψεις, ο οποίος σε όλες του τις αναφορές έφερε σαν παράδειγμα τους αρχαίους Έλληνες και ποτέ τους αγίους και ο οποίος προέβαλε πάντοτε το αρχαίο Ελληνικό πνεύμα και ποτέ το ορθόδοξο χριστιανικό. Ο Χρυσόστομος Σμύρνης είναι ο μοναδικός στα εκκλησιαστικά δεδομένα.

4. Δεν συνέβη ποτέ στην δισχιλιετή Παράδοσι της Εκκλησίας να αγιοποιηθή κάποιος ο οποίος είναι κατηγορημένος ως Μασόνος, όχι μόνο από αναφορές των Μασόνων αλλά και από τους στενούς του συνεργάτες στην Μητρόπολι και από όλα του τα πιστεύω και τις αντιλήψεις του, τα οποία ταιριάζουν απολύτως με αυτά των Μασόνων. Ο Χρυσόστομος Σμύρνης έχει και εδώ τη μοναδικότητα στα εκκλησιαστικά δεδομένα.

5. Δεν συνέβη ποτέ στην δισχιλιετή Παράδοσι της Εκκλησίας να αγιοποιηθή κάποιος ο οποίος ήτο πολέμιος του μοναχισμού, απεχθάνετο την ασκητική του πλευρά και προέβαλε το κάλλος του σώματος κατά τα πρότυπα των αρχαίων Ελλήνων. Ο Χρυσόστομος Σμύρνης είναι ο μοναδικός στα εκκλησιαστικά δεδομένα.

6. Δεν συνέβη ποτέ στην δισχιλιετή Παράδοσι της Εκκλησίας να αγιοποιηθή κάποιος ο οποίος αγωνιζόταν με πάθος για τον εκσυγχρονισμό της Εκκλησίας κατά τα δυτικά πρότυπα, υπέβαλε γι’ αυτόν τον σκοπό προγράμματα στο Πατριαρχείο στα οποία απαιτούσε να συντομευθούν οι ακολουθίες, να καταργηθούν οι εκκλησιαστικές αργίες, να καταργηθούν οι νηστείες, να προσαρμοσθή η Εκκλησία και να ακολουθή τα πορίσματα της επιστήμης, να γίνη αναθεώρησις και ανακάθαρσις των εκκλησιαστικών βιβλίων, της εκκλησιαστικής μουσικής και αγιογραφίας, να καταργηθή το ράσο των κληρικών, να σπουδάζουν οι θεολόγοι προς πληρέστερο καταρτισμό στην Ευρώπη και γενικώς να μη μείνη τίποτε όρθιο στη θέσι του μέσα στην Εκκλησία.

7. Δεν συνέβη ποτέ στα δεδομένα της Εκκλησίας να αγιοποιηθή κάποιος ο οποίος ενώ ήτο Μητροπολίτης μονίμως οπλοφορούσε και μάλιστα εχειρίζετο άριστα το πιστόλι και με τα δύο χέρια και έφερε παράδειγμα προς μίμησι τον εαυτό του διά την εκπαίδευσι στα όπλα και κοντολογίς ήτο ένας άριστος «κάου-μπόϊ και πιστολέρο», ή ένα άλλο είδος επαναστάτου τύπου Τσε Γκεβάρα. Ο Χρυσόστομος Σμύρνης είναι ο μοναδικός στα εκκλησιαστικά δεδομένα.

8. Δεν συνέβη, ποτέ στην δισχιλιετή Παράδοσι της Εκκλησίας να αγιοποιηθή κάποιος και μετά από αυτήν την αγιοποίησι και επί δέκα επτά συνεχή χρόνια, να κατατίθενται μηνυτήριες αναφορές στη Σύνοδο με αδιάσειστα στοιχεία για το ποιόν του «αγίου», να γίνονται δημοσιεύσεις, όπως η παρούσα, να γίνονται διαμαρτυρίες, να γράφονται βιβλία εναντίον του «αγίου», να γίνονται εκδηλώσεις από τους Μασόνους και να τον παρουσιάζουν ως τον «άγιο τέκτονα» με την επιπλέον μόνιμη αναφορά των Μασόνων ότι «δεν θα έφθανε στην αγιότητα ο Χρυσόστομος Σμύρνης αν δεν ήτο Τέκτων», να προσκαλούμε τέλος τους αγιοποιήσαντας αυτόν Επισκόπους σε δημόσιο διάλογο και αυτοί να αντιμετωπίζουν την όλη υπόθεσι με τη ανευθυνότητα και την απάθεια ενός νεκρού, στον οποίο υποβάλλονται αυτές οι διαμαρτυρίες. Κατ’ αυτόν τον τρόπο της αντιμετωπίσεως αποδεικνύουν περίτρανα οι Επίσκοποι ότι ο μόνος ανελεύθερος, αντιδημοκρατικός και δικτατορικός τόπος είναι αυτός της Εκκλησίας, στον οποίο οι ολίγοι κατευθυνόμενοι προεστώτες επιβάλλουν τις απόψεις των στους πολλούς, αδιαφορώντας για την αλήθεια και πειθαρχώντας στις αρχές της Ν. Εποχής.

Αυτά γράφονται προς γνώσι του λαού του Θεού, ώστε όπου ευρίσκονται και βλέπουν τέτοιες φιέστες, οι οποίες προβάλλουν ως άγιο τον Χρυσόστομο Σμύρνης να διαμαρτύρονται και με κάθε τρόπο να υπερασπίζονται την Ορθόδοξο Παράδοσι, η οποία ισοπεδώνεται και μασονοποιείται στο φωτοστέφανο του Χρυσοστόμου Σμύρνης».

7 Σεπτεμβρίου 2009

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς,


Ακούστε ΡΑΔΙΟ ΦΛΟΓΑ ( κάντε κλίκ στην εικόνα)