Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2009

Ο όσιος Νικάνωρ και οι διαστρεβλωτές τη ιστορίας


του Κωνσταντίνου Χολέβα
Στις 7 Αυγούστου η Ορθόδοξη Εκκλησία μας και ιδιαιτέρως η Δυτική Μακεδονία εορτάζει την μνήμη του Οσίου Νικάνορος του Θεσσαλονικέως. Γεννήθηκε στην πόλη του Αγίου Δημητρίου το 1491 και βαπτίσθηκε Νικόλαος. Έλαβε αρίστη μόρφωση και εργάσθηκε ως κληρικός κοντά στον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης. Νωρίς όμως απεφάσισε να ακολουθήσει τον μοναχισμό και μοίρασε στους φτωχούς την μεγάλη πατρική περιουσία του. Ο Νικόλαος, που έλαβε το αρχαίο μακεδονικό και συγχρόνως χριστιανικό όνομα Νικάνωρ, δίδαξε σε πόλεις και χωριά της Δυτικής Μακεδονίας και βοήθησε πολλούς Ρωμηούς να μην εξισλαμισθούν. Ασκήτευσε επί αρκετά έτη σε μία σπηλιά στο όρος Καλλίστρατον δίπλα στον ποταμό Αλιάκμονα και απέναντι από το σημερινό χωριό Χρώμιο Κοζάνης. Ίδρυσε την περίφημη Μονή της Ζάβορδας, η οποία συνδέθηκε με το όνομά του και η οποία πανηγυρίζει την ημέρα της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Ο Όσιος εκοιμήθη το 1549 αφού έγινε ονομαστός για τα θαύματά του σε όλη την τουρκοκρατούμενη Μακεδονία. Η θαυματουργός κάρα του σώζεται και προσκυνείται σήμερα στη Μονή του.


Σήμερα η Μονή Οσίου Νικάνορος Ζάβορδας υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Γρεβενών και αποτελεί προσκύνημα πανελλήνιο. Διατηρεί σπουδαία βιβλιοθήκη με ιστορικά κειμήλια. Ο Όσιος Νικάνωρ θεωρείται προστάτης όλης της Δυτικής Μακεδονίας και βρίσκουμε Ναούς του στην Κοζάνη, στην Καστοριά κ.α. Κατά τον Μακεδονικό Αγώνα οι μοναχοί βοηθούσαν τους Έλληνες αγωνιστές να εισέρχονται στη Μακεδονία και τους περνούσαν με το σχοινί πάνω από τα φουσκωμένα νερά του Αλιάκμονα. Εκεί οι Μακεδονομάχοι εύρισκαν καταφύγιο και τροφή σε δύσκολες στιγμές. Με την βοήθεια της Μονής πέρασαν τον Αλιάκμονα την 11η Οκτωβρίου 1912 τα τμήματα της 5ης Μεραρχίας για να λάβουν μέρος στον ένδοξο Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο. Λόγω της εθνικής και θρησκευτικής της δράσεως η Μονή έγινε στόχος εκδικητικών διαθέσεων από διάφορες πλευρές κυρίως δε από τους εξισλαμισμένους Βαλαάδες της περιοχής Βεντζίων. Το 1995 τα περισσότερα κτίσματα της Μονής κατέρρευσαν λόγω του σεισμού, αλλά ανοικοδομήθηκαν ταχέως με προσωπική εργασία και φροντίδα του Σεβ. Μητροπολίτου Γρεβενών κ. Σεργίου. Η επίσκεψη στη Μονή του Οσίου Νικάνορος αποτελεί μία ευκαιρία αναβαπτίσεως στην Ιστορία και στην Ελληνορθόδοξη παράδοση της Μακεδονίας. Παράλληλα ο επισκέπτης θα θαυμάσει το εντυπωσιακό τοπίο καθώς η Μονή είναι κτισμένη σαν φρούριο σε ύψωμα, το οποίο κατά τα τρία τέταρτα περιβάλλεται από τον ρου του Αλιάκμονα.

Ο βίος του Οσίου και η ιστορία της Μονής μας μεταδίδουν πολλά και χρήσιμα διδάγματα, τα οποία δυστυχώς δεν θα τα διδαχθεί ποτέ το σημερινό ελληνόπουλο στο σχολείο. Με την τάση αφελληνισμού και διαστρεβλώσεως των ιστορικών γεγονότων τα παιδιά μας θα μαθαίνουν μία παγκοσμιοποιημένη ιστορία χωρίς ήρωες, μάρτυρες, θυσίες και πρότυπα. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του απαράδεκτου βιβλίου Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού, το οποίο κατά την άποψή μου δεν είναι ούτε διορθώσιμο ούτε διδάξιμο. Πρέπει να αποσυρθεί, αν θέλουμε να καλλιεργήσουμε το αίσθημα του υγιούς πατριωτισμού, την δημοκρατική ευθύνη και την ελληνορθόδοξη αυτογνωσία ώστε να μη καταντήσουν τα παιδιά μας ένας άπατρις χυλός χωρίς αξίες και ιδανικά.

Αν κάποιος θαρραλέος και φιλότιμος δάσκαλος έλεγε στους μαθητές του λίγα λόγια για τον Όσιο Νικάνορα και το μοναστήρι του οι νέοι μας και οι νέες μας θα μάθαιναν ότι πολλοί κληρικοί και μοναχοί επί Τουρκοκρατίας κράτησαν όρθια την εθνική συνείδηση αποτρέποντας τους εξισλαμισμούς. Όποιος χανόταν για την Ορθοδοξία εκείνη την εποχή χανόταν και για τον Ελληνισμό. Τούρκευε, γινόταν φανατικός ανθέλλην. Παράδειγμα οι Τσάμηδες της Θεσπρωτίας που μας απασχολούν ακόμη και σήμερα μέσω της αλβανικής προπαγάνδας. Ήταν Χριστιανοί που εξισλαμίσθηκαν τον 17ο αιώνα, άλλοι εκουσίως , άλλοι βιαίως. Η αλλαγή του θρησκεύματος τους οδήγησε γρήγορα και σε αλλαγή της εθνικής συνειδήσεως. Ενώ αντιθέτως πολλοί Καππαδόκες και Πόντιοι που αναγκάσθηκαν να μιλούν τουρκικά κράτησαν την ελληνικότητά τους μέσω της Ορθοδοξίας. Στα μαύρα χρόνια της δουλείας η Ορθοδοξία ήταν η δύναμη που διετήρησε τον Ελληνισμό, γράφει ο αείμνηστος Βρετανός Βυζαντινολόγος Στήβεν Ράνσιμαν. Αυτό βίωναν καθημερινά με το έργο τους Ορθόδοξοι μοναχοί όπως ο Όσιος Νικάνωρ, ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Νεκτάριος Τέρπος και άλλοι γνωστοί ή άγνωστοι. Και μοναστήρια σαν αυτό της Ζάβορδας βοήθησαν όλους τους εθνικούς αγώνες για την Ελευθερία και την απομάκρυνση διαφόρων κατακτητών. Σε ποιο σχολικό βιβλίο θα βρουν άραγε τα ελληνόπουλα την προσφορά της Μονής Ζάβορδας στην παιδεία και στους αγώνες του Έθνους;

Ας προσευχηθούμε στον Όσιο Νικάνορα να χαρίζει υγεία στον καθένα μας και πνευματική προκοπή στον λαό μας.

Κ.Χ. 31-7-2007.

Βίος Οσίου Νικάνωρα

Ο Όσιος Νικάνωρ γεννήθηκε το 1491 στη Θεσσαλονίκη από πλούσιους γονείς, τον Ιωάννη και τη Μαρία, οι οποίοι δυσκολεύτηκαν να αποκτήσουν παιδιά. Η πίστη τους όμως, η οποία συνοδεύονταν από δεήσεις και αγαθοεργίες, τους έκανε να ευτυχήσουν και να αποκτήσουν μετά από χρόνια το Νικόλαο, όπως ήταν το κοσμικό όνομα του Οσίου. Οι γονείς του από την αρχή προσπάθησαν να τον αναθρέψουν σύμφωνα με τα διδάγματα του Ευαγγελίου. Αλλ’ ενώ ο Νικόλαος ήταν 20 χρονών, πεθαίνει ο πατέρας του και μετά από λίγα χρόνια και η μητέρα του.

Όταν πέθαναν οι γονείς του, ο Όσιος Νικάνωρ βρέθηκε να είναι κληρονόμος μεγάλης περιουσίας, όμως ήδη η εκκλησία τον είχε κερδίσει. Μία νύχτα, ενώ προσεύχονταν ουράνια φωνή του παρήγγειλε «να πορευθεί εις το του Καλλιστράτου όρος, για να αγωνιστεί εκεί καλώς».

Αφού μοίρασε την περιουσία του στους φτωχούς, ξεκίνησε για τον προορισμό του μαζί τον Όσιο Διονύσιο, τον εν τω Ολύμπω. Στη διαδρομή οι δρόμοι τους χώρισαν και ο Όσιος Νικάνωρ έφθασε μόνος του στο Καλλίστρατον όρος – γνωστό ως όρος Βέρμιον (Γρεβενά) – όπου με πολύ κόπο έκτισε το ασκηταριό του στη Μονή που προϋπήρχε, το οποίο και σώζετε μέχρι και σήμερα, στους δύσβατους βράχους, στις όχθες του Αλιάκμονα ποταμού. Παρ’ όλα αυτά συχνά κατέβαινε και εμψύχωνε το λαό των γύρω πόλεων και χωριών, να μένουν σταθεροί στην πίστη τους ακόμα και με θυσία της ζωής τους.

Κάποια νύχτα την ώρα που προσεύχονταν άκουσε και πάλι ουράνια φωνή, που τον καλούσε να πάει στην κορυφή του όρους και να βρει την εικόνα του Σωτήρος, η οποία ήταν κρυμμένη εκεί από την εποχή των εικονομάχων και να κτίσει στο σημείο αυτό μοναστήρι. Πράγματι, την επόμενη ημέρα τα λεγόμενα της φωνής επαληθεύτηκαν και ο Νικάνωρ στο σημείο εκείνο έκτισε εκκλησία και μοναστήρι στο όνομα της Μεταμόρφωσης του Κυρίου.

Η προσφορά του μοναστηριού ήταν ανεκτίμητη σε όλους τους Εθνικούς απελευθερωτικούς αγώνες, λόγω της στρατηγικής θέσεως, αλλά και της οικονομικής ακμής που απέκτησε, τόσο όταν ζούσε ο Όσιος Νικάνωρ όσο και όταν εκοιμήθη στις 7 Αυγούστου του 1549, σε ηλικία 58 ετών. Το σεβάσμιο λείψανό του, τάφηκε στο παρεκκλήσι του τιμίου Προδρόμου.

Το μοναστήρι της Ζάβορδας φημιζόταν για τη φιλοξενία του και πολλά μονοπάτια, από Γρεβενά, Σιάτιστα, Κοζάνη, Σέρβια, Δεσκάτη και άλλες πόλεις και χωριά της Δυτικής Μακεδονίας, οδηγούσαν στο μοναστήρι της Ζάβορδας. Η παράδοση αυτή ήταν ιερή από την εποχή που ζούσε ο Όσιος Νικάνορας και διατηρήθηκε όλα τα χρόνια λειτουργίας του, οπότε οι φιλοξενούμενοι και οι περαστικοί έβρισκαν πάντα ένα πιάτο φαγητό και ένα ποτήρι κρασί, από τα μεγάλα αμπάρια που υπήρχαν σ’ αυτό.

Ανεκτίμητη ήταν όμως και η προσφορά του Οσίου, τόσο όταν ήταν εν ζωή όσο και μετά που εκοιμήθη, καθώς η πίστη σ’ αυτόν και την εκκλησία οδήγησαν σε μία σειρά θαυμάτων μέχρι και σήμερα, τα οποία έχουν σχέση με τις επιδημίες και τις αρρώστιες.

Απολυτίκιο, Ήχος δ΄

«Ως ένσαρκος Άγγελος πολιτευθείς επί γης, ταής νίκης τον στέφανον, εν ουρανοίς εκ Θεού απέλαβες, Όσιε, όθεν και ταών θαυμάτων δεδεγμένος την χάριν, ρώσιν αεί παρέχεις, θεοφόρε Νικάνωρ, τοις πίστει προσιούσι, τη θεία πρεσβεία σου.»



Το είδαμε εδώ

Ένα βιβλίο του Μητροπολίτου Πειραιώς π. Σεραφείμ που κυκλοφόρησε πρόσφατα και διαπραγματεύεται σε 237 σελίδες τις αιρέσεις του Παπισμoύ

Κυκλοφόρησε το βαρυσήμαντο βιβλίο του Μητροπολίτου Πειραιώς π.Σεραφείμ
"Αι αιρέσεις του Παπισμού" που διαπραγματεύεται σε 237 σελίδες και 3 κεφάλαια τις αιρετικές κακοδοξίες των Παπικών.

Στην εποχή της σύγχυσης που ζούμε το βιβλίο αποτελεί μία ξεκάθαρη παρουσίαση των αιρέσεων του Παπισμού.


Μπορείτε να διαβάσετε το βιβλίο παρακάτω ή να το μεταφορτώσετε στον υπολογιστή σας σε μορφή pdf από εδώ.

Τρίτη, 28 Ιουλίου 2009

π.Γεώργιος ο Αναχωρητής

πηγή:http://egolpio.wordpress.com/2009/07/28/p-georgios/

Όταν κανείς τον έβλεπε από μακριά τον Πατέρα Γε­ώργιο μέσα στα βάτα να τρώη βατόμουρα, τον νόμιζε για κανέναν μεγάλο αετό. Το μεν καλοκαίρι περνούσε κά­πως με κανένα βατόμουρο ή συκοστάφυλο, αλλά τον χει­μώνα, που δεν υπήρχε τίποτα σχεδόν, ήταν δύσκολα, διό­τι τα κούμαρα και τα αγριοκάστανα τελειώνουν κατά τον Νοέμβριο, και στην συνέχεια μένουν τα βελόνια και κανέ­να χόρτο. Φαγητό έτρωγε μόνο στα Πανηγύρια των Μο­νών της Βορειοανατολικής πλευράς του Αγίου Όρους, Όπου εμφανιζόταν κατά καιρούς. Συνήθως πήγαινε από την προπαραμονή της εορτής και βοηθούσε στο Μαγει­ρείο και γενικά στα καθαρίσματα της Μονής. Όλοι, φυσικά, τον διέταζαν με πολλή ευκολία, γιατί τον θεωρού­σαν για καθυστερημένο στα μυαλά, αλλά, όταν τον γνώ­ριζε κανείς από κοντά, έβλεπε τον εαυτό του καθυστερη­μένο και τον Πατέρα Γεώργιο θεοφώτιστο.

Ο πατήρ Γεώργιος είχε εγκαταλειφθή τελείως στα χέρια του Θεού, γι’ αυτό ένιωθε την μεγάλη σιγουριά που του έδινε ο Χριστός και χαρά άφθονη, την οποία δεν μπο­ρούσε να χωρέση. Η φτερουγισμένη του καρδιά από τον θείο έρωτα τον έκανε να γυρίζη στα βουνά’ δηλαδή «είχε πάρει τα βουνά» αλλά με την καλή έννοια. Πάντοτε ήταν χαρούμενος.

Πολλές φορές έλεγε και μερικά πράγματα, τα oποια, όσοι δεν τα καταλάβαιναν, τα θεωρούσαν για ασυναρτησίες, αλλά είχαν το νόημα τους. Όταν καμιά φορά έβλε­πε ανθρώπους που μπορούσαν να υποψιασθούν την ασκητικότητά του, έλεγε:

-Φαΐ – ζωή, νηστεία – θάνατος, φαΐ – ζωή, νηστεία -θάνατος…

Φυσικά όποιος το άκουγε αυτό, σχημάτιζε την γνώ­μη ότι είναι γαστρίμαργος. Την ίδια εντύπωση έδινε και στους ανθρώπους, όταν τύχαινε και έτρωγε στην τράπε­ζα, γιατί έτρωγε επίτηδες με λαίμαργο τρόπο. Εάν μάλι­στα είχαν αυγό στην τράπεζα, πασαλειβόταν και όπως δεν πλυνόταν ποτέ, έδινε την εντύπωση ότι τρώει όλο αυ­γά.


Απόσπασμα από το βιβλίο ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΑ

του γ.Παΐσιου του Αγιορείτου


Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2009

[Ο « Ιός της Ελευθεροτυπίας»: Νεοταξική ανάπλαση]

Στην Ελλάδα έχει διαμορφωθεί, με ισχυρές προσβάσεις στα ΜΜΕ, ένα πλατύ «αριστερό» νεοταξικό μόρφωμα: Μια στρατιά πρώην αριστερών, «ανανεωτών», «εκσυγχρονιστών» σοσιαλδημοκρατών και κάποιων «αριστεριστών» μαζί με τους ακραίους νεοφιλελεύθερους και ταυτοχρόνως, «γραικύλοι εξ επαγγέλματος και αθύρματα εξ επιλογής», σχηματίζουν ένα ευρύ φάσμα που εξωραΐζει τη βαρβαρότητα του πλανητικού ιμπεριαλισμού και παρέχει εμμέσως, ακόμα και ευθέως, «προοδευτικές» ιδεολογικές υπηρεσίες στη Νέα Τάξη.

Βεβαίως δημιουργούν, σε κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο, απορίες οι παρά φύσιν ιδεολογικές επιμειξίες: Κορυφαίοι νεοφιλελεύθεροι μαζί με «μαχητές της Αριστεράς» και της «ακροαριστεράς». Αυτό που κυρίως εντυπωσιάζει είναι ότι αν και πολιτικά ετερόκλητοι εκπροσωπούν απροσχημάτιστα την ίδια μαχητική υπεράσπιση της Νέας Τάξης.

Πρακτικά όλο αυτό το «αριστερό-νεοφιλελεύθερο» μόρφωμα εκφράστηκε «αφηνιασμένα» και φανατικά στην ιμπεριαλιστική θηριωδία κατά της Σερβίας. Εξωράισε και στήριξε το ΝΑΤΟϊκό εφιάλτη του πολέμου. Καθαγίασε το τερατώδες ιμπεριαλιστικό έγκλημα και τη βροντώδη υποκρισία του πλανητικού ιμπεριαλισμού. Αν εξετάσει κανείς τα «επιχειρήματα» αυτού του «προοδευτικού μορφώματος» θα διαπιστώσει όχι μόνο ότι αυτά μεροληπτούσαν υπέρ του ΝΑΤΟ, αλλά αντλούνταν ευθέως από το οπλοστάσιο του Κλίντον και του Μπλερ και αναπαρήγαγαν τη φαιά προπαγάνδα του ιμπεριαλισμού.

Μια από τις κύριες, δημοσιογραφικά θεσμοθετημένες, εστίες της πονηρής αριστεροφωνίας είναι οι «Ιοί» της «Ελευθεροτυπίας». Είναι η μαγιά για τη νεοταξική ανάπλαση αριστερών και ακροαριστερών δυνάμεων. Είναι ιοί που με μαρξιστικό προσωπείο μικροβιάζουν και μολύνουν αριστερούς. Το οπλοστάσιο αυτών των «αριστερών» σφογγοκωλάριων του κοσμοπολιτισμού είναι κυρίως ο εθνικιστικός, ρατσιστικός και ακροδεξιός στιγματισμός όλων εκείνων που αντιτάσσονται στον οδοστρωτήρα της παγκοσμιοποίησης και υπερασπίζονται τον ιστορικό, πολιτισμικό και εθνικό μας ιστό.

Για αυτούς τους «μαρξιστές» κοσμοπολίτες η υπεράσπιση των παραδόσεων είναι εθνικισμός και ακροδεξιά παρέκκλιση. «Προοδευτικό» είναι η φουτουριστική απόρριψη του παρελθόντος. Λησμονούν βεβαίως ή συνειδητά θέλουν να αγνοούν το ακόλουθο, όχι εθνικιστικό, αλλά μαρξιστικό αξίωμα: Ένας λαός (ή μια τάξη) που έχει αποκοπεί από το δικό του παρελθόν είναι πολύ λιγότερο ελεύθερος να διαλέξει και να δράσει ως λαός (ή ως τάξη), παρά αν είχε τη δυνατότητα να τοποθετηθεί στην Ιστορία.

Σε όλα τα μεγάλα και ουσιώδη ζητήματα οι «Ιοί της Ελευθεροτυπίας» έδιναν, με το δόλιο τέχνασμα των «ίσων αποστάσεων», το «αριστερό» άλλοθι στην πλανητική βαρβαρότητα, εκλαΐκευαν και προπαγάνδιζαν τα «επιχειρήματα» και τα ιδεολογήματα της νέας ιμπεριαλιστικής αποικιοκρατίας.

Συνοπτικές επισημάνσεις
Σερβία: Στη ΝΑΤΟϊκή θηριωδία κατά της Σερβίας οι «Ιοί», από κοινού με το «αριστερο-νεοφιλεύθερο» νεφέλωμα μιλούσαν και διόγκωναν τα εγκλήματα του «δικτάτορα» Μιλόσεβιτς και υποβάθμιζαν την ιμπεριαλιστική ισοπέδωση ενός λαού, το τερατώδες ιμπεριαλιστικό έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Με γενικόλογες ηθικές αφαιρέσεις κατά του πολέμου και υπέρ της «αλήθειας» και τις «αντικειμενικότητας» μετέθεταν τη φρίκη στις «αποκαλύψεις» για την «απανθρωπιά» του «αιμοσταγούς» Μιλόσεβιτς!

Οτσαλάν: Η παράδοσή του στην Τουρκία, μια πράξη πολιτικής υποτέλειας, ιδεολογικά και ηθικά άθλια εμφανίστηκε μέσω των επινοήσεων του τρόμου, της πατριδοκαπηλίας, του εθνικισμού και της πολεμικής απειλής ως αναγκαιότητα και ρεαλισμός. Αφγανιστάν: Εδώ ο «μπαμπούλας» για τη νομιμοποίηση του ιμπεριαλιστικού εγκλήματος ήταν το φάντασμα του Μπιν Λάντεν. Έκτοτε το φάντασμα αυτό και της Αλ Κάιντα αιωρούνται για πάσα χρήση!

Ιράκ: Εδώ το «ηθικό άλλοθι» ήταν ο δικτάτορας «σφαγέας» Σαντάμ! Η «νεοταξική αριστερά», το «σφαγέα» Σαντάμ έβλεπε και όχι τον πλανητικό εφιάλτη, τις ΗΠΑ, που έχει κηρύξει τον πόλεμο κατά της ανθρωπότητας, σκορπώντας παντού τον πολεμικό όλεθρο, με απώτερο στόχο τη στρατιωτική κατοχή χωρών και την πολιτική κατοχή ολόκληρου του πλανήτη.

Ισραήλ: Εδώ οι «Ιοί» μεροληπτούν σκανδαλωδώς υπέρ του Ισραήλ και καθαγιάζουν το έγκλημα κατά των Παλαιστινίων. Και για να το πετύχουν αυτό ακροβατούν ανάμεσα στη βαρβαρότητα του Ισραήλ και τις απελπισμένες πράξεις βίας των Παλαιστινίων, αναπαράγοντας όλα τα ύπουλα ιμπεριαλιστικά ιδεολογήματα του «νόμου και της τάξεως» που είναι επενδυμένα με τη μικροαστική ηθική της «μη βίας». Όταν όμως εξισώνεις τη βία των θυμάτων της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας με τη βία και τρομοκρατία του Ισραήλ τότε είσαι (ανεξάρτητα από τις ανθρωπιστικές σου ρητορείες) με το ιμπεριαλιστικό Ισραήλ. Εδώ διώκεται βάναυσα και δολοφονείται ένας λαός και οι «αριστεροί» προπαγανδιστές της Νέας Τάξης μας πιπιλίζουν τις γλυκερές ανθρωπιστικές ηθικολογίες: «Ούτε με τον έναν ούτε με τον άλλον γιατί και οι δυο πολτοποιούν την έννοια της ανθρωπιάς»…

Σχέδιο Ανάν Τα ίδια νεοταξικά «επιχειρήματα» και τις ίδιες ιμπεριαλιστικές ιδεολογικές αναθυμιάσεις ανέδιδαν οι «Ιοί της Ελευθεροτυπίας» και για το «σχέδιο Ανάν», μαζί με τους εκβιασμούς και τις απειλές κατά του κυπριακού λαού: Νεοταξική «Ιερά εξέταση».Τα ίδια ιδεολογήματα και «επιχειρήματα» της Νέας Τάξης αναπαράγουν οι «Ιοί» και στα μεγάλα εσωτερικά πολιτικά ζητήματα: Στο θέμα των μεταναστών, των «ανοικτών συνόρων», των εθνικών ζητημάτων, της τρομοκρατίας, του ρατσισμού, της Εκκλησίας κλπ: λειτουργούν ως «αριστερό» τεκμήριο και άλλοθι της πλανητικής αυτοκρατορίας. Ιδιαίτερα πρωτοστατούν στη δημιουργία σλαβομακεδονικής μειονότητας!

ΣΤΟ πού διαχωρίζονται οι «Ιοί» από την Νέα Τάξη προσπαθούμε να βρούμε!!!

Το είδαμε εδώ

Κυριακή, 26 Ιουλίου 2009

Η φοβερή ώρα του θανάτου




Το αληθινό γεγονός πού καταγράφουμε έγινε γύρω στο 1940, πριν από την έναρξη του πολέμου.
Ένας ιερεύς ο παπα-Θεόδωρος κλήθηκε για να κοινωνήσει δύο χριστιανούς ετοιμοθάνατους. Έναν πλούσιο, σκληρό και φιλάργυρο και μια ενάρετη χήρα, πού μεγάλωσε μόνη της, με τιμιότητα και σωφροσύνη, σκληρό αγώνα και φτώχεια πολλή, εκείνα τα χρόνια, οκτώ παιδιά!!!


Ο παπα-Θεόδωρος πήρε μαζί τον διάκονο του, τον πατέρα Λαυρέντιο. Μπροστά ο νεωκόρος, στο πλάι ο διάκονος και ο ιερεύς με το άγιο Ποτήριο, ασκεπής και με τον Αέρα στους ώμους, (όπως εσυνηθίζετο τότε), πήγαν πρώτα στο σπίτι του πλούσιου, αλλά αυτός ούτε καν ήθελε να ακούσει για Θεία Κοινωνία! Μόνο φώναζε:-Δεν είμαι εγώ για θάνατο!Έγινε ένας διάλογος, όσο ήταν δυνατόν, μεταξύ του ιερέως και του άρρωστου, αλλά αυτός ήταν ανένδοτος, δεν ήθελε να κοινωνήσει.




Λέγει τότε ο διάκονος, ο πατήρ Λαυρέντιος:-Πάτερ Θεόδωρε, μου δίνετε, σας παρακαλώ το άγιο Ποτήριο, να πάω να κοινωνήσω την ετοιμοθάνατη κυρία Μαρία και εσείς να συζητήσετε με τον ασθενή μέχρι να γυρίσω! και, εάν έχει πεισθεί, να τον κοινωνήσομε μετά;-Να πας παιδί μου, με τις ευχές μου.


Ο νεωκόρος μπροστά με το λαδοφάναρο και πίσω ο διάκονος με την Θεία Κοινωνία έφθασαν σε ένα φτωχικό σπιτάκι. Μπήκαν μέσα και είδαν γύρω από το κρεβάτι της κυρα-Μαρίας να παρευρίσκονται τα παιδιά, τα εγγόνια, οι λοιποί συγγενείς της και όλοι να κλαίνε για την υπέροχη αυτή μητέρα, γιαγιά και συγγενή.


Μόλις προχώρησε λίγο ο διάκονος, έμεινε ακίνητος! Τι είδε; Ανείπωτο θέαμα! Περικυκλωμένη δεν ήταν μόνο από ανθρώπους ή αγιασμένη αυτή ψυχούλα, αλλά και από δεκάδες Αγγέλους και Αρχαγγέλους, πού συνωστίζονταν μέσα στο δωμάτιο ποιος θα πρώτο-χαϊδέψει και ποιος θα πρώτο-απαλύνει και θα πρώτο-σφουγγίσει τον ίδρωτα αυτής της υπερευλογημένης μάνας!Και δεν ήταν μόνο αυτό!!! Ακριβώς πάνω από το κεφαλάκι της, στο προσκεφάλι της δηλαδή, ήταν ή Υπεραγία Θεοτόκος, η οποία με ένα θεοΰφαντο μαντήλι της σκούπιζε τον ίδρωτα του πυρετού από το μέτωπο της. Τα δε χείλη της ετοιμοθάνατης ψιθύριζαν: «Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε».
Και-ω του θαύματος- όλοι οι Άγγελοι έπεσαν “μπρούμυτα” και προσκύνησαν το εισερχόμενο πανάγιο Ποτήριο πού είχε μέσα το τίμιο Σώμα και το Αίμα του Κυρίου! Όλες οι Αγγελικές Δυνάμεις!και η Υπεραγία Θεοτόκος, κατά έναν ακατάληπτο τρόπο, ασπάσθηκε το άγιο Ποτήριο και οδήγησε τον διάκονο να κοινωνήσει την ετοιμοθάνατη.Μετά τη Θεία Κοινωνία οι Άγγελοι πήραν, την ψυχή αυτής της ευλογημένης μάνας, την παρέδωσαν στα χέρια της Παναγίας και όλοι μαζί ανήλθαν στον Ουρανό.Άστραψε ο τόπος, μοσχοβόλησε το δωμάτιο και ο διάκονος με φόβο και χαρά απερίγραπτη και αγαλλίαση έφυγε…και επέστρεψε στο σπίτι του πλουσίου…




Μπήκε μέσα και τον κατέλαβε ρίγος! γιατί γύρω από το κρεβάτι, του φιλάργυρου αυτού ανθρώπου, βρίσκον­ταν εκατοντάδες δαίμονες, οι όποιοι με τρίαινες φοβερές κατατρυπούσαν το σώμα του σε διάφορα σημεία: στα γόνατα, στα πόδια, στα χέρια, στις παλάμες, στην κοιλιά, στο λάρυγγα, στα μάτια, στο κεφάλι… Με όσα μέλη αμάρτησε, πάνω σ’ αυτά τρυπούσαν οι δαίμο­νες. Ούρλιαζε, φώναζε ο ταλαίπωρος πλούσιος.Παρέδωσε το άγιο Ποτήριο τρέμοντας, στα χέρια του ιερέως, ο διάκονος, και από τον τρόμο του λιποθύμησε…O ιερεύς εις μάτην προσπαθούσε να πείσει τον πλούσιο να “ετοιμαστεί” για το τέλος! Αυτός τίποτα! Πέθανε τελικά χωρίς Θεία Κοινωνία και χωρίς Εξομολόγηση.


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: ΓΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ. ΠΡ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

Σάββατο, 25 Ιουλίου 2009

Θεία Κοινωνία και νέα γρίπη



Η πρόσφατη απόφαση της Αγγλικανικής Εκκλησίας να διακόψει τη μετάδοση της Θείας Κοινωνίας στους πιστούς
για την αποφυγή της εξάπλωσης της νέας γρίπης, συνιστά μια ακόμη απόδειξη της γενικευμένης εκκοσμίκευσης της Δυτικής Χριστιανοσύνης, η οποία έχει, προ πολλού, απολέσει την Εκκλησιαστική της ιδιότητα και έχει μεταβληθεί σε απλή θρησκευτική κοινότητα, χωρίς το παραμικρό Ευχαριστιακό υπόβαθρο.


Η δισχιλιετής ζωή της Εκκλησίας, η πνευματική Της αποστολή και η κοινωνική Της δραστηριότητα, το ιεραποστολικό και κατηχητικό Της έργο, η ιερατική διακονία στην ενορία, ο μοναστικός τρόπος ζωής, η Ιεραρχική Της δομή και η διοικητική Της διάρθρωση ακόμα, η διορθόδοξη κοινωνία και ενότητα υπάρχουν και εξελίσσονται γύρω από ένα και μοναδικό γεγονός, το οποίο επαναλαμβάνεται διαρκώς στη ζωή του κόσμου με την χάρη του Αγίου Πνεύματος: Το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας και την εξ αυτού μετάδοση του Σώματος και του Αίματος του Χριστού στους πιστούς. «Η σημασία και σπουδαιότης της Θείας Ευχαριστίας, ως κέντρου και κριτηρίου της όλης Εκκλησίας, είναι προφανής.



Πάντα τα ιερά Μυστήρια και σύμπασα η Εκκλησιαστική ζωή κινούνται περί την Θείαν Ευχαριστίαν και αντλούν υπόστασιν εκ της σχέσεώς των προς αυτήν…» (Μήνυμα των Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών, Πάτμος, 26/9/1995).



Η ενσυνείδητη διακοπή της μετάδοσης του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, ενόψει οιασδήποτε σκοπιμότητος, με το πρόσχημα της οιασδήποτε προφύλαξης, συνιστά την αυτοκατάργηση της Εκκλησίας. Και μπορεί οι άνθρωποι του κόσμου να μπορούν να σκέπτονται, να συζητούν και να εισηγούνται οτιδήποτε, στο πλαίσιο ενός ευρύτερου κρατικού σχεδιασμού, οι άνθρωποι της Εκκλησίας, όμως, οι έχοντες συνείδηση της ουσίας του Μυστηρίου, οφείλουν να αποκλείουν κάθε τέτοια συζήτηση.



Η κάθετη αυτή τοποθέτηση, επί του προκειμένου ζητήματος, δε συνιστά αδιαφορία, ούτε μπορεί να χαρακτηριστεί ως απανθρωπία. Έχει σαφές Θεολογικό υπόβαθρο, το οποίο εξηγεί τί ακριβώς συμβαίνει στη Θεία Λειτουργία και τί ακριβώς μεταδίδουμε με τη Θεία Κοινωνία.



Η Θεία Λειτουργία δεν είναι μία απεικονιστική αναπαράσταση του Μυστικού Δείπνου, στη διάρκεια της οποίας φέρνουμε στο νου μας και αποδίδουμε, θεατρικώ τω τρόπω, τα γεγονότα που έλαβαν χώρα τη νύχτα της Μ. Πέμπτης στο υπερώο της Ιερουσαλήμ. Είναι η ουσιαστική, διαρκής και καθημερινή επανάληψη της θυσίας του Χριστού για να ζήσει ο κόσμος σήμερα, αλλά και στην προοπτική της αιωνιότητος. Την ώρα της Θείας Ευχαριστίας οι διαστάσεις του χρόνου (παρελθόν, παρόν, μέλλον) συναντώνται και η Θεία Ευχαριστία γίνεται η πραγμάτωση όχι μόνο των γενομένων στο παρελθόν, αλλά και της Βασιλείας του Θεού.



Η ως άνω Θεολογική τοποθέτηση, όμως, για εκείνους που σκέπτονται πραγματιστικά, δεν αναιρεί τους όποιους επιδημιολογικούς κινδύνους από την μετάδοση των υλικών στοιχείων της Ευχαριστίας, του άρτου και του οίνου.



Λησμονούν, όμως, ότι ουδέποτε στη διάρκεια της Εκκλησιαστικής ιστορίας καταγράφηκε περιστατικό μετάδοσης οποιασδήποτε νόσου, διά της Θείας Κοινωνίας, είτε στους λαϊκούς που κοινωνούν, είτε στους κληρικούς που κοινωνούν πρώτοι και καταλύουν τελευταίοι, ασχέτως αν προηγήθηκαν πιστοί ασθενείς, πάσχοντες από απλές έως και τρομακτικές μεταδιδόμενες νόσους. Γιατί συμβαίνει αυτό;


Απλούστατα, γιατί κοινωνούμε Σώμα και Αίμα Χριστού κυριολεκτικώς και όχι μεταφορικώς και συμβολικώς. Και πώς να συμβαίνει διαφορετικά αφού ο ίδιος ο Κύριος το επιβεβαίωσε και το δίδαξε στο Μυστικό Δείπνο, όταν, προσφέροντας στους Αγίους Αποστόλους τον άρτο και τον οίνο, είπε «Λάβετε φάγετε, τούτο μου εστί το Σώμα» και «Πίετε εξ αυτού πάντες, τούτο εστί το Αίμα μου».



Η σαφής εντολή του Χριστού δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας και αμφισβήτησης. Το γεγονός δε ότι το Σώμα και το Αίμα Του προσφέρονται από τον Ίδιο, μετά την Σταυρική θυσία, με την μορφή των υλικών στοιχείων, συνιστά μία ακόμη απόδειξη της Θείας αγάπης, φιλανθρωπίας και συγκατάβασης, καθότι διαφορετικά, θα γινόμασταν μέτοχοι όχι Ευχαριστιακής, εν Αγίω Πνεύματι, συνάξεως, αλλά κανιβαλικής τελετής.



Ο ιδρυτικός του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας, λόγος του Κυρίου ερμηνεύεται περίτεχνα από τον Άγιο Κύριλλο Ιεροσολύμων, ο οποίος σημειώνει: «Αυτού ουν του Κυρίου αποφηναμένου και ειπόντος περί του άρτου «Τούτο μου εστί το Σώμα» τίς τολμήσει αμφιβάλλειν λοιπόν;



Και αυτού διαβεβαιωσαμένου και ειρηκότος «Τούτο μου εστί το αίμα», τίς ενδοιάσει ποτέ λέγων μη είναι αυτού αίμα;… Ώστε μετά πάσης πληροφορίας ως σώματος και αίματος μεταλαμβάνομεν Χριστού. Εν τύπω γαρ άρτου δίδοταί σοι το Σώμα και εν τύπω οίνου δίδοταί σοι το αίμα, ίνα γένη, μεταλαβών σώματος και αίματος Χριστού, σύσσωμος και σύναιμος Χριστού… Ούτω, κατά τον μακάριον Πέτρον, Θείας κοινωνοί γινόμεθα φύσεως» (Μυσταγωγικαί Κατηχήσεις Δ΄»



Οι Χριστιανοί, λοιπόν, που έχουν τέτοιους λογισμούς αμφιβολίας και ανθρώπινης αδυναμίας, πρέπει να ενισχύσουν την πίστη τους και να μην αφήνουν τον πειρασμό να τους απομακρύνει από την σωστική χάρη του Μυστηρίου.



Η κοινωνία του άρτου και του Ποτηρίου είναι ένα θαύμα της αγάπης του Θεού. Το θαύμα αυτό επεκτείνεται σε όλη την έκταση της ζωής μας και καλύπτει τα πάντα.

π. Επιφάνιος Οικονόμου

Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2009

Ο Παπισμός χθές και σήμερα



Η Ιερά Μονή Παρακλήτου, ευρισκομένη εις τον Ωρωπόν Αττικής, εξέδωσε προσφάτως θαυμάσιον και διαφωτιστικόν βιβλίον, υπό τον ως άνω τίτλον, το οποίον και παραθέτομεν εν συνεχεία, προς ευρυτέραν διαφώτισιν του πιστού λαού του Κυρίου.

(Έκδοση Ιεράς Μονής Παρακλήτου)

Πρόλογος

Οι σύγχρονες προσπάθειες για την επαναπροσέγγιση του χριστιανικού κόσμου είναι φυσικό να έχουν ευρύτατη αποδοχή, επειδή, αφενός, αποτελούν την ανθρώπινη συμβολή στην ιερή υπόθεση της ενότητας και, αφετέρου, διεξάγονται σε μια εποχή που ο κόσμος, κατακερματισμένος από πολύμορφες αντιθέσεις, αναζητεί με αγωνία ενοποιητικά στοιχεία.


Οι προσπάθειες αυτές, ωστόσο, έχουν αποδειχθεί μέχρι σήμερα απογοητευτικά αναποτελεσματικές. Όχι μόνο δεν εμπνέουν πλέον καμιά αισιοδοξία, αλλά και προκαλούν ιδιαίτερη ανησυχία, καθώς έχουν γίνει ήδη κατάδηλες οι επιζήμιες συνέπειές τους:

α) άμβλυνση της ορθόδοξης αυτοσυνειδησίας, διαιρέσεις και σχίσματα στο πλήρωμα της Εκκλησίας μας·

β) σύγχυση, αποθάρρυνση και αποπροσανατολισμός στους ετεροδόξους που αναζητούν την αυθεντικότητα της πίστεως.Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί έκφραση αυτής της ανησυχίας μας, αφού ο διάλογος ανάμεσα στην Ορθοδοξία και τον Παπισμό δεσπόζει στις διαχριστιανικές σχέσεις και, επιπλέον, η συνύπαρξη Ορθοδόξων και Παπικών στις πολυπολιτισμικές πλέον κοινωνίες μας λειτουργεί ως πρόκληση για κάθε ορθόδοξη συνείδηση.Ακολουθώντας την πατερική μας παράδοση, η οποία μας έχει διδάξει να «αγαπώμεν εν αληθεία» και να «αληθεύωμεν εν αγάπη», επιχειρούμε να σκιαγραφήσουμε με νηφαλιότητα και υπευθυνότητα το πρόσωπο του Παπισμού.Έτσι, πιστεύουμε, θα φωτιστούν τα αμετάθετα όρια της Εκκλησίας από την αίρεση, της αλήθειας από την πλάνη. Γιατί είναι γεγονός ότι τα όρια αυτά γίνονται όλο και πιο δυσδιάκριτα.Όχι μόνο επειδή στη ζωή των Ορθοδόξων έχει υπεισέλθει ο δυτικός πολιτισμός, ο διαμορφωμένος από τον παραποιημένο Χριστιανισμό της Δύσεως, αλλά και επειδή στις μέρες μας διαδίδονται οι ιδέες και αντιλήψεις της «Νέας Εποχής», που θέλει όλες τις θρησκείες να οδηγούν εξίσου στον ίδιο τάχα Θεό.


Για τους Ορθοδόξους η καθαρότητα της πίστεως αποτελεί το ασάλευτο θεμέλιο στον αγώνα τους για τη θέωση: Η ορθη πίστη είναι «το μέγα και πρώτον της σωτηρίας φάρμακον» (όσιος Μάξιμος ο Ομολογητής).

Αλλά και για τους ετερόδοξους αδελφούς μας η ακριβής οριοθέτηση της αλήθειας δείχνει τον δρόμο της επιστροφής στον πατρικό τους οίκο, την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Η αποκοπή της δυτικής Χριστιανοσύνης από το σώμα της Εκκλησίας δεν προήλθε από διοικητικές ή εθιμικές απλώς διαφοροποιήσεις, αλλά από μια βαθιά αλλοίωση του εκκλησιαστικού βιώματος, η οποία και δημιούργησε ένα χάσμα ζωής ανάμεσα σε δύο κόσμους. Το αυτονόητο χρέος του σεβασμού των διαφορετικών πιστευμάτων, οι ανυπόκριτα φιλόφρονες διαθέσεις και οι ευσεβείς ενωτικοί πόθοι δεν μας δίνουν το δικαίωμα να παρασιωπούμε ή να συσκοτίζουμε αυτή την πραγματικότητα.

Διασώζονται, βέβαια, και σήμερα στην παπική Δύση υπολείμματα της πατερικής παραδόσεως, κυρίως στον χώρο του μοναχισμού.Και αναμφίβολα υπάρχουν πολλοί ταπεινοί μοναχοί ή απλοί πιστοί, που αφιερώνουν τη ζωή τους στην προσευχή και σε έργα αγάπης.Ωστόσο, τα όσα θετικά στοιχεία διατηρήθηκαν στη δυτική παράδοση, δεν στάθηκαν ικανά να αποτρέψουν τη διαστρέβλωση του Χριστιανισμού και τη μετάλλαξη της Εκκλησίας της Ρώμης σε κοσμικό κράτος με θεοκρατικό καθεστώς, μετάλλαξη που αναπόφευκτα επακολούθησε την εξέλιξη του παπικού θεσμού.

Παραδίδοντας το τεύχος τούτο στους αδελφούς μας, σε εποχή που ο συγκρητισμός και η εκκοσμίκευση έχουν ναρκώσει την εκκλησιαστική συνείδηση των περισσοτέρων από εμάς, ευχόμαστε να συναισθανθούμε όλοι το χρέος αλλά και να συνειδητοποιήσουμε τη δύναμη που έχουμε ως φύλακες και προασπιστές της Ορθοδοξίας. Αυτό το χρέος και αυτή τη δύναμη επισημαίνουν οι πατριάρχες της Ανατολής στην ιστορική Εγκύκλιό τους του 1848: «Παρ' ημίν ούτε Πατριάρχαι ούτε Σύνοδοι εδυνήθησάν ποτε εισαγαγείν νέα, διότι ο υπερασπιστής της θρησκείας εστίν αυτό το σώμα της Εκκλησίας, ήτοι αυτός ο λαός, όστις εθέλει το θρήσκευμα αυτού αιωνίως αμετάβλητον και ομοειδές τω των Πατέρων αυτού».
Ιερά Μονή Παρακλήτου



Διαβάστε ολόκληρο το βιβλίο πατώντας εδώ

Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2009

Μερικές διευκρινήσεις περί της «Ομολογίας Πίστεως»


Το κείμενο της «Ομολογία Πίστεως κατά τον Οικουμενισμού» συντάχθηκε από άτυπη «Σύναξη Ορθοδόξων κληρικών και μοναχών», ως έκφραση της καλής ανησυχίας και αγωνίας τους για όσα συμβαίνουν στον χώρο του Οικουμενισμού, ο όποιος ορθώς χαρακτη­ρίσθηκε ως παναίρεση, ως η χειρότερη αίρεση όλων των εποχών. Δεν έχει πολεμικό χαρακτήρα και σχισματικές τά­σεις. Όσοι την συνέταξαν και την υπογράφουν, αρχιερείς, λοιποί κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί είναι μέλη της Εκκλησίας του Χριστού, υπαγόμενοι σε κανονικές εκκλη­σιαστικές δικαιοδοσίες. Επιδιώκουν με νηφάλιο και θε­τικό θεολογικό λόγο να επισημάνουν τους κινδύνους από την επί δεκαετίες σταδιακή εξάπλωση και τωρινή εμπέ­δωση της συγκρητιστικής και καταστροφικής αυτής διδασκαλίας, η όποια αναιρεί το δόγμα της μοναδικής εν τω κόσμω σωτηριώδους αποκαλύψεως και οικονομίας του ενανθρωπήσαντος Υιού και Λόγου του Θεού, ως και της εν συνεχεία συνεχίσεως και πραγματώσεως του σωτηριώδους αυτού έργου από την Μία και μοναδική, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, δια του ενεργούντος εν αυτή Αγίου Πνεύματος, και όχι από τις ποικίλες αιρέσεις και πλάνες, τις όποιες διαχρονικά κατεδίκασε η Εκκλησία δια συνόδων και δια της συμφωνίας των Αγίων Πατέρων, με­ταξύ αυτών δε τον Παπισμό και τον Προτεσταντισμό.

Η σύνταξη «Ομολογιών Πίστεως» είναι παραδεδομένη και καθιερωμένη πρακτική στην ζωή της Εκκλησίας. Όταν εμφανίζεται νέα αίρεση, που δημιουργεί σύγχυση εις τα της πίστεως, οι ποιμένες κάθε εποχής, επιβεβαιούντες όσα κατά την χειροτονία τους υποσχέθηκαν, προβαίνουν στην σύνταξη ομολογιών, για να περιχαρακώσουν και οριοθετήσουν την δική τους πίστη, ώστε να διακρίνεται από τη πλάνη των αιρετικών, και με τον τρόπο αυτό να προφυλάξουν τούς πιστούς από την λύμη της κακοδοξίας. Η κατ' εξοχήν «Ομολογία Πίστεως», το γνωστό «Πιστεύω», συντάχθηκε για να αντιμετωπίσει τις αιρέσεις των Αρειανών και των Πνευματομάχων. Μολονότι δε πανηγυρικά απαγγέλλεται από τον βαπτιζόμενο δια του αναδόχου κατά την τέλεση του μυστηρίου του Βαπτίσματος, εν τούτοις επαναλαμβάνεται πάλιν και πολλάκις κατά την διάρκεια των ιερών ακολουθιών του νυχθημέρου.

Η σύνταξη νέων «Ομολογιών Πίστεως» επιβάλλεται και από τον σεβασμό στις αποφάσεις των συνόδων να τηρηθεί απολύτως αναλλοίωτο μέχρι και μιας συλλαβής το «Πιστεύω»· γι' αυτό και σημαντικές μεταγενέστερες δογματικές διατυπώσεις δεν προσετέθησαν, όπως η διδασκαλία περί της Παναγίας ως Θεοτόκου, πράγμα που δεν τήρησαν ο Παπισμός και εξ αυτού ο Προτεσταντισμός με την προσθήκη του filioque εις το Σύμβολο της Πίστεως. Αν λοιπόν δεν συνετάσσοντο νέες «Ομολογίες Πίστεως», πολλές νέες αιρέσεις δεν θα κατεδικάζοντο.

Η εκκλησιαστική γραμματεία είναι γεμάτη από «Εκθέσεις ή Ομολογίες Πίστεως», από τις όποιες ενδεικτικώς υπενθυμίζουμε μερικές: «Βραχεία Έκθεσις Πίστεως» του Μ. Αθανασίου· «Έκθεσις Πίστεως» του Αγίου Επιφανίου· «Ομολογία Πίστεως» του πάπα Γρηγορίου Β'· «Έκθεσις Πίστεως» του Αγίου Ιωάννου Δαμάσκηνου· «Ομολογία Ορθοδόξου Πίστεως» του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά· «Ομολογία Πίστεως» του Αγίου Μάρκου Ευγενικού· «Ομολογία Πίστεως» του πατριάρχου Γενναδίου Β Σχολαρίου· «Ομολογία Πίστεως» Μητροφάνους Κριτοπούλου, πατριάρχου Αλεξανδρείας· «Ορθόδοξος Ομολο­γία» Πέτρου Μογίλα, μητροπολίτου Κιέβου· «Ομολογία Πίστεως» Δοσιθέου, πατριάρχου Ιεροσολύμων.

Η συνοδική λειτουργία κατά την ορθή της έννοια πε­ριλαμβάνει όλα τα μέλη της Εκκλησίας, από τον πρώτο μεταξύ των επικόπων μέχρι τον τελευταίο πιστό. Η άτυπη «Σύναξη Ορθοδόξων Κληρικών και Μοναχών», μαζί με το πλήθος των υπογραφόντων λαϊκών, συμμετέχουν κατά χρέος στην διαμόρφωση της εκκλησιαστικής συνειδήσεως για την παναίρεση του Οικουμενισμού και ελπίζουν ότι το σώμα των επισκόπων θα αναλάβει τις ευθύνες του και θα προχωρήσει και στην επίσημη συνοδική καταδίκη του.

Όσοι πιστοί πληροφορούνται από την «Ομολογία Πί­στεως» τα της παναιρέσεως του Οικουμενισμού σπεύδουν να υπογράψουν και να υποστηρίξουν την «Ομολογία». Με­ρικοί επίσκοποι και αρκετοί ιερείς άρχισαν να ενημερώ­νουν τα ποίμνια τους. Οι υπογραφές που συγκεντρώθηκαν αντιπροσωπεύουν ελάχιστο ποσοστό των όσων θα επιθυ­μούσαν να συμμετάσχουν στην ομολογητική αυτή κίνηση.


δείτε εδώ: http://imeroviglio.blogspot.com/2009/06/blog-post_05.html


Τρίτη, 21 Ιουλίου 2009

Α Γ Ι Ο Ν Ο Ρ Ο Σ-Ένας τόπος με οικουμενικές συντεταγμένες καί ουράνιο προσανατολισμό



Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικολάου

«Όρος του Θεού» (Ψαλμ. ξζ΄ 15)Όσο ψηλότερα ανεβαίνει κανείς, τόσο, όπως μάς λένε οι επιστήμονες, η βαρύτητα αδυνατίζει, τόσο λιγότερο αισθάνεται κανείς την έλξη της γής, τόσο χαλαρώνουν οι δεσμοί μαζί της, τόσο πιο εύκολα μπορεί να αποχωρισθεί από την απαιτητική και διεκδικητική παρουσία της, τόσο πιο ανάλαφρος γίνεται.Αλλά και τόσο πιο κοντά αισθάνεται προς τον ουρανό∙ πού είναι μέν ασαφής, αλλά είναι τόσο υπαρκτός και τόσο ποθητός. Αν και λιγότερο ψηλα¬φητός, μοιάζει πιο αληθινός από την γή. Όσο πιο ψηλά ανεβαίνει, τόσο ο αέρας καθαρίζει, οι ακοές εκλεπτύνονται, ο ορίζοντας διευρύνεται, η σχέση με το αληθινό εντείνεται. Η αλήθεια είναι πιο πειστική από την πραγματικότητα.

Το Άγιον Όρος είναι ο κατ’ εξοχήν τόπος στην Ορθοδοξία πού ο μονα¬χισμός για χίλια και πλέον χρόνια βιούται στην πλέον απόλυτη μορφή του. Μπορεί οι αιώνες να προσθέτουν και το «κοσμικό» αποτύπωμά τους πάνω στο σώμα του, μπορεί -καί είναι φυσικό- οι άνθρωποι να εκφράζουν και εκεί τα ελαττώματα ή ακόμη και τα πάθη τους, μπορεί και ο σημερινός «πολιτισμός» να έχει κάνει τη ζημιά του∙ όμως το Όρος διατηρεί κατά έναν ανεξήγητο μυστικό τρόπο το ευλογημένο ήθος του, τις συνεχείς και μοναδικές αποδείξεις της χάριτός του, την σπάνια και ίδιότυπη πνευματική δύναμή του, την ολο¬ζώντανη σχέση του με τον «τόπο» της βασιλείας του Θεού και τον «καιρό» του Κυρίου. Το φρόνημά του δεν κινδυνεύει από τις λάθος επιλογές, δεν βλάπτεται από τον κακό εκσυγχρονισμό, δεν φθείρεται από τις εποχές και από τους ανθρώπους, τους όποιους ανθρώπους.

Η αλήθεια του αντέχει.Μοιάζει με βράχο πού τα κύματα των πολιτικών επιρ¬ροών, της αλόγι¬στης χρήσης της τεχνολογίας, του τουρισμού, των ενδομοναχικών διενέξεων, αντιζηλειών, ακόμη και εμπαθειών, των τοπικι¬στικών αντιλήψεων, των πάσης φύσεως εχθρών, το μόνο πού καταφέρνουν είναι ή προς καιρόν να τον σκεπάζουν ή απλά να γλείφουν την εξωτερική του επιφάνεια αφήνοντας το περιεχόμενό του κυριολεκτικά ανέ¬παφο.Κάτι υπάρχει πού πραγματικά το προφυλάσσει. Ίσως να είναι η μονα¬χική πολυμορφία του, ίσως η διαχρονική αντοχή του, ίσως η φυσικότητα της μοναχικής έκφρασής του, ίσως οι θησαυροί, τα κειμήλια και η αίγλη του, ίσως το «άβατο» και το «αυτοδιοίκητό» του, ίσως ο οικουμενικός χαρακτήρας του, ίσως η Θεομητορική σκέπη και προστα¬σία του, ίσως η ειδική χάρι του. Το Βυζάντιο, παρά την θεοκρατι¬κότητά του, ύστερα από 11 αιώνες δόξης έπεσε. Το Όρος διανύει τον 14ο αιώνα της ζωής του, αλλά βαδίζει με τον βηματισμό του μέλλοντος αιώνος και σου δίνει την αίσθηση ότι είναι ένας τόπος «ούκ εκ του κόσμου τούτου» (Ιω. ιη΄ 36) πού η σχέση του με τον χρόνο είναι όση και η επαφή της επιφάνειάς του με τον αέρα, το δε πολίτευμά του «εν ουρανοίς υπάρχει» (Φιλιπ. γ΄ 20).

«Όρος πίον, όρος τετυρωμένον» (Ψαλμ. ξζ΄ 15)Έχοντας χαλαρή σχέση με την εγκοσμιότητα και εφημερότητα, όντας συνεχώς εστραμμένο προς τα έσχατα και τα υψηλά, μοιάζει με μια αγκαλιά πού χωρεί όλους και ένα βλέμμα πού διακρίνει και τα επέκεινα και του χρόνου και της λογικής. Το Όρος έχει γεωγραφικές συντεταγμένες στην Ελλάδα αλλά δεν ανήκει σε αυτήν.Ίσως να είναι τί κατεξοχήν κομμάτι της Ορθόδοξης ζωής πού υπο¬γραμμίζει την καθολικότητα και οικουμενικότητα της Εκκλησίας.
Ανάμεσα στα μοναστήρια του, έχει ένα Ρώσικο, ένα Σέρβικο και ένα Βουλγάρικο. Διαθέτει δύο Ρουμάνικες σκήτες και φιλοξενεί μοναχούς από χώρες και πολι¬τισμούς μακρυνούς, όπως το Περού και η Κολομβία. Μέσα στα γεωγραφικά του πλαίσια ομιλούνται και προσφέρεται η θεία λατρεία σε πλείστες όσες γλώσσες, εκφράζονται ποικίλοι πολιτισμοί, αποτυπώνονται πολλές παραδόσεις, υπάρχει μια θαυμάσια και ισόρροπη ποικιλομορφία.

Τίποτε από όλα αυτά δεν παρεμ¬ποδίζει την ενότητα της πίστεως, την καθολικότητα του Ορθοδόξου πνεύ¬ματος, την οικουμενικότητα της εκκλησιαστικής μαρτυρίας. Αντίθετα όλα αυτά αποδεικνύουν ότι ο λόγος του Θεού δεν περιορίζεται από γλώσσες, δεν περισφίγγεται από σύνορα, δεν ασφυκτιά από πολιτισμικές εκφράσεις∙ ίσως ούτε και από θρησκείες. Είναι ενδιαφέρον ότι από τα μέλη του Συλλόγου «Οι φίλοι του Αγίου Όρους» στην Αγγλία, μόνον το ένα τρίτο είναι Ορθόδοξοι. Οι μή Ορθόδοξοι συγγραφείς πού καταθέτουν τον εντυπω¬σιασμό τους και την υποψία της μυστικής δυνάμεώς του όλο και πληθαίνουν. Το Όρος συγκινεί κάθε καρδιά.Ο χώρος και ο χρόνος αποκτούν άλλη διάσταση και προοπτική. Η σχέση με τα γήινα, τα εφήμερα, τα φθαρτά είναι εντελώς συμβατική. Έννοιες όπως χρήμα, ιδιοκτησία, περιουσία, επένδυση, διασκέδαση, ανταγωνισμός, συμφέ¬ρον, εκφυλίζονται σε εντελώς δευτερεύοντες όρους. Από τα γήινα εδώ επιλέγονται τα εντελώς αναγκαία. Η ψυχή ξανοίγεται στα ουράνια. Εδώ κυριαρχεί το ενδιαφέρον για τα αιώνια, για την βασιλεία του Θεού.

Η ιστορία δεν υπάρχει για να λατρεύεται, αλλά για να θεμελιώνει το παρόν. Το μέλλον δεν παρουσιάζεται για να εκτονώνει τα πιεσμένα συναισθήματα, αλλά για να μεταμορφώνει το παρόν. Όλος ο χρόνος συμπυκνώνεται στην αγκαλιά του. Το Όρος ακολουθεί το παλαιό ημερολόγιο με την συνείδηση ότι είναι λάθος, χωρίς αυτό να ενοχλεί, και με τον λογισμό ότι είναι για τον τόπο το δοκιμασμένο. Αλλά και ο Βυζαντινός χρονικός κύκλος της ημέρας, πού είναι τόσο άβολος στην πράξη, φαίνεται πώς εδώ έχει τον λόγο του. Το Όρος ζεί στον δικό του χρόνο. Έχει ξεφύγει από τους πιο σφιχτούς κλοιούς και έχει νικήσει και τις πιο παντο¬δυναμες κυριαρχίες. Ο χρόνος δεν δεσμεύει. Η παράδοση δεν περιορίζει. Το λειτουργικό τυπικό δεν φυλακίζει. Η εθνική ταυτό¬τητα και η γλώσσα δεν απολυτοποι¬ούνται. Η μόρφωση δεν αποτελεί προνόμιο. Διακρίσεις δεν υπάρχουν. Οι συγκρίσεις αποφεύγονται. Αυτό πού κυριαρχεί είναι η αδιάλειπτη παράσταση ενώπιον του Θεού και το αγκάλιασμα του σύμπαντος κόσμου.


«Εις τα όρη ψυχή αρθώμεν όθεν η βοήθεια ήκει» (Ψαλμ. ρκ΄ 1)Το πρώτο ιδίωμα του Αθωνα είναι ότι είναι Όρος και μάλιστα νοητόν. Είναι σημείο υψηλόν. Αντιπροσωπεύει μία ζωή πού προσεγγγίζεται ως ανά¬βα¬σις, απολαμβάνεται «ταίς υψηλαίς φρεσί», αναφέρεται στην «τά άνω ατενί¬ζουσαν καρδίαν», πού επιζητεί τον «εν υψηλοίς κατοικούντα», τον Ύψιστον. Είναι ενδιαφέρον ότι στην παράδοση της Εκκλησίας μας υπάρχουν τέσσερις αγιογραφικές αναφορές σε όρη στα οποία συνέβησαν αποκαλυπτικά γεγονότα.Στο Όρος Σινά, ο Μωυσής παραλαμβάνει τις δέκα εντολές, την έκφρα¬ση της θείας βουλήσεως. Συνομιλεί μαζί Του, ακούει την φωνή Του και αντι¬κρύζει τα οπίσω Του (Έξοδος κεφ. ιθ΄ και κ΄).

Στο Καρμήλιον Όρος, ο προφήτης Ηλίας προσεύχεται, εισακούεται η φωνή του, λαμβάνει την απάντηση του Θεού και αισθάνεται την παρουσία Του. Γεύεται τα σημεία της δυνάμεώς Του (Γ΄Βασ. κεφ. ιη΄, ιθ΄ και κ΄).Στο Όρος των Ελαιών, λαμβάνει χώραν το γεγονός της Θείας Αναλή¬ψεως του Κυρίου, ο οποίος θεώνει το πρόσλημμα και «επί των ώμων την πλανηθείσαν άρας ανθρωπείαν φύσιν τώ Θεώ και Πατρί προσήγαγε» (Ψαλμ.). Εδώ υπεμφαίνεται η δόξα και τιμή της ανθρωπίνης φύσεως (Πράξ. α΄ 12). Τέλος, στο Όρος Θαβώρ, ο Κύριος φανερώνει την δόξαν Του στο μέτρο πού αντέχει να την αναγνωρίσει η ανθρώπινη φύση και εκπέμπει το θείο φώς Του (Ματθ. ιζ΄ 1-8).

Το Όρος είναι όρος των θείων εντολών, είναι τόπος του πρακτικού βίου, τόπος υπομονής, ταπείνωσης, αγάπης, τόπος θείων επενδύσεων. Είναι τόπος «διηνεκούς βίας της φύσεως, και ανελλιπούς φυλακής των αισθήσεων», είναι τόπος άκρας, αδιαλείπτου και ανυποχωρήτου ασκήσεως και αποταγής. Είναι τόπος προσευχής και σημείων. Η προσευχή είναι αδιάκοπη, από πολλούς, εκτενής και μακρά.
Οι ασκητές ξεκινούν με την δύση του ηλίου την ολονυκτία τους, οι κοινοβιάτες παίρνουν τη σκυτάλη το μεσονύκτιο, το πρωΐ τελείται η Θεία Λειτουργία, κατά την διάρκεια της ημέρας οι ακολουθίες των Ωρών, στο διακόνημα, στο κελλί, στον χρόνο της ησυχίας και της φιλόθεης αδολεσχίας ακούγεται διαρκώς και από πολλούς η επανάληψις των θείων νοημάτων της ευχής. Οι γλώσσες προσεύχονται, η αρχιτεκτονική των ναών υπογραμμίζει την ένταση της προσευχής, το πρόγραμμα, οι μακρές ακολου¬θίες, οι καρδιές των μοναχών όλα διακατέχονται από το άρωμα της προσευ¬χητικής μελωδίας.Το Όρος φανερώνει την ακρότητα των ανθρωπίνων καταστάσεων.
Έχει την μεσότητα του διακριτικού ήθους, αλλά και την δίχως άκριτες ακρό¬τητες θεία ακρότητα του απόλυτου και ασυμβίβαστου βίου και φρονήματος. Η καθημερινή αγρυπνία, η απουσία της γυναικείας παρηγορίας έστω και ως εικόνος, η δεδομένη υπακοή, η χωρίς προσωπικές επιλογές ζωή, υπογραμ¬μίζουν την φυσικότητα της υπέρ φύσιν καταστάσεως. Στο Όρος αναδει¬κνύ¬εται το μεγαλείο της ανθρώπινης φύσεως.

Ο τόπος λειτουργεί ως εργαστήριο θεώσεως. «Την εν σαρκί ζωήν σου κατεπλάγησαν αγγέλων τάγματα», ψάλλει ο Αθωνικός κόσμος τιμώντας τον πατέρα του Άγιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη. Τα ανθρώπινα μέτρα εκτείνονται στα έσχατα όριά τους. Εδώ, άγιοι, όπως ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς γίνονται επόπται της θεότητος. Άγιοι, όπως ο άγιος Μάξιμος ο Καυσοκαλύβης, αποτινάσσουν την γήινη βαρύ¬τητα ώστε και να ίπτανται. Άγιοι, όπως ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, εκφράζουν την ευφυΐα τους ως φωτισμό και μεταμορφώνουν την γνώση τους σε αποκαλυπτικό λόγο. Άγιοι, όπως οι σύγχρονοί μας π. Παΐσιος, π. Εφραίμ, γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής συνδυάζουν την βία στην ζωή τους με την χάρι, όπως οι παλαιοί γέροντες της ασκητικής γραμματείας.
Άγιοι όπως ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός ή οι επίσης σύγχρονοί μας π. Σωφρόνιος και π. Πορφύριος αντλούν δυνάμεις από το Αθωνικό φρέαρ για λίγα χρόνια και μεταμορ¬φώ¬νονται σε παγκόσμιους αναμορφωτές και ιεροκήρυκες και θεολόγους διά βίου.Το Όρος όμως δεν είναι μόνον τόπος της ανθρώπινης πνευματικής δόξας. Και στα τέσσερα προαναφερθέντα όρη, η παρουσία του Θεού υποδη¬λώνεται από την εμφάνιση κάποιας νεφέλης. Στο Σινά ως «νεφέλη γνοφώ¬δης», εντός της οποίας εισέρχεται ο Μωυσής, αισθανόμενος αλλά μή ορών τον Κύριο (Έξοδος ιθ΄ 16 και κδ΄).

Στο Καρμήλιον όρος η «νεφέλη» λύει την σιγή του ουρανού και φέρνει «υετόν» κατά θαυμαστόν τρόπον (Γ΄Βασ. ιη΄ 44). Στο Όρος της Θείας Αναλήψεως «νεφέλη υπέλαβε» τον Κύριο και τον αναφέρει στον ουρανό (Πραξ. α΄ 9). Τέλος, στο Θαβώρ «νεφέλη φωτεινή επεσκίασε» τους μαθητές και «φωνή εκ της νεφέλης λέγουσα∙ ούτός εστιν ο υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδόκησα∙ αυτού άκούετε» καταδεικνύει την συμ¬πα¬ρουσία του Θεού Πατρός (Ματθ. ιζ΄ 5).Το Όρος ζεί μέσα στην νεφέλη των χαρίτων του Θεού. Άγια λείψανα ευωδιάζουν, ιερές εικόνες μυροβλύζουν, τα αναμενόμενα ανατρέπονται, τα προσδοκώμενα υπερβαίνονται, οι εκπλήξεις ξεπερνούν τα συνηθισμένα γεγο¬νότα, ο Θεός ενεργεί πιο δυνατά από τους φυσικούς νόμους και την λογική.

Μεσα στην Αγιορείτικη νεφέλη εισέρχεσαι ως επισκέπτης και διαπιστώνεις, όπως ο Μωυσής, ότι στα χέρια σου βρίσκονται οι πλάκες των θείων εντολών. Διευκολύνεσαι στην τήρησή τους. Σε ξαφνιάζει η παρουσία της και αιφνι¬διάζεσαι από το «σημείον» του υετού της χάριτος του Θεού. Την αισθάνεσαι ως μυστήριο και «πίπτεις επί πρόσωπον φοβούμενος σφόδρα», όπως οι μαθη¬τές στο Θαβώρ. Την αντικρύζεις και ακούς την φωνή του Θεού Πατρός μέσα σου. Την νοιώθεις ως αψηλάφητο θεϊκό μεγαλείο και «ατενίζεις εις τον ουρα¬νόν», όπως οι απόστολοι στο Όρος των Ελαιών και «επιστρέφεις» μετά μεγά¬λης μυστικής «χαράς».Αν το Όρος της θεϊκής παρουσίας φωτίζει με την θέα των αποκαλύ¬ψεων, η νεφέλη του θείου μυστηρίου πληροί την καρδία με την ταπείνωση της ακτίστου χάριτος. Στο Άγιον Όρος ζείς το θαύμα, αντιλαμβάνεσαι την αγιότητα, φωτίζεσαι από όσα μπορείς να δείς, τρέφεσαι από όσα αδυνατείς να προσεγγίσεις, «φρονείς εν εαυτώ ό και εν Χριστώ Ιησού» (Φιλιπ. β΄ 5).

Πριν από αρκετά χρόνια με πλησίασε κάποιος νεαρός φοιτητής. Με πολ¬λή διαστα¬κτικότητα, άλλά και με την ένταση του απαιτητικού αναζητητή, μου δήλωσε ότι είναι άθεος, πού όμως θα ήθελε πολύ να πιστέψει, αλλά δεν μπο¬ρούσε. Χρόνια προσπαθούσε και αναζητούσε, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Συνο¬μί¬λησε με καθηγητές και μορφωμένους, αλλά δεν ικανοποιήθηκε η δίψα του για κάτι σοβαρό. Ακουσε για μένα και αποφάσισε να μοιρασθεί μαζί μου την υπαρξιακή ανάγκη του. Μου ζήτησε μια επιστημονική απόδειξη περί υπάρξεως Θεού.- Ξέρεις ολοκληρώματα ή διαφορικές εξισώσεις; τον ρώτησα.- Δυστυχώς όχι, μου απαντά. Είμαι της φιλοσοφικής.- Κρίμα! διότι ήξερα μία τέτοια απόδειξη, είπα εμφανώς αστειευό¬μενος.Ένοιωσε αμήχανα και κάπως σιώπησε για λίγο.- Κύταξε, του λέω. Συγγνώμην πού σε πείραξα λιγάκι. Αλλά ο Θεός δεν είναι εξίσωση ούτε μαθηματική απόδειξη. Αν ήταν κάτι τέτοιο, τότε όλοι οι μορφωμένοι θα Τον πίστευαν. Να ξέρεις, αλλιώς προσεγ¬γίζεται ο Θεός. Έχεις πάει ποτέ στο Άγιον Όρος; έχεις ποτέ συναντήσεις κανέναν ασκητή;- Όχι, πάτερ, αλλά σκέπτομαι να πάω, έχω ακούσει τόσα πολλά; Αν μου πείτε, μπορώ να πάω και αύριο. Ξέρετε κανέναν μορφωμένο να πάω να τον συναντήσω;- Τί προτιμάς; Μορφωμένον πού μπορεί να σε ζαλίσει ή άγιον πού μπορεί να σε ξυπνήσει;- Προτιμώ τον μορφωμένο. Τους φοβάμαι τους αγίους.- Η πίστη είναι υπόθεση της καρδιάς. Για δοκίμασε με κανέναν άγιο. Πώς σε λένε; ρωτώ.- Γαβριήλ, μου απαντά.Τον έστειλα σε έναν ασκητή. Του περιέγραψα τον τρόπο προσβά¬σεως και του έδωσα τις δέουσες οδηγίες. Κάναμε κι ένα σχεδιάγραμμα.- Θα πάς, του είπα, και θα ρωτήσεις το ίδιο πράγμα. Είμαι άθεος, θα του πείς, και θέλω να πιστεύσω. Θέλω μια απόδειξη περί υπάρξεως Θεού.- Φοβάμαι, ντρέπομαι, μου απαντά. - Γιατί ντρέπεσαι και φοβάσαι τον άγιο και δεν ντρέπεσαι και φοβάσαι εμένα; Ρωτώ. Πήγαινε απλά και ζήτα το ίδιο πράγμα.Σε λίγες μέρες, πήγε και βρήκε τον ασκητή να συζητάει με κάποιον νέο στην αυλή του. Στην απέναντι μεριά περίμεναν άλλοι τέσσερις καθι¬σμέ¬νοι σε κάτι κούτσουρα. Ανάμεσα σε αυτούς και ο Γαβριήλ βρήκε δειλά την θέση του. Δεν πέρασαν περισσότερα από δέκα λεπτά και η συνομιλία του γέροντα με τον νεαρό τελείωσε.- Τί γίνεστε, παιδιά; Ρωτάει. Έχετε πάρει κανένα λουκουμάκι; Έχετε πιεί λίγο νεράκι.- Ευχαριστούμε, γέροντα, απήντησαν, με συμβατική κοσμική ευγέ¬νεια.- Έλα εδώ, λέει απευθυνόμενος στον Γαβριήλ, ξεχωρίζοντάς τον από τους υπόλοιπους. Θα φέρω εγώ το νερό, πάρε εσύ το κουτί αυτό με τα λουκούμια. Και έλα πιο κοντά να σου πώς ένα μυστικό: Καλά να είναι κανείς άθεος, αλλά να έχει όνομα αγγέλου και να είναι άθεος; Αυτό πρώτη φορά μου συμβαίνει. Ο φίλος μας κόντεψε να πάθει έμφραγμα από τον αποκαλυπτικό αιφνιδιασμό. Πού εγνώρισε το όνομά του; Ποιός του αποκάλυψε το πρόβλημά του; Τί, τελικά, ήθελε να του πεί ο γέροντας;- Πάτερ, μπορώ να σάς μιλήσω λίγο; Μόλις πού μπόρεσε να ψελίσει.- Κύτταξε, τώρα σουρουπώνει∙ πάρε το λουκούμι, πιές και λίγο νεράκι και πήγαινε στο πιο κοντινό μοναστήρι να διανυκτερεύσεις.- Πάτερ μου, θέλω να μιλήσουμε, δεν γίνεται;- Τί να πούμε, ρέ παλληκάρι; Για ποιόν λόγο ήλθες;Στο ερώτημα αυτό ένοιωσα αμέσως να ανοίγει η αναπνοή μου, αφηγείται. Η καρδιά μου να πλημμυρίζει από πίστη. Ο μέσα μου κό¬σμος να θερμαίνεται. Οι απορίες να λύνονται χωρίς κανένα λογικό επι¬χεί¬ρημα, δίχως καμία συζήτηση, χωρίς την ύπαρξη μιάς ξεκάθαρης απά¬ντησης. Γκρεμίσθηκαν μέσα μου αυτομάτως όλα τα «άν», τα «γιατί», τα «μήπως» και έμεινε μόνον το «πώς» και το «τί» από δώ κι εμπρός.

Ό,τι δεν του έδωσε η σκέψη των μορφωμένων, του το χάρισε ο ευγενικός υπαι¬νιγμός ενός αγίου, αποφοίτου μόλις της τέταρτης τάξης του δημοτικού. Οι άγιοι είναι πολύ διακριτικοί. Σου κάνουν την εγχείρηση χωρίς αναισθησία και δεν πονάς. Σου κάνουν την μετα¬μόσχευση χωρίς να σου ανοίξουν την κοιλιά. Σε ανεβάζουν σε δυσ¬πρόσιτες κορυφές δίχως τις σκάλες της κοσμικής λογι¬κής. Σου φυτεύουν την πίστη στην καρδιά, χωρίς να σου κουράσουν το μυαλό.«Αβατον και Θεοβάδιστον»Το Άγιον Όρος είναι το πανεπιστήμιο της καρδιάς, είναι το θερα¬πευτή¬ριο του έσω ανθρώπου. Σε φιλοξενεί σε πνευματικές κορυ¬φές πού δεν τις προσεγγίζεις ούτε με το πιο σύγχρονο αερόστατο της κοσμικής συλλο¬γιστικής. Η χάρις εδώ δίνει ασυνήθεις εκφράσεις στην αλήθεια.Το βασικό ερώτημα στο Όρος δεν είναι αν υπάρχει Θεός. Αυτό φαίνεται σαν να έχει λάβει προ πολλού την οριστική απάντησή του. Ούτε το αν ο Θεός μας είναι καλύτερος από των άλλων. Αυτό το μάς δεν νοείται κτητικά - ο Θεός είναι δικός μου-, αλλά διατυπώνεται υιϊκά, κενωτικά -εγώ αγωνίζομαι να γίνο¬μαι δικός Του. Το ζητούμενο είναι ο αγώνας μετοχής στή θεία φύση Του (Β΄Πέτρ. α΄ 4), η αξιοποίηση της συγγένειας μαζί Του, η απόκτηση της αίσθη¬σης της παρουσίας Του, το πώς και το υγιές της εμπειρίας Του. Η αξία του δεν έγκειται στους επιμέρους χαρισματικούς μοναχούς του, όσο πολλοί, όσο μεγάλοι κι αν είναι αυτοί. Το μεγαλείο του κρύβεται στο ότι αποτελεί τόπο αναπαύσεως του Θεού. Όπως για άγνωστους σε μάς λόγους, σε μερικές εικόνες, πού ιστορούν το ίδιο πρόσωπο με άλλες, συγκαταβαίνει διαφορετικά, και δίνει ειδική χάρι σε αυτές πού δεν δίνει στις υπόλοιπες, όπως μεταξύ των δώδεκα αγαπη¬μένων μαθητών του είχε και τον «ηγαπημένον», όπως ανάμεσα στους λαούς του επιλέγει και τον «περιούσιον», όπως μόνον σε συγκεκριμένα σημεία, την κολυμβήθρα της Βηθεσδά ή του Σιλωάμ, επιτελεί τα θαύματα της φανερώσεώς Του, έτσι επιλέγει και τόπους μέσα στή δημιουργία Του πού εκφράζει ιδιαίτερα την χάρι Του. Το Άγιον Όρος είναι το Όρος του Θεού.

Ακούστε ΡΑΔΙΟ ΦΛΟΓΑ ( κάντε κλίκ στην εικόνα)