Τρίτη, 21 Ιουλίου 2009

Α Γ Ι Ο Ν Ο Ρ Ο Σ-Ένας τόπος με οικουμενικές συντεταγμένες καί ουράνιο προσανατολισμό



Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικολάου

«Όρος του Θεού» (Ψαλμ. ξζ΄ 15)Όσο ψηλότερα ανεβαίνει κανείς, τόσο, όπως μάς λένε οι επιστήμονες, η βαρύτητα αδυνατίζει, τόσο λιγότερο αισθάνεται κανείς την έλξη της γής, τόσο χαλαρώνουν οι δεσμοί μαζί της, τόσο πιο εύκολα μπορεί να αποχωρισθεί από την απαιτητική και διεκδικητική παρουσία της, τόσο πιο ανάλαφρος γίνεται.Αλλά και τόσο πιο κοντά αισθάνεται προς τον ουρανό∙ πού είναι μέν ασαφής, αλλά είναι τόσο υπαρκτός και τόσο ποθητός. Αν και λιγότερο ψηλα¬φητός, μοιάζει πιο αληθινός από την γή. Όσο πιο ψηλά ανεβαίνει, τόσο ο αέρας καθαρίζει, οι ακοές εκλεπτύνονται, ο ορίζοντας διευρύνεται, η σχέση με το αληθινό εντείνεται. Η αλήθεια είναι πιο πειστική από την πραγματικότητα.

Το Άγιον Όρος είναι ο κατ’ εξοχήν τόπος στην Ορθοδοξία πού ο μονα¬χισμός για χίλια και πλέον χρόνια βιούται στην πλέον απόλυτη μορφή του. Μπορεί οι αιώνες να προσθέτουν και το «κοσμικό» αποτύπωμά τους πάνω στο σώμα του, μπορεί -καί είναι φυσικό- οι άνθρωποι να εκφράζουν και εκεί τα ελαττώματα ή ακόμη και τα πάθη τους, μπορεί και ο σημερινός «πολιτισμός» να έχει κάνει τη ζημιά του∙ όμως το Όρος διατηρεί κατά έναν ανεξήγητο μυστικό τρόπο το ευλογημένο ήθος του, τις συνεχείς και μοναδικές αποδείξεις της χάριτός του, την σπάνια και ίδιότυπη πνευματική δύναμή του, την ολο¬ζώντανη σχέση του με τον «τόπο» της βασιλείας του Θεού και τον «καιρό» του Κυρίου. Το φρόνημά του δεν κινδυνεύει από τις λάθος επιλογές, δεν βλάπτεται από τον κακό εκσυγχρονισμό, δεν φθείρεται από τις εποχές και από τους ανθρώπους, τους όποιους ανθρώπους.

Η αλήθεια του αντέχει.Μοιάζει με βράχο πού τα κύματα των πολιτικών επιρ¬ροών, της αλόγι¬στης χρήσης της τεχνολογίας, του τουρισμού, των ενδομοναχικών διενέξεων, αντιζηλειών, ακόμη και εμπαθειών, των τοπικι¬στικών αντιλήψεων, των πάσης φύσεως εχθρών, το μόνο πού καταφέρνουν είναι ή προς καιρόν να τον σκεπάζουν ή απλά να γλείφουν την εξωτερική του επιφάνεια αφήνοντας το περιεχόμενό του κυριολεκτικά ανέ¬παφο.Κάτι υπάρχει πού πραγματικά το προφυλάσσει. Ίσως να είναι η μονα¬χική πολυμορφία του, ίσως η διαχρονική αντοχή του, ίσως η φυσικότητα της μοναχικής έκφρασής του, ίσως οι θησαυροί, τα κειμήλια και η αίγλη του, ίσως το «άβατο» και το «αυτοδιοίκητό» του, ίσως ο οικουμενικός χαρακτήρας του, ίσως η Θεομητορική σκέπη και προστα¬σία του, ίσως η ειδική χάρι του. Το Βυζάντιο, παρά την θεοκρατι¬κότητά του, ύστερα από 11 αιώνες δόξης έπεσε. Το Όρος διανύει τον 14ο αιώνα της ζωής του, αλλά βαδίζει με τον βηματισμό του μέλλοντος αιώνος και σου δίνει την αίσθηση ότι είναι ένας τόπος «ούκ εκ του κόσμου τούτου» (Ιω. ιη΄ 36) πού η σχέση του με τον χρόνο είναι όση και η επαφή της επιφάνειάς του με τον αέρα, το δε πολίτευμά του «εν ουρανοίς υπάρχει» (Φιλιπ. γ΄ 20).

«Όρος πίον, όρος τετυρωμένον» (Ψαλμ. ξζ΄ 15)Έχοντας χαλαρή σχέση με την εγκοσμιότητα και εφημερότητα, όντας συνεχώς εστραμμένο προς τα έσχατα και τα υψηλά, μοιάζει με μια αγκαλιά πού χωρεί όλους και ένα βλέμμα πού διακρίνει και τα επέκεινα και του χρόνου και της λογικής. Το Όρος έχει γεωγραφικές συντεταγμένες στην Ελλάδα αλλά δεν ανήκει σε αυτήν.Ίσως να είναι τί κατεξοχήν κομμάτι της Ορθόδοξης ζωής πού υπο¬γραμμίζει την καθολικότητα και οικουμενικότητα της Εκκλησίας.
Ανάμεσα στα μοναστήρια του, έχει ένα Ρώσικο, ένα Σέρβικο και ένα Βουλγάρικο. Διαθέτει δύο Ρουμάνικες σκήτες και φιλοξενεί μοναχούς από χώρες και πολι¬τισμούς μακρυνούς, όπως το Περού και η Κολομβία. Μέσα στα γεωγραφικά του πλαίσια ομιλούνται και προσφέρεται η θεία λατρεία σε πλείστες όσες γλώσσες, εκφράζονται ποικίλοι πολιτισμοί, αποτυπώνονται πολλές παραδόσεις, υπάρχει μια θαυμάσια και ισόρροπη ποικιλομορφία.

Τίποτε από όλα αυτά δεν παρεμ¬ποδίζει την ενότητα της πίστεως, την καθολικότητα του Ορθοδόξου πνεύ¬ματος, την οικουμενικότητα της εκκλησιαστικής μαρτυρίας. Αντίθετα όλα αυτά αποδεικνύουν ότι ο λόγος του Θεού δεν περιορίζεται από γλώσσες, δεν περισφίγγεται από σύνορα, δεν ασφυκτιά από πολιτισμικές εκφράσεις∙ ίσως ούτε και από θρησκείες. Είναι ενδιαφέρον ότι από τα μέλη του Συλλόγου «Οι φίλοι του Αγίου Όρους» στην Αγγλία, μόνον το ένα τρίτο είναι Ορθόδοξοι. Οι μή Ορθόδοξοι συγγραφείς πού καταθέτουν τον εντυπω¬σιασμό τους και την υποψία της μυστικής δυνάμεώς του όλο και πληθαίνουν. Το Όρος συγκινεί κάθε καρδιά.Ο χώρος και ο χρόνος αποκτούν άλλη διάσταση και προοπτική. Η σχέση με τα γήινα, τα εφήμερα, τα φθαρτά είναι εντελώς συμβατική. Έννοιες όπως χρήμα, ιδιοκτησία, περιουσία, επένδυση, διασκέδαση, ανταγωνισμός, συμφέ¬ρον, εκφυλίζονται σε εντελώς δευτερεύοντες όρους. Από τα γήινα εδώ επιλέγονται τα εντελώς αναγκαία. Η ψυχή ξανοίγεται στα ουράνια. Εδώ κυριαρχεί το ενδιαφέρον για τα αιώνια, για την βασιλεία του Θεού.

Η ιστορία δεν υπάρχει για να λατρεύεται, αλλά για να θεμελιώνει το παρόν. Το μέλλον δεν παρουσιάζεται για να εκτονώνει τα πιεσμένα συναισθήματα, αλλά για να μεταμορφώνει το παρόν. Όλος ο χρόνος συμπυκνώνεται στην αγκαλιά του. Το Όρος ακολουθεί το παλαιό ημερολόγιο με την συνείδηση ότι είναι λάθος, χωρίς αυτό να ενοχλεί, και με τον λογισμό ότι είναι για τον τόπο το δοκιμασμένο. Αλλά και ο Βυζαντινός χρονικός κύκλος της ημέρας, πού είναι τόσο άβολος στην πράξη, φαίνεται πώς εδώ έχει τον λόγο του. Το Όρος ζεί στον δικό του χρόνο. Έχει ξεφύγει από τους πιο σφιχτούς κλοιούς και έχει νικήσει και τις πιο παντο¬δυναμες κυριαρχίες. Ο χρόνος δεν δεσμεύει. Η παράδοση δεν περιορίζει. Το λειτουργικό τυπικό δεν φυλακίζει. Η εθνική ταυτό¬τητα και η γλώσσα δεν απολυτοποι¬ούνται. Η μόρφωση δεν αποτελεί προνόμιο. Διακρίσεις δεν υπάρχουν. Οι συγκρίσεις αποφεύγονται. Αυτό πού κυριαρχεί είναι η αδιάλειπτη παράσταση ενώπιον του Θεού και το αγκάλιασμα του σύμπαντος κόσμου.


«Εις τα όρη ψυχή αρθώμεν όθεν η βοήθεια ήκει» (Ψαλμ. ρκ΄ 1)Το πρώτο ιδίωμα του Αθωνα είναι ότι είναι Όρος και μάλιστα νοητόν. Είναι σημείο υψηλόν. Αντιπροσωπεύει μία ζωή πού προσεγγγίζεται ως ανά¬βα¬σις, απολαμβάνεται «ταίς υψηλαίς φρεσί», αναφέρεται στην «τά άνω ατενί¬ζουσαν καρδίαν», πού επιζητεί τον «εν υψηλοίς κατοικούντα», τον Ύψιστον. Είναι ενδιαφέρον ότι στην παράδοση της Εκκλησίας μας υπάρχουν τέσσερις αγιογραφικές αναφορές σε όρη στα οποία συνέβησαν αποκαλυπτικά γεγονότα.Στο Όρος Σινά, ο Μωυσής παραλαμβάνει τις δέκα εντολές, την έκφρα¬ση της θείας βουλήσεως. Συνομιλεί μαζί Του, ακούει την φωνή Του και αντι¬κρύζει τα οπίσω Του (Έξοδος κεφ. ιθ΄ και κ΄).

Στο Καρμήλιον Όρος, ο προφήτης Ηλίας προσεύχεται, εισακούεται η φωνή του, λαμβάνει την απάντηση του Θεού και αισθάνεται την παρουσία Του. Γεύεται τα σημεία της δυνάμεώς Του (Γ΄Βασ. κεφ. ιη΄, ιθ΄ και κ΄).Στο Όρος των Ελαιών, λαμβάνει χώραν το γεγονός της Θείας Αναλή¬ψεως του Κυρίου, ο οποίος θεώνει το πρόσλημμα και «επί των ώμων την πλανηθείσαν άρας ανθρωπείαν φύσιν τώ Θεώ και Πατρί προσήγαγε» (Ψαλμ.). Εδώ υπεμφαίνεται η δόξα και τιμή της ανθρωπίνης φύσεως (Πράξ. α΄ 12). Τέλος, στο Όρος Θαβώρ, ο Κύριος φανερώνει την δόξαν Του στο μέτρο πού αντέχει να την αναγνωρίσει η ανθρώπινη φύση και εκπέμπει το θείο φώς Του (Ματθ. ιζ΄ 1-8).

Το Όρος είναι όρος των θείων εντολών, είναι τόπος του πρακτικού βίου, τόπος υπομονής, ταπείνωσης, αγάπης, τόπος θείων επενδύσεων. Είναι τόπος «διηνεκούς βίας της φύσεως, και ανελλιπούς φυλακής των αισθήσεων», είναι τόπος άκρας, αδιαλείπτου και ανυποχωρήτου ασκήσεως και αποταγής. Είναι τόπος προσευχής και σημείων. Η προσευχή είναι αδιάκοπη, από πολλούς, εκτενής και μακρά.
Οι ασκητές ξεκινούν με την δύση του ηλίου την ολονυκτία τους, οι κοινοβιάτες παίρνουν τη σκυτάλη το μεσονύκτιο, το πρωΐ τελείται η Θεία Λειτουργία, κατά την διάρκεια της ημέρας οι ακολουθίες των Ωρών, στο διακόνημα, στο κελλί, στον χρόνο της ησυχίας και της φιλόθεης αδολεσχίας ακούγεται διαρκώς και από πολλούς η επανάληψις των θείων νοημάτων της ευχής. Οι γλώσσες προσεύχονται, η αρχιτεκτονική των ναών υπογραμμίζει την ένταση της προσευχής, το πρόγραμμα, οι μακρές ακολου¬θίες, οι καρδιές των μοναχών όλα διακατέχονται από το άρωμα της προσευ¬χητικής μελωδίας.Το Όρος φανερώνει την ακρότητα των ανθρωπίνων καταστάσεων.
Έχει την μεσότητα του διακριτικού ήθους, αλλά και την δίχως άκριτες ακρό¬τητες θεία ακρότητα του απόλυτου και ασυμβίβαστου βίου και φρονήματος. Η καθημερινή αγρυπνία, η απουσία της γυναικείας παρηγορίας έστω και ως εικόνος, η δεδομένη υπακοή, η χωρίς προσωπικές επιλογές ζωή, υπογραμ¬μίζουν την φυσικότητα της υπέρ φύσιν καταστάσεως. Στο Όρος αναδει¬κνύ¬εται το μεγαλείο της ανθρώπινης φύσεως.

Ο τόπος λειτουργεί ως εργαστήριο θεώσεως. «Την εν σαρκί ζωήν σου κατεπλάγησαν αγγέλων τάγματα», ψάλλει ο Αθωνικός κόσμος τιμώντας τον πατέρα του Άγιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη. Τα ανθρώπινα μέτρα εκτείνονται στα έσχατα όριά τους. Εδώ, άγιοι, όπως ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς γίνονται επόπται της θεότητος. Άγιοι, όπως ο άγιος Μάξιμος ο Καυσοκαλύβης, αποτινάσσουν την γήινη βαρύ¬τητα ώστε και να ίπτανται. Άγιοι, όπως ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, εκφράζουν την ευφυΐα τους ως φωτισμό και μεταμορφώνουν την γνώση τους σε αποκαλυπτικό λόγο. Άγιοι, όπως οι σύγχρονοί μας π. Παΐσιος, π. Εφραίμ, γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής συνδυάζουν την βία στην ζωή τους με την χάρι, όπως οι παλαιοί γέροντες της ασκητικής γραμματείας.
Άγιοι όπως ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός ή οι επίσης σύγχρονοί μας π. Σωφρόνιος και π. Πορφύριος αντλούν δυνάμεις από το Αθωνικό φρέαρ για λίγα χρόνια και μεταμορ¬φώ¬νονται σε παγκόσμιους αναμορφωτές και ιεροκήρυκες και θεολόγους διά βίου.Το Όρος όμως δεν είναι μόνον τόπος της ανθρώπινης πνευματικής δόξας. Και στα τέσσερα προαναφερθέντα όρη, η παρουσία του Θεού υποδη¬λώνεται από την εμφάνιση κάποιας νεφέλης. Στο Σινά ως «νεφέλη γνοφώ¬δης», εντός της οποίας εισέρχεται ο Μωυσής, αισθανόμενος αλλά μή ορών τον Κύριο (Έξοδος ιθ΄ 16 και κδ΄).

Στο Καρμήλιον όρος η «νεφέλη» λύει την σιγή του ουρανού και φέρνει «υετόν» κατά θαυμαστόν τρόπον (Γ΄Βασ. ιη΄ 44). Στο Όρος της Θείας Αναλήψεως «νεφέλη υπέλαβε» τον Κύριο και τον αναφέρει στον ουρανό (Πραξ. α΄ 9). Τέλος, στο Θαβώρ «νεφέλη φωτεινή επεσκίασε» τους μαθητές και «φωνή εκ της νεφέλης λέγουσα∙ ούτός εστιν ο υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδόκησα∙ αυτού άκούετε» καταδεικνύει την συμ¬πα¬ρουσία του Θεού Πατρός (Ματθ. ιζ΄ 5).Το Όρος ζεί μέσα στην νεφέλη των χαρίτων του Θεού. Άγια λείψανα ευωδιάζουν, ιερές εικόνες μυροβλύζουν, τα αναμενόμενα ανατρέπονται, τα προσδοκώμενα υπερβαίνονται, οι εκπλήξεις ξεπερνούν τα συνηθισμένα γεγο¬νότα, ο Θεός ενεργεί πιο δυνατά από τους φυσικούς νόμους και την λογική.

Μεσα στην Αγιορείτικη νεφέλη εισέρχεσαι ως επισκέπτης και διαπιστώνεις, όπως ο Μωυσής, ότι στα χέρια σου βρίσκονται οι πλάκες των θείων εντολών. Διευκολύνεσαι στην τήρησή τους. Σε ξαφνιάζει η παρουσία της και αιφνι¬διάζεσαι από το «σημείον» του υετού της χάριτος του Θεού. Την αισθάνεσαι ως μυστήριο και «πίπτεις επί πρόσωπον φοβούμενος σφόδρα», όπως οι μαθη¬τές στο Θαβώρ. Την αντικρύζεις και ακούς την φωνή του Θεού Πατρός μέσα σου. Την νοιώθεις ως αψηλάφητο θεϊκό μεγαλείο και «ατενίζεις εις τον ουρα¬νόν», όπως οι απόστολοι στο Όρος των Ελαιών και «επιστρέφεις» μετά μεγά¬λης μυστικής «χαράς».Αν το Όρος της θεϊκής παρουσίας φωτίζει με την θέα των αποκαλύ¬ψεων, η νεφέλη του θείου μυστηρίου πληροί την καρδία με την ταπείνωση της ακτίστου χάριτος. Στο Άγιον Όρος ζείς το θαύμα, αντιλαμβάνεσαι την αγιότητα, φωτίζεσαι από όσα μπορείς να δείς, τρέφεσαι από όσα αδυνατείς να προσεγγίσεις, «φρονείς εν εαυτώ ό και εν Χριστώ Ιησού» (Φιλιπ. β΄ 5).

Πριν από αρκετά χρόνια με πλησίασε κάποιος νεαρός φοιτητής. Με πολ¬λή διαστα¬κτικότητα, άλλά και με την ένταση του απαιτητικού αναζητητή, μου δήλωσε ότι είναι άθεος, πού όμως θα ήθελε πολύ να πιστέψει, αλλά δεν μπο¬ρούσε. Χρόνια προσπαθούσε και αναζητούσε, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Συνο¬μί¬λησε με καθηγητές και μορφωμένους, αλλά δεν ικανοποιήθηκε η δίψα του για κάτι σοβαρό. Ακουσε για μένα και αποφάσισε να μοιρασθεί μαζί μου την υπαρξιακή ανάγκη του. Μου ζήτησε μια επιστημονική απόδειξη περί υπάρξεως Θεού.- Ξέρεις ολοκληρώματα ή διαφορικές εξισώσεις; τον ρώτησα.- Δυστυχώς όχι, μου απαντά. Είμαι της φιλοσοφικής.- Κρίμα! διότι ήξερα μία τέτοια απόδειξη, είπα εμφανώς αστειευό¬μενος.Ένοιωσε αμήχανα και κάπως σιώπησε για λίγο.- Κύταξε, του λέω. Συγγνώμην πού σε πείραξα λιγάκι. Αλλά ο Θεός δεν είναι εξίσωση ούτε μαθηματική απόδειξη. Αν ήταν κάτι τέτοιο, τότε όλοι οι μορφωμένοι θα Τον πίστευαν. Να ξέρεις, αλλιώς προσεγ¬γίζεται ο Θεός. Έχεις πάει ποτέ στο Άγιον Όρος; έχεις ποτέ συναντήσεις κανέναν ασκητή;- Όχι, πάτερ, αλλά σκέπτομαι να πάω, έχω ακούσει τόσα πολλά; Αν μου πείτε, μπορώ να πάω και αύριο. Ξέρετε κανέναν μορφωμένο να πάω να τον συναντήσω;- Τί προτιμάς; Μορφωμένον πού μπορεί να σε ζαλίσει ή άγιον πού μπορεί να σε ξυπνήσει;- Προτιμώ τον μορφωμένο. Τους φοβάμαι τους αγίους.- Η πίστη είναι υπόθεση της καρδιάς. Για δοκίμασε με κανέναν άγιο. Πώς σε λένε; ρωτώ.- Γαβριήλ, μου απαντά.Τον έστειλα σε έναν ασκητή. Του περιέγραψα τον τρόπο προσβά¬σεως και του έδωσα τις δέουσες οδηγίες. Κάναμε κι ένα σχεδιάγραμμα.- Θα πάς, του είπα, και θα ρωτήσεις το ίδιο πράγμα. Είμαι άθεος, θα του πείς, και θέλω να πιστεύσω. Θέλω μια απόδειξη περί υπάρξεως Θεού.- Φοβάμαι, ντρέπομαι, μου απαντά. - Γιατί ντρέπεσαι και φοβάσαι τον άγιο και δεν ντρέπεσαι και φοβάσαι εμένα; Ρωτώ. Πήγαινε απλά και ζήτα το ίδιο πράγμα.Σε λίγες μέρες, πήγε και βρήκε τον ασκητή να συζητάει με κάποιον νέο στην αυλή του. Στην απέναντι μεριά περίμεναν άλλοι τέσσερις καθι¬σμέ¬νοι σε κάτι κούτσουρα. Ανάμεσα σε αυτούς και ο Γαβριήλ βρήκε δειλά την θέση του. Δεν πέρασαν περισσότερα από δέκα λεπτά και η συνομιλία του γέροντα με τον νεαρό τελείωσε.- Τί γίνεστε, παιδιά; Ρωτάει. Έχετε πάρει κανένα λουκουμάκι; Έχετε πιεί λίγο νεράκι.- Ευχαριστούμε, γέροντα, απήντησαν, με συμβατική κοσμική ευγέ¬νεια.- Έλα εδώ, λέει απευθυνόμενος στον Γαβριήλ, ξεχωρίζοντάς τον από τους υπόλοιπους. Θα φέρω εγώ το νερό, πάρε εσύ το κουτί αυτό με τα λουκούμια. Και έλα πιο κοντά να σου πώς ένα μυστικό: Καλά να είναι κανείς άθεος, αλλά να έχει όνομα αγγέλου και να είναι άθεος; Αυτό πρώτη φορά μου συμβαίνει. Ο φίλος μας κόντεψε να πάθει έμφραγμα από τον αποκαλυπτικό αιφνιδιασμό. Πού εγνώρισε το όνομά του; Ποιός του αποκάλυψε το πρόβλημά του; Τί, τελικά, ήθελε να του πεί ο γέροντας;- Πάτερ, μπορώ να σάς μιλήσω λίγο; Μόλις πού μπόρεσε να ψελίσει.- Κύτταξε, τώρα σουρουπώνει∙ πάρε το λουκούμι, πιές και λίγο νεράκι και πήγαινε στο πιο κοντινό μοναστήρι να διανυκτερεύσεις.- Πάτερ μου, θέλω να μιλήσουμε, δεν γίνεται;- Τί να πούμε, ρέ παλληκάρι; Για ποιόν λόγο ήλθες;Στο ερώτημα αυτό ένοιωσα αμέσως να ανοίγει η αναπνοή μου, αφηγείται. Η καρδιά μου να πλημμυρίζει από πίστη. Ο μέσα μου κό¬σμος να θερμαίνεται. Οι απορίες να λύνονται χωρίς κανένα λογικό επι¬χεί¬ρημα, δίχως καμία συζήτηση, χωρίς την ύπαρξη μιάς ξεκάθαρης απά¬ντησης. Γκρεμίσθηκαν μέσα μου αυτομάτως όλα τα «άν», τα «γιατί», τα «μήπως» και έμεινε μόνον το «πώς» και το «τί» από δώ κι εμπρός.

Ό,τι δεν του έδωσε η σκέψη των μορφωμένων, του το χάρισε ο ευγενικός υπαι¬νιγμός ενός αγίου, αποφοίτου μόλις της τέταρτης τάξης του δημοτικού. Οι άγιοι είναι πολύ διακριτικοί. Σου κάνουν την εγχείρηση χωρίς αναισθησία και δεν πονάς. Σου κάνουν την μετα¬μόσχευση χωρίς να σου ανοίξουν την κοιλιά. Σε ανεβάζουν σε δυσ¬πρόσιτες κορυφές δίχως τις σκάλες της κοσμικής λογι¬κής. Σου φυτεύουν την πίστη στην καρδιά, χωρίς να σου κουράσουν το μυαλό.«Αβατον και Θεοβάδιστον»Το Άγιον Όρος είναι το πανεπιστήμιο της καρδιάς, είναι το θερα¬πευτή¬ριο του έσω ανθρώπου. Σε φιλοξενεί σε πνευματικές κορυ¬φές πού δεν τις προσεγγίζεις ούτε με το πιο σύγχρονο αερόστατο της κοσμικής συλλο¬γιστικής. Η χάρις εδώ δίνει ασυνήθεις εκφράσεις στην αλήθεια.Το βασικό ερώτημα στο Όρος δεν είναι αν υπάρχει Θεός. Αυτό φαίνεται σαν να έχει λάβει προ πολλού την οριστική απάντησή του. Ούτε το αν ο Θεός μας είναι καλύτερος από των άλλων. Αυτό το μάς δεν νοείται κτητικά - ο Θεός είναι δικός μου-, αλλά διατυπώνεται υιϊκά, κενωτικά -εγώ αγωνίζομαι να γίνο¬μαι δικός Του. Το ζητούμενο είναι ο αγώνας μετοχής στή θεία φύση Του (Β΄Πέτρ. α΄ 4), η αξιοποίηση της συγγένειας μαζί Του, η απόκτηση της αίσθη¬σης της παρουσίας Του, το πώς και το υγιές της εμπειρίας Του. Η αξία του δεν έγκειται στους επιμέρους χαρισματικούς μοναχούς του, όσο πολλοί, όσο μεγάλοι κι αν είναι αυτοί. Το μεγαλείο του κρύβεται στο ότι αποτελεί τόπο αναπαύσεως του Θεού. Όπως για άγνωστους σε μάς λόγους, σε μερικές εικόνες, πού ιστορούν το ίδιο πρόσωπο με άλλες, συγκαταβαίνει διαφορετικά, και δίνει ειδική χάρι σε αυτές πού δεν δίνει στις υπόλοιπες, όπως μεταξύ των δώδεκα αγαπη¬μένων μαθητών του είχε και τον «ηγαπημένον», όπως ανάμεσα στους λαούς του επιλέγει και τον «περιούσιον», όπως μόνον σε συγκεκριμένα σημεία, την κολυμβήθρα της Βηθεσδά ή του Σιλωάμ, επιτελεί τα θαύματα της φανερώσεώς Του, έτσι επιλέγει και τόπους μέσα στή δημιουργία Του πού εκφράζει ιδιαίτερα την χάρι Του. Το Άγιον Όρος είναι το Όρος του Θεού.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ακούστε ΡΑΔΙΟ ΦΛΟΓΑ ( κάντε κλίκ στην εικόνα)