Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2017

Το Άγιον Όρος έπεσε - Νανουρίστρες Πατέρες



 ομιλία του εφημερίου του Ι.Ν. Αγ. Σπυρίδωνος Τριανδρίας Θεσσαλονίκης, π. Νικολάου Μανώλη.

Σχόλιο :Προφητικός ο λόγος
Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου
θαρθει καιρός που το αγιον όρος θα γεμίσει λύκους.. λύκους με σκούφους!

το βρήκαμε εδώ 

Όμως... 
 Τὸ Ἅγιον Ὄρος εἶνε μία ὁλόκληρος χερσόνησος, ὅπου ἐκεῖ κατοικοῦν σήμερον 2,000 - 3,000 μοναχοί.
 
 Ὅλοι αὐτοὶ οἱ μοναχοί, ἄλλοι μένουν μόνοι τους, ἄλλοι μὲ 2-3 ἄλλους ἢ μὲ περισσοτέρους εἰς μίαν καλύβην καὶ ἄλλοι μένουν εἰς τὰ μοναστήρια, ποὺ ἐπισήμως φαίνεται νὰ εἶνε 20, ἀλλὰ οὐσιαστικῶς εἶνε περισσότερα, ὅμως δὲν τὰ ὀνομάζουν μοναστήρια.
 
Μία ἀνακοίνωσις, ἔστω καὶ ἂν φαίνεται ὑπογεγραμμένη καὶ ἐκ τῶν 20 μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους, δὲν σημαίνει ὅτι ἀντιπροσωπεύει ὅλους τοὺς μοναχούς, οὔτε κἂν τὴν πλειονοψηφίαν. 
 
Εἶνε γνωστὸν ὅτι εἰς τὰ μοναστήρια ὑπάρχει μία ἱεραρχία, διὰ τὴν καλὴν λειτουργίαν αὐτῶν. Καὶ συνήθως αἱ ἀποφάσεις λαμβάνονται ἀπὸ τὸν ἡγούμενον καὶ τοὺς πατέρας ποὺ ἀποτελοῦν τὴν γεροντίαν (ἢ ὅπως ἀλλοιῶς λέγεται). 
 
Δὲν κάνουν δημοψήφισμα οὔτε ἐρωτοῦν τὸν κάθε μοναχὸν διὰ νὰ ἐκφράσῃ τὴν γνώμην του καὶ μετὰ νὰ λάβουν μίαν ἀπόφασιν. Οὔτε θὰ ἦτο ἐφικτὸν αὐτό, ἐφ᾿ ὅσον κάθε δύο ἄνθρωποι ἔχουν τρεῖς γνώμας! 
 
Ὁπωσδήποτε ὑπάρχει ἐκκοσμίκευσις καὶ εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος, ἐφ᾿ ὅσον οἱ μοναχοὶ δὲν γεννιοῦνται ἐκεῖ, ἀλλὰ προέρχονται ἀπὸ τὸν κόσμον, μὲ ὅλας τὰς πνευματικὰς τοξίνας ποὺ κουβαλοῦν μαζύ τους. Αὐτὸ ὅμως, δὲν σημαίνει ὅτι πάντες ἐξέκλιναν ἅμα ἠχρειώθησαν. Θὰ ὑπάρχουν καὶ ἐκεῖνοι ποὺ θὰ διαφωνοῦν μὲ ἐκείνους ποὺ λαμβάνουν καὶ δημοσιεύουν τὰς ἀποφάσεις ποὺ βλέπουμεν ἐμεῖς ἔξω, ἀλλὰ προφανῶς δὲν θὰ ἔχουν τὴν δυνατότητα νὰ τὸ ἐκφράσουν. 
 
Θὰ συμβαίνῃ ὅ,τι ἀκριβῶς καὶ εἰς τὴν πολιτικήν. Κάθε κράτος ἐφαρμόζει μίαν πολιτικήν, ἡ ὁποία ὅμως πόῤῥω ἀπέχει ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ θέλει ὁ κόσμος. Ἀλλὰ δυστυχῶς, ἐκεῖνοι ποὺ κατέχουν τὴν ἐξουσίαν ἔχουν καὶ τὴν δύναμιν καὶ τὴν φωνήν. Οἱ ὑπόλοιποι, δηλαδὴ ἡ πλειονοψηφία, δὲν ἀκούγεται οὔτε φαίνεται. Ἀλλὰ ὅταν ἀκουσθῇ καὶ φανῇ, νομίζω θὰ μᾶς ἐκπλήξῃ ἐκ τοῦ πλήθους!
 
Συνεπῶς, εὐελπιστῶ ὅτι δὲν ἔπεσε τὸ Ἅγιον Ὄρος, ἀλλὰ ὡς συνήθως, οἱ κατέχοντες τὴν ἐξουσίαν εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος, οἱ ὁποῖοι ἔχουν καὶ τὴν δύναμιν καὶ τὴν φωνήν, τοὐλάχιστον πρὸς τὸ παρόν. Καὶ νομίζω εἶνε λάθος νὰ ἀμαυρώνωμεν ἕνα ὁλόκληρον χῶρον, μίαν ὁλόκληρον μοναστικὴν κοινότητα, σκανδαλίζοντας τοὺς ἀδυνάτους καὶ ἀποτρέποντας ἄλλους νὰ ἐπισκεφθοῦν ἕνα χῶρον ποὺ θὰ τοὺς ὠφελήσῃ.
 
 Δόξᾳ τῷ Θεῷ, ὑπάρχουν καὶ οἱ ὑγιειῶς σκεπτόμενοι ἄνθρωποι παντοῦ καὶ βεβαίως καὶ εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος.

Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Όταν οι κοσμήτορες καθηγητές θεολογίας μιλούν με απλά λόγια για τον διάβολο-Παπισμό σε ήχο πλ Δ΄ (εμείς ακολουθούμε στο ισοκράτημα )


Οικουμενισμός & Παπισμός


Απόσπασμα από ομιλία του π. Γ. Δ. Μεταλληνού, κοσμήτορα της Θεολ. σχολής του Πανεπ. Αθηνών, στην Εκκλησία του Αγ. Αντύπα, στο Γουδί, στις 09-02-06
Ερώτηση: Ποια είναι η θέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας σχετικά με την παραχώρηση ορθοδόξων ναών για τέλεση λατρευτικών πράξεων σε ετεροδόξους; Κι αν επιχειρείται κάτι τέτοιο ποια πρέπει να είναι η θέση του λαού;
Απ.: Εάν δεν γίνεται, αυτό, με προδοτική διάθεση και γίνεται απλώς για να εξυπηρετηθούν. Π.χ.: οι Αρμένιοι δεν είναι Ορθόδοξοι. Είναι αιρετικοί. Είδατε να καβγαδίζουμε ποτέ με τους Αρμενίους, εδώ στην Ελλάδα; Όχι, γιατί είναι αδερφοί μας. Ανθρωπάκια το Θεού είναι κι αυτοί και δεν δημιουργήθηκε πρόβλημα. Δεν θέλουνε να καταλύσουνε την Ορθοδοξία. Οι Εβραίοι, όμως, οι αιρετικοί, οι παπικοί, οι προτεστάντες, θέλουν να χτυπήσουν την Ορθοδοξία. Εάν εγώ, ο δεσπότης, πω στους παπικούς να πάρουν τον ναό, για να δείξω ότι είμαστε όλοι το ίδιο κ.τ.λ., τότε βλασφημώ τη πίστη μου. Εάν όμως, ο άλλος ο άνθρωπος, θέλει κι αυτός να μπει κάπου δεν θα του δώσω την εκκλησία! Θα του δώσω έναν άλλον χώρο, μιαν αίθουσα της εκκλησίας και να κάνουν τη λατρεία τους μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο. Διότι δεν υπάρχει περίπτωση, αυτός ο άνθρωπος, να εκμεταλλεύεται την αγάπη που θα του δείξω.
Πρόσφατα ήμουν στη Στουτγκάρδη... Βέβαια πάω συχνά στην Γερμανία, αρχικά την εγκατέλειψα το ‘75, όπου τελείωσε ο πρώτος κύκλος επαφής μου με τη Γερμανία. Από τότε, λοιπόν, μέχρι σήμερα απέκτησαν (οι ορθόδοξοι) χώρους. Τότε εγώ δεν είχα χώρους. Πού θα λειτουργούσα; Κάτω από μια γέφυρα, με 16 βαθμούς υπό το μηδέν; Πήγαινα λοιπόν, κυρίως σε προτεστάντες (πήγαινα σ’ αυτούς γιατί είναι ρεμπέτ ασκέρ, είναι ακίνδυνοι δηλαδή, ενώ οι παπικοί που είναι ογκόλιθος είναι πραγματικά επικίνδυνοι) και τους έλεγα: «Έχετε καμιά αίθουσα γυμναστηρίου;». Μας δίναν κάποια αίθουσα κι εμείς πηγαίναμε μέσα. Κι αν ποτέ πήρα κάποια εκκλησία δεν λειτουργούσα ποτέ στην Αγία Τράπεζα. Είχα ένα τραπέζι, έβαζα το αντιμήνσιον (είναι φορητή η Αγία Τράπεζα) και επάνω εκεί λειτουργούσα. Διότι έχουμε ανάγκη. Αυτοί τι μου λέγανε βέβαια; «Ελάτε την προσεχή εβδομάδα να συλλειτουργήσουμε». Τους έλεγα, εγώ, ότι δεν έχουμε συλλειτουργίες. Τότε, λέγανε, «να συμπροσευχηθούμε». «Θα έλθει η ένωση και θα συμπροσευχηθούμε», έλεγα. Και τότε μας έλεγαν ότι «η αίθουσα μας χρειάζεται» ή «ο ναός μας χρειάζεται». Εγώ, τα έζησα όλα αυτά!
Το ίδιο είχε γίνει στη σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας το 1438. Έλεγε ο πάπας στους δικούς μας «Ξέρετε, ζητούσαμε ναό για να λειτουργήσουμε». Και τότε ο Μάρκος ο Ευγενικός ζητούσε ναό, να βάλει ένα τραπέζι για να λειτουργήσει. Το χώρο ζητούσε. Και ξέρετε, αν το δούμε ορθόδοξα, δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία μέσα σε παπικό ναό να κηρύττεις κατά του παπισμού! Μη το πάτε φανατικά. Πας τόπος είναι αγιασμένος! Άμα βάλεις το αντιμήνσιον που είναι Αγία Τράπεζα, γίνεται του Χριστού. Προσέξτε όμως: οι παπικοί τους λέγανε «Οι μεγάλες εκκλησίες είναι πολύ μεγάλες και δεν σας κάνουν. Οι μικρές εκκλησίες είναι πολύ στενές και δεν σας κάνουν. Δεν μπορούμε, λοιπόν, να σας δώσουμε ναό». Έτσι τους λέγανε. Τα ζήσαμε κι εμείς στη Δύση. Όταν εδώ όμως, ένας Δεσπότης μας που γνωρίζετε, που λέει ότι δεν είναι αίρεση και είναι σχίσμα ο Παπισμός, από ’κει φαίνεται ότι είναι αιρετικός αυτός ο Δεσπότης. Δεν ξέρει τι του γίνεται, ή μάλλον, ξέρει και τα καταπατεί. Κι ο Θεός να τον συγχωρήσει και να τον φωτίσει! Όταν ο Δεσπότης θέλει να δώσει τον ναό για να φανεί ότι είμαστε μία εκκλησία, τότε είναι του διαβόλου, βέβαια. Αλλά όταν ο άλλος το έχει ανάγκη και σου το ζητάει ειλικρινά να του δώσεις ένα χώρο; Πρώτα απ’ όλα δεν είναι σατανιστική ομάδα για να πω ότι είναι σατανισμός για να μη το δώσω σε σατανιστές. Αλλά αν είναι ένας, όπως οι Αρμένιοι που δεν έχουν που να πάνε και ζητήσουν να λειτουργήσουν εδώ, θα τους πω «Εδώ μπορείτε να λειτουργήσετε αλλά όχι στην Αγία Τράπεζα». Και η Χάρις του Θεού να τους φωτίσει. Αλλά εκείνο γίνεται με σκοπιμότητα! Άλλο η σκοπιμότητα και άλλο η ανάγκη και η εξυπηρέτηση των ανθρώπων. Και μη πάμε σε φανατισμούς, είτε προς τη μία πλευρά είτε προς την άλλη.
Ερ.: Μήπως αυτό είναι απαρχή υποχωρήσεων σε όλα τα επίπεδα;
Απ.: Ο ποιμένας καταλαβαίνει με τη Χάρη του Θεού την τάση του άλλου. Όταν καταλάβουμε ότι έρχονται με πονηρία τότε δεν έχουμε να τους δώσουμε τίποτα. Αλλά μόνο αν υπάρχει ανάγκη εξυπηρετήσεως, μέχρι ένα διάστημα. Και δεν σας είπα να καλέσουμε μουσουλμάνους! Μιλάμε για παπικούς και προτεστάντες. Οι παπικοί και οι προτεστάντες έχουν κάτι από το Χριστιανισμό. Μπορεί να είναι στραβό το ξύλο αλλά το ξύλο είναι χριστιανικό.
Αν όμως ο Δεσπότης το κάνει για να ανοίξει το δρόμο στην ένωση τότε ενεργεί ως διάβολος και όχι ως Επίσκοπος.
Ερ.: Επιτρέπεται η μνημόνευση ετεροδόξων στη θεία λατρεία;
Απ.: Όχι. Λέμε «υπέρ των ευσεβών και ορθοδόξων χριστιανών». Οι Οικουμενιστές το έχουν βγάλει αυτό και στις φυλλάδες, τα βιβλία, που τυπώθησαν από την Αποστολική Διακονία στα τελευταία χρόνια, δεν το έχουν. Και έρχεται ένας λειτουργιολόγος, που είναι σπουδαίος, από τη Θεσσαλονίκη και λέει ότι «στα αρχαία δεν υπήρχε αυτό». Μα στα αρχαία δεν υπήρχε πρόβλημα! Σήμερα είναι ανάγκη να το βάλουμε. Τώρα αν έρχεται ένας ικανότατος επιστήμονας και λέει αυτή τη βλακεία τι να τον κάνω...; Τον αγαπώ ως άνθρωπο αλλά λέει μπούρδες, λέει βλακείες. Και θέλατε στα αποστολικά χρόνια να λέει «υπέρ των ευσεβών και ορθοδόξων χριστιανών» που δεν υπήρχε το πρόβλημα; Το έχουνε βγάλει, λοιπόν, αυτό για να μη θίγονται. Το μυστήριο (κι όλα τα μυστήρια), γίνεται για τους ορθοδόξους. Ευχόμεθα, όμως, «υπέρ σύμπαντος κόσμου... υπέρ ευκρασίας αέρων... ευφορίας...» δηλαδή και οι άλλοι να ζήσουν για να βρουν το δρόμο της Σωτηρίας. Η λατρεία και μάλιστα η Θεία Ευχαριστία, είναι εσωτερική υπόθεση. Θέλουμε να γίνουν ορθόδοξοι; Θα γίνουν αυτά, έρχονται. Δόξα τω Θεώ. Μας αναγκάζουν να τρέξουμε. Γι’ αυτό κάποιοι παλαιοημερολογίτες ηλιθίων, που λένε «Αιρετικοί οι νεοημερολογίτες» κ.τ.λ., δεν είναι χριστιανοί. Όπως και οι δικοί μας όταν λένε αιρετικά τα μυστήρια των παλαιοημερολογιτών. Αναγνωρίζουμε τον Παπισμό ως σχίσμα και κατηγορούμε και απορρίπτουμε ως αίρεση τους παλαιοημερολογίτες! Μια σχισματική στάση υπάρχει αλλά εμείς φταίμε και όχι εκείνοι. Άλλο το που κατάντησαν, μετά, εκείνοι. Σήμερα είναι 12 Αρχιεπίσκοποι και 12 σώματα παλαιοημερολογιτών.
Αυτά είναι αμαρτίες. Θα πρέπει, λοιπόν, εν αγάπη να βλέπουμε οι μεν προς τους δε διότι πλησιάζουμε στην ορθή τοποθέτηση απέναντι στα πράγματα. Κι όταν, λοιπόν, έρθει αυτή η μέρα, που θα έρθει (δε ξέρω αν θα έρθει στις ημέρες μου) και ξέρετε, τότε; Η λειτουργία θα γίνει όπως ήταν τότε, στους πρώτους αιώνες, μέχρι τον 8ο, 9ο, 10ο αιώνα που λέγαμε «τας θύρας τας θύρας εν σοφία πρόσχωμεν». Και θα κοιτάζει ο ένας τον άλλον, αν είναι ορθόδοξος, να τον παίρνει και να του λέει «Σας παρακαλώ πολύ, βγέστε τώρα έξω (οι κατηχούμενοι, οι μετανοούντες) για να κάνουμε το μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας». Και θα κοινωνούμε όλοι, θα εξομολογούμεθα όλοι, κ.τ.λ.. Έχουμε ένα δρόμο ακόμα, λοιπόν. Κάποιοι, η «μαγιά» που λέει ο Μακρυγιάννης, θα μείνουν και θα φτάσει σ’ αυτό το σημείο. Άρα, χωρίς φανατισμούς και χωρίς απολυτότητες.
Δε λέω για σας. Αλλά, ξέρετε, όταν αυτό που κυριαρχεί μέσα μας λόγω αγανακτήσεως, πολλές φορές, η έκρηξη οργής, κ.τ.λ., αντί να οργιζόμεθα ας προσευχηθούμε. Ποιος προσεύχεται; Οι φωνές ακούγονται, η προσευχή δεν ακούγεται! Ακούγεται από το Θεό. Ποιος τη λαμβάνει υπ’ όψη την προσευχή; Να κάτσετε εκεί και να λέτε «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε τον παπα-Γώργη...». Τότε θα με βοηθήσετε. Αν έρθετε επειδή κάνω κάτι για να με πείτε «μασκαρά», «απατεώνα», «τι κάνεις εκεί», θα με κάνετε χειρότερο. Και το έγκλημα θα είναι δικό σας. Αφήστε τα, λοιπόν, στο Θεό να τα ακούσει για να μου ρίξει κεραυνούς αγάπης, κεραυνούς Χάριτος! Όχι σαν το Δία να με καταστρέψει. Να μου ρίξει ατομική βόμβα της αγάπης Του! Να μπω μέσα στην αγάπη, να κολυμπήσω και να νοιώσω αναγεννημένος. Δεν είναι εικόνες αυτές, είναι πραγματικότητα.
Σ’ αυτό τον Δεσπότη, λοιπόν, που ενεργεί με πονηρό τρόπο, θα του λέμε πρώτον «ουκ έξεστί σοι» (Μάρκ. ς΄/6, 18), «δεν έχεις δίκιο» και από την άλλη θα λέμε «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τον δούλο σου», τον Επίσκοπο. Είναι θέμα Θεού, λοιπόν. Όχι δικό μας. Κι αν έχουμε και Σύνοδο είναι θέμα Συνόδου.
Ετοιμάζεται ο Μακαριώτατος να πάει στον Πάπα. Θέλει αναγνώριση από τον Πάπα! Μα δεν καταλαβαίνουμε; Ο Πάπας είναι κράτος, το συμφέρον του ζητά. Δίνει ένα ποτήρι νερό για να πάρει αίμα, αυτό το ξαναλέω. Και τι κάνουν τώρα; Αυτό το έζησα γιατί ο Θεός αγαπάει τον κλέφτη, κ.τ.λ.. Με πήρε ένας ευσεβέστατος κληρικός από την Κρήτη (Κρητικός με τα όλα του αλλά ορθόδοξος, γιατί πολλοί Κρητικοί δεν είναι ορθόδοξοι) και μου λέει «Παπα-Γιώργη, έχω ένα πνευματικό παιδί, που καμιά φορά έρχεται και στον Άγιο Αντύπα (δεν το γνωρίζω το παιδί). Στο οικοτροφείο της Αποστολικής Διακονίας τους είπε ο διευθυντής ότι όλοι μαζί θα πάνε εκδρομή στη Ρώμη και στο Βατικανό. Και τους δίδασκε, πώς θα γονατίσουν για να φιλήσουν το χέρι του Πάπα, για να τον αναγνωρίσουν, δηλαδή, ως Επίσκοπο της εκκλησίας του Χριστού». Και τούτο το παιδί, λοιπόν, σηκώθηκε και λέει «Δεν είναι δυνατό να πάμε. Ο Πάπας είναι αιρετικός». Λένε αυτοί «Μην ακούτε τι σας λένε κάποιοι θεολόγοι,» (εμένα εννοούσε και τον Ζήση και δεν είμαστε μόνο εμείς, ευτυχώς) «διότι ο Πάπας είναι σχίσμα». Τους παλαιοημερολογίτες τους απορρίπτουμε ως αιρετικούς και τον Πάπα ως σχισματικό. Κι επομένως είναι αδερφός μας, είναι «δίπλα μας»! Και του λένε τα παιδιά «Όχι, εμείς δεν θέλουμε να πάμε». Έγινε ολόκληρη φασαρία. Το απέφυγαν αυτό. Αλλά θα γίνει αργότερα.
Από κάθε μητρόπολη, από την Αθήνα και τις άλλες μητροπόλεις κάθε χρόνο, κατά διαστήματα, τους παίρνουνε με τη βία, κατά κάποιο τρόπο, γιατί ο άλλος σκέφτεται το μισθό του. Και διαλέγουν και παίρνουν κάποια άτομα, παπάδες και πάνε στο Βατικανό και φιλούν τα πόδια και τα χέρια του Πάπα. Δημιουργείται, δηλαδή, κίνηση Ουνίας όπως έγινε μετά το 1439. Τότε αρχίζει στη πράξη η Ουνία. Αυτό κάνουν και σήμερα από Θεσσαλονίκη, Αθήνα και άλλες μητροπόλεις. Και σε λίγο, σε λίγα χρόνια, δεν θα υπάρχει κληρικός που δεν θα’ χει πάει να προσκυνήσει τον Πάπα και να αναγνωρίσει τον Πάπα όχι μόνον ως Επίσκοπο της εκκλησίας αλλά και ως κεφαλή της Εκκλησίας του Χριστού. Όταν λέει το Πατριαρχείο «η Παλαιά Ρώμη», η «Νέα Ρώμη» και άρα «η Πρεσβυτέρα Ρώμη», σέβομαι προσωπικά τον βαθμό. Άμα γίνει ορθόδοξος ο Πάπας τότε θα του φιλήσω κι εγώ τα πόδια. Και θα πω «δόξα σοι Κύριε, δόξα σοι»!
Αλλά αυτό το τραγελαφικό σύστημα, το σατανικό καθεστώς που λέγεται Κράτος του Βατικανού που δεν είναι εκκλησία, όπως έλεγε ο βλάχος ο Σεραφείμ (είχε κι εκείνος τα δικά του. Απ’ όσα λένε άλλα είναι αληθινά και άλλα ψεύτικα). Έλεγε «Ρε παιδιά,» (στα βλάχικα, Θεσσαλός ήταν) «είναι εκκλησία το Βατικανό;». και λέγαμε «Όχι Μακαριώτατε». «Είπα κι εγώ!», απαντούσε. Μας το’ λεγε κάθε φορά που έβλεπε θεολόγο, για να το εμπεδώσουμε. Το έλεγε ο Σεραφείμ. Τώρα πάμε όλοι και φιλούμε τον Πάπα! Προσέξτε: αν έβλεπα τον Πάπα ως γέροντα (είναι 79-80 ετών) με πολιτικά, χωρίς να ξέρω ποιος είναι και έβλεπα πως είχε κάποιο πρόβλημα, θα πάω να τον στηρίξω και να του πω «Παππού, έλα να σε βοηθήσω». Αν είμαι εγώ καθισμένος, να του δώσω τη θέση μου. Αυτή τη στιγμή δεν είναι ένας παππούς, ένας άνθρωπος που έχει ανάγκη και ζητάει βοήθεια από τον συνάνθρωπό του, αλλά είναι εκπρόσωπος του Σατανά, πραγματικά, διότι είναι η καταστροφή του Χριστιανισμού! Δεν μπορεί να είναι κράτος, ο Χριστιανισμός, να έχει πρωτεία εξουσίας, αλάθητα κ.τ.λ.. Αυτό είναι κατάργηση της πατερικής και αποστολικής εκκλησιολογίας! Αυτό είναι το θέμα! Είναι άλλη εκκλησία, «χριστιανισμός άλλου είδους», που πολύ ωραία λέει ο Γιανναράς. Τι σχέση έχει με την Εκκλησία του Χριστού αυτό που λέμε Βατικανό; Ο παπικός ο άνθρωπος δεν μου φταίει. Αν πεινάει θα του δώσω να φάει. Αν κρυώνει θα τον ντύσω. Άλλο το ένα κι άλλο το άλλο. Δεν είναι θέμα μίσους ή αγάπης. Είναι θέμα Σωτηρίας. Γιατί όταν ο παπικός δεν παίρνει Χάρη ενώ ο παπισμός κλείνει με μαντάλους την Χάρη του Θεού, τις πόρτες προς τη Χάρη τότε γίνεται ανατροπή των πάντων. Πραγματικά είναι ανατροπή κάθε πράγματος που έχει σχέση με τον Χριστιανισμό.
Απομαγνητοφώνηση: Θ. Α.

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

Θα αναπαυθούν οι συνειδήσεις των Ορθοδόξων αν καταδικασθεί η ψευτοσύνοδος της Κρήτης




Αποτέλεσμα εικόνας για Θεόδωρος Ζήσης


Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητὴς Α.Π.Θ.


1. Ὁλόκληρη ἡ «Σύνοδος» εἶναι ἕνα ἀτόπημα

Συμπληρώθηκε ἤδη ἕνα ἔτος ἀπὸ τὴν σύγκληση καὶ λειτουργία τῆς λεγομένης «Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου», ποὺ ἔλαβε χώρα στὴν Κρήτη τὸν Ἰούνιο τοῦ 2016. Ὅμως ὁ σάλος καὶ ἡ ἀναστάτωση ποὺ προκάλεσε στὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας ἐξακολουθοῦν νὰ ὑφίστανται καὶ νὰ αὐξάνουν, παρὰ τὶς προσπάθειες ποὺ καταβάλλουν οἱ ὀργανωτὲς καὶ οἱ ὑποστηρικτές της νὰ τὴν ἐπιβάλουν μὲ διωγμοὺς καὶ ἄσκηση βίας. 


Ἡ ἀλήθεια ἐπιβάλλεται καὶ γίνεται δεκτὴ ἀπὸ μόνη της· τὸ ψεῦδος χρειάζεται μεθοδεύσεις, σχεδιασμούς, πονηρίες, ἐνίοτε καὶ διωγμούς, γιὰ νὰ γίνει ἀποδεκτό, χωρὶς πάντοτε νὰ τὰ καταφέρνει. Ὁ χαρακτηρισμὸς αὐτῆς τῆς συνόδου ὡς ψευδοσυνόδου ἀπὸ πολλοὺς εἶναι ἀληθέστατος. Δὲν ἔχει τίποτε ποὺ νὰ τὴν συνδέει μὲ τὶς ἀληθινὲς συνόδους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας· εἶναι μία μεταλλαγμένη, ἀλλοτριωμένη σύνοδος, ξένη παντελῶς πρὸς τὴν συνοδική μας παράδοση, δὲν ἀποτελεῖ συνέχεια τῶν προηγουμένων συνόδων, ὅπως θὰ ἔπρεπε. Ἀντίθετα διακόπτει αὐτὴν τὴν ἑνότητα καὶ συνέχεια, ἔχει πλῆθος κανονικῶν καὶ θεολογικῶν ἀτοπημάτων, εἶναι ὁλόκληρη ἕνα ἀτόπημα, ἐκτὸς τοῦ εὐλογημένου καὶ ἁγιασμένου τόπου τῆς ὀρθοδόξου ἱεροκανονικῆς παραδόσεως καὶ τῶν ὀρθοδόξων δογμάτων. Γι᾽ αὐτό, τὸ μόνο ποὺ τῆς ἀξίζει εἶναι νὰ ἀπορριφθεῖ καὶ νὰ καταδικασθεῖ.

2. Ὀρθόδοξες ἀντιστάσεις
Προσπάθησαν πολλοὶ νὰ ἀποτρέψουν τὴν σύγκλησή της, διότι ἀπὸ τὴν προσυνοδικὴ διαδικασία τῆς προετοιμασίας της, καὶ ὡς πρὸς τὸ τυπικὸ μέρος τῆς συγκλήσεως καὶ λειτουργίας της καὶ ὡς πρὸς τὸ οὐσιαστικὸ τῆς θεματολογίας, ἦσαν ἐμφανεῖς οἱ ἀποκλίσεις ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη συνοδικὴ παράδοση. Μεταξὺ αὐτῶν μεγάλες ἅγιες καὶ ὁσιακὲς μορφὲς τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, ὁ ὅσιος Ἁγιορείτης Γέροντας Δανιὴλ Κατουνακιώτης, ὁ ὅσιος Γέροντας τῆς Λογγοβάρδας Φιλόθεος Ζερβάκος, ὁ ὅσιος ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης, ὁ ὅσιος Γέροντας Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος. Στὴν νεώτερη φάση τῆς ξαφνικῆς ἐπιτάχυνσης μὲ τὴν δῆθεν
βελτίωση καὶ διόρθωση τῶν προσυνοδικῶν κειμένων ἀντέδρασαν πολλὲς τοπικὲς ἐκκλησίες μὲ συνοδικὲς ἀποφάσεις. Τέσσαρες μάλιστα ἀπὸ αὐτὲς ἀρνήθηκαν νὰ λάβουν μέρος στὴν λειτουργία της, δηλαδὴ οἱ ἐκκλησίες Ἀντιοχείας, Ρωσίας, Βουλγαρίας καὶ Γεωργίας. Ἐδήλωσαν μάλιστα μετὰ τὸ πέρας τῶν ἐργασιῶν της ὅτι δὲν δεσμεύονται ἀπὸ τὶς ἀποφάσεις της. Καὶ μόνο τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἀκυρώνει καὶ ἀχρηστεύει τήν «σύνοδο», ὄχι μόνο γιατὶ αὐτὲς οἱ τέσσαρες ἐκκλησίες ἐκπροσωποῦν περισσότερους ἀπὸ τοὺς μισοὺς Ὀρθοδόξους πιστούς, καὶ ἑπομένως ἡ «σύνοδος» ἦταν μειωμένης ἀντιπροσωπευτικότητος, ἀλλὰ και διότι ἡ «σύνοδος» στερεῖται ἕνα ἀπὸ τὰ βασικὰ χαρακτηριστικὰ γνωρίσματα τῶν Ὀρθοδόξων Μεγάλων Συνόδων, νὰ εἶναι δηλαδὴ παρόντες οἱ προκαθήμενοι ὅλων τῶν ἐκκλησιῶν ἤ προσωπικῶς ἤ μὲ ἀντιπροσώπους, νὰ ὑπογράφουν ὅλοι τὶς ἀποφάσεις της, ἤ νὰ δηλώνουν διὰ γραμμάτων δημοσίως ὅτι δέχονται τὶς ἀποφάσεις, ὅπως ἐξηγεῖ ὁ Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης σὲ ἐκτενῆ ὑποσημείωση στὸ «Πηδάλιο» καὶ στὰ «Προλεγόμενα» γιὰ τὴν Α´Οἰκουμενικὴ Σύνοδο.
Ἀρκετοὶ ἀρχιερεῖς ἐπίσης, τὸ Ἅγιον Ὄρος, πολλοὶ κληρικοὶ καὶ μοναχοί, πανεπιστημιακοὶ διδάσκαλοι, ἔγκριτοι  θεολόγοι καὶ δημοσιογράφοι, ἐπεσήμαναν τοὺς κινδύνους πρὶν ἀπὸ τὴν σύγκληση τῆς «συνόδου» μὲ κορυφαία ἐκδήλωση τὴν Θεολογικὴ - Ἐπιστημονικὴ Ἡμερίδα ποὺ ὀργανώθηκε στὸν Πειραιᾶ στὶς 23 Μαρτίου τοῦ περασμένου ἔτους (2016) ἀπὸ τὶς Ἱερὲς Μητροπόλεις Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως, Γλυφάδας, Κυθήρων, Πειραιῶς καὶ ἀπὸ τήν «Σύναξη Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν», μὲ θέμα: «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος. Μεγάλη προετοιμασία χωρὶς προσδοκίες». Μέλη μάλιστα τῆς «Συνάξεως Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν», μετὰ ἀπὸ πρόσκληση τῶν τοπικῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀρχῶν, ἐπισκεφθήκαμε καὶ ἄλλες ὀρθόδοξες χῶρες, ὅπως τὴν Ρουμανία, Βουλγαρία, Γεωργία καὶ τὴν ἀνεξάρτητη Μολδαβία, γιὰ νὰ συμπροβληματισθοῦμε καὶ νὰ συζητήσουμε γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς μεγάλης αὐτῆς προκλήσεως τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης.

3. Ὁ στρουθοκαμηλισμὸς τοῦ ἐφησυχασμοῦ
Δυστυχῶς ὅλες αὐτὲς καὶ πολλὲς ἄλλες ἀντιδράσεις δὲν κατόρθωσαν νὰ ἀποτρέψουν τὴν σύγκληση τῆς «συνόδου», ὁποία πλέον ἀποτελεῖ μία πραγματικότητα, ἕνα γεγονὸς ἱστορικό, ποὺ καταγράφτηκε στὶς δέλτους τῆς ἱστορίας. Δὲν μποροῦμε στρουθοκαμηλίζοντες νὰ τὸ ἀγνοήσουμε καὶ νὰ ἰσχυριζόμαστε ὅτι ἡ «σύνοδος» τοῦ Κολυμπαρίου «ἀπέθανε καὶ ἐτάφη». Μποροῦμε ὅμως ὁμολογητικὰ καὶ ἀγωνιστικὰ νὰ τὸ ἀπορρίψουμε καὶ νὰ τὸ καταδικάσουμε, ὥστε νὰ προετοιμάσουμε καὶ μία συνοδικὴ πανορθόδοξη καταδίκη τῆς «συνόδου». Δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορὰ στὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας ποὺ συνῆλθαν καὶ ἀποφάσισαν κάποιες ψευδοσύνοδοι νὰ προωθήσουν καὶ νὰ ἐπιβάλουν διάφορες πλάνες καὶ αἱρέσεις, μερικὲς μάλιστα καὶ ὡς οἰκουμενικές. Τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ προωθεῖ καὶ ἐπιβάλλει τώρα μὲ τὶς ἀποφάσεις της ἡ ψευδοσύνοδος τῆς Κρήτης, καὶ εἶναι βέβαιο πὼς καὶ αὐτὴ θὰ ἀπορριφθεῖ ἀπὸ τὴν συνείδηση τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, ὅση μανία καὶ ἐκδικητικότητα καὶ ἂν ἐπιδεικνύουν οἱ ὀργανωτὲς καὶ οἱ ὑποστηρικτές της ἐναντίον αὐτῶν ποὺ ἀγωνίζονται γιὰ τὶς ἀλήθειες τῆς Πίστεως, καὶ ὅση δειλία ἤ ἄλλες σκοπιμότητες καθοδηγοῦν τοὺς ἐφησυχάζοντες.
Ἔχει πάντως ὀρθὰ λεχθῆ ἀπὸ τὸν Ἅγιο Μάξιμο τὸν Ὁμολογητὴ ὅτι μία αἵρεση καὶ μία αἱρετικὴ σύνοδος δὲν πολεμοῦνται μὲ τὸν ἐφησυχασμὸ καὶ τὴν ἀδιαφορία, οὔτε πεθαίνουν ἀπὸ μόνες τους. Ἀποτελοῦν νοσογόνους παράγοντες, μολυσματικὲς ἀσθένειες, ποὺ μεταδίδουν τὸν ἰὸ καὶ τὸ δηλητήριο τῆς αἱρέσεως στοὺς ἀνυπεράσπιστους πιστούς, καὶ πρέπει θεραπευτικὰ ἡ Ἐκκλησία νὰ ἐμποδίσει τὴν ἐξάπλωσή τους, μὲ τὴν φανέρωση, συνοδικά, τοῦ κινδύνου ποὺ περικλείουν καὶ μὲ τὴν συνοδικὴ καταδίκη τους. Ὅταν κάποιος συνομιλητὴς τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ εἶπε ὅτι οἱ αἱρετικὲς μονοθελητικὲς ἀποφάσεις δὲν ἰσχύουν πλέον, γιατὶ δὲν προβάλλονται, ἀποσιωπῶνται, ὅπως τώρα κάποιοι ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ «σύνοδος ἀπέθανε καὶ ἐτάφη», ἐκεῖνος ἀπήντησε ὅτι αὐτὸ δὲν φθάνει, διότι παραμένουν νοερὰ μέσα στὶς ψυχές. Πρέπει νὰ ἀπορριφθοῦν συνοδικά, καὶ νὰ γίνουν δεκτὰ τὰ εὐσεβῆ δόγματα καὶ οἱ ἱεροὶ κανόνες, ὥστε νὰ πέσει τὸ μεσότοιχο ποὺ μᾶς χωρίζει ἀπὸ τὴν αἵρεση[1]. Πολὺ περισσότερο αὐτὸ πρέπει νὰ γίνει τώρα, ποὺ οἱ ἀποφάσεις τῆς Κρήτης προβάλλονται καὶ κηρύσσονται μὲ ἔπαρση, καύχηση καὶ ἐπιμονή.

4. Ἑκατοντάδες ἄρθρων καὶ μελετῶν ἐναντίον τῆς «Συνόδου».
Δὲν εἶναι βέβαια δυνατὸν στὰ πλαίσια ἑνὸς μικροῦ ἐπετειακοῦ ἄρθρου νὰ παρουσιάσουμε ἀναλυτικὰ καὶ σὲ ἔκταση τὰ κανονικὰ καὶ θεολογικὰ ἀτοπήματα τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης. Αὐτὰ ἔχουν παρουσιασθῆ καὶ πρὶν ἀπὸ τὴν «σύνοδο» καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτὴν μὲ ἑκατοντάδες ἄρθρων καὶ μελετῶν στὸν ἠλεκτρονικὸ καὶ ἔντυπο τύπο. Μνημονεύουμε τὰ δύο τομίδια τῶν Πρακτικῶν τῆς «Θεολογικῆς - Ἐπιστημονικῆς Ἡμερίδος» τοῦ Πειραιᾶ, ποὺ ἐκυκλοφορήθησαν σὲ δύο συνεχόμενα τεύχη – φύλλα τῆς μηνιαίας ἐφημερίδας «Στύλος Ὀρθοδοξίας»· τὰ δύο μνημειώδη διπλᾶ τεύχη (350 σελίδων τὸ καθένα) τοῦ περιοδικοῦ «Θεοδρομία»τοῦ ἔτους 2016, ὅπου στὸ μὲν πρῶτο (Ἰανουάριος - Ἰούνιος 2016) καὶ μὲ ἐξώφυλλο τὴν ἀπεικόνιση τῶν τριῶν ὁσιακῶν μορφῶν, τοῦ Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς, τοῦ Ἁγιορείτου Γέροντος Δανιὴλ Κατουνακιώτη καὶ τοῦ Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου ἔχομε ἀποθησαυρίσει ὅσα κριτικὰ καὶ ἀρνητικὰ ἐγράφησαν πρὶν ἀπὸ τὴν «σύνοδο», στὸ δὲ δεύτερο τεῦχος (Ἰούλιος - Δεκέμβριος 2016) καὶ μὲ ἐξώφυλλο τὴν φράση «Οὔτε Ἁγία, οὔτε Μεγάλη, οὔτε Σύνοδος», συγκεντρώσαμε ὅσα ἐλεγκτικὰ καὶ κριτικὰ ἐγράφησαν μετὰ ἀπὸ αὐτὴν ἀπὸ τοπικὲς ἐκκλησίες, ἀρχιερεῖς, λοιποὺς κληρικούς, μοναχούς, πανεπιστημιακοὺς καθηγητὰς καὶ ἔγκριτους θεολόγους καὶ δημοσιογράφους. Μόνα τους τὰ δύο αὐτὰ τεύχη ἀποτελοῦν μνημειώδη ἔκδοση – συλλογή, ἰσάξια πολλῶν συνεδρίων καὶ ἡμερίδων, ἀφοῦ συνέλεξαν τὶς σχετικὲς γνῶμες κορυφαίων ἱεραρχῶν καὶ θεολόγων. Ἂς προσθέσουμε καὶ τὰ δύο ἰδικά μας ἔργα, ἕνα πρὸ τῆς «συνόδου» μὲ τίτλο «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος. Πρέπει νὰ ἐλπίζουμε ἢ νὰ ἀνησυχοῦμε;», καὶ ἕνα μετὰ ἀπὸ τὴν «σύνοδο», ποὺ πρὶν ἀπὸ λίγο ἐκυκλοφορήθη, μὲ τίτλο: «Μετὰ τὴν “Σύνοδο” τῆς Κρήτης. Ἡ διακοπὴ μνημοσύνου καὶ ἡ δικαστική μου δίωξη».

5. Τὰ κανονικὰ καὶ θεολογικὰ ἀτοπήματα
Ἂς ἔλθουμε ὅμως σύντομα νὰ δοῦμε τὰ κανονικὰ καὶ θεολογικὰ ἀτοπήματα τῆς «Συνόδου», ὁποία ὁλόκληρη, ὅπως εἴπαμε, ἀποτελεῖ ἕνα ἀτόπημα. Γιὰ ὅσους δὲν εἶναι ἐξοικειωμένοι μὲ τὴν θεολογικὴ ὁρολογία σημειώνουμε ὅτι μὲ τὸν ὅρο «κανονικὰ ἀτοπήματα» ἐννοοῦμε κυρίως τὶς παραβάσεις τῶν Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας, τῶν Ἱερῶν δηλαδὴ Κανόνων, ὡς πρὸς τὸ τυπικὸ μέρος τῆς διαδικασίας γιὰ τὴν σύγκληση καὶ λειτουργία τῆς «Συνόδου», ἐνῶ μὲ τὸν ὅρο «θεολογικὰ ἀτοπήματα» ἐννοοῦμε τὶς παρεκκλί-σεις ἀπὸ τὴν δογματικὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, μολονότι διάκριση αὐτὴ δὲν εἶναι πάντοτε ἐμφανής, καὶ τὰ κανονικὰ ἀτοπήματα εἶναι καὶ δογματικά, ὅπως καὶ τὸ ἀντίστροφο.

α) μετάλλαξη τῆς «Συνόδου» ἀπὸ Οἰκουμενικὴ σὲ ἁπλὴ πανορθόδοξη.
Τὸ πρῶτο κανονικὸ παράπτωμα ποὺ εἶναι συγχρόνως καὶ δογματικό, εἶναι μετάλλαξη, μεταβολὴ τῆς «Συνόδου»ξαφνικὰ ἀπὸ οἰκουμενικὴ σὲ ἁπλὴ πανορθόδοξη σύνοδο, σὲ σύνοδο τῶν τοπικῶν ὀρθοδόξων ἐκκλησιῶν, ποὺ δὲν ἀποτελοῦν δῆθεν τὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἀλλὰ μέρος αὐτῆς, καὶ γι᾽ αὐτὸ δὲν μποροῦν μόνες τους νὰ συγκαλέσουν οἰκουμενικὴ σύνοδο. Αὐτὴ ἡ πρωτοφανής, βλάσφημη, αἱρετικὴ ἐκκλησιολογικὴ ἐκτροπή, ποὺ θεωρεῖ ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἐλλιπής, χωρὶς τοὺς Χριστιανοὺς τῆς Δύσεως, χωρὶς τοὺς αἱρετικοὺς τῆς Δύ-σεως, δὲν ἀποτολμήθηκε νὰ παρουσιασθεῖ καθ᾽ ὅλη τὴν διάρκεια τῆς προετοιμασίας τῆς «Συνόδου». Ἐπὶ ἐνενήντα καὶ πλέον ἔτη, ἀπὸ τὸ 1923 καὶ μετά, ἡ Σύνοδος προετοιμαζόταν ὡς οἰκουμενικὴ καὶ ἐθεωρεῖτο ὡς οἰκουμενική. Τὸ ἀποδείξαμε αὐτὸ μὲ ἄρθρα μας, ὅπου παραθέσαμε σχετικὲς γνῶμες ἱεραρχῶν καὶ θεολόγων ποὺ ἔπαιρναν μέρος στὴν προετοιμασία τῆς «Συνόδου». Καὶ ξαφνικὰ τὸ 2014 στὴν Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλη-σίας τῆς Ἑλλάδος (8 Ὀκτωβρίου) ὁ μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος, μόνιμος ἐπὶ ἔτη ἐκπρόσωπος στὶς προσυνοδικὲς Ἐπιτροπὲς καὶ Διασκέψεις, εἶπε ὅτι ἡ «Σύνοδος» δὲν εἶναι οἰκουμενική, ἀλλὰ ἁπλῶς Ἁγία καὶ Μεγάλη.Ἀπὸ ἄγνοια ἤ ἀδιαφορία δὲν διαμαρτυρήθηκε κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἱεράρχες. Τὸν ἐκάλυψε μετὰ ἀπὸ ἕνα ἔτος ἀποκαλυπτικὰ καὶ προκλητικὰ ὁ οἰκουμενικὸς πατριάρχης Βαρθολομαῖος κατὰ τὴν ἐνημέρωση τῆς Ἱεραρχίας τοῦ Θρόνου στὶς 29 Αὐγούστου τοῦ 2015, ὅπου μεταξὺ ἄλλων εἶπε τὰ ἑξῆς βλάσφημα καὶ αἱρετικά: «Κατὰ τὴν ἐπιλογὴν τῆς ὀνομασίας τῆς Συνόδου ταύτης ὑπὸ τῆς Α´ Προσυνοδικῆς Πανορθοδόξου Διασκέψεως ἀπεφεύχθη συνειδητῶς ὁ χαρακτηρισμὸς αὐτῆς ὡς Οἰκουμενικῆς Συνόδου, διὰ τὸν λόγον ὅτι δὲν καλοῦνται ὡς μέλη αὐτῆς οἱ ἐκ τῆς Δύσεως Χριστιανοί, ὡς συνέβαινε πάντοτε ἐν τῇ ἀρχαίᾳ Ἐκκλησίᾳ κατὰ τὴν σύγκλησιν Οἰκουμενικῶν Συνόδων». Δὲν θὰ ἀνασκευάσουμε ἐδῶ ὡς ἀνακριβῆ τὰ λεγόμενα περὶ τῆς Α´ Προσυνοδικῆς Πανορθοδόξου Διασκέψεως ποὺ δὲν ἔλαβε ποτὲ τέτοια ἀπόφαση, οὔτε τὸ μέγεθος καὶ τὸ βάρος τῆς βλάσφημης ἐκκλησιολογικῆς ἐκτροπῆς. Τὸ ἐπράξαμε ἀναλυτικὰ σὲ σχετικὰ δημοσιεύματα. Θὰ ἀναφέρουμε, χωρὶς νὰ τοὺς ἀναπτύξουμε, τοὺς λόγους αὐτῆς τῆς μετάλλαξης καὶ τῆς μεταβολῆς. Ἐν πρώτοις, μία σύνοδος γιὰ νὰ θεωρηθεῖ ὡς Οἰκουμενική, πρέπει νὰ ἐπικυρώσει τὶς προηγηθεῖσες Οἰκουμενικές, δηλαδὴ τὶς δύο ἀντιπαπικὲς συνόδους τοῦ Ἁγίου Φωτίου (879-880) καὶ τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ (1341, 1351), καὶ οἱ ἰδικοί μας φιλοπαπικοὶ ἡγέτες ἐπ᾽ οὐδενὶ ἤθελαν νὰ βρεθοῦν μπροστὰ σὲ τέτοιο ἐνδεχόμενο. Σὲ μία Οἰκουμενικὴ Σύνοδο ἔπρεπε ἐπίσης νὰ κληθοῦν ὅλοι οἱ ἐπίσκοποι, ἐνῶ τώρα ἐκλήθησαν ἐπιλεκτικὰ ὁρισμένοι, στὴν πλειονότητά τους οἰκουμενιστές. Ἂν ἐκαλοῦντο ὅλοι, θὰ εὑρίσκοντο κάποιοι, ἐν πάσῃ περιπτώσει περισσότεροι, ποὺ θὰ ἀντιδροῦσαν στὰ οἰκουμενιστικὰ ἀνοίγματα. Καὶ ὁ τρίτος σημαντικὸς λόγος εἶναι ὅτι δὲν ἔπρεπε νὰ καταστραφεῖ τὸ ἐκκλησιολογικὸ μοντέλο τῶν «ἀδελφῶν ἐκκλησιῶν», ποὺ μὲ τόσους κόπους οἰκοδόμησαν Φανάρι καὶ Ρώμη. Πῶς θὰ συγκαλέσουμε Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, χωρὶς τὴν παρουσία τῆς «ἀδελφῆς Ἐκκλησίας» τῆς Ρώμης, γιὰ τὴν ὁποία δεχθήκαμε στὸ Balamand (1993) ὅτι ἔχει Χάρη, ἔγκυρα μυστήρια καὶ ἀποστολικὴ διαδοχή;[2]

β) Ἡ μεγάλη διάρκεια τῆς προετοιμασίας καὶ τὸ πλῆθος τῶν θεμάτων
Μοναδικὸ ἐπίσης φαινόμενο στὴν ἱστορία τῶν Ὀρθοδόξων Συνόδων εἶναι μεγάλη χρονικὴ διάρκεια ποὺ ἀπαιτήθηκε γιὰ τὴν προετοιμασία τῆς «Συνόδου», ὅπως ἐπίσης καὶ μεγάλος ἀριθμὸς θεμάτων καὶ οἱ διαρκεῖς προσθαφαιρέσεις καὶ ἀλλαγὲς στὸν κατάλογο τῶν θεμάτων. Ὅπως μὲ πειστικότητα ἐξήγησε ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς οὐδέποτε καὶ οὐδεμία σύνοδος ἐξεύρισκε καὶ ἐπινοοῦσε τεχνητῶς τὰ θέματα γιὰ νὰ συνέλθει καὶ νὰ συνεδριάσει, καὶ οὐδέποτε ἡ Ἐκκλησία συγκρότησε ἐκ τῶν προτέρων προσυνοδικὲς Ἐπιτροπὲς καὶ Διασκέψεις, γιὰ νὰ συντάξουν αὐτὲς τὰ συνοδικὰ κείμενα, καὶ νὰ ἔλθει ἁπλῶς ἡ σύνοδος νὰ τὰ ἐπικυρώσει· ὅλα αὐτὰ εἶναι ξένα πρὸς τὴν συνοδικὴ παράδοση. Ἀνέκυπτε στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας ἕνα συγκεκριμένο πρόβλημα ἤ τὸ πολὺ δύο ἤ τρία προβλήματα ἀπὸ τὴν ἐμφάνιση αἱρέσεων καὶ σχισμάτων ποὺ διασποῦσαν τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καὶ διέστρεφαν τὴν ὀρθὴ πίστη, θέτοντας σὲ κίνδυνο τὴν σωτηρία τῶν πιστῶν; Ἡ Ἐκκλησία ἀμέσως μὲ τὴν διαδικασία τοῦ ἐπείγοντος συγκαλοῦσε σύνοδο γιὰ λόγους καθαρὰ σωτηριολογικούς[3]. Ἡ μακροχρόνια διαδικασία προετοιμασίας σημαίνει πὼς οἱ ὀργανωταὶ δὲν ἔβλεπαν ὅτι ὑπάρχει κάποιο σοβαρό, ἀνεπίδεκτο ἀναβολῆς θέμα, γιὰ νὰ τὸ ἐπιλύ-σουν συνοδικά, ποιμαντικὴ ἑπομένως ἀνεπάρκεια καὶ ἀνικανότητα, ἤ σκό-πιμη παραθεώρηση τῶν οὐσιαστικῶν προβλημάτων, γιὰ νὰ ἐπιτύχουν ἄλ-λους στόχους.

γ) Δὲν ἀσχολήθηκαν μὲ ἐπείγοντα σοβαρὰ προβλήματα
Πρέπει πράγματι νὰ λεχθεῖ ὅτι ὑπῆρχαν προβλήματα καὶ ὑπάρχουν κόμη, τὰ ὁποῖα ἔπρεπε ἀμέσως νὰ ἐπιλύσει Ἐκκλησία, γιὰ νὰ προλάβει διαιρέσεις καὶ σχίσματα, καὶ ὄχι νὰ τὰ ὑποθάλπει καὶ νὰ τὰ ἐνισχύει, ὅπως συνέβη μὲ τὴν ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμιση καὶ καὶ ὅπως συμβαίνει τώρα μὲ τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Καὶ μόνο τὸ θέμα τῆς ἡμερολογιακῆς μεταρρύθμισης, ποὺ διασπᾶ μέχρι σήμερα τὴν λειτουργικὴ καὶ ἑορτολογικὴ ἑνότητα τῶν τοπικῶν ἐκκλησιῶν καὶ δημιουργεῖ τοῦ κόσμου τὰ ποιμαντικὰ καὶ κοινωνικὰ προβλήματα στὴν οἰκογενειακὴ καὶ προσωπικὴ ζωὴ τῶν Ὀρθοδόξων, δικαιολογοῦσε τὴν σύγκληση Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ἐπειδὴ ὅμως ἡ ἐπίλυσή του δὲν συμφωνοῦσε μὲ τὴν νεωτεριστικὴ καὶ οἰκουμενιστικὴ γραμμὴ τοῦ Φαναρίου καὶ ἄλλων τινῶν, διεγράφη τὴν τελευταία στιγμὴ ἀπὸ τὸν κατάλογο τῶν πρὸς ἐξέταση θεμάτων. Καὶ τὸ μόνο θέμα ποὺ δὲν διεγράφη ἀπὸ τὴν ἀρχή, γιατὶ ἦταν ἡ κεντρικὴ γραμμὴ τῆς ψευδοσυνόδου, ἡ καρδιὰ καὶ ὁ στόχος της, ἦταν ἡ νομιμοποίηση τῆς παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τῆς χειρότερης συγκρητιστικῆς αἵρεσης ὅλων τῶν αἰώνων. Περιμέναμε καὶ προσδοκούσαμε ὅλοι ὅτι τελικῶς θὰ πνεύσει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα στὸ Κολυμπάρι τῆς Κρήτης καὶ θὰ φωτίσει τοὺς συνοδικοὺς πατέρες νὰ καταδικάσουν τὴν φοβερὴ αὐτὴ αἵρεση· ἔπνευσε ὅμως ἄλλο πνεῦμα, καί, ἀντὶ νὰ τὴν καταδικάσουν, τὴν ἐνέκριναν, τὴν ἀποδέχθηκαν καὶ τὴν εἰσήγαγαν μέσα στὴ Ἐκκλησία, προσβάλλοντας καὶ τὴν μοναδικότητα τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας καὶ τὴν ἀποκλειστικότητα τοῦ ἐκκλησιολογικοῦ δόγματος περὶ τῆς μόνης Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας. Ὅσους ξενίζει αὐτὸ ποὺ εἴπαμε ὅτι στὸ Κολυμπάρι ἔπνευσε ἄλλο πνεῦμα, ἂς κάνουν τὸν κόπο νὰ διαβάσουν τὸ ἄρθρο τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Ἀναστασίου Γκοτσοπούλου, «Ὁ Οἰκουμενισμός, τὰ ἀκάθαρτα πνεύματα καὶ ἡ σύνοδος τῆς Κρήτης», ὅπου μαθαίνουμε ὅτι ὁ πνευματοφόρος καὶ χαριτωμένος Γέροντας π. Ἐφραὶμ Κατουνακιώτης κατόπιν θερμῆς προσευχῆς δέχθηκε θεία ἀποκάλυψη, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία «ὁ Οἰκουμενισμὸς ἔχει πνεῦμα πονηρίας καὶ κυριαρχεῖται ἀπὸ ἀκάθαρτα πνεύματα»[4]. Ἔγραψε δὲ σχετικὰ καὶ ἡ «Σύναξη Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν» ὅτι ἡ «Σύνοδος» τῆς Κρήτης «δὲν εἶναι ἁγία, διότι ὁρισμένα σημαντικὰ κείμενα τὰ ὁποῖα ἐνέκρινε εἶναι ἀντίθετα πρὸς τὶς ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ληφθεῖσες διὰ τῶν αἰώνων ἀποφάσεις τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἰδιαίτερα ὡς πρὸς τὴν ἀντιμετώπιση τῶν αἱρετικῶν. Δὲν εἶναι δυνατὸν τὸ Ἅγιο Πνεῦμα νὰ εἶναι ἀντίθετο μὲ τὸν ἑαυτό του· ἄλλοτε νὰ καταδικάζει στὶς ὄντως ἅγιες συνόδους τὶς αἱρέσεις καὶ νὰ ἀναθεματίζει τοὺς αἱρετικούς, καὶ ἄλλοτε ὅπως στὴν «σύνοδο» τῆς Κρήτης, νὰ τὶς θεωρεῖ  ἐκκλησίες. Καὶ ἐπειδὴ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι εὐθές, ἀναλλοίωτο καὶ ἄτρεπτο, διεστραμμένες καὶ ἀλλοιωμένες εἶναι κάποιες ἀπὸ τὶς ἀποφάσεις τῶν συνάξεων τοῦ Κολυμπαρίου ποὺ ἔχουν κατ᾽ ἐξοχὴν δογματικὸ περιεχόμενο. Δὲν ἐλήφθησαν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, ἀλλ᾽ ἐν ἄλλῳ πνεύματι, σκολιῷ καὶ ἀλλοτρίῳ»[5].

δ) Ἄλλες σκοπιμότητες,μὴ πνευματικές, καθόρισαν τὸν χρόνο τῆς συγκλήσεως
Γιατί ὅμως ἆραγε μετὰ ἀπὸ τὴν μακροχρόνια ἀναβολὴ καὶ καθυστέρηση ἐπισπεύθηκε τὰ τελευταῖα χρόνια σύγκληση τῆς «Συνόδου»; ἀπάντηση συνδέει προσωπικὲς φιλοδοξίες μὲ ἀλλαγὴ εὐνοϊκὴ κάποιων παραμέτρων ὑπὲρ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἡ προσωπικὴ φιλοδοξία τοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου, συνειδητοῦ οἰκουμενιστοῦ, νὰ συνδέσει τὴν πατριαρχία του μὲ μιὰ «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο», ποὺ θὰ κατοχύρωνε τὰ οἰκουμενιστικά του πιστεύω, ἔπαιξε ἀναμφιβόλως σημαντικὸ ρόλο, ὅπως καὶ ἡ μακρο-χρόνια καὶ μόνιμη ἐπιδίωξη τοῦ Φαναρίου νὰ σταθεροποιήσει μὲ συνοδικὴ ἀπόφαση τὴν πρωτοκαθεδρία του ἀπέναντι στὶς διεκδικήσεις ἄλλων ἰσχυρῶν ἐκκλησιῶν. Ἀποφασιστικὸ ἐπίσης ρόλο ἔπαιξε ἡ ἀλλαγὴ στάσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία μετὰ τὴν ἄνοδο τοῦ ἀπὸ Δημητριάδος Χριστοδούλου στὸν ἀρχιεπισκοπικὸ θρόνο ἄλλαξε γραμμὴ ἀπέναντι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ ὄχι ἁπλῶς συμπορεύθηκε ἀλλὰ μερικὲς φορὲς καὶ ὑπερέβαλε τὸ Φανάρι σὲ οἰκουμενιστικὰ ἀνοίγματα. Ὑπενθυμίζουμε μεταξὺ ἄλλων τὴν ἐπίσκεψη τοῦ πάπα στὴν Ἑλλάδα τὸν Μάϊο τοῦ 2001, ἀδιανόητη γιὰ τὴν μέχρι τοῦ ἀρχιεπισκόπου Σεραφεὶμ ἐποχή, τὶς ἐπισκέψεις τοῦ Χριστοδούλου στὸ Βατικανὸ καὶ στὴ Γενεύη, τὴν ἕδρα τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν», καὶ τὴν δήλωσή του σὲ οἰκουμενιστικὸ συνέδριο ποὺ ὀργάνωσε τὸ Τμῆμα Θεολογίας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ὅτι δὲν πρόκειται ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νὰ ἀποχωρήσει ἀπὸ τὸ λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν». Ὁ Οἰκουμενισμὸς ἀναπάντεχα εἶχε κερδίσει μὲ τὸν ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο τὴν μέχρι τότε πιὸ παραδοαικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, καὶ οἱ πιέσεις τώρα πρὸς τὶς ἐκκλησίες Βουλγαρίας καὶ Γεωργίας νὰ ἐπανέλθουν στὸ «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν» ἔγιναν πιὸ ἀσφυκτικές. Καὶ ὅλα αὐτὰ σὲ συνδυα-σμὸ μὲ τὴν ἐπιθυμία πολλῶν ὀρθοδόξων χωρῶν νὰ ἐνταχθοῦν στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση καὶ νὰ προκόψουν, ὅπως «πρόκοψε» καὶ ἡ χώρα μας. Νὰ ἑνωθοῦν μὲ τὴν Εὐρώπη καὶ τὴν Ἀμερικὴ τοῦ πάπα καὶ τοῦ Λουθήρου καὶ νὰ πάρουν ἀποστάσεις ἀπὸ τὴν Μόσχα τῶν Ὀρθοδόξων.
Ὁ ἀπροσδόκητος θάνατος τοῦ Χριστοδούλου καὶ ἡ πιθανότητα ἐπανόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὴν παραδοσιακὴ γραμμὴ ἐσήμαναν συναγερμὸ στοὺς κύκλους τῶν Οἰκουμενιστῶν καὶ τὴν τελευταία στιγμὴ ἐξα-σφαλίσθηκε ἡ συνέχιση τῆς γραμμῆς τοῦ Χριστοδούλου καὶ τοῦ Φαναρίου μὲ τὴν ἐκλογὴ τοῦ νέου ἀρχιεπισκόπου. Ἦταν πλέον ἀναμενόμενο μὲ τὶς ἐκλογὲς νέων ἐπισκόπων νὰ ἀλλάξει γραμμὴ κατὰ πλειοψηφίαν ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, στὶς Θεολογικὲς Σχολὲς μετὰ τὴν ἀποχώρηση τῶν παλαιῶν καθηγητῶν νὰ ἐνισχυθεῖ τὸ οἰκουμενιστικὸ ρεῦμα, καὶ στὸ Ἅγιο Ὄρος οἱ νέες ἀδελφότητες ποὺ εἰσῆλθαν ἀπὸ τὸν κόσμο νὰ διαβρώσουν τὴν παλαιὰ αὐστηρὴ γραμμὴ τῶν Ἁγιορειτῶν ἀπέναντι στὸν φιλοπαπισμὸ καὶ στὸν Οἰκουμενισμό. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ὅταν ἡ «Σύναξη Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν» ἐκυκλοφόρησε τὸ 2009 τὴν γνωστή «Ὁμολογία Πίστεως κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ», τὴν ὁποία ὑπέγραψαν πολλοὶ Ἀρχιε-ρεῖς, ἑκατοντάδες Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν καὶ χιλιάδες λαϊκῶν, οἱ τοῦ Φα-ναρίου ἔκριναν ὅτι ἔπρεπε νὰ ἐπισπευσθεῖ ἡ σύγκληση τῆς «Συνόδου» γιὰ νὰ νομιμοποιηθεῖ ὁ Οἰκουμενισμός, ἀφοῦ πλέον ἦσαν εὐνοϊκὲς οἱ συνθῆκες, καὶ νὰ παταχθοῦν οἱ ἀντιδράσεις καὶ οἱ ὀρθόδοξες ἀντιστάσεις. Ὡραῖο πράγματι κίνητρο γιὰ μία Ὀρθόδοξη κατὰ τὸ φαινόμενο Σύνοδο.

ε) Προσέβαλε τὴν ἰσότητα τῶν ἐπισκόπων καὶ εἰσήγαγε τὸν Οἰκουμενισμὸ μέσα στὴν Ἐκκλησία.
Ἐπανερχόμενοι στὰ ἀτοπήματα τῆς «Συνόδου» θὰ μνημονεύσουμε μερικὰ μόνον ἀπὸ τὰ πλέον σημαντικά. Προσέβαλε τὴν ἰσότητα τῶν ἐπισκό-πων, διότι δὲν τοὺς ἐκάλεσε ὅλους, μὲ συνέπεια νὰ μὴν ἐκπροσωπηθεῖ τὸ μέγιστο μέρος τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος. Ἀλλὰ καὶ ὅσοι ἐπίσκοποι ἐπιλεκτικὰ ἔλαβαν μέρος δὲν εἶχαν δικαίωμα ψήφου, παρὰ μόνον οἱ προκαθήμενοι, ποὺ λειτουργοῦσαν «ὡς συλλογικὸς πάπας», ὅπως προσφυῶς παρατήρησε ἐπίσκοπος τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας, ὁ Μπάτσκας Εἰρηναῖος Μπούλοβιτς, μέλος τῆς «Συνόδου». Τὰ πλέον σημαντικὰ κείμενα τῆς «Συνόδου», ἰδιαίτερα τὸ οἰκουμενιστικὸ κείμενο «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸν χριστιανικὸν κόσμον», δὲν ὑπεγράφη ἀπὸ ὅλους, καὶ μάλιστα σὲ κάποιες ἀντιπροσωπεῖες δὲν τὸ ὑπέγραψε ἡ πλειονότητα ἤ μεγάλος ἀριθμὸς ἐπισκόπων. Ἤρκεσε ὅμως ἡ ὑπογραφὴ τοῦ πατριάρχη – πάπα γιὰ νὰ θεωρηθεῖ ὅτι ὑπογράφτηκε ἀπὸ ὅλους. Καὶ μόνον ἡ ἀπουσία τεσσάρων αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν (Ἀντιοχείας, Ρωσίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας) ποὺ ἐκπροσωποῦν πάνω ἀπὸ τοὺς μισοὺς Ὀρθοδόξους, ἔπρεπε νὰ ἀναβάλει τὴν σύγκληση μέχρι νὰ ἐπιτευχθεῖ ἡ συνεννόηση καὶ ἡ ἑνότητα. Γι᾽ αὐτὸ ἀπορεῖ κανεὶς πῶς τολμοῦν οἱ ὑποστηρικτὲς τῆς ψευδοσυνόδου νὰ ἰσχυρίζονται ὅτι στὴν «σύνοδο» φάνηκαν καὶ ἐκφράσθη-καν ἡ ἑνότητα καὶ ἡ συνοδικότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
Ὅλα αὐτὰ τὰ ἀτοπήματα καὶ πολλὰ ἄλλα ἀποξενώνουν τὴν «σύνοδο» τῆς Κρήτης ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη συνοδικὴ παράδοση. Τὸ χειρότερο ὅμως ὅλων, ποὺ ἀποτελοῦσε καὶ τὸν μοναδικὸ στόχο τῶν Οἰκουμενιστῶν ἦταν ἡ εἰσαγωγὴ τῆς παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τῆς χειρότερης αἵρεσης ὅλων τῶν ἐποχῶν μέσα στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, ὡς διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας, συνοδικῶς κατοχυρωμένης, ὥστε στὴ συνέχεια νὰ μποροῦν νὰ διώ-κουν καὶ νὰ φιμώνουν ὅσους θὰ τολμοῦν νὰ κηρύσσουν ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅπως ἤδη ἄρχισε νὰ γίνεται. Δὲν παραγνωρίζουμε καὶ τὰ ἄλλα θεολογικὰ ἀτοπήματα τῆς «συνόδου», ὅπως τὶς ἀπαράδεκτες οἰκονομίες στοὺς μεικτοὺς γάμους, στὸν θεσμὸ τῆς νηστείας καὶ ἄλλα. Ὁ αἱρετικὸς ὀγκόλιθος ὅμως εἶναι ἡ νομιμοποίηση καὶ ἡ θεσμοθέτηση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὄχι μόνο μὲ τὴν ἀναγνώριση τῶν αἱρέσεων ὡς ἐκκλησιῶν, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν ἀπροκάλυπτη καὶ «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» ἀποδοχὴ καὶ ἔγκριση τῶν Θεολογικῶν Διαλόγων μὲ τὰ προδοτικὰ κείμενα καὶ πρὸ παντὸς μὲ τὴν ἐπαινετικὴ ὑποστήριξη τῆς συμμετοχῆς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στὸ λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν», δηλαδὴ αἱρέσεων.

Ἐπίλογος
Ἦταν πολὺ δυνατὲς καὶ ἐλπιδοφόρες οἱ ἐκδηλώσεις ποὺ ὀργανώθηκαν ἐναντίον τῆς «Συνόδου» ἀνὰ τὴν Ὀρθόδοξη Οἰκουμένη. Προσωπικὰ θὰ μοῦ μείνουν ζωηρὰ στὸν νοῦ καὶ στὴν καρδιὰ οἱ ἐπισκέψεις στὴν Ρουμανία, στὴν Βουλγαρία, στὴν Γεωργία, ἰδιαίτερα στὴν Μολδαβία, ὅπου μέσα στὸν παγωμένο Ἰανουάριο τοῦ 2016 ζεστάθηκε ἡ πρωτεύουσα, τὸ Κισινάου, ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη εὐαισθησία πλήθους Ὀρθοδόξων ποὺ ἐγέμισαν ἀσφυκτικὰ μία τεράστια αἴθουσα, ὅπως καὶ τὸν ἡλιόλουστο Ἰούλιο μὲ τήν «Στρογγυλὴ Τράπεζα», ποὺ ἔστειλε πρὸς τὴν Μόσχα τὸ μήνυμα καὶ τὸ αἴτημα νὰ κατα-δικασθεῖ ὁ Οἰκουμενισμὸς καὶ νὰ ἀπορριφθεῖ ἡ ψευδοσύνοδος τῆς Κρήτης.
Δὲν μᾶς ἀπογοητεύει τὸ γεγονὸς ὅτι σήμερα δὲν ἔχουμε μαζί μας ἐπισκόπους, ποὺ νὰ ἡγοῦνται στὸν ἀγώνα γιὰ τὴν καταδίκη τῆς ψευδοσυνόδου. Ὁ ἀγώνας ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης εἶναι ἐπιβεβλημένος καὶ θὰ συνεχισθεῖ. Ἡ «Σύναξη Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν» εἶναι δυνατὴ καὶ παροῦσα μὲ πολλὰ ἐπιφανῆ μέλη της καὶ θὰ συνεχίσει ἑνωμένη τοὺς ἀγῶνες στὶς ἐπάλξεις τῆς Ὀρθοδοξίας· ἂς μὴ βιάζονται κάποιοι νὰ χαροῦν. Καὶ ἂν ὑπάρξουν καὶ κάποιεςἀποχωρήσεις, αὐτὲς θὰ ἀναπληρωθοῦν. Περιμένουμε ἀπὸ ὅλους νὰ ἀκο-λουθήσουν τὸν δύσκολο καὶ δύσβατο δρόμο τῆς Ὁμολογίας, τῆς ἐξόδου ἀπὸ τὴν μολυσμένη ἀτμόσφαιρα τοῦ φιλοπαπισμοῦ καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Δὲν εἶναι εὔκολη ἀπόφαση· ἔχει μεγάλο κόστος, ἀλλὰ καὶ μεγάλα στεφάνια καὶ ἔπαθλα· «Ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς»[6]. Μὲ ἀνέπαυσε πολὺ ἡ γνώμη Ἁγιορείτη Γέροντα ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἐπικρίνουμε ὅσους διστάζουν ἀκόμη να προχωρήσουν στὴν ἀποτείχιση· καὶ στὸ ἴδιο δένδρο ὅλα τὰ φροῦτα δὲν ὡριμάζουν ταυτόχρονα. Μὲ εὐγένεια, διάκριση, σύνεση καὶ πραότητα προχωροῦμε στὸ δρόμο τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ Ὁμολογητῶν.
Ἡ ψευδοσύνοδος τῆς Κρήτης σὺν τοῖς ἄλλοις εἶναι μία σύνοδος φιλο-παπική, γι᾽ αὐτὸ καὶ ἐπαινεῖται καὶ προβάλλεται ἀπὸ τὸν πάπα καὶ τοὺς καρδιναλίους του καὶ ἀπὸ ἰδικούς μας φιλοπαπικοὺς καὶ λατινόφρονες θεολόγους. Ἐμεῖς ἀκολουθοῦμε τὸν Ἄτλαντα τῆς Ὀρθοδοξίας, τὸν ἅγιο Μᾶρκο τὸν Εὐγενικό· δὲν θέλουμε νὰ ἔχουμε καμμία σχέση μαζί τους, γιατὶ ὅσο ἀπομακρυνόμαστε ἀπὸ αὐτούς, τόσο περισσότερο πλησιάζουμε πρὸς τὸν Θεὸ καὶ πρὸς τοὺς Ἁγίους[7]. Μακάρι νὰ μᾶς ἀξιώσει ὁ Θεὸς νὰ μείνουμε σ᾽ αὐτὴν τὴν ἐγγύτητα καὶ τὴν ὁμολογία. Οἱ ἀδιάκριτες ἐκ δεξιῶν φωνὲς καὶ ἐπικρίσεις βλάπτουν τὸ ὀρθόδοξο μέτωπο καὶ χαροποιοῦν τοὺς ἐχθροὺς τῆς Πίστεως.




[1].Περὶ τῶν πραχθέντων ἐν τῇ πρώτῃ αὐτοῦ ἐξορίᾳ, ἤτοι ἐν Βιζύῃ 12, PG 90, 145BC: «ΘΕΟΔ. Ἐκεῖνος ὁ χάρτης κατηνέχθη καὶ ἀπεβλήθη. ΜΑΞ: Κατηνέχθη ἐκ τῶν λιθίνων τοί-χων, οὐ μὴν ἐκ τῶν νοερῶν ψυχῶν. Δέξωνται τὴν κατάκρισιν τούτων τὴν ἐν Ρώμῃ συνοδι-κῶς ἐκτεθεῖσαν δι᾽ εὐσεβῶν δογμάτων τε καὶ κανόνων, καὶ λέλυται τὸ μεσότοιχον καὶ προτροπῆς οὐ δεόμεθα».
[2]. Γιὰ ὅλα αὐτὰ βλ. Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδωρου Ζηση, Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος. Πρέπει νὰ ἐλπίζουμε ἤ  νὰ ἀνησυχοῦμε;,Θεσσαλονίκη 2016, σελ. 49-94.
[3]. Ἁγίου Ιουστινου Ποποβιτσ, «Ὑπόμνημα πρὸς τὴν Ἱερὰν Σύνοδον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας», Θεοδρομία 18 (2016) 25-27.
[4]. Θεοδρομία 18 (2016) 555-556.
[5]. Συναξισ Ορθοδοξων Κληρικων και Μοναχων, «Ἡ “Σύνοδος” τοῦ Κολυμπαρίου Κρήτης καὶ ἡ σύμπλευσή της μὲ τὸν Οἰκουμενισμό», Θεοδρομία 18 (2016) 474.
[6]. Ματθ. 10, 32.
[7]. Ἁγίου Μαρκου Ευγενικου, Ἀπολογία ρηθεῖσα ἐπὶ τῇ τελευτῇ αὐτοῦ αὐτοσχεδίως, PG 160, 536-537: «Πέπεισμαι γὰρ ἀκριβῶς, ὅτι ὅσον ἀποδιΐσταμαι τούτου καὶ τῶν τοιούτων, ἐγγίζω τῷ Θεῷ καὶ πᾶσι τοῖς πιστοῖς καὶ ἁγίοις Πατράσι· καὶ ὥσπερ τούτων χωρίζομαι οὕτως ἑνοῦμαι τῇ ἀληθείᾳ καὶ τοῖς ἁγίοις Πατράσι τοῖς θεολόγοις τῆς Ἐκκλησίας».

το βρήκαμε εδω 

Ακούστε ΡΑΔΙΟ ΦΛΟΓΑ ( κάντε κλίκ στην εικόνα)